คำว่ามีดซุยและหางสะเปาหมายถึงลายผ้าหรืออย่างไร ใครทราบทีช่วยอธิบายด้วยครับ,ขอบคุณครับ

ข้อความ : ผมก็ใคร่ฮู้เหมือนกั๋นครับ และเป็นโชคดีที่แหล่งเซาะค้นอยู่ใกล้ ๆ ก็เลยไปเซาะหามาเล่าสู่กั๋นฟังครับ

เอาคำว่า "หางสะเปา" แต่เขียนเทียบอักษรได้ว่า "หางสะเพา" นั้น
อันนี้เปิดพจนานุกรม ได้ว่า หมายถึง ส่วนของลวดลาย ที่แต่งชายผ้าซิ่นที่เป็นริ้วเลยออกมาจากลวดลายที่เป็นแถบใหญ่

ส่วน "มีดซุย" นั้นมันก็คือมีด
เปิดพจนานุกรม แปลว่า มีเล็กปลายแหลม ใช้เป็นมีดพก
และค้นเพิ่มเติมจาก สารานุกรมไทยภาคเหนือ เล่มที่ 10 มีว่า
"มีดซุย" คือมีดพกประจำตัว ที่ชายหนุ่มมักพกติดตัวอยู่เสมอ
คำว่า 'ซุย' หมายถึง แทง หรือ ผลักดัน หรือ แทงซ้ำ เป็นมีดพกสำหรับต่อสู้ในระยะประชิดตัว
"มีดซุย" เป็นมีดปลายแหลม มักมีขนาดยาวประมาณ 6 นิ้ว กว้างประมาณ 1 นิ้ว ส่วมด้ามทำจากไม้ไผ่ หรือ ไม้จิง บางทีอาจทำมาจาก เขากวาง งาช้าง หรือกระดูกสัตว์ก็ได้
"มีดซุย" เป็นมีดพกมักจะมีฝักมีดด้วย การทำฝักมีดดังกล่าวใช้ไม้ไผ่หรือไม่จิง มาเหลา ให้ได้ขนาดกว้างและยาวกว่าด้ามเล็กน้อย แล้วผ่าไม้นั้นเป็น 2 ซ๊ก ให้มีขนาดเท่ากัน เจาะด้านในให้เท่ากับตัวมีด ทั้งความยาว ความหนา และความใหญ่ เมื่อเจาะแล้วนำมาประกบกันและรัดด้วยหวายถัก 'ปอบห้า' คือ ปลอกรัด สัก 3 แห่ง

จาก : สลุงเงิน - 03/04/2002 13:11

ข้อความ : เท่าที่มีข้อมูลอยู่ พอจะบอกได้ ดังนี้
หางสะเพา เป็นลายส่วนล่างของตีนซิ่นที่ตอจากห้องนก นิยมจกโดยใช้สีดำสลับกับสีขาวเป็นส่วนใหญ่ แต่อาจมีซิ่นตีนจกแม่แจ่มบางผืนที่มีการจกหางสะเพาเป็นสีดำทั้งหมด ซึ่งสตรีแม่แจ่มไม่นิยมใช้นุ่ง มักจะเก็บรักษาไว้ หรือทอขึ้นมาในพิธีกรรมเกี่ยวกับความตาย เช่น ใช้ทำบุญถวายไปให้แก่ย่า หรือยายที่เสียชีวิตไปแล้ว
เคยอ่านงานวิจัยเกี่ยวกับการทอผ้าซิ่นตีนจก อ.แม่แจ่ม มีข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องลายหางสะเพาเหมือนกัน เอาไว้ถ้าหาเจอแล้วจะมาบอกเพิ่มเติม

จาก : คำปัน เมืองแพร่ - - ิbakaew@thaimail'com - 03/04/2002 23:30

ข้อความ : เรียน ท่านสลุงเงิน
ผมต้องการสืบค้นนิทานพื้นบ้านล้านนาทุกเรื่อง เช่น หงส์หิน เต่าน้อนอองคำ หมาขนคำ กำก๋าดำ บรวงศ์หงส์อำมาตย์ เจ้าจันตาคา ปู่ละหึ่ง ก่องเข้าน้อยฆ่าแม่ นกกระจาบฯลฯ กรุณาแนะนำว่าจะเซาะค้นได้ทางใดพ่อง / ขอบคุรล่วงหน้าครับ

จาก : เขมรัฐ / เจียงฮาย - 04/11/2005 07:49

ข้อความ : เรียน คุณสลุงเงิน
ผมประทับใจในความรู้ ความสามารถของคุณ ที่คุณทำเพื่อล้านนา ไม่ทราบว่าคุณเป็นคนน่านหรือเปล่า ถ้าเป็นตามที่ผมคิดก็ยินดีที่มีอุดมการณ์เพื่อเมืองน่าน อยากให้คุณเก็บเรื่องราวในภูมิรู้ของคุณถ่ายทอดเป็นหนังสือออกมาในวงกว้างให้เด็กนักเรียนเมืองน่านได้รักภูมิใจในเมืองน่านเหมือนคุณสลุงเงิน(ได้แค่ครึ่งของคุณก็ดี) เราจะทำยังไงดี ตอนนี้ผมมีหนังสือที่ผมทำขึ้นและอยากแนะนำ "เมืองน่าน... อดีตที่คุณไม่เคยรู้" ถ้าเราได้ร่วมมือกันหลายคนเมืองน่านคงจะดีขึ้นนะครับ

จาก : ส. ณ พระเนตร - 31/12/2005 12:35

ข้อความ : เรียน คุณ55555
ผมได้ฟังเรื่องปู่ละหึ่งของเมืองน่าน ว่าไว้ยาวมากและแต่ละที่ก็จะมีปู่ละหึ่งมาเกี่ยวข้อง ตามที่ได้ทราบมาว่าปู่ละหึ่งเป็นคนตัวใหญ่ประมาณได้ว่าคงเป็นยักษ์ เดินทางมาจากเจียงฮาย มาเมืองน่าน โดยแบกหาบเอหหินมาด้วย 2 ก้อน เพื่อมาถมเมืองน่าน ตอนที่ใกล้มาถึงตังเมืองน่าน(ประมาณ 10 กม. ทิศเหนือของเมืองน่าน) ก็หยุดถามนกตัวหนึ่งคือนกถัวหัวหงอก ว่าไปเมืองน่านอีกไกลไหม นกตัวนี้รู้จุดประสงค์ของปู่ละหึ่ง จึงบอกว่าเมืองน่านไปอีดไกลมาก ขนสดข้าเดินทางไปตั้งแต่เล็กจนหัวหงอกก็ยังไปไม่ถึง ปู่ละหึ่งได้ยินรู้สึกอ่อนใจในระยะทางจึงล้มเลิก และวางก้อนหินที่หาบมาวางกับพื้น จนกลายเป็นดอยผาตูบและดอยผาสิงห์ในปัจจุบัน จากนั้นก็ไปจับปลาแถวห้วยยื่นโดยใช้ไซ ปัจจุบันกลายเป็นช่องไซปู่ละหึ่ง(มีจริงครับผมเคยไปมาแล้ว) จากนั้นเรื่องก็จบลง แต่ไปโผล่ที่ตำนานปู่ละหึ่งของบ้นนาผา(8 กม.ทิศใต้ของเมองน่าน)สนุกมากแต่ไม่ขอเล่า กลัวคนอ่านจะเบื่อ

จาก : ส. ณ พระเนตร - 31/12/2005 12:53

ข้อความ : อันว่าเรื่องที่พอรู้มา หนูก้อพอรู้มาเกี่ยวกับเรื่อง"หมาขนคำ"ประมาณเนี้ยค่ะ!! เรื่องมีอยู่ว่า....นานมาแล้วบนดอยม่วงคำ ณ.ผาสามเศร้า แม่หมาขนคำได้ให้กำเนิดสตรีสองนาง ชื่อว่า "บัวแก้ว" และ"บัวตอง" เมื่อแม่บัวแก้วและแม่บัวตองเติบใหญ่ ทั้งสองมีรูปโฉมที่งดงาม และเจ้าเวียงคำน้อยได้มาหลงรักแม่หญิงทั้งสอง เจ้าเวียงคำน้อยจึงได้รับแม่บัวแก้วและแม่บัวตองเข้าเมือง

จาก : นู๋นก - - nokki_ball@hotmail.com - 02/12/2006 14:08

ข้อความ : ข้อความของนู๋นก ยังไม่ค่อยเยอะเท่าไร่ อยากจะบอกว่าบนดอยม่วงคำมีรอยเท้าหมาตรงผาสามเส้าให้ได้ดูจริงด้วย มีรอยเท้าช้าง และรอยช้างคุกเข้า เคยไปเมื่อประมาณ 30 กว่าปีที่แล้ว เรื่องนี้เป็นนิยายแต่ฟังแล้วไปดูสถานที่แล้วน่าเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงมาก หินที่เป็นรอยเท้าน่าจะเป็นหินแกรนิต และเป็นหินก้อนใหญ่มาก ปัจจุบันดอยม่วงคำยังมีปัญหาในการดูแล เนื่องจากทางขึ้นอยุ่อำเภอแม่ทะ พื้นที่อยู่ตำบลพระบาท แต่การสืบสานประเพณีเป็นของชาวไทยลื้อตำบลกล้วยแพะและคำว่าผาสามเส้านั้นก็คือผาที่พิงกันสามท่อน เลยเรียกสามเส้า มิใช่สามเศร้าตามที่น้องเขียน รู้สึกว่าประวัติต่าง ๆ เพี้ยนไปหลายอย่าง อย่างมีบางคนไปให้ประวัติไทยลื้อบ้านกล้วยอพยพมาจากเมืองยองของไทยยอง ซึ่งตามข้อเท็จจริงไทยลื้อลำปางมาจากยูนนาน และมีญาติพี่น้องอยู่ที่อำเภอพานเป็นจำนวนมาก เป็นลื้อเมืองเดียวกับชาวอำเภอพานจังหวังเชียงราย ไม่ใช่มาจากลำพูนเหมือนที่ลงประวัติไทยลื้อ คนให้ข้อมูลก่อนจะให้น่าจะศึกษาให้จริงจัง ไม่ควรให้ประวัติเพี้ยนไปจากเดิม

จาก : คนลื้อบ้านกล้วยหลวง - 17/06/2007 22:16

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ข้อความ :