หัวข้อ : พราว ข้อความ : ต่อจากตอนที่แล้ว ปากของเขาขยับ ["ผมกลับไปหาเธอ เพื่อเจอคนที่ผมรัก แต่เมื่อผมไปถึงเธอก็ไม่อยู่แล้ว...." *"บางทีเธออาจจะแค่ปกปิด อีกตัวตนก็ได้" -บางทีอันที่จริงแล้วเธอก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น "ผมไม่ได้คิดถึงข้อนั้น" คิ้วของคุณเคลื่อนที่เข้าหากัน "เค้าหายไปจากสายตาของผม เค้าทำให้ชิ้นส่วนของชีวิตผมขาดหายและเค้าตายจากความทรงจำของผม" สามประโยคนี้มันทำให้เข้าใจได้มากขึ้นบ้างไหม คุณคิดอยู่ในใจ "มันไม่เหมือนกับว่าเค้าหายไปโดยผมไม่อาจควบคุมได้ อันที่จริงแล้ว เหมือนผมอีกคนหนึ่งที่ฆ่าเค้า" *"คุณเลือกที่จะลืมเค้า..." "ไม่!" "ผมไม่มีทางลืมเค้าได้" น้ำเสียงที่อัดกระแทกสติของคุณจนแทบปลิดปลิว แววตาที่สับสนของเค้า หัวใจคุณเต้นรัวเร็วขึ้น หัวใจเค้าเต็นเร็วมากกว่าและกำลังช้าลง ความเงียบเข้ามาแทนที่ ....... .. ...... ณ.จังหวะที่หัวใจทั้งสองคนเต้นเร็วเท่ากัน "ผมขอโทษ"+ *"ขอโทษนะ" ความเงียบยังทำหน้าที่ได้ดีเหมือนดิม ......... ... ......... ฝนเริ่มซาลง..... รอยยิ้มเกิดขึ้นที่ใบหน้าของคุณ *"นี่...เคยคิดบ้างไหมว่าคนเราก็ตายอยู่ตลอดเวลา" *"แล้วเราก็ไม่เคยได้ฆ่าใคร" "ยังไง" เขาสนใจ คุณยิ้มมากกว่าเดิมแล้วมองตาเขา ความงุงงงอยู่ในสายตาเขาซักพัก แล้วประกายสดใสก็เข้ามาแทนที่ สายลัดพัดมา ทุกที่ ไม่เว้นแม้กระทั่ง ระหว่างคนสองคน พัดพาละอองน้ำปลิวเกาะขนตาชายคนนั้น แต่เค้าไม่กระพริบตา คุณก็เช่นกัน เนิ่นนาน หรือชั่วครู่ เวลาดูเหมือนจะไม่สำคัญอีกต่อไป สำคัญยิ่งกว่านั้น คือสายลม ได้ทำหน้าที่อะไรมากกว่า หากลองไปถามดู หากสายลมพัดพามาได้ สิ่งที่ได้รับคงไม่พ้นรอยยิ้ม ฝนหยุดแล้ว..... เสียงฝนหายไป เสียงสายลมหายไป แต่มีเสียงหนึ่งดังขึ้น "นั่นซิ" "มันไม่เศร้าขนาดนั้นซักหน่อย..." เสียงของเค้าดูมีชีวิตตามที่มนุษย์คนหนึ่งสมควรมีจนได้ คุณก็รับรู้ถึงชีวิตชีวานั้นเช่นกัน *"ว่ามะ...แล้วคุณก็มีสิทธิที่จะยิ้มด้วย" -เสียงหัวเราะก็ฟังดูเพราะในบางเวลา ดังเช่นเวลานี้ บทสนทนาก้าวเดินไปอย่างสุภาพและนิ่มนวล แว้บหนึ่ง... คุณนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ *"อ......" "ผมจะลองไปหาเธอดู" ดูเหมือนว่าสมองและปากคุณไวไม่พอ ดูเหมือนว่าเค้าจะทำให้คุณสำลัก "จะลองไปถามหาถึงคนที่ผมรักซะหน่อย แต่ถ้าเค้าไม่อยู่แล้ว" "ผมว่า....." "อันที่จริงเธอก็น่ารักดีนะ" คุณมองเขา -แล้วยิ้ม ประโยคที่กำลังจะออกมาจากปากเขาต้องเป็นประโยคคำถามอย่างไม่ต้องสงสัย "คุณยิ้มทำไม" คุณยิ่งยิ้มมากไปกว่าเดิม บางทีทั้งๆที่เรารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นแล้วก็ปล่อยให้มันเกิด ก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง *"ดูคุณเหมาะที่จะตากฝนนะ" หยดน้ำที่เกาะไปทั่วตัวของเขา ไม่เว้นแม้นกระทั้งขนตา กำลังล้อเล่นกับแสงแดด --พราว-- เขางง *"555555" คุณหัวเราะ มีแต่คุณเท่านั้นที่รู้ความหมายที่แท้จริง ที่เค้ารู้ก็คงจะแค่เดา -แต่บางทีอาจจะเดาถูก "ขอบคุณ" คุณหยุดหัวเราะ ริมฝีปากปิดเป็นเส้นตรง แต่ก็ยังเหมือนยิ้ม *"ไม่เป็นไร" "เอาล่ะ" เค้าลุกขึ้น -อย่างร่าเริง และยื่นมือมาที่คุณ ไม่นานหลังจากนั้น คนสองคนกำลังยืนคุยกันกลางแดด และดูเหมือนร่มของคุณจะไม่จำเป็นอีกแล้ว "ผมจะได้เจอคุณอีกไหม" คำพูดของเขาเหมือนไม่มีอะไรอยู่ในใจ มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าอันที่จริงมันมีไหม คุณก็ได้แต่เดา -แต่บางทีอาจจะเดาถูก *"ถ้าฝนตกอีกมั้ง" -พูดไปด้วยตอนยิ้มไปด้วยมันง่ายกว่าตอนร้องไห้เยอะ "ห่ะ ห่ะ" -หัวเราะก็เช่นกัน "ผมไม่ชอบโกหก" คุณงง *"มันเกี่ยวอะไร" "ผมไม่ชอบพกร่ม คนโกหกชอบพกร่ม" ?โกหกพกลม? บางที มุขตลกที่ไม่ค่อยตลกก็ทำให้คุยกันง่ายขึ้น บางที มันก็ทำให้เราประทับใจในความไม่น่าจดจำของมัน *"งั้นก็ไม่ต้องพกมา" "คุณจะเอามาเองเหรอ?" *"เตรียมยาแก้หวัดไว้บ้างก็ดีนะ" >>>>บ้ายบายผู้ชายชอบตากฝน] แล้วคุณก็เดินจากเค้าไป ป.ล. จบแล้วล่ะ จาก : Galipso - 20/07/2007 15:29

ข้อความ : นะ อยากบอกว่านี่มันเป็นบทหนังแนว mumble core อ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ทำหนังเรื่องนี้ดิ นายจะเป็นผู้กับกำหนัง mumble core เจ๋งดีนะ จาก : Gallagher - 23/07/2007 13:49

ข้อความ : แก เอาไปหาหนังสือลงม่ะ.... เอาอารายดีหล่ะ...... อะเดย์ อืมมม... นึกม่ะออก นั่นหน่ะสิน่ะ จาก : ... - 06/08/2007 12:44