หัวข้อ : อยากขอเรื่องวังวนแห่งรักน่ะฮะ ข้อความ : เพื่อนบอกว่าเรื่องวังวนแห่งรักสนุกดีฮะแต่ผมหาไม่เจอเลยอด ใครมีก็ขอส่วนแบ่งมั่งนะฮะ จาก : o - - xz_9@thaimail.com - , 579513 - 31/03/2003 12:57 โฮมเพจ : http://board.dserver.org/d/dirfix

ข้อความ : เรามีแค่ 6 ตอนเอง ไม่รู้ว่าตอนใหม่ออกมารึยัง น่ะ บาย วังวนแห่งรัก By Zakuro [feat. Ana_chan] Part 1: “ขอโทษนะ Totchi” ชายหนุ่มผมสีม่วงเข้มเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ “อืม ไม่เป็นไรหรอก จำเป็นไม่ใช่เหรอ?” Toshiya เอ่ยตอบ เขาก้มหน้าหลบฝ่ามืออุ่นของอีกฝ่ายที่หมายจะสัมผัสใบหน้าของเขา “ถ้า Shinya หายดีเมื่อไร ฉันก็มีเวลาให้นายเหมือนเดิมอยู่แล้วนี่นา” Kaoru ถอนหายใจเบาๆ แล้วจึงพูดออกมา “เวลาของฉันเป็นของนายคนเดียวอยู่แล้ว แต่ที่ฉันต้องไปดูแล Shinya ก็เพราะมันเป็นหน้าที่ของหัวหน้าวง นายเข้าใจใช่มั้ย?” Kaoru คว้าต้นแขนของ Toshiya ที่กำลังจะเดินหนีให้หันมาประจันหน้ากัน สีหน้าของ Toshiya ราวกับจะทรุดลงร้องไห้ตรงนั้น นั่นยิ่งทำให้ Kaoru ไม่สบายใจ “ฉัน เข้าใจ เข้าใจดี ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” Toshiya พูดรัวแต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือ มือเบสร่างเพรียวบางก้มหน้าหลบคนรักด้วยไม่ต้องการทำให้ลำบากใจ อย่างไรก็รัก จะเห็นแก่ตัวไม่ได้ “Totchi” Kaoru เอ่ยเสียงแผ่วแล้วดึง Toshiya เข้ามากอดแน่น “ไม่เอาน่า อีกไม่นานเราก็จะมีเวลาอยู่ด้วยกัน งานเรียบเรียงฉันก็เสร็จสมบูรณ์หมดแล้ว Shinya คงไม่ป่วยนานหรอกน่ะ” Kaoru กระซิบปลอบใจ Toshiya กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีก “อื้อ” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเอ่ยรับแล้วหยุดน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหลจนสำเร็จ เดือนกว่าแล้วที่ Kaoru กลับดึกมาก พอเช้าก็ออกไปสตูดิโอด้วยกันทันที ไม่มีเวลาให้เขาเลย เริ่มแรกก็งานเรียบเรียงเพลง พอใกล้จะเสร็จก็เกิดอุบัติเหตุจนต้องทำใหม่หมด พอใกล้จะเสร็จ Kyo ก็ป่วยจน Kaoru ต้องคอยดูแลและให้ข่าวกับนักข่าว กินเวลาไปเป็นอาทิตย์กว่าจะกลับมาทำงานเรียบเรียงต่อ พอทำเสร็จสมบูรณ์ Shinya ก็มาป่วย Toshiya อดน้อยใจ อดกังวลใจไม่ได้ ทั้งๆ ที่ตกลงคบกันเป็นคนรักได้ไม่ถึงเดือน อุตส่าห์ย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันแต่ก็ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันเลยสักครั้ง “งั้น กลางวันแล้วนี่ เราไปกินข้าวด้วยกันดีมั้ย?” Kaoru เอ่ยขึ้น เขาพยายามทำอะไรก็ได้เพื่อชดเชยในสิ่งที่เขาบกพร่องต่อ Toshiya อะไรก็ได้ที่จะทำให้ Toshiya ยิ้มหรือมีความสุขขึ้นมาบ้าง *- * - * - * - * - * “ทำได้ดีนี่ Shinya หึๆ พยายามเข้าล่ะ โอเค แค่นี้” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมตัดสายโทรศัพท์ไป แต่เมื่อหันกลับมาเขาก็ชะงัก “Die ฉันบอกนายแล้วใช่มั้ย? อะไรก็แล้วแต่ที่นายคิดจะทำ เลิกซะเถอะ” ผู้ที่อยู่ต่อหน้าเขาเอ่ยขึ้น “นายอย่ายุ่งจะดีกว่า Kyo ยังไม่หายดีเลยไม่ใช่รึไง? ไปนอนพักอยู่เฉยๆ จะดีกว่านะ ยังไงตอนนี้ Shinya ก็ป่วยอยู่ จะได้พักไปพร้อมๆ กันเลย” Die เอ่ยตอบเรียบๆ “Die!” Kyo ตวาดขึ้นมา “ถ้าไม่อยากโดนลูกหลงก็หัดสงบปากสงบคำซะ Kyo ฉันทำอะไรอยู่ฉันรู้ตัวดี” Die กระชากเสียง “นายบ้าไปแล้วรึไง!? นายจะทำลายพวกเรา นายจะทำลาย Dir en grey นะ! อ๊ะ ” Kyo ตวาดอีกรอบ แต่อาการป่วยที่ยังไม่หายขาดดีส่งผลกระทบทันตากับการที่เขาตวาดเมื่อครู่ Kyo เซล้มลงหมดสติไปกับพื้น “ดีจริง นายจะได้ไปนอนพักในโรงพยาบาล สัก 2-3 วันก็ใช้ได้แล้ว Kyo” Die หัวเราะในลำคอแล้วช้อนร่างของ Kyo ขึ้นรถไปยังโรงพยาบาล ภายใต้ใบหน้าเคร่งเครียดของ Die ต่อหน้าหมอที่กำลังตำหนิการดูแลสุขภาพของ Kyo นั้น รอยยิ้มเล่ห์ร้ายผุดขึ้นอย่างน่ากลัว - * - * - * - * - * “Totchi คืนนี้ไปดื่มด้วยกันมั้ย?” Die เอ่ยขึ้นขณะเก็บของของตัวเอง “เอ๋? เอ่อ ไม่ล่ะ” Toshiya มองหน้า Die อย่างงงๆ แต่วันนี้เขาไม่อยากไปไหนเอาเสียเลย จึงจำต้องปฏิเสธ Die ออกไป ตอนนี้ Kaoru ก็ออกไปแล้ว Kyo ก็อยู่โรงพยาบาล Shinya ก็นอนซมอยู่บ้าน เหลือแต่เขากับ Die “ทำไมล่ะ?” Die แบกเป้เดินเข้ามาหา Toshiya ซึ่งขยับหนีเขาออกไปเล็กน้อย “ก็ ฉัน วันนี้ไม่อยากออกไปไหน อยากอยู่บ้านมากกว่า แถมทั้ง Kyo ทั้ง Shinya ก็มาป่วยทั้งคู่” Toshiya ตอบอ้อมแอ้ม “งั้นฉันขนเบียร์ไปห้องนายแล้วกันดีมั้ย?” Die เสนอขึ้นมา “จะได้ไม่เหงาไง มีฉันไปอยู่เป็นเพื่อน” Die พูดต่อขึ้นมาอีก นั่นทำให้ Toshiya แทบจะร้องไห้ “อืม ก็ได้ ตามใจนายนะ” Toshiya ตอบรับ Die อย่างไว้เชิง Die ฉีกยิ้มกว้างให้เขาจนดูตลกก่อนจะขอตัวกลับไปก่อนแล้วนัดว่าจะไปหาเมื่อเตรียมตัวเสร็จ *- * - * - * - * - * “เชิญ” Toshiya เปิดประตูรับผู้มาเยือนพร้อมรอยยิ้มที่ไร้การเคลือบแฝง Die หอบเอาถุงเบียร์ถุงใหญ่เข้ามาพร้อมถุงขนมและเป้ของตัวเอง พอวางมันลงได้เขาก็ทรุดลงนั่งกับพื้น “เหนื่อยชะมัดเลย ฮู้~” ชายหนุ่มผมแดงบ่นออดแอด Toshiya ได้แต่ยืนหัวเราะขำท่าทางนั้น * ตรู้ด * เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น Toshiya จึงหยุดหัวเราะแล้วเดินไปรับ “ครับ” เขากรอกเสียงลงไป “อ๊ะ Kaoru อืม เหรอ? ไม่ต้องห่วง อืม แค่นี้นะ” เมื่อวางโทรศัพท์ลง Toshiya มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด “มีอะไรหรือเปล่า?” Die ถามอย่างเป็นห่วง “Kaoru บอกว่าพรุ่งนี้งดซ้อมน่ะ ยังไง Kyo ก็ป่วยอีกแล้ว แถม Shinya ก็อาการไม่ค่อยดี” Toshiya ตอบแล้วนั่งลงข้างหน้า Die ซ้ำก้มหน้านิ่ง ยกมือขึ้นปิดปาก แล้วหายใจแรงจนรู้ว่ากำลังจะร้องไห้ “แค่นั้นเหรอ?” Die ถามขึ้นมา “Kaoru บอกว่าวันนี้ ไม่กลับ Shinya อาการไม่ดีขึ้นแล้วก็น่าเป็นห่วงมาก” Toshiya กลั้นสะอื้น ป้ายน้ำตาออกแล้วลุกขึ้น “ฉันจะไปเอาแก้วมาให้นะ” ทันทีที่ Toshiya ลุกไป ท่าทางแบบนั้น Die ก็พอเดาออกว่าคงแอบไปร้องไห้ด้วยแน่ๆ เขาเปิดเป้ออกแล้วหยิบของบางอย่างออกมาแล้วเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อจัดการอะไรบางอย่างในนั้น ครู่สั้นๆ ก็ออกมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เมื่อได้ยินเสียง Toshiya ยกแก้วออกมาสีหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นปกติทันที “มาๆๆ ดื่มให้หายกลุ้มใจไปเลย” Die ตะโกนดังลั่นจน Toshiya หัวเราะออกมา *- * - * - * - * - * “ฉัน ฉันก็แค่รัก Kaoru มากเท่านั้นเองแล้วทำไม ทั้งๆ ที่รักมากแต่ก็ไม่มีเวลาให้กันเลยแบบนี้” Toshiya เริ่มระบายความในใจออกมาด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ผลักดัน Die รินเบียร์ส่งให้อีกแก้วเขาก็รับมาดื่ม “ฉันรู้ เอ้า ดื่มเข้าไปมากๆ ฉันประกันได้เลยว่าเดี๋ยว Kaoru จะกลับมาหานายแน่ๆ” Die เอ่ยแล้วส่งเบียร์ให้อีก “โม้น่า ไม่ต้องปลอบฉันด้วยวิธีอย่างงี้หรอก เจ้าบ้า Die” Toshiya หัวเราะร่วน “ฉันพูดจริงๆ นะ ดื่มมากเท่าไร Kaoru ก็มาเร็วขึ้นเท่านั้น” “ก็ได้ โกหกล่ะน่าดู ฮะๆๆ” หลังจากนั้น Toshiya ดื่มเข้าไปอีกมากเท่าไรแม้แต่เจ้าตัวก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่า Die ส่งมาให้เรื่อยๆ เขาก็ดื่มเรื่อยๆ เหมือนกัน “อืม ” Toshiya ครางเมื่อรู้สึกถึงริมฝีปากที่ทาบประกบแน่นอยู่บนริมฝีปากของตน เขาปรือตาขึ้นมองคนที่กำลังจูบเขาอย่างร้อนแรงนั้นอย่างยากลำบาก “นายจะทำอะไรน่ะ Die? หยุดเดี๋ยวนี้นะ” Toshiya พูดเสียงแผ่วเพราะสติแทบไม่มี ในหัวเคว้งคว้างเหมือนล่องลอยไปไกล สมองเบลอและภาพข้างหน้าค่อนข้างเลือนไปไม่น้อย “นายพูดอะไรน่ะ Toshiya ฉัน Kaoru ต่างหาก” แน่นอน คนที่พูดไม่ใช่ Kaoru Die ใช้วิธีง่ายๆ หลอก Toshiya ที่ยังเคลิ้มมีสติไม่พอให้หลงเชื่อ “Kaoru?” Toshiya ย้อนขึ้นมา “ใช่ ฉันกลับมาแล้ว Shinya อาการดีขึ้นก็เลยกลับมาหานายไง” “จริงเหรอ? ดีจัง ฉันคิดถึงนาย คิดถึงมาก” Toshiya เอื้อมกอดคนตรงหน้าที่คร่อมร่างเขาเอาไว้บนเตียงโดยไม่รู้เลย ว่าถูกหลอกจนหมดสิ้น เพราะเมา เพราะเชื่อใจ “ฉันก็คิดถึงนายนะ Totchi ในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันสักที” Die กระซิบบอกด้วยถ้อยคำนุ่มนวล อ่อนโยน ให้เหมือน Kaoru และดูเหมือน Toshiya จะหลงเชื่ออย่างไม่คลางแคลงใจ นั่นเพราะเขาเห็น Die เป็น Kaoru เข้าจริงๆ สิ่งที่เขาเห็นเป็นเพียงจินตภาพของความปรารถนาในใจเท่านั้น น่าเวทนาในความไม่รู้ของ Toshiya เขากำลังก้าวเข้าไปในกับดักของ Die และไม่อาจถอยกลับมาได้ กล้องวีดีโอถูกตั้งเอาไว้เพื่อการณ์นี้โดยเฉพาะ ตั้งแต่ตอนที่ Toshiya ไปหยิบแก้วแล้ว “ฉันรักนาย Kaoru รัก ” Toshiya กอด Die แน่น Die ยิ้มเย็นแล้วเริ่มปลดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออกทีละชิ้นจนหมด จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าของตัวเองตาม จากนั้นจึงก้มลงจูบ Toshiya อีกครั้ง เนิ่นนานและเร่าร้อน จุดไฟอารมณ์ให้โหมใส่กัน Toshiya ที่ห่างจากเรื่องนี้มานานจึงไวต่อทุกสัมผัส ตอบรับทุกกิริยาที่ Die ทำต่อเขา ฝ่ามือร้อนของ Die เลื่อนลงสัมผัสที่กึ่งกลางลำตัวของ Toshiya จัดการเคลื่อนไหวมือนั้นดึงให้ Toshiya ปลดปล่อยอารมณ์ออกมาจนหมดอย่างรวดเร็ว สัมผัสเร้า กระตุ้นให้อยากจน Toshiya ครางกระเส่า ในไม่ช้าของเหลวที่ระบายความปรารถนาก็ถูกปลดปล่อยออกมาเลอะฝ่ามือของ Die ชายหนุ่มผมแดงเลื่อนมือข้างนั้นขึ้นไปให้ Toshiya เลีย มืออีกข้างจัดการแยกเรียวขาของ Toshiya ออก อีกฝ่ายไม่ขัดขืนเพราะไม่รู้ ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ผิดมหันต์ทั้งต่อตนเองและต่อคนรัก Toshiya ช่วยฉีกเรียวขาของตนให้กว้างขึ้น ทันทีที่ปลายนิ้วรุกล้ำเข้ามา Toshiya สะดุ้งและเริ่มเกร็งขืนเมื่อถูกรุกรานเข้ามาลึกขึ้นอีกเรื่อยๆ แต่เพราะรู้ว่านั่นเป็นการช่วยจึงไม่ได้โอดครวญให้อีกฝ่ายกังวล แม้จะเจ็บแต่เพราะคนที่ทำเป็นคนที่รักมากจึงยอมทอดกายให้โดยบริสุทธิ์ใจ ไม่รู้และไม่เคยคิดว่าจะโดนเพื่อนที่ไว้ใจมากคนหนึ่งหลอกเอาเช่นนี้เลย “อา Kaoru อุ อืม ” เรียวนิ้วจิกเกร็งอยู่บนไหล่แกร่งเพื่อระบายความเจ็บปวดและเสียวซ่านภายในกาย Toshiya หลับตาแน่นและแอ่นกายรับสัมผัสเมื่อถูกอีกฝ่ายใช้ส่วนอื่นรุกล้ำเข้ามาแทน อึดอัดจนลืมหายใจ ความคับแน่นส่งผ่านมาที่ Die ให้แทบคลั่ง ชายผมแดงควบคุมตนเองให้อดกลั้นและค่อยๆ ดันกายเข้าไป เสียง Toshiya ครางราวกับจะยั่วให้เขาทำได้ตามใจ แต่ Die ก็พยายามอดทน เมื่อร่างสองร่างแนบสนิท Toshiya และ Die ต่างก็หอบหนัก เพราะอารมณ์อยู่ในระดับสูง ทันทีที่ Die เริ่มขยับ Toshiya ก็กรีดเสียงครางด้วยความเจ็บปวดและสุขสมที่ปนเปกันไป แต่หากรู้ว่าไม่ใช่ Kaoru Toshiya คง “อา อ๊า Kao Kaoru ไม่เป็นไรหรอก หนักกว่านี้ก็ได้ แรงกว่านี้ อ๊ะ ก็ได้” Toshiya เอ่ยขึ้นท่ามกลางแสงไฟในห้อง กอดอีกฝ่ายแน่นแล้วขยับสะโพกตาม เร่งจังหวะเพื่อสนองให้อีกฝ่ายไปด้วย ยิ่งเร่งก็ยิ่งหยุดไม่ได้ Toshiya ครางตลอดด้วยความสุขที่เต็มหัวใจ คนรักของเขากำลังกอดเขาอยู่แบบนี้ จะไม่ให้มีความสุขได้อย่างไรกัน “อ๊าาา!!!” ร่างโปร่งบางแอ่นกายนิ่งไว้ครู่สั้นๆ แล้วทิ้งลงนอนนิ่งเพื่อรองรับอารมณ์ที่กำลังถูกถ่ายเทเข้ามา “Kaoru รักนะ รัก ” Toshiya กระซิบแผ่วเบาก่อนจะเงียบไป หลับทั้งเพราะเหนื่อยอ่อนและเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ “แต่ฉันไม่ใช่ Kaoru Totchi” Die เอ่ยขึ้นก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัว แล้วไปจัดการกับกล้องวีดีโอ เขาเดินไปปิดไฟแล้วออกไปจากที่นั่นทันที - END Part 1 – Part 2: ร่างเพรียวบางที่นอนบนเตียงเริ่มขยับเล็กน้อยเมื่อยามเช้ามาเยือน หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุข แต่เมื่อมองไปข้างๆ นั่นทำให้เขาผิดหวังจนแสดงออกทางสีหน้าหมด “ออกไปก่อนแล้วหรือไงนะ?” Toshiya พึมพำกับตัวเอง เขารู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ฝัน ทุกสัมผัสเขายังจำได้ดีนัก เพียงแต่ตอนนี้คนที่กอดเขาด้วยความเร่าร้อน Kaoru ไปไหนแล้ว? “แย่จังนะ ทั้งๆ ที่อยากจะบอกอรุณสวัสดิ์บ้างสักครั้งแท้ๆ” Toshiya ลุกขึ้นนั่งแล้วก้าวเท้าลงจากเตียงด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ เจ็บแต่ก็สุขใจ มันก็เป็นแค่ผลกระทบเล็กๆ น้อยๆ จากการแสดงความรักของ Kaoru ไม่ใช่เหรอ? น่าดีใจจะตายที่มันเป็นสิ่งที่ยืนยันว่าเรื่องเมื่อคืนไม่ใช่แค่ความฝันแน่ๆ Toshiya ยิ้มกับตัวเองก่อนจะเดินไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย เขาเดินออกมาพร้อมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด จากนั้นก็นั่งลงที่หน้าโทรศัพท์ มือเรียวสวยจัดการทำตามที่ใจต้องการ Toshiya ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเรียกเบอร์โทรศัพท์มือถือของ Kaoru [ว่าไง Totchi?] Kaoru ตอบรับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นั่นทำให้ Toshiya ยิ้มออกมาได้เต็มที่ “อรุณสวัสดิ์ Kaoru” เขาตอบกลับไป [อรุณสวัสดิ์เช่นกัน เป็นไงบ้าง เมื่อคืนหลับสบายดีมั้ย?] อีกฝ่ายถามกลับมาเล่นเอา Toshiya หน้าแดง “อืม หลับสบายสิ แล้วตอนนี้นายอยู่ที่ไหน?” [บ้าน Shinya น่ะ ทำไม? ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะอยู่ค้างบ้าน Shinya แล้วก็จะอยู่ดูแลจนอาการเขาดีขึ้นน่ะ] Kaoru ตอบ แต่นั่นทำให้ Toshiya แทบหยุดหายใจ ค้าง? หมายความว่ายังไง? “Kaoru นายไม่ได้แกล้งอำฉันเล่นใช่มั้ย?” Toshiya ถามเสียงสั่น [พูดอะไรของนายน่ะ Totchi เพิ่งตื่นเลยเบลอล่ะสิ ฮะๆ] Kaoru พูดกลั้วหัวเราะตอบมา ฟังดูก็รู้ว่า Kaoru ไม่ได้แกล้งพูดหรือหลอกเขาเล่น “แล้วเมื่อคืน ” Toshiya หน้าซีด แล้วเมื่อคืนนี้ คืออะไร? [เมื่อคืนอะไร? เฮ้! Totchi ยังอยู่รึเปล่า?] เสียง Kaoru ถามโหวกเหวก Toshiya จึงสะดุ้งได้สติขึ้นมา ตอนนี้รอบกายเขามันมืดไปหมด สิ่งที่เกิดกับเขาเมื่อคืน หวังว่าคงไม่ใช่ หวังว่าคงไม่จริง พระเจ้า “อะ อ-เอ่อ ไม่มีอะไร แล้วตอนนี้ Shinya เป็นยังไงบ้าง?” Toshiya พูดเสียงเบา [ดีขึ้นแล้วล่ะ แต่ก็ยังดูไม่ค่อยดี สักบ่ายๆ ฉันจะกลับไปหาก็แล้วกันนะ แล้วก็คงต้องออกไปเยี่ยม Kyo ต่ออีก] “ อืม ” Toshiya เริ่มพูดอะไรไม่ออก เขากำลังตกอยู่ในภาวะวิกฤตสุดขีด [งั้นแค่นี้ คิดถึงนะ Totchi] “อ-อื้อ ฉันก็ คิดถึง” เสียงที่ตอบกลับไปของ Toshiya สั่นพร่า ไม่อยากเชื่อ เขาทำอะไรลงไปเมื่อคืน? เขาทำอะไร!? [นายโอเคนะ?] Kaoru ถามอย่างเป็นห่วง “อือ โอเค แค่นี้นะ” Toshiya รีบตัดหน้าวางสายไปก่อน กลัวว่ายิ่งถือสายนานเท่าไรเขาจะยิ่งออกอาการออกมา “นี่มันอะไรกัน?” Toshiya ทรุดลง แผ่นหลังครูดไปตามผนังห้องอย่างหมดแรง คนที่ทำกับเขาอย่างนั้นเมื่อคืน หรือจะเป็น แล้วทำไม ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย Toshiya เครียดจนร้องไห้ออกมา * ก๊อกๆ * เสียงเคาะประตูดังขึ้น Toshiya กระชับเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินไปเปิดประตู “ครับ” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นใครบางคนที่เขาไม่คุ้นหน้ายืนอยู่ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ “เอ่อ คือ มีพี่ชายคนหนึ่งจ้างผมให้เอานี่มาให้คุณฮะ ผมไปนะ!” เด็กคนนั้นส่งกล่องพัสดุให้เขาแล้วก็วิ่งแผล็วจากไปทันที Toshiya มองของในมืออย่างงงๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องแล้วเปิดมันออกดู “วีดีโอ?” Toshiya หยิบของในกล่องใบนั้นออกมา ม้วนวีดีโอม้วนเดียวเท่านั้นเอง ด้วยความสงสัย Toshiya จึงเดินไปที่ห้องนั่งเล่นแล้วจัดการเปิดมันดู ร่างเพรียวเซจนแทบล้มทั้งยืน ภาพที่ปรากฏบนจอโทรทัศน์แทบทำให้เขากรีดร้องด้วยความตกใจ Toshiya ทรุดนั่งลงกองกับพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกไปปิดมันอย่างที่ต้องการ เขายกมือขึ้นปิดหูของตัวเองแน่น “ไม่! ไม่จริง! ไม่!!!!!!!!” Toshiya ร้องลั่น น้ำตาร่วงรินลงมาไม่หยุด แม้จะพยายามปิดตา พยายามปิดหู แต่เสียงที่ยังลอดเข้ามาได้ในโสตประสาททำให้เขาทรมานจนแทบหมดลมหายใจ ภาพในวีดีโอนั้น Die กับตัวเขาเอง กับความสัมพันธ์บนเตียงในห้องห้องนี้ กับความเต็มใจที่เขายอมมอบใจ ทอดร่างกายให้ ทั้งหมดโดยไม่รู้ ไม่รู้เลยสักนิด เขาทรยศต่อความรักของตัวเอง ทรยศความรักของ Kaoru ความผิดที่ไม่อาจให้อภัย [Kaoru Kaoru อะ อา ] เสียงนั้นดังกระทบใจของ Toshiya เขารัก Kaoru เหลือเกิน เสียงครางและชื่อที่เอ่ยเรียกนั้นมอบให้คนที่เขารักเป็นหนักหนา แต่ แต่คนที่ทำให้เขาเป็นแบบนั้นไม่ใช่ Kaoru ไม่ใช่คนที่เขาปรารถนาจะมอบให้ แต่กลับเป็นเพื่อนที่เขารักและไว้ใจมาโดยตลอด คนที่ทำให้เขาสามารถหัวเราะได้ในยามที่ต้องอดทนอยู่คนเดียว Die ทำไม ทำไมนายต้องทำแบบนี้ “ฮือ ไม่ ไม่จริง ฮึก ไม่ ” Toshiya นั่งกอดเข่าแน่น ภาพในวีดีโอหยุดลงแล้ว และมันแทบจะหยุดลมหายใจเขาไปด้วย น้ำตายังไม่ยอมหยุดไหล ร่างกายสั่นเทา มืดแปดด้าน ไม่รู้จะทำอย่างไรดี มองไม่เห็นทางสักทาง ไม่อยากให้ Kaoru รู้เรื่องนี้เลย Kaoru จะคิดอย่างไรถ้ารู้ว่าคนรักของตัวเองกับเพื่อนที่ไว้ใจมีความสัมพันธ์เลยเถิดในขณะที่ตัวเองกำลังทำหน้าที่ของหัวหน้าวงอยู่ Toshiya กอดเข่าแน่นขึ้นอีก ถ้า Kaoru รู้ Dir en grey ต้องพังแน่ๆ คงไม่มีใครมองหน้ากันได้สนิทอีกต่อไป Dir en grey ที่ Kaoru และทุกคนสู้พยายามสร้างขึ้น จะพังเพราะอย่างนี้หรือ? ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย เมื่อไม่อยากให้เกิด ทางเลือกก็มีทางเดียว ไม่ปริปาก ไม่เรียกร้องสิ่งใด อดทนและอยู่เงียบๆ เขาทำได้แน่ ’ต้อง’ ทำได้ แต่ Die ล่ะ Die ล่ะ * ก๊อกๆๆ * เสียงเคาะประตูพาเอา Toshiya สะดุ้งอย่างแรง เขามองไปที่ประตูแล้วตัดสินใจเดินไปเปิดมัน “อะ ” Toshiya ผงะจากประตูเมื่อเห็นผู้มาเยือน “Die” เขาเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ชื่อที่สร้างความทุกข์ทรมานใจให้แก่เขามากมายด้วยเวลาเพียงชั่วข้ามคืน “ฉันคิดว่า ควรจะมาเยี่ยมนายสักหน่อย” Die เอ่ยเรียบๆ แล้วเดินเข้ามาในห้อง จัดการปิดประตูให้เสร็จสรรพ “หลังจากที่ส่งของขวัญมาให้แล้ว” Toshiya สะดุ้งเฮือก นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้ปิดทั้งโทรทัศน์ ทั้งวีดีโอ ชายหนุ่มพาร่างบอบบางของตนถลาไปที่เครื่องใช้ไฟฟ้าเหล่านั้นแล้วดึงเอาวีดีโอออกมา “นายทำแบบนี้เพื่ออะไร!?” Toshiya ตวาดลั่น “เพื่ออะไร? นายถามฉัน?” Die เลิกคิ้วแล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “แล้วนายเคยถามตัวเองบ้างรึเปล่า Toshiya?” ชายหนุ่มผมสีเพลิงย้อนถาม “ถามอะไร?” Toshiya ย้อนกลับไปบ้าง “ถามว่าทำไมฉันถึงลงทุนทำอะไรเสี่ยงๆ แบบนี้ ถามว่าทำไมถึงต้องเป็นนาย” Die เอ่ย ในใจเขารู้สึกแบบไหนไม่มีใครรู้ เขามีความสุขแค่ไหนที่ได้ครอบครอง Toshiya แม้เพียงชั่วข้ามคืนเดียว เขาขมขื่นแค่ไหนเมื่อยามที่เขากอดร่างของคนที่เขาแสนรักเอาไว้ แต่ร่างนั้น Toshiya กลับพร่ำเรียกหา บอกรัก Kaoru ไม่ขาด “ฉันไม่เข้าใจ วีดีโอนี่ นายรู้มั้ยว่ามันทำให้ฉันรู้สึกยังไงบ้างน่ะ Die! นายส่งของแบบนี้มาเพื่ออะไร? ข่มขู่ฉันอย่างนั้นเหรอ? นายต้องการอะไรกันแน่?” Toshiya พูดไปก็ต้องกลั้นน้ำตาไป ทั้งๆ ที่เขาไว้ใจขนาดนี้ แต่ทำไม “นายไม่เข้าใจเพราะนายไม่คิดจะทำความเข้าใจน่ะสิ Totchi! เรื่องง่ายๆ เพราะฉันต้องการนาย ได้ยินมั้ย!” Die ตวาดใส่จน Toshiya สะดุ้งโหยง ร่างเพรียวบางก้าวถอยเข้าไปในห้องเมื่อถูกอีกฝ่ายสาวเท้าเข้ามาหาด้วยสีหน้าถมึงทึงน่ากลัว “ต-ต้องการ? แต่ฉันกับ Kaoru ” Toshiya เอ่ยเสียงสั่น ก้าวจนหลังติดกับประตูห้องนอน “เพราะนายกับ Kaoru ฉันถึงต้องทำแบบนี้” Die พูดด้วยสีหน้าเจ็บปวด แต่ Toshiya ไม่อาจเห็นใจในความรู้สึกนั้นได้ “บ้า! งี่เง่าที่สุด นายรู้มั้ยว่าสิ่งที่นายทำมันอาจทำให้เกิดอะไรกับ Dir en grey!” Toshiya ตวาด “รู้สิ และฉันก็รู้ว่าเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้น นายจะทำยังไงกับเรื่องนี้” Die ตอบ “นาย! อะไร อะไรทำให้นายเป็นไปได้ขนาดนี้ Die!?” Toshiya ถามไปพร้อมกับที่น้ำตาเอ่อคลอ “ฉันบอกนายไปแล้วนะ Totchi” Die เอ่ยเสียงเยียบเย็น “ถึงอย่างนั้นนายก็ได้ไปแค่ร่างกายของฉันเท่านั้น! ไม่มีวันได้ใจไปแล้วนายยังจะทำอีกงั้นเหรอ!?” Toshiya ขึ้นเสียงใส่ Die ทำไมเรื่องมันถึงเป็นไปได้ขนาดนี้ “ถึงจะได้แค่ร่างกาย ถึงจะได้ครอบครองแค่นั้นฉันก็ยินดี” คำตอบของ Die ทำให้ Toshiya ไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป แววตาและสีหน้าท่าทางที่น่ากลัวบีบให้ Toshiya เปิดประตูห้องนอนที่แผ่นหลังของตนทาบเอาไว้ออกเพื่อหลบหนีเข้าไปในนั้น แต่แล้ว มันไม่ทัน ก่อนจะทันได้ปิดประตูลงกั้นตัวเองกับบุคคลอันตรายคนนี้ มือนั้น มือของ Die คว้าประตูเอาไว้ได้ทันและดึงดันสู้กับเขาเพื่อเปิดมันออกกว้างอีกครั้ง “โอ๊ย!” Toshiya เซไปข้างหลังแล้วล้มลงเมื่อ Die กระแทกประตูเข้ามาอย่างรุนแรง เสื้อคลุมสีขาวร่นลงเปิดไหล่ แหวกไปตามช่วงต้นขาขาวเนียน Toshiya พยายามเลื่อนถอยกระเถิบหนีทั้งๆ อย่างนั้น Die เดินเข้ามาแล้ว ด้วยสีหน้าน่ากลัว Toshiya เหลียวหลังไป เห็นโทรศัพท์จึงรีบคลานไปคว้ามันไว้แล้วกด Redial ซึ่งเป็นเบอร์ของ Kaoru แต่ถูก Die กดตัดสายไปเสียก่อน Toshiya เงยหน้ามองใบหน้าคมนั้นด้วยใจหวาดหวั่น เขาปล่อยมือจากโทรศัพท์แล้วถอยหนีอีกครั้งจนจนมุมเข้า “ออกไปนะ! คนสารเลว!” Toshiya ตะโกนถ้อยคำก่นด่าอย่างเจ็บแสบพาลจะทำให้ Die เลือดขึ้นหน้า “ฉันรัก Kaoru! รักแต่ Kaoru! ไม่มีวันรักนายหรอก! ไม่มีวัน! ต่อให้นายทำอะไรกับฉัน ฉันก็รักแต่ Kaoru!” Toshiya เน้นเสียงเข้มหวังให้ Die ได้คิดสักนิด แต่ดูแล้วมันกลับได้ผลตรงกันข้าม เขาเตรียมจะขยับหนีไปอีกทาง ลองคิดในแง่ดี ประตูอยู่ไม่ไกลนักหรอก Toshiya นายต้องหนีพ้น “ฉันจะลองดู ว่าไม่ว่าจะทำอะไรกับนาย นายก็จะยังรักแต่ Kaoru จริงหรือเปล่านะ Toshiya” Die เอ่ยด้วยความเจ็บช้ำและแค้นใจ ทั้งๆ ที่พบสิ่งที่ปรารถนาจะครอบครอง แต่ก็ไม่อาจครอบครองได้ ชายหนุ่มผมแดงคว้าได้ชายเสื้อคลุมอาบน้ำก็กระชากมันออกทันที Toshiya ร้องขึ้นด้วยความตกใจ ทรุดลงกอดตัวเองเพื่อปิดบังร่างกายที่ไร้สิ่งกำบัง ประตู ทำไมอยู่ไกลเหลือเกิน “ไม่!!!” Toshiya กรีดร้องแล้วทุบตี Die ที่พยายามจะอุ้มเขา การต่อต้านนั้นมีผลไม่น้อย Die ทนไม่ไหว จนในที่สุดจึงจัดการให้ Toshiya อยู่นิ่ง หมัดกระแทกเข้าที่ท้อง Toshiya จุกจนตัวงอ ลมหายใจสะดุด มือทั้งสองกุมท้องของตน ร่างเปลือยเปล่าถูก Die อุ้มไปวางบนเตียงได้สำเร็จ “อย่าทำฉัน ได้โปรด ” Toshiya พยายามบิดกายหนี Die ที่คร่อมร่างตนเอาไว้ ภาพข้างหน้าพร่าเลือนด้วยม่านน้ำตา Toshiya พยายามกระเสือกกระสนหลีกลี้จากสถานการณ์อันตรายนั้น แต่ทันทีที่ Die ยื่นมือมาคว้าข้อมือข้างหนึ่งของเขาแล้วกดลงกับเตียง Toshiya แทบร้องไห้โฮ เพราะนั่นหมายถึงเขาไม่อาจหนีพ้นได้อีกแล้ว “ไม่ อย่าทำแบบนี้ นายกำลังจะทำลายทุกอย่าง หยุดเถอะ ” Toshiya ครางบอกทั้งน้ำตาทันทีที่ริมฝีปากอุ่นของ Die ทาบลงบนแผ่นหลังบางของตน “ฉันแค่จุดชนวนไว้ แต่มันจะระเบิดมั้ยขึ้นอยู่กับนาย Toshiya” Die พูดขึ้นแล้วจับ Toshiya ให้นอนหงาย “ร้ายกาจที่สุด นายทำลงไปได้ยังไง ฉัน ไม่อยากจะเชื่อ” Toshiya เอ่ยเสียงแผ่วเครือ “เลิกพูดซะทีเถอะ” Die พูดขึ้น มือใหญ่เลื่อนลงสัมผัสจุดอ่อนไหวของร่างโปร่งบางข้างใต้ ร่างของ Toshiya กระตุก มือที่เคยทิ้งลงนิ่งเพราะถูกเขากดเอาไว้เริ่มเกร็งขืนสู้แรงจะให้หลุดออกมาทำการต่อต้าน “อย่า อย่า Die อย่า ” Toshiya พยายามขืนข้อมือ แต่อาการจุกยังไม่จางหาย เรี่ยวแรงไม่กลับคืน เจ็บใจเหลือเกินที่ร่างกายมีปฏิกิริยาตอบรับแบบนั้น ร่างกายสั่นด้วยความเสียวซ่านที่แล่นไปทั่ว เปลือกตาเลื่อนลงปิดพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลริน Die ละมือจากการสนองอารมณ์มาจับขาทั้งคู่ของ Toshiya แยกออกจากกันแล้วแทรกปลายนิ้วเข้าไปในช่องทางที่เปิดรับ Toshiya สะดุ้ง เบิกตาโพลงแล้วพยายามถอยหนี มือทั้งสองที่ยังถูกตรึงอยู่เหนือศีรษะเริ่มออกแรงขืนอีกครั้ง ยิ่ง Toshiya หนี Die ก็ยิ่งตามเพราะรู้ว่าหนียังไง Toshiya ก็ไม่มีทางพ้น เรียวนิ้วแทรกหายเข้าไปในร่างกายร้อนทีละหนึ่ง Toshiya ครางห้าม ไม่มีแรงพอจะต้านไปมากกว่านั้น ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเริ่มเปลี่ยนมาเกร็งให้ร่างกายไม่เปิดรับแทน Die ยิ้มร้ายแล้วก้มลงกระซิบ “ไม่มีประโยชน์หรอก Totchi นายรู้ดี จะเจ็บเปล่าๆ นะ” Toshiya แทบร้องไห้โฮเพราะความจริงมันชัดเจนเหลือเกิน Die เลื่อนเรียวนิ้วแหย่กระเซ้าพอหอมปากหอมคอ ร่างของ Toshiya สั่นระริก เรียวขาสวยทั้งคู่สิ้นไร้เรี่ยวแรง Die ถอนจำนวนนิ้วในร่างของ Toshiya ออกทั้งหมดแล้วใช้มือยกสะโพกอีกฝ่ายขึ้นก่อนจะดันแทรกเข้าไปด้วยส่วนหนึ่งในร่างกายตนเอง Toshiya กรีดร้อง ทั้งตกใจทั้งเจ็บปวด เมื่อไม่เต็มใจความสุขสมย่อมไม่มี Die ปล่อยข้อมือของ Toshiya ให้เป็นอิสระเพื่อใช้มือนั้นสนองอารมณ์ให้ Toshiya ต่อไปพร้อมๆ กัน แม้มือจะเป็นอิสระแล้วแต่ก็สายเกินไป Toshiya ใช้มันจิกผ้าปูที่นอนระบายความเจ็บ เรือนร่างไหวเอนตามแรงที่ถาโถมดุจคลื่นทะเลที่บ้าคลั่ง Kaoru ฉันขอโทษ ฉันไม่มีทางเลือก ฉัน เสียใจ “ อือ ” Toshiya ครางเบาๆ เพราะกลั้นเสียงเอาไว้ ทุกอย่างสิ้นสุด จบลงเสียที เสียวปลาบเมื่อ Die เลื่อนถอนกายออกไป หมดแรงแล้ว ไม่ไหวแล้ว เหนื่อยเหลือเกินหัวใจ ต่อไปจะเป็นอย่างไรหนอ Toshiya เอ๋ย “ทั้งๆ ที่นาย เป็นเพื่อนที่ฉันรักที่สุด ทั้งๆ ที่ฉันกับ Kaoru ไว้ใจ ” Toshiya พูดอย่างเจ็บช้ำ ไม่มีอีกแล้ว ไม่มีแล้ว เพื่อนที่เขารักและไว้ใจ วางใจทุกสิ่ง - END Part 2 – Part 3: แสงสาดส่องผ่านผ้าม่าน ละอองฝุ่นบางๆ จับแสงแล้วสะท้อนเป็นสีทอง ยามเช้าใกล้สิ้นสุดลงแล้ว กำลังจะก้าวเข้าสู่เวลากลางวันที่แสงอาทิตย์จะยิ่งเรืองรองส่องสว่างให้ทุกสิ่งเห็นได้เป็นที่กระจ่าง “ อุ ” ร่างเพรียวบางบนที่นอนนุ่มเผลออุทานขึ้นเพราะทันทีที่ขยับตัว ความเจ็บก็แล่นปลาบขึ้นมาจนอดนิ่วหน้าไม่ได้ “เจ็บหรือไง?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ บุหรี่ถูกจรดขึ้นบนริมฝีปากของชายหนุ่มผมแดงอีกครั้ง ควันสีขาวลอยเคว้งแล้วเจือจางหายไปในอากาศ “ไม่เกี่ยวกับนาย” ท่าทีและน้ำเสียงห้วนสั้นของ Toshiya นั้น เกิดจากการที่เจ้าตัวตั้งใจจะเปลี่ยนตัวเอง เขาจะไม่ญาติดีอะไรกับ Die อีกแล้ว ไม่อีกต่อไป “ไม่เกี่ยว? ก็ดี” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น ยังคงนั่งหันหลังให้อีกฝ่ายเช่นเดิม “หึ ” Die หัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ น่าสมเพชเหลือเกิน นี่เขากำลังทำอะไรกันแน่? “ในเมื่อไม่เกี่ยว ฉันก็จะไปสักที ” Die เอ่ยออกมาช้าๆ สบายๆ กดบุหรี่ลงบนที่เขี่ยบุหรี่ที่วางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วก้มลงหยิบเสื้อของตนขึ้นมาสวม “หวังว่า ในเร็วๆ นี้ คงมีโอกาสได้สนุกกันใหม่” * เพี๊ยะ * Toshiya กัดฟันลุกขึ้นทันใด เงื้อมือฟาดแก้มซ้ายของ Die เข้าพอดีจนเป็นรอยแดง “ออกไปให้พ้น! จากที่นี่! เดี๋ยวนี้!” Toshiya ตวาดเสียงสั่น น้ำตาเริ่มเอ่อคลอแทบล้นจนเกือบรินร่วง “ โอเค ” ชายหนุ่มพึมพำแล้วลุกขึ้นยืนโดยไม่หันไปมองหน้า Toshiya เลย ต่างฝ่ายต่างก็เจ็บปวด แต่ไม่เปิดใจให้แก่กันและกัน * ปัง * เสียงประตูปิดลง Toshiya ซบหน้าลงกับหมอน บนเตียงมีแต่ร่องรอยของสิ่งที่ Die ทำกับเขา “ไม่ได้นะ Toshiya เดี๋ยว Kaoru ก็จะมาแล้ว ” Toshiya บอกกับตัวเองแล้วลุกขึ้นจัดการทุกอย่างให้อยู่ในสภาพปกติ ทั้งเตียง ทั้งตัวเขาเอง * ก๊อกๆๆ * หลังจากที่ Toshiya จัดการทุกอย่างอย่างรีบร้อนจนเสร็จเรียบร้อยไปได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น Toshiya รีบวิ่งออกมาที่ห้องนั่งเล่นซึ่งติดต่อกับประตูหน้าทันที “ฉันเข้าไปนะ Totchi!” เป็น Kaoru จริงๆ ประตูถูกไขเปิดออกพร้อมกับที่ Toshiya สูดลมหายใจพยายามข่มความรู้สึกหลายๆ อย่างที่ไม่ควรให้ Kaoru สังเกตเห็นให้ลึกลงไปมากที่สุด “กลับมาแล้วเหรอ?” Toshiya ยิ้มรับเมื่อ Kaoru เข้ามาในห้อง ในมือมีถุงอีก 2-3 ถุง ชายหนุ่มผมสีม่วงปิดประตูลงแล้วเดินเข้ามาหาคนรักของเขา คนที่เขาคิดถึงเป็นที่สุด “กลับมาแล้ว แต่เดี๋ยวก็ต้องจัดการเรื่อง Kyo ต่ออีก” Kaoru เดินเข้าไปกอด Toshiya เอาไว้หลวมๆ “อืม ฉันรู้ ” Toshiya พยายามฝืนยิ้ม เขากอด Kaoru ตอบ “แต่ฉันจะอยู่กับนายให้นานที่สุด คิดถึงจัง Totchi” Kaoru ผละออกมายิ้มให้ Toshiya แล้วเลื่อนปลายนิ้วไปจัดการผมที่ระใบหน้าของอีกฝ่ายออก “อืม เอ่อ หิวรึเปล่า? เดี๋ยวฉันจะไปหาอะไรมาให้กินดีมั้ย?” Toshiya แทบทนไม่ได้ ทั้งๆ ที่คิดว่าจะข่มความรู้สึกเสียใจไว้ได้ทั้งหมดแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็ทำไม่ได้ แค่คำว่า คิดถึง ของ Kaoru ก็ทำให้เขาเจ็บแปลบไปทั้งใจ “Totchi? เป็นอะไรหรือเปล่า?” Kaoru สังเกตเห็นได้ว่าอีกฝ่ายมีท่าทีแปลกไป เขาเอื้อมมือออกไปสัมผัสใบหน้าสวยนั้นอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร สบายดี Kaoru ” Toshiya ตอบออกไป หลับตาลงรับรู้สัมผัสนุ่มนวลของบุคคลผู้เป็นที่รัก “แต่นายดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ” Kaoru พูดขึ้นมาอีก ยังไงเขาก็เป็นห่วง ยิ่ง Toshiya ตอบว่า ไม่เป็นไร ก็ยิ่งเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก “ไม่เป็นไรจริงๆ เดี๋ยวชั้นไปทำอะไรให้กินนะ” Toshiya รีบผละหนีไปทางห้องครัวทันที “ Totchi ” Kaoru พึมพำกับตัวเอง จะต้องเกิดอะไรบางอย่างกับ Toshiya แน่ๆ เขารู้สึกได้ Kaoru วางของลงบนโต๊ะเตี้ยในห้องนั่งเล่นแล้วเดินเข้าห้องนอนไปเพื่อจะหยิบเสื้อผ้าไปอาบน้ำเสียใหม่ แต่แล้วบนโต๊ะข้างหัวเตียงนั้นเขาก็พบบางสิ่งที่ผิดแปลกไป “เอ๋? ก้นบุหรี่ ” Kaoru มองอย่างสงสัยเพราะปกติ Toshiya จะไม่สูบบุหรี่ในห้องนอน ซ้ำเวลาเขาสูบก็จะถูกต่อว่าเสียด้วยซ้ำ เมื่อมองต่อไปอีกนิด “ไฟแช็ค?” Kaoru เลิกคิ้วขึ้น มองสิ่งต้องสงสัยนั้นด้วยความฉงนก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู “นี่มันของ ” “Die” คำที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของตนเองทำให้ Kaoru รู้สึกแปลกๆ แต่นี่เป็นของของ Die แน่ๆ เขาจำได้ดี ปัญหาอยู่ที่ มันมาอยู่ในห้องนอนเขาได้อย่างไร Kaoru วางมันลงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป พยายามจะไม่คิดมาก เมื่อออกมาจากห้องน้ำเขาจัดการทำความสะอาดที่เขี่ยบุหรี่นั้นและเก็บไฟแช็คไว้ที่ตัวเอง ตั้งใจว่าจะไม่ถามอะไร Toshiya “Kaoru” Toshiya เรียกชื่ออีกฝ่ายเบาๆ “อาหารกลางวันของฉันเป็นอะไรล่ะ Totchi?” Kaoru ถามพร้อมส่งยิ้มให้ “อ-เอ่อ ฉันทำสปาร์เก็ตตี้ไว้ให้น่ะ” Toshiya ตอบอ้อมแอ้ม “ขอบใจนะ หวังว่านายคงทำเผื่อตัวเองไว้ด้วยแล้ว” Kaoru หัวเราะ “ไปกินด้วยกันเถอะ” ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องครัวด้วยกันแล้วเริ่มมื้อกลางวันนั้น ตลอดเวลา Toshiya แทบจะไม่ยิ้ม ไม่หัวเราะ ถึงจะยิ้มบ้างแต่ก็ดูฝืนจนรู้สึกได้ “เอ่อ Totchi ฉันซื้อ DVD มา นายลองไปดูนะ ว่าถูกใจรึเปล่า? เดี๋ยวฉันล้างจานเอง” Kaoru พยายามจะให้อีกฝ่ายดูสบายใจขึ้นให้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ Toshiya ยิ้มบางๆ “ขอบใจนะ Kaoru” ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินเดินออกไป และนั่งลงบนโซฟานุ่มจากนั้นจึงหยิบถุงที่ Kaoru หิ้วเข้ามาในห้องขึ้นมาดู * ตี๊ด * เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น Kaoru รีบวิ่งออกมาหยิบมันแล้วรับสาย “Kaoru ครับ ครับ ครับ จะรีบไปครับ ครับ เดี๋ยวนี้ ครับ” แค่ฟังก็รู้ว่าถึงเวลาที่ Kaoru จะต้องไป Toshiya หยิบของในถุงออกมา มันเป็น DVD หนังเรื่องหนึ่งที่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรกับมันนัก “เอ่อ ฉันต้องไปแล้วนะ Totchi เมื่อกี้ผู้จัดการโทรตามเรื่อง Kyo แล้วก็ เอ่อ ในมือนายน่ะ คนขายเขาแนะนำมา ยังมีเรื่องอื่นอีกนะ เอ่อ ” Kaoru พยายามพูดอะไรสักอย่างให้ทุกสิ่งดูดีขึ้น เขากลัวว่า Toshiya จะซึมขึ้นมาอีกเพราะนี่มันไม่ถึง 2 ชั่วโมงด้วยซ้ำที่เขามีเวลาให้อีกฝ่าย “ไปเถอะ Kaoru” Toshiya ยิ้มเศร้าแต่สีหน้าบอกว่าเข้าใจเขาเป็นอย่างดี “อืม ฉันขอโทษนะ” Kaoru ยิ้มตอบกลับไปจากนั้นก็คว้าเสื้อโค้ตแล้วออกไปทันที “’A walk to remember’ เหรอ?” Toshiya อ่านชื่อของมันเบาๆ (อภัยคนแต่งทีเถอะ กำลังบ้า) เขาถอนหายใจแล้วจัดการเปิดเครื่องเล่น DVD และโทรทัศน์ ดูไปเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรมาก หนังสไตล์นี้ก็ไม่ค่อยได้ดูเท่าไร แต่ดูๆ เรื่องอื่นแล้วก็ยังไม่มีอารมณ์จะดูอยู่ดี There's a song that inside of my soul. It's the one that I've tried to write over and over again. I'm awake in the infinite cold, but you sing to me over and over and over again. So I lay my head back down, and I lift my hands and pray to be only yours I pray to be only yours. I know now you're my only hope. “ ” Toshiya นั่งนิ่งไป and I lift my hands and pray to be only yours I pray to be only yours. I know now you're my only hope. สิ่งที่ปรากฏในเพลง สิ่งที่เขาได้ยิน ประโยค 3 ประโยคที่ก้องขึ้นมาในใจของเขา น้ำตาหยดลงบนฝ่ามือ ไม่อาจทนทำเป็นเข้มแข็งได้อีกต่อไป Toshiya ก้มหน้าลงประสานมือไว้ด้วยกัน น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าค่อยๆ ร่วงรินเป็นสาย ร่างเพรียวสะท้านสั่นจากแรงสะอื้น “and I lift my hands and pray ” “to be only yours I pray ” เขาทวนมันซ้ำไปพร้อมๆ กับเสียงเพลง “to be only yours I know now you're my only hope“ ประโยคเหล่านั้นเหมือนเสียดแทงลงไปในหัวใจของ Toshiya ชายหนุ่มนั่งนิ่งแม้เนื้อเรื่องจะดำเนินต่อไปแล้ว แม้ว่าเพลงจะจบลงแล้ว แต่สิ่งที่อยู่ในใจเขาและเรื่องราวที่กำลังดำเนินต่อจากนี้ไปมันคงไม่จบง่ายๆ ท้อแท้เหลือเกิน Kaoru เขาบอก Kaoru ไม่ได้ เขาขี้ขลาด เขากลัว เขาไม่อาจบอก ก็เพราะรัก จะไม่มีทางออกเลยหรือสำหรับเรื่องนี้ There's a song that inside of my soul. บทเพลงหนึ่งขับขานอยู่ในหัวใจของฉัน It's the one that I've tried to write over and over again. เพลงเพลงหนึ่งที่ฉันพยายามเขียนมันออกมาหลายครั้งหลายครา I'm awake in the infinite cold, ฉันตื่นขึ้นท่ามกลางความหนาวเหน็บอันไร้ก้นบึ้ง but you sing to me over and over and over again. แต่เธอก็คอยขับขานบทเพลงเพื่อปลอบโยนฉันครั้งแล้วครั้งเล่า So I lay my head back down, ฉันจึงเอนศีรษะลงนอนอีกครั้ง and I lift my hands and pray to be only yours และยกมือขึ้นภาวนาให้ฉันเป็นของเธอคนเดียว I pray to be only yours. ฉันภาวนาให้เป็นของเธอคนเดียวเท่านั้น I know now you're my only hope. ฉันรู้ดี เวลานี้เธอคือความหวังเพียงหนึ่งเดียว - END Part 3 - Part 4: “ไง Kyo” ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออกพร้อมกับที่ Kaoru ก้าวเข้ามา “สายัณห์สวัสดิ์ Kaoru” Kyo ทักแล้วยิ้มให้น้อยๆ เขานอนอยู่บนเตียงแบบนี้อย่างเดียวจนรู้สึกเบื่อแต่มันก็ช่วยไม่ได้ วันทั้งวันได้แต่นอนมองสายน้ำเกลือที่ระโยงระยางจากข้อมือข้างซ้ายของเขา “เป็นไง? รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือเปล่า?” Kaoru เดินเข้าแล้วลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ เตียงของ Kyo “ก็ คิดว่าดีขึ้นแล้วล่ะ” Kyo ตอบ “งั้นฉันก็สบายใจได้แล้วสิ” Kaoru ยิ้มให้ Kyo บ้าง “นี่ Kaoru” Kyo เอ่ยขึ้น “ว่าไง?” “เดี๋ยวนายต้องไปให้สัมภาษณ์เรื่องที่ฉันเข้าโรงพยาบาลใช่รึเปล่า?” Kyo ว่าต่อไป “อืม ทำไม? มีอะไรเหรอ?” Kaoru ถามกลับทันที “อย่าบอกนะว่าฉันเข้าโรงพยาบาลเพราะแก้วหูอักเสบ โกหกอย่างคราวที่แล้วว่าฉันป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่เท่านั้นก็พอ แล้วเดี๋ยวฉันก็จะบอกเขาว่าฉันเป็นไข้หวัดใหญ่เหมือนกัน ฉันให้ผู้จัดการไปนัดแนะกับหมอไว้แล้ว” Kyo มองหน้า Kaoru ต่างฝ่ายต่างจ้องตากัน “ทำไม?” Kaoru ตัดสินใจถาม “วงเราเพิ่งเริ่มได้ไม่นาน ฉันไม่อยากให้วงเราดูไม่มั่นคงเพราะอาการป่วยของฉัน เข้าใจใช่มั้ย Kaoru?” Kyo เอื้อมไปบีบมือของ Kaoru ไว้แน่นเหมือนจะขอคำยืนยัน “โอเค ตามใจนาย” Kaoru ตอบพร้อมล้วงมืออีกข้างหนึ่งลงไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต ในนั้น คือไฟแช็คของ Die ที่เขาแอบเอาออกมาโดยไม่ให้ Toshiya รู้ ‘แม้แต่ Kyo ยังพยายามเพื่อให้วงมั่นคง แล้วเราล่ะ ทั้งๆ ที่เป็นหัวหน้าวง แต่ตอนนี้กลับระแวงคนในวงด้วยกัน แย่จริง Kaoru’ Kaoru คิดในใจพร้อมกับที่ส่งยิ้มจางๆ ให้ Kyo เป็นการให้กำลังใจ “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า?” Kyo ถามขึ้น “หือ? ไม่มีนี่ พักผ่อนมากๆ นะ Kyo เดี๋ยวฉันจะจัดการให้ตามที่นายต้องการ” Kaoru พูดเป็นประโยคสุดท้ายแล้วจึงเดินออกไปจากห้องห้องนั้น * * * * * * ก๊อกๆๆ * หลังจากที่จัดการกรณีของ Kyo เสร็จ Kaoru ก็เดินทางตรงมาห้องพักของ Die ทันที แม้ว่าเวลานี้ฟ้าจะเริ่มมืดแล้วเพราะเป็นเวลาหัวค่ำ “เชิญ” สักครู่ประตูก็เปิดออก Die ถอยทางให้ Kaoru เดินเข้ามา “วันนี้มาถึงห้องฉัน มีธุระอะไรเหรอ?” Die ปิดประตูลงแล้วเดินตาม Kaoru เข้ามา “ฉันเอาของมาคืนนาย” Kaoru ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งพลางล้วงเอาไฟแช็คที่เป็นปัญหาค้างคาใจของเขาออกมา Die มองสิ่งที่อยู่ในมือของ Kaoru พร้อมรอยยิ้ม “ขอบใจ ฉันกำลังนึกอยู่พอดีว่าลืมไว้ที่ไหน” Die รับมันมาแล้ววางลงบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ เขารู้อยู่แล้วว่ามันเคยอยู่ที่ไหนก่อน Kaoru จะเอามันมาคืนเขา เพราะเขาจงใจทิ้งเอาไว้เอง ถ้าหาก Toshiya รีบร้อนย่อมไม่ทันสังเกตเห็นมัน แล้วมันก็เข้าแผนเขาเสียด้วยเมื่อ Toshiya ไม่ทันเห็นขึ้นมาจริงๆ “ลืมไว้ในห้อง ของฉัน” Kaoru ตอบแล้วเดินไปที่ประตู “จะไม่ถามเหรอ? ว่ามันไปอยู่ในนั้นได้ยังไง” Die เอ่ยขึ้น มันได้ผลเมื่อเท้าของ Kaoru ชะงักกึก “ไม่ถาม” Kaoru ตอบกลับไป “เพราะฉันไว้ใจนาย” ชายหนุ่มผมสีม่วงพูดต่อ “หึๆ ฮะๆๆๆ ไว้ใจ? อย่าทำตัวเป็นคนดีนักเลย ฉันรู้ว่านายระแวงอะไรอยู่ Kaoru” ทันทีที่ Die พูดจบ Kaoru หันกลับไปจ้องหน้าเขาทันที “นายตั้งใจจะบอกอะไรฉันกันแน่” Kaoru เอ่ยเสียงเข้ม “ก็จะบอกไงว่า ” Die พูดพร้อมเดินเข้าไปหา Kaoru “ฉันทำอะไร Totchi ไปบ้าง” “อื๊อออออ!!!!!!” ผ้าเช็ดหน้าสีขาวถูกโปะเข้าที่จมูกของ Kaoru โดยที่เจ้าตัวตกใจรีบดิ้นหวังผลัก Die ออกไป แต่นั่นก็ทำให้เขาสูดเอาสิ่งที่มากับผ้าเช็ดหน้านั้นเข้าไปเต็มปอด Kaoru ทรุด เสียการทรงตัวทันที Die โยนผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปอีกทาง แขนข้างหนึ่งเกี่ยวร่างของ Kaoru เอาไว้ “ยาสลบธรรมดาน่ะ นายสูดเข้าไปไม่มาก อย่างน้อยก็แค่มึนๆ เท่านั้นเอง” Die บอก Kaoru แล้วจัดการพาร่างนั้นไปที่เตียงในห้องของเขา “นาย ทำอะไร ” Kaoru หายใจรวยริน เหมือนตาจะปิดแต่ก็ไม่เป็นอย่างนั้น “ก็จะบอกนายไง ว่าฉันทำอะไร Totchi เพียงแต่ ฉันจะบอกด้วยการกระทำก็เท่านั้น” มือแกร่งเลื่อนเข้าปลดเสื้อผ้าของ Kaoru ออกโดยที่ Kaoru พยายามต่อสู้ด้วยเรี่ยวแรงที่แทบไม่เหลือ “ม..ไม่ Totchi นายทำแบบนี้ กับเขางั้นเหรอ? อ..อย่า ” Kaoru พึมพำเสียงเบา เข้าใจแล้วว่าทำไม Toshiya ถึงมีท่าทีแปลกไปแบบนั้น ชายหนุ่มผมสีม่วงพยายามต้าน Die เอาไว้ให้มากที่สุด แต่สุดท้ายร่างเขาเปลือยเปล่าไปเมื่อไรก็ไม่รู้ สติมันวูบๆ โหวงๆ เหมือนลอยคว้าง “เปล่า ฉันรัก Totchi แต่กับนาย มันไม่ใช่หรอก Kaoru” Die กระซิบตอบ ใช่ สำหรับเขา สิ่งที่กระทำต่อ Totchi เกิดจากความรัก เขาพยายามทะนุถนอมอีกฝ่ายให้มากที่สุด แต่กับ Kaoru ที่จะทำต่อจากนี้เกิดจากความเคืองแค้น เกลียดชังและริษยาเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใส่ใจหรืออ่อนโยน “อะ อ๊าาา!!! ไม่!!! Die หยุด!!! ห..หยุด ไม่!!! อุก ” Kaoru กรีดร้องสุดเสียง มือสองข้างออกแรงผลัก Die ออก แต่ไม่มีอะไรดีขึ้น เรียวขาทั้งสองถูกพาดไปกับท่อนแขนแกร่งเปิดทางให้อีกฝ่ายสอดใส่เข้ามาได้ แม้ไม่สะดวกนักเพราะช่องทางของ Kaoru ไม่เคยเปิดรับใคร แต่นั่นคือสิ่งที่ Die ต้องการ ชายหนุ่มยิ่งฝืนดันเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ เสียงกรีดครางของ Kaoru ก็ยิ่งดังขึ้น โลหิตสีแดงเข้มเริ่มรินลงมาทีละน้อยแล้วเลอะไปบนผ้าปูที่นอน “ อืม ” Die ครางออกมาเบาๆ เมื่อเขากระแทกใส่ Kaoru จนสุดทาง ร่างกายของ Kaoru ไม่ตอบรับเขา แต่แรงบีบรัดของช่องทางนั้นปลุกเร้าให้อารมณ์ลุกโชน มือของ Kaoru ที่เคยออกแรงผลักเขาหยุดนิ่งแต่กำเอาไว้แน่น บ่งบอกว่า Kaoru กำลังทานความเจ็บปวดด้วยตัวเอง “อย่าพยายามเลย Kaoru ไร้ประโยชน์” Die กระแทกกลับเข้าไปเมื่อ Kaoru พยายามถอยสะโพกหนีการสอดแทรกของเขา Kaoru กรีดเสียงออกมาอีกครั้งด้วยความทรมาน เหมือนเลือดจะยิ่งซึมออกมาอีก Die ขยับเลื่อนกายออกแล้วดันเข้าไปด้วยแรงและจังหวะที่เพิ่มขึ้น มันหนักขึ้นทุกทีจน Kaoru แทบทนไม่ไหว มือสองข้างเกาะไหล่ของ Die เอาไว้ จิกเล็บระบายความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วกาย สีหน้าและเสียงที่กรีดออกมาไม่ได้ทำให้ Die รู้สึกอะไรมากไปกว่าสะใจ ริมฝีปากบางได้แต่ร่ำร้องให้ Die หยุดทุกอย่างลง แล้วทุกอย่างก็หยุดลงจริงๆ เมื่อ Die ระบายความใคร่เข้าสู่ร่างของ Kaoru ชายหนุ่มผมแดงถอนกายออกมา ปล่อยขาของ Kaoru ให้เป็นอิสระแล้วยันแขนมองอีกฝ่าย ใบหน้าของ Kaoru นองไปด้วยหยาดน้ำตา “นี่นาย ทำแบบนี้กับ Totchi งั้นเหรอ?” ในใจ Kaoru รู้สึกแปลบวาบ เจ็บแทน Toshiya รู้สึกเป็นกังวลเสียยิ่งกว่าสิ่งที่เพิ่งเกิดกับตนเอง Toshiya จะเจ็บปวดแค่ไหนกัน สีหน้าทุกข์ใจ ทรมานใจนั้น เป็นเพราะเขาไม่มีเวลาให้อีกฝ่าย นายจะเจ็บปวดสักเพียงไหน ต้องทนอยู่คนเดียวโดยไม่อาจปริปากบอกเล่าหรือปรึกษาฉันได้ เพราะสาเหตุหนึ่งที่เกิดเรื่องนั้นกับนาย คือ ฉัน “แสนดีเหลือเกินนะ ยังมีอารมณ์ไปห่วงคนอื่น” Die พูดขึ้น Kaoru หันมามองหน้าเขาด้วยสายตาตื่นตระหนกเมื่อฝ่ามืออุ่นเลื่อนทาบไปบนเรียวขาของตน “ฉันอยากรู้นัก ว่านายจะมีหน้ากลับไปหา Toshiya อีกมั้ย?” “อย่าาาาาาา!!!!!!!!!!” - END Part 4 – Part 5: “ อึก ” ในความมืดที่ล้อมกรอบเอาไว้ ร่างหนึ่งในสองร่างที่นอนอยู่บนเตียงพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดมากมายแล่นปลาบไปทั่วร่าง มองไม่เห็นร่างกายของตนเองว่าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว แต่การไม่เห็นอาจจะดีกว่า รู้สึกได้ว่าสภาพตนเองตอนนี้ไม่ควรให้ใครเห็น เรือนผมสีม่วงยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แขนขาอ่อนแรง และเบื้องล่างที่เจ็บแสบเสียจนพาลให้เป็นไข้ เวลานี้ไม่ต้องการอะไรนอกจากการเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำจากการกระทำของ ‘เพื่อน’ ที่เขาไว้ใจมาตลอด * ตุบ * เพราะเรี่ยวแรงแทบไม่เหลือ ร่างของ Kaoru เสียหลักร่วงจากบนเตียงไปกองอยู่กับพื้น Die ไม่ได้ทำแบบนั้นกับเขาแค่ครั้งเดียว แต่ทำจนเขาไม่มีสติจะรับรู้ ไม่ได้รับการสนองแต่เป็นเครื่องระบายอารมณ์เพียงเท่านั้น หนีไม่ได้ สู้ก็ไม่ได้เพราะไม่ทันได้ตั้งตัว และไม่เคยคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ ไม่เคยเลย “ ” Kaoru กลั้นเสียง ไม่ยอมร้องออกมาแม้จะเจ็บแค่ไหน เขาพยายามแต่งกายกลับให้เหมือนเดิมในความมืดมิดนั้น มือควานหาเสื้อผ้ามาได้จนครบ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ชายหนุ่มรีบเดินหวังจะออกไปให้พ้นจากที่นี่ให้เร็วที่สุด “ฮึ ฮ่าๆๆๆๆ” หลังจากที่ Kaoru ออกไป ชายผมแดงที่แกล้งหลับ แกล้งไม่ได้ยินก็ลุกขึ้นมาแล้วเดินไปพิงกับผนัง ทอดสายตามองไปที่ประตูห้องพักของตนเอง เขาหัวเราะ หัวเราะให้กับความบ้าบิ่น ความน่าสมเพช การกระทำ และความรักของเขา * * * * * * ก๊อกๆๆ * “ครับๆๆ” เจ้าของห้องขาน ไม่นานประตูก็เปิดขึ้น “Kaoru?” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนทวนชื่อของอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความแปลกใจ “ขอโทษที่มาหาซะดึกดื่นแบบนี้นะ Shin_chan แต่ว่า นายเป็นคนเดียวที่ฉันนึกออกตอนนี้” Kaoru ยิ้มเศร้าๆ ให้อีกฝ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ ‘ฉันอยากรู้นัก ว่านายจะมีหน้ากลับไปหา Toshiya อีกมั้ย?’ ประโยคนั้นก้องในหัว Kaoru คงต้องตอบว่า ไม่กล้ากลับไปแน่ๆ สารรูปแบบนี้น่ะเหรอที่จะกลับไปหา Toshiya “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมนาย ” Shinya มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า เขายิ่งมีท่าทีตกใจเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่า “ไม่มีอะไร ฉัน ขอยืมห้องน้ำได้มั้ย? อะ ” ทั้งๆ ที่กำลังพูดอยู่ แต่จู่ๆ Kaoru ก็วูบล้มลงมา ดีที่ Shinya รับเอาไว้ได้ทัน “นายตัวร้อน!?” Shinya ร้องขึ้นมา สัมผัสผิวของ Kaoru ร้อนจากอาการไข้ขึ้นซึ่งมันทำให้เจ้าตัวมึนหัว จนเสียการทรงตัว Shinya รีบประคองอีกฝ่ายเข้ามาแล้วถอดเสื้อโค้ตออกให้ “ไม่เป็นไร ฉันโอเค ” Kaoru พยายามผละออกมายืนเอง “ฉันยืมห้องน้ำนะ” เขาพูดกับอีกฝ่ายแล้วเดินไปที่ห้องน้ำทันที “ Die ” Shinya พึมพำในลำคอ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา call เบอร์ Die ถ้าสังหรณ์ของเขาถูกแล้วล่ะก็ [ว่าไง] เสียงปลายสายตอบมาเรียบๆ จน Shinya นึกโมโห “นายใช่มั้ย?” Shinya พูดขึ้น [อะไร?] “นายใช่มั้ยที่ทำ Kaoru แบบนั้น” Shinya แทบจะตะคอกใส่ [อ้อ ไปหานายเหรอ? เข้าใจเลือกคนนี่] Die ตอบกลับไป “นายทำบ้าอะไรของนายฮะ Die!?” Shinya เผลอตวาดออกมา แต่โชคดีที่ Kaoru ไม่ได้ยินอะไร [แล้วแต่นายจะคิด] Die ตอบกลับมา กวนโทสะ Shinya ให้ยิ่งเพิ่มเป็นเท่าตัว “นี่ นาย-“ [แล้วมันไม่ดีรึไง?] Die พูดแทรกขณะที่ Shinya เตรียมก่นด่าเขาอีกเป็นชุด “หา?” [หมอนั่นมันโซซัดโซเซไปหานายนี่ ไม่คิดว่าเป็นจังหวะที่ดีหรือไง?] “พูดอะไร ของนายน่ะ” [คนกำลังขวัญเสีย ก็ปลอบใจซะสิ] “เฮ้ย! Die! โธ่โว้ย!” Shinya แทบจะขว้างโทรศัพท์ลงกับพื้นเมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปเฉยๆ แต่ประโยคสุดท้ายนั้นยังก้องอยู่ในหูไม่หาย ’คนกำลังขวัญเสีย ก็ปลอบใจซะสิ’ เขาเองก็แอบรัก Kaoru อยู่ ถึงได้ตกลงร่วมมือกับ Die แล้วตอนนี้โอกาส ก็มาอยู่ในมือเขาแล้ว - ทางด้าน Kaoru - “อุ ฮึก ” กระจกบานใหญ่สะท้อนร่างทั้งร่าง Kaoru ยกมือขึ้นปิดปาก ทั้งตกใจ ทั้งกลัวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา พอไม่มีเสื้อผ้าปกคลุมร่างกาย ร่องรอยก็เผยออกมามากมาย ทั้งรอยจูบที่เป็นปื้นแดงและรอยเขียวช้ำที่เกิดจากการต่อสู้ขัดขืนของเขา Kaoru กลืนน้ำลายลง พยายามฝังทั้งน้ำตาและความรู้สึกสับสนลงไป ชายหนุ่มจัดการชำระล้างร่างกายของตนจนสะอาดแม้ว่ามือของเขาจะสั่นระริก ใจคิดไปถึงเรื่องของ Toshiya นี่เขาควรจะทำอย่างไร เขาจะไม่บอกเรื่องนี้ และจะไม่พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งกับ Toshiya และกับตัวเขา ไม่อยากให้ต้องเจ็บปวด ไม่อยากเห็น Toshiya ทุกข์ใจ ไม่อยากเห็นคนที่เขารักต้องร้องไห้ หากทำได้ เขายินดีจะทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น เพื่อคนเพียงคนเดียวเท่านั้น Toshiya กับ Die คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว “ฉันจะไม่ทำอะไรโง่ๆ แบบนั้น” Kaoru พึมพำใต้สายน้ำจากฝักบัว เมื่อเขาคิดถึงเรื่องยุบวงขึ้นมา ถ้าให้เขาเดา การที่ Toshiya ไม่ยอมปริปากถึงเรื่องที่ Die ทำ ส่วนหนึ่งคงเพราะกลัวเขาจะวู่วามกับเรื่องของวง อีกทั้ง Kyo ที่พยายามเพื่อวงขนาดนั้น เขาจะไม่ทำให้สิ่งที่บรรจงสร้างมาต้องพังเพราะ ‘เรื่องแค่นี้’ เป็นอันขาด พยายามคิดให้ทุกอย่างเป็น ‘เรื่องเล็ก’ ใจเย็นๆ แล้วหาทางแก้ ต้นเหตุของเรื่องคืออะไรกันแน่ Kaoru คิด ตราบใดที่แก้ที่ต้นเหตุไม่ได้ ปัญหาก็ไม่จบ “แย่ชะมัด คิดอะไรไม่ออกเลย” Kaoru บ่นพึมพำ รู้สึกเวียนหัวแปลกๆ เขาคว้าเสื้อคลุมที่อยู่ในห้องน้ำมาสวมใส่ และเตรียมจะเดินออกไป วันนี้คงต้องขอค้างที่นี่ “อะ ” * ตึง * Kaoru ล้มลงทันทีที่เปิดประตูออกไปได้ ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้า จู่ๆ ก็รู้สึกว่าร่างกายมันวูบๆ โหวงๆ “Kaoru!” เสียง Shinya ร้องขึ้นด้วยความตกใจ รู้สึกได้ถึงเรียวแขนของอีกฝ่ายที่โอบร่างของเขาขึ้นนั่ง “เป็นอะไรรึเปล่า?” Shinya แทบจะตะโกนถาม “อือ ไม่ ช่วยพยุงฉันหน่อยได้มั้ย?” Kaoru บอกพลางกระพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่อาการมึนงงออก Shinya ช่วยพยุงเขาลุกยืนแล้วพาไปจนถึงเตียงนอนของตนเอง “นายนอนพักเถอะ เดี๋ยวฉันไปทำอะไรให้กินสักหน่อยแล้วกินยาลดไข้ดีกว่า ตัวนายร้อนมากนะ Kaoru” Shinya พูดพร้อมทาบฝ่ามือลงไปบนหน้าผากของชายหนุ่มผมสีม่วงเบาๆ “ขอบใจนะ เอ่อ Shin_chan คือ ” Kaoru เอ่ยขัดก่อนที่อีกฝ่ายจะออกไป “หือ?” Shinya หันมามองเขา เห็นร่องรอยปรากฏเจนตาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร Kaoru เองก็คงลืมไปว่าเสื้อคลุมที่ใส่อยู่มันปิดอะไรไม่ได้มากนัก “ฉันขอโทรศัพท์ของฉันได้มั้ย? ยังไม่ได้บอก Toshiya เดี๋ยวจะเป็นห่วง” “อืม ” Shinya รับคำ วูบหนึ่งในใจมันเจ็บแปลบด้วยคำพูดของ Kaoru แต่เขาก็รีบเดินออกไปจากห้องเสียก่อน จริงๆ แล้วคงอยากกลับไปหา Totchi มากกว่าใช่มั้ย Kaoru? แต่เพราะร่องรอยพวกนั้น นายถึงจำต้องมาพึ่งฉันแทน Shinya คิดไปพร้อมๆ กับที่ค้นโทรศัพท์ในเสื้อโค้ตของ Kaoru จนเจอแล้วนำไปให้ จากนั้นก็ปลีกตัวออกมาทำข้าวต้มและเตรียมยาให้อีกฝ่าย [ครับ] เสียงนั้นตอบรับเข้ามา แค่เสียงก็ทำให้ Kaoru ยิ้มออกมาได้ “Totchi นี่ฉันเองนะ” Kaoru เอ่ยตอบกลับไป [อ๊ะ! Kaoru! นี่อยู่ไหนน่ะ? ดึกขนาดนี้แล้วนะ ฉันกังวลมากเลยรู้มั้ย? เมื่อกี้โทรไปหาผู้จัดการ เขาบอกว่านายออกไปก่อนนานแล้ว ฉันกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไร กลัวไปต่างๆ นานา] เสียงอีกฝ่ายสั่นเครือจน Kaoru รู้สึกผิด เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วจับโทรศัพท์ในมือแน่น “ฉัน พอดีว่าแวะไปทำธุระอะไรมานิดหน่อยน่ะแล้วมันดึก ตอนนี้เลยขอค้างบ้าน Shin_chan ไปก่อน ไม่สบายเลยไม่อยากขับรถ” Kaoru กลั้นใจโกหก ยังกลัวว่าถ้า Toshiya ถามเรื่องธุระ เขาจะบอกว่าธุระอะไรดี [ไม่สบาย? เป็นอะไรมากหรือเปล่า? เดี๋ยวฉันไปรับก็ได้] Toshiya พูดตอบมาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เป็นไข้น่ะ นายอย่ามาเลย ดึกแล้ว ฉันเกรงใจ Shin_chan” Kaoru รีบบอกปัดทันที [นั่นสินะ ฉันไม่ทันคิด ขอโทษ ] เสียง Toshiya แผ่วไป “ไม่เป็นไรหรอก อย่าทำเสียงอย่างนั้นสิ อ้อ พรุ่งนี้งดซ้อมนะ Kyo ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลน่ะ” Kaoru พูดกลับไปบ้าง [อือ พักผ่อนมากๆ นะ] Toshiya ตอบกลับมา “นายก็เหมือนกัน ” [แล้วพรุ่งนี้มีงานอะไรอีกมั้ย?] “ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าว่างจะไปอยู่ด้วยแน่ๆ” [หลับฝันดีนะ] “อืม” [เอ่อ Kaoru ] “ว่าไง?” [ ฉันรักนาย ] “ฉัน ก็รักนาย ” พูดจบก็ตัดสายไป Kaoru มองโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกมากมายที่ประดังเข้ามา “ฉันขอโทษ ขอโทษ Totchi ขอโทษ ” ชายหนุ่มกุมโทรศัพท์เครื่องจิ๋วในมือแน่นราวกับว่ามันจะสามารถรับรู้คำสารภาพผิดของเขาแทนบุคคลอันเป็นที่รักของเขาได้ Did you ever love somebody? เธอเคยรักใครบ้างไหม? So much that the earth moved รักมากพอๆ กับโลกที่ยังคงหมุนไป Did you ever love somebody? เธอเคยรักใครบ้างไหม? Even though it hurt to ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บปวด Did you ever love somebody? เธอเคยรักใครบ้างไหม? Nothing else your heart could do รักขนาดที่หัวใจของเธอไม่สามารถทำสิ่งอื่นใดได้อีกแล้ว Did you ever love somebody? เธอเคยรักใครบ้างไหม? Like I love you เหมือนกับที่ฉันรักเธอ Title: Did You Ever Love Somebody Artist: Jessica Simpson Album: Sweet Kisses - END Part 5 – Part 6: * แกร๊ก * เสียงลูกบิดประตูถูกหมุน ประตูค่อยๆ แง้มเปิดออกพร้อมกับที่ Kaoru วางโทรศัพท์มือถือของตนลงบนตัก ชายหนุ่มผมสีม่วงสูดหายใจลึก ระงับทุกความรู้สึกที่แปรปรวนอยู่ในกาย “เป็นไงบ้าง Kaoru?” ผู้มาเยือนเอ่ยถามแล้วนั่งลงบนเตียงข้างๆ ชายหนุ่มผมสีม่วง ในมือประคองถาดที่มีถ้วยข้าวต้มและแก้วอีก 2 ใบ ใบหนึ่งมีน้ำ อีกใบที่เล็กจ้อยมียาอีก 2 เม็ด “อืม ดีขึ้นแล้ว ขอบใจนะ” Kaoru ตอบพร้อมยิ้มให้ “เล็กน้อยๆ เอ่อ แล้วนี่ ข้าวต้มกับยานะ ฉุกเฉินแบบนี้หวังว่าคงไม่ว่ากันถ้ารสชาติมันจะไม่เข้าขั้น” Shinya ยิ้มเขินๆ แล้วยื่นถาดให้ Kaoru “ฉันเชื่อว่านายฝีมือไม่แย่ขนาดนั้นหรอกน่า ยังไงก็ ขอบใจ มากๆ นะ” รอยยิ้มของ Kaoru ที่มาพร้อมคำพูดนุ่มหูนั้นพาเอาหัวใจ Shinya เต้นระส่ำ ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลรีบเบือนหน้าไปอีกทางแล้วลุกยืนทันที “เอ่อ งั้นเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำนะ ถ้ากินหมดแล้วก็วางไว้ก็ได้ เดี๋ยวฉันจัดการให้เอง” Shinya ตอบแล้วจ้ำเดินออกไปทันที ส่วน Kaoru เพียงแค่รู้สึกผิดปกติเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้เก็บมาคิดอะไรมากมายเพราะเวลานี้ ‘เรื่อง’ ที่เขาต้องคิดก็มีมากเกินพอแล้ว “อ๊ะ! Kaoru!” จู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง Shinya เดินมาที่ตู้เสื้อผ้าแล้วค้นอยู่ครู่หนึ่ง “นี่นะ ชุดนอน” Shinya ส่งให้แล้วเดินออกไป ฝ่าย Kaoru รีบก้มมองเสื้อคลุมที่ตนใส่อยู่ “แย่แล้ว หวังว่าคงไม่ทันสังเกตนะ ” ชายหนุ่มพึมพำ * * * * * * แอ้ด * ประตูค่อยๆ ถูกเปิดออกช้าๆ หลังจากที่เคาะไปหลายครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบรับ Shinya ก้าวเท้าเข้ามาช้าๆ และพยายามให้เงียบที่สุดเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายผล็อยหลับไปแล้ว “หลับสนิทเลยนะ” ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลนั่งลงบนเตียง ทอดสายตามองร่างที่นอนหลับสนิท จู่ๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นวาบอยู่ในหัวสมองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ยิ่งมองความรู้สึกภายในยิ่งพลุ่งพล่าน ถึงรู้อย่างนั้นก็ยากที่จะทอดถอนสายตาออกมาได้ จินตนาการถึงร่างภายใต้ชุดนอนที่เขาเป็นคนเลือกให้อีกฝ่ายสวมใส่เองกับมือ จำได้ราวภาพติดตาถึงแผ่นหลังเนียนที่เขามีโอกาสได้มองเห็นชั่วครู่สั้นๆ ตอนที่เข้าไปประคองเจ้าของร่างเอาไว้ Kaoru หลับสนิท เพราะไว้ใจเขาอย่างนั้นสินะ Shinya ไล้ปลายนิ้วจากผิวแก้มลงสู่ลำคอของอีกฝ่าย ปลายนิ้วขยับปลดกระดุมออกทีละหนึ่ง Kaoru ไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวแม้แต่น้อย จนกระดุมเม็ดที่สาม Shinya กลับชะงักนิ่งไปเสียเอง เขาไม่เคยคิดจะทำแบบนี้ เพียงแค่สิ่งที่อยากได้ สิ่งที่ปรารถนามาอยู่ต่อหน้าเท่านั้น เคยคิดจะยอมเป็นของ Kaoru แต่เมื่ออีกฝ่ายดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงกลับคิดไปตรงกันข้าม รู้ดีว่าเวลานี้ Kaoru ไม่มีทางขัดขืนเขาได้ ขอเพียงแค่เขาใช้กำลังบังคับสักหน่อย อีกฝ่ายไม่มีทางรอดมือไปได้แน่นอน สองใจค้านกัน หนึ่งคิดจะฉวยโอกาสนี้ไว้ เพราะ Kaoru เวลานี้ไร้ที่พึ่งและอ่อนแอจนแม้คนอย่างเขายังคิดว่าหากเป็นตอนนี้ เขาคิดจะทำอะไรก็คงทำได้ไม่ยาก จู่ๆ ก็อยากกอด อยากได้ยินเสียงคราง อยากเห็นสีหน้ายามที่เขาแทรกอยู่ภายในเสียอย่างนั้น แต่แน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่มีทางยินยอม ซึ่งนั่นคือ เขาจะต้องใช้กำลังฝืน Kaoru ทั้งใจทั้งกาย และมันคือการกระทำแบบเดียวกับ Die ที่เขานึกตำหนิ เพราะอย่างนั้นอีกใจหนึ่งที่เหลือจึงร้องห้ามเขาเอาไว้ แต่ “ อืม ” เสียง Kaoru ครางแผ่วๆ และขยับนอนตะแคงข้าง ทำให้ Shinya สะดุ้ง ดวงตาคู่สวยที่ Shinya แสนจะหลงใหลยังคงปิดสนิทเช่นเดิม พอเปลี่ยนอิริยาบถแล้วคอเสื้อที่ถูกปลดกระดุมไว้ก็เปิดกว้างกว่าที่เป็นอยู่นับเท่าตัวเหมือนจงใจกระตุ้นอารมณ์เร้นภายใน เร้าให้สามัญสำนึกหดหาย นิ้วมือเรียวสวยของ Shinya ทาบลงบนผิวใกล้กับคอเสื้อแล้วไล้ลากเอาเนื้อผ้าตามมาจนสุดที่ต้นแขนแล้วจึงผละไปจรดทาบลงบนผิวเปล่าที่ช่วงอก ออกแรงดึงให้ Kaoru กลับมานอนหงายเช่นเดิม เลื่อนปลายนิ้วไปประคองลำคอระหงแล้วก้มลงจูบต้นคออีกด้าน ดูดเม้มเน้นจนเป็นรอยแดงระเรื่อ ฝ่ามือเลื่อนผ่านสาบเสื้อเข้าไปลูบไล้ผิวเรียบลื่นมือ สัมผัสหยอกล้อยอดอก “อือ ” Kaoru ครางออกมาเบาๆ ขณะนั้น Shinya ได้ขึ้นมาคร่อมร่างของเขาเอาไว้แล้ว เพียงแต่เขาไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย “ฉันรัก นาย ” Shinya กระซิบแล้วก้มลงประทับจูบเพียงแผ่วผิว มือข้างหนึ่งเลื่อนไปปลดกระดุมเม็ดที่ 4 อีกมือช่วยเลื่อนเอาเสื้อของ Kaoru ออก “ อึ๊ อย่า อย่า Die อย่าทำ ฉัน ” เสียงที่ถูกครางครือในลำคอทำเอา Shinya ชะงัก ที่หางตาของ Kaoru ปรากฏหยาดน้ำตาใส ก่อนที่มันจะรินไหลลงมาเป็นทาง “ Kaoru ” Shinya พึมพำ อีกฝ่ายกำลังละเมอ คงเพราะฝังใจบวกกับการกระทำของเขาที่อาจไปกระตุ้นให้ความฝันยิ่งเหมือนจริง นี่เขาเกือบจะย้ำแผลใจให้อีกฝ่ายเสียแล้ว อีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น Shinya รีบติดกระดุมคืนเหมือนเดิมแล้วผละออกมายืนข้างๆ เตียง “โปรดเถอะ ได้โปรด ม..ไม่ ” สีหน้าของ Kaoru เริ่มแลดูซีดเซียว Shinya จึงยื่นมือออกไปแตะหน้าผากอีกฝ่ายดู “ไข้ขึ้นนี่” Shinya อุทานด้วยความตกใจ ชายหนุ่มรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็กๆ เข้าไปในห้องน้ำ “ไม่!!!!!!!!!” เสียง Kaoru กรีดร้องลั่น ร่างที่เคยทอดนอนอยู่กับฟูกเตียงกลับนั่งหลังตรง ซ้ำหอบหายใจหนัก ร่างกายร้อนผะผ่าวจนรู้สึกมึนหัว สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา เขายกมือขึ้นแตะที่ทางน้ำตาอย่างตกใจ เขาร้องไห้? แต่มันน่ากลัวเหลือเกิน “Kaoru! เป็นไงบ้าง?” Shinya วิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกะละมังใบเล็กๆ ที่มีผ้าชุบน้ำอยู่ “ S-Shin_chan ” Kaoru ปรือตามองอีกฝ่าย จำต้องเพ่งเพราะทุกอย่างรอบตัวเบลอไปหมด “นอนลงก่อน” Shinya เข้าประคองให้ Kaoru ลงนอนเหมือนเดิมแล้วจัดการหยิบผ้าชุบน้ำมาวางไว้บนหน้าผากอีกฝ่ายอย่างเบามือ “ฉัน ละเมออะไรแปลกๆ หรือเปล่า?” Kaoru เอ่ยถามขึ้น “ ไม่นี่ แต่เมื่อกี้นายร้องออกมาดังมาก ฝันร้ายเหรอ?” Shinya ตอบปัดๆ ไปพลางขยับผ้าบนหน้าผากเช็ดใบหน้าและลำคอของ Kaoru “ นิดหน่อย ” Kaoru โกหกออกไป มันไม่ใช่ฝันร้ายที่จะเรียกได้ว่านิดหน่อยเลย ไม่ใช่เลย “กินยาลดไข้ดีกว่ามั้ย?” Shinya เสนอ “ก็ดี ขอบใจนะ Shin_chan” Kaoru ยิ้มให้อีกครั้ง ใบหน้านั้นแดงระเรื่อเพราะพิษไข้ ลมหายใจหอบอยู่เล็กน้อย Shinya ถึงกับต้องรีบลุกขึ้นออกไปให้เร็วที่สุด ก่อนที่เขาจะห้ามใจตัวเองไม่ไหว ไม่นานเขาก็กลับเข้ามาพร้อมยาและน้ำ 1 แก้ว “พรุ่งนี้เดี๋ยวนายก็ดีขึ้นแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันเก็บถาดอาหารนี่ก่อนแล้วกัน ” Shinya ยกถาดอาหารขึ้นแล้วทำท่าจะเดินออกไป “Shin_chan” Kaoru เรียกอีกฝ่ายไว้ “หือ?” Shinya หันหลับมา มอง Kaoru นิ่ง “คือ ขอบใจ อีกครั้ง แล้วก็ถ้านายมีเรื่องเดือดร้อนอะไร ถ้าฉันช่วยได้ ฉันยินดีเสมอนะ” Kaoru เอ่ยจากใจจริง หากไม่มี Shinya เขาคงแย่ แต่สำหรับ Shinya นั้น “อื้อ” หนุ่มผมสีน้ำตาลรับคำแล้วเดินออกไป “เรื่องเดือดร้อนของฉัน ” เขาพึมพำกับตัวเอง “ถ้าฉันจะขอให้นายเลิกรัก Totchi แล้วเป็นของฉันแทน นายจะช่วยฉันได้มั้ย Kaoru?” - END Part 6 - จาก : shiori - - kyo_dieshiori@hotmail.com - 08/04/2003 21:53

ข้อความ : ขอบคุณมากฮะ shiori_san จาก : o - - xz_9@thaimail.com - 09/04/2003 16:27