เอามาให้แล้วน๊า Shiori

หัวข้อ : เอามาให้แล้วน๊า Shiori_chan..Dark Secret 1-End
ข้อความ : โทษทีมากๆๆๆๆๆเลย เราเพิ่งกลับมาจาก Bkk อ่ะ แล้วก้อไม่ได้เข้าเลยด้วย ช้าไปหน่อยนะ อ๊ะ! แล้วก้อมีบางประโยค 2-3 บรรทัดที่เปลี่ยนไปเพราะไฟล์เราเสียอ่ะจ้ะ เลยแต่งใหม่น๊า..นิดเดียวๆๆ

---------PART 1----------
"Chocolate Parfait ครับ"
เสีนงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน ต่างก็หันมามองแล้วยิ้มเก้อ ๆ
"มาด้วยกันหรือเปล่าคะ ?" พนักงานสาวเอ่ยถาม
"เปล่าครับ เอาให้คุณผู้หญิงก่อนละกัน" Toshiya เอ่ย ร่างเพรียวบางข้าง ๆ หันมามองเขาแบบแปลก ๆ
"เอ่อ..ผมไม่ใช่ผู้หญิงนะ"
Toshiya หันไปมองอีกครั้ง แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ผู้ชาย ? ผู้ชายอะไรจะสวยขนาดนี้เนี่ย ?
"ผ-ผมขอโทษ..คือเข้าใจผิดนิดหน่อยอ่ะฮะ"
"ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณไม่ใช่คนแรกหรอกที่ทักผมอย่างนี้น่ะ" Shinya เอ่ยแล้วเดินไปหาที่นั่ง Toshiya รีบเดินตามไปทันที
"เอ่อ..รังเกียจไหมถ้าผมจะขอนั่งด้วยคนน่ะ ?"
Shinya ส่ายหน้าแทนคำตอบ Toshiya เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตรงข้าม
"ผม Toshiya นะ คุณล่ะ ?"
"Shinya" Shinya เอ่ยตอบ สังเกตท่าทางที่ดูไม่ค่อยคุ้นเคยของร่างบางตรงหน้าอยู่พักหนึ่ง
"เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเหรอ ?"
"รู้ได้ยังไงน่ะ ? ผมเพิ่งมาจากอเมริกาเมื่อสองสามวันที่แล้วนี่เอง" Toshiya อธิบาย ทั้งสองคุยกันในเรื่องต่าง ๆ มากมาย Shinya อาสาที่จะคอยช่วยพา Toshiya ไปไหนต่อไหนในระหว่างที่เขายังไม่คุ้น Toshiya เองก็ตอบรับด้วยความยินดี
"ผมจะเรียกคุณว่า Totchi ได้ไหม Toshiya ?" Shinya เอ่ยถาม ไม่ทันสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปวูบหนึ่งของ Toshiya
"ด-ได้สิ...ตามใจ"
"คุณไปทำอะไรที่อเมริกาเหรอ ? หรือเกิดที่นั่น ?"
"ธุรกิจของที่บ้านน่ะ ผมเกิดที่นี่แล้วก็ย้ายไปเลย"
"ดีจังเลย..ที่นั่นคงสนุกมากเลยใช่ม๊า.."
Toshiya นิ่งไป
มันก็ไม่ทุกเรื่องหรอก....

"Shinya ! Shinya ! ทางนี้ ๆ " Toshiya ส่งเสียงเรียก โบกมือให้ผู่ที่กำลังเดินเข้ามาใหม่เห็น จากวันนั้น เขาและ Shinya ก็พบเจอกันบ่อยขึ้นจนแทบจะเป็นเงาตามตัวเอลยทีเดียว ความสัมพันธ์ที่ก่อตัวได้อย่างรวดเร็วจนคนทั้งสองก็ยังแปลกใจ
วันนี้ Shinya จะพาเขาไปซื้อของที่เขายังมีไม่ครบ ทั้งสองช่วยกันเลือกของอยู่ในร้านของตกแต่งบ้าน
"อ๊ะ ! Shinya นี่นา เข้าไปทักกันเหอะ Kaoru" Kyo เอ่ยขึ้นเมื่อมองผ่านห้องกระจกเข้าไปในร้าน Kaoru ตกลง แล้วเดินเข้าไป
"Shinya !"
"Kyo, Kaoru มากันได้ไงเนี่ย ?" Shinya เอ่ยทักเมื่อหันไปพบกับเพื่อนทั้งสอง
"ก็เดินเล่นไปเรื่อยเปื่อยแหละ แล้วนี่นายมาซื้ออะไรน่ะ ? ของแต่งบ้าน ?" Kaoru ถาม
"จะแต่งงานเหรอ ? อ๊ะ..นั่นคงเป็นเจ้าสาว เอ๊..หรือเจ้าบ่าวของนายใช่ไหม ? คิก ๆ.." Kyo แซวเมื่อเห็นร่างบางที่หลบอยู่หลัง Shinya
"เดี๋ยวก็ถีบเปรี้ยงเลยไอ้เตี้ย นี่เพื่อนชั้นเอง" Shinya พูดกลั้วหัวเราะ ดึงมือ Toshiya ออกมาข้าง ๆ เพื่อจะแนะนำ
"นี่ Toshiya เพื่อนชั้น นี่ก็ Kaoru นะ ไอ้เตี้ยนั่นก็ Kyo"
"ปากดีนะ..เดี๋ยวตาย ๆ "
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" Toshiya เอ่ยอย่างเกรง ๆ เขาไม่ค่อยคุ้นนักกับการที่จะต้องรู้จักเพื่อนใหม่ จะมีก็แต่ Shinya เท่านั้นแหละที่กล้าจะเข้าไปทักก่อน ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
Kyo เอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง ผิดกับ Kaoru ที่ไม่พูดอะไรเลยสักคำ มองนิ่งอยู่อย่างนั้น
คิดไปเองหรือเปล่านะว่า Kaoru ดูจะไม่ค่อยชอบเขาเอาเสียเลย...

เดินซื้อของกว่าจะครบก็ค่ำ Shinya บอกว่าจะไปส่งแต่ขอแวะไปที่บ้านก่อนและถือโอกาสชวน Toshiya ไปเที่ยวบ้านเขาด้วย
"โห..บ้านนายเหรอเนี่ย ? อย่าบอกนะว่าอยู่คนเดียว ผีหลอกตาย" Toshiya เอ่ยอย่างทึ่ง ๆ ในความใหญ่โตโอ่อ่าของบ้าน มองไปรอบ ๆ ก็มีแต่ของตกแต่งสวยงามดูมีราคาทั้งสิ้น
"มานี่เหอะ Totchi" เสียงเรียกของ Shinya ทำให้ Toshiya เดินตามไปอย่างว่าง่าย Shinya เปิดประตูห้อง ๆ หนึ่งให้เขาเข้าไป
"นี่มัน.."
"ห้องนอนชั้นเอง นั่งก่อนสิ ดึก ๆ ค่อยกลับก็ได้" Shinya ตอบ เชิญชวนให้ร่างบางนั่งลงข้าง ๆ
"สวยจัง เรียบร้อยด้วย..มีคนทำความสะอาดงั้นสิ"
"ไม่มี..ชั้นทำเอง นอกจากจะขนอะไรออกไปให้แม่บ้านช่วยซักเท่านั้นแหละ"
"เยี่ยมไปเลย เอ๊..จัดห้องซะเรียบร้อย รอใครหรือเปล่า ?" Toshiya ยื่นหน้าเข้าใกล้ล้อเลียน Shinya
จู่ ๆ เขาก็หันมาสบตากัน Shinya จ้องมองใบหน้าหวานเนิ่นนานจน Toshiya ชักเขิน ๆ
"ชั้นไม่เคยให้ใครเข้ามา..นายเป็นคนแรก..Totchi"
"หา ? อ-เอ่อ..โคมไฟสวยจังนะ นายซื้อที่ไหนเหรอ ? ไม่เห็นพาชั้นไปดูบ้างเลย" Toshiya เฉไฉไปเรื่องอื่นกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลก ๆ ระหว่างเขาและ Shinya
นั่งคุยกันจนดึก Shinya จึงไปส่ง Toshiya ที่บ้าน
"ค้างซะที่นี่ละกันนะ Shinya ดึกแล้ว"
"เอ่อ..คือ..ชั้น" Shinya อึกอัก ไม่ใช่ว่าจะรังเกียจอะไรหรอก แต่กลัวใจตัวเองต่างหาก..
"ไม่ต้องเลย ถ้าไม่ค้างกับชั้นก็ไม่พุดด้วยแล้ว" Toshiya เอ่ยงอน ๆ Shinya จำใจต้องตกลง
ลองปฏิเสธสิ...ได้ง้อกันไม่เลิกไม่ราแน่

"อือ.." Toshiya ครางในลำคอเบา ๆ หนาว..รู้สึกว่าข้าง ๆ อุ่นก็เบียดกระแซะเข้าหา ยกแขนเรียวขึ้นดอบพาดไว้แน่น
Shinya ที่ตื่นอยู่ก่อนแล้วก้มมองร่างบางที่กอดร่างเขาอยู่ ลูบผมสีน้ำเงินสวยนั้นด้วยความเอ็นดู Toshiya รู้สึกตัว งัวเงียพุดเบา ๆ ทั้งที่ยังไม่ลืมตา
"ตื่นเร็วจัง Shinya"
"อืม..ก็ชั้นตื่นอย่างนี้ทุกวันนี่นา ไงล่ะ..หลับสบายเลยสิ เห็นชั้นเป็นหมอนข้างหรือไงกันนะ ?"
"ก็ชั้นรักนายอ่ะ..จะกอดบ้างไม่ได้หรือไง ?"
Shinya นิ่งอึ้งไปกับคำพูดของ Toshiya
รัก ? พูดจริงหรือเปล่า Toshiya ?
"นี่..ตื่นเหอะ ชั้นจะพาไปที่ดี ๆ นะ" Shinya เสนอขึ้นมา Toshiya ลืมตาขึ้นมาทันที
"ไปไหนเหรอ ? สวยไหม ? แล้วชั้นจะเอากล้องไปด้วยได้ไหม Shinya ? แล้ว-"
"พอ ๆ ..แหม..พุดเรื่องเที่ยวล่ะก็ตาใสเชียวนะ...ถ้านายอยากรู้ก็รีบไปแต่งตัวเร็ว ๆ ก่อนที่ชั้นจะเปลี่ยนใจ"
"ได้ ๆ ๆ แป๊บนะ" ว่าแล้วก็กระโดดลงเตียงไปอย่างเร็ว วิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้ Shinya นั่งมองอย่างสับสนกึ่งเอ็นดูในพฤติกรรมแล้วยิ้มกับตัวเอง

"ทะเล ! ดูสิ Shinya ! ทะเล" Toshiya ร้องออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นที่ที่ Shinya พามา
"ชอบไหม ?"
"ชอบสิ..ชอบมาก ๆ เลยล่ะ ไปเล่นน้ำกันน๊าา.." Toshiya เริ่มออดอ้อน หาเพื่อนเล่น
"ไม่เอาอ่ะ นายไปเหอะ เดี๋ยวชั้นนอนรอตรงนี้ละกันนะ"
"ว้า..ทำไมอ่ะ ?"
"กลัวดำ" Shinya ตอบสั้น ๆ Toshiya ทำหน้าอึ้ง ๆ จน Shinya หัวเราะออกมา
"ล้อเล่นน่า..ไปเหอะ เดี๋ยวเย็น ๆ จะพาไปกินอะไรอร่อย ๆ "
"จริงนะ..งั้นชั้นไปนะ" ว่าแล้วก็วิ่งไป เล่นน้ำเล่นทราย จนตัวเปียกมะล่อกมะแล่ก
เหนื่อยแล้ว...เดินเล่นดีกว่า..
ร่างบางเดินเลาะเลียบไปตามหาดทรายสีขาว เสียงคลื่นซัด และน้ำทะเลสีครามสวยพาให้ใจเพลิดเพลิน นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ผ่อนคลายอย่างนี้
"Totchi !"
Toshiya ชะงักนิ่งอยู่กับที่ เสียงนี้มัน...
" Die..." ริมฝีปากบางพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ความทรงจำที่เขาเกือบจะลืมไปหมดสิ้นนั้นแล่นกลับเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงเขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้นทุกทีแล้ว Toshiya ตัดสินใจวิ่งนีไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด
"เดี๋ยว! Totchi! หยุดก่อน!" Die ตะโกนตาม เมื่อเห็นว่าร่างบางที่วิ่งไปนั้นไม่ยอมหยุดแน่ ๆ เขาจึงรีบวิ่งตามไป
Toshiya วิ่งไปหา Shinya ที่นอนอ่านหนังสืออยู่ริมหาด
"Shinya! Shinya! เร็ว พาชั้นไปจากที่นี่เร็ว ๆ !" Toshiya ร้องบอกด้วยเสียงอันดัง Shinya ตกใจผุดลุกขึ้นทันที
"อะไร Totchi? มีอะไร ?"
"เร็ว ๆ พาชั้นไป..เร็วสิ !" Shinya ทำท่าจะถามต่อ พลันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงวิ่งตรงมาทางเขาและ ToShiya จึงรีบดึงมือ Toshiya วิ่งไปที่รถแล้วเคลื่อนออกไปด้วยความเร็ว
"โธ่เว้ย! พลาดจนได้" Die สบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย มองตามรถคันงามที่พาคนที่เขาตามหาไป
---------END PART 1-------------
---------PART 2------------
ตลอดทาง Toshiya ได้แต่นั่งตัวสั่นราวกับกลัวอะไรสักอย่าง Shinya ถามอะไรก็พูดแต่ว่าไม่รู้ ๆ จนกระทั่งถึงบ้าน
Toshiya เริ่มดูดีขึ้น Shinya ลองเลียบเคียงถามด้วยความเป็นห่วง
"ขอเวลาให้ชั้นหน่อยนะ Shinya..ถึงตอนนั้นแล้วชั้นจะไม่ปิดบังอะไรนายอีกเลย"
Shinya ได้แต่ลูบผมยาวนั้นอย่างปลอบโยน ไม่เอ่ยถามอะไรต่อ กระทั่งค่ำ
"ชั้นกลับล่ะนะ นายก็พักผ่อนได้แล้วล่ะ"
"ย-อย่า..อย่าเพิ่งไปเลยนะ..อย่าทิ้งชั้นเลยนะ.." Toshiya อ้อนวอนสีหน้าเศร้าหมอง ฉุดแขน Shinya ไว้แน่น Shinya มองท่าทางนั้นแล้วยิ้มน้อย ๆ
"ชั้นไม่ทิ้งนายหรอกนะ..แต่นายต้องพักผ่อนนี่นา เข้าใจไหม ?"
"ไม่เอา..นายต้องอยู่กับชั้นก่อน..นะ Shinya..อยู่กับชั้นก่อน.." Toshiya เอ่ยเสียงสั่น น้ำใส ๆ ปริ่มคลอดวงตาคู่สวยนั้นแล้วไหลลงมาอาบแก้ม Shinya รีบดึงร่างนั้นเข้ามากอดแนบอก
"อย่าร้องไห้สิ Totchi..ตกลง..ชั้นจะอยู่เป็นเพื่อนนายละกันนะ แต่ถ้านายยังไม่เลิกขี้แยอย่างนี้ละก็ชั้นจะกลับจริง ๆ ด้วย..เงียบซะนะ"
ร่างบางในอ้อมกอดพยักหน้ายินยอม พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลลงมาอีก

หลายวันต่อมา เหตุการณ์ทุกอย่างเป็นปรกติ Toshiya เองก็ดูจะคลายจากอาการนั้นได้แล้ว วันนี้ Shinya โทรมาบอกเขาว่าติดธุระด่วย มาหาเหมือนเคยไม่ได้และห้ามไม่ให้เขาออกไปไหนเพียงลำพังจนกว่า Shinya จะกลับมา
"เฮ้อ..หิวชะมัด ออกไปซื้ออะไรกินดีกว่า" Toshiya บ่นกับตัวเองเบา ๆ คว้าเสื้อโค้ทตัวยาวสวมทับแล้วเดินออกจากบ้านไป
แค่ไปซื้อร้านใกล้ ๆ แค่นี้ คงไม่เป็นไรหรอกมั๊ง...
เลือกซื้ออาหารชุดกับขนมสองสามอย่าง และไม่ลืมที่จะซื้อ chocolate ของโปรดของเขาและ Shinya มาด้วย
ระหว่างทางเดินกลับมาบ้านก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนจะมีคนเดินตาม
หรือว่าจะคิดไปเอง...ใช่แน่ ๆ ....คงจะระแวงมากไป
Die จะมารู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่ไหน ที่ไปเจอกันนั่นก็คงบังเอิญ
เดินมาถึงหน้าบ้านก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของใครบางคนยืนอยู่
"K-Kaoru.."
"ใช่..ชั้นมีเรื่องจะคุยกับเธอหน่อย" Kaoru พูดเสียงเย็นชา อีกทั้งแววตาที่ดูแข็งกร้าวก็ทำให้ Toshiya อดจะระแวงไปไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ Kaoru ก็เป็นเพื่อนของ Shinya ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำอันตรายเขาอยู่แล้ว
Toshiya เชิญ Kaoru เข้าบ้าน แล้วหาน้ำเย็นมาให้ดื่ม
"โทษทีนะ ไม่มีของว่างเลยอ่ะ..พอดี-"
"ไม่ต้องหรอก ชั้นไม่ได้มาหาเธอเพราะเรื่องพวกนี้ซะหน่อย" Kaoru พูดทำให้ Toshiya ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งตรงหน้าเขา
"งั้น..มีอะไรเหรอ ?"
"ชั้นอยากให้นายเลิกยุ่งกับ Shinya ซะ"
"Shinya ?" Toshiya ทวนคำพูดอย่างแปลกใจ
"มีอะไรหรือเปล่า ? ทำไมอยู่ ๆ ก็-"
"ชั้นบอกให้เลิกก็เลิก!" Kaoru ตะคอกเสียงดัง ทำเอาร่างบางสะดุ้งตกใจ และเริ่มนึกเคืองขึ้นมา
"ทำไมล่ะ ? ชั้นจะคบกับ Shinya นายจะทำไม ?" ลอยหน้าตอบอย่างท้าทาย Kaoru กระชากแขนเรียวอย่างแรงจนเซเข้ามาหาตัว
"โอ๊ย! นี่..ปล่อยนะ..ชั้นเจ็บ"
"เธออาจจะเจ็บยิ่งกว่านี้อีก ถ้าเธอไม่เชื่อชั้น"Kaoru ขู่เสียงเย็น
"ไม่มีวัน ชั้นไม่มีทางทำตามที่นายสั่งหรอก อ๊ะ-" อุทานด้วยความตกใจเมื่อร่างกายถูกรวบมากดไว้กับโซฟาโดยที่ร่างสูงคร่อมอยู่
"จ-จะทำอะไร ?" Toshiya ถามเสียงสั่น เริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
"หึ..ชั้นน่ะไม่ทำอะไรเธอหรอก แต่ชั้นก็มีวิธีที่จะทำให้เธอตกลงก็แล้วกัน" หยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเล็กจากกระเป๋า ใช้มือหนึ่งกดหมายเลขถึงใครบางคน อีกมือก็ยังคงกดร่างบางนั้นไว้
"Miyabi เหรอ ? มาหาชั้นหน่อย เขตxxx...อืมม..เถอะน่า...เร็ว ๆ นะ" ตัดสายไปแล้วมอง Toshiya อย่างอยู่เหนือกว่า
ครู่หนึ่ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น Kaoru ตะโกนบอกให้เปิดเข้ามาได้เลย ร่างสูงที่ดูยังไงก็ไม่คุ้นตาเดินเข้ามาภายในห้อง
"นี่ไง..ของที่จะให้นายจัดการ" Kaoru พูด Miyabi มองไปที่ Toshiya แล้วหันมาสบตากับพี่ชาย
แค่มองตาก็รู้แล้วว่าจะต้องทำอะไร...Miyabi ยิ้มรับด้วยความยินดี
Toshiya ที่ไม่เข้าใจในการสื่อความหมายของทั้งสองก็ได้แต่มองอย่างง ๆ Miyabi เดินเข้ามากระชากร่างบางให้ลุกขึ้น
"จะทำอะไรชั้น ? อย่านะ! ปล่อย!"
"หุบปากไปเลย! รำคาญ!" Miyabi ตวาดใส่เสียงดุ Toshiya เงียบไปเพราะตกใจ แต่ก็แค่ครู่เดียวก็ร้องต่อ
"ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ ! ปล่อย" Miyabi ไม่สนใจอีกต่อไป ลากร่างบางนั้นหายเข้าไปในห้องนอน Kaoru เดินมานั่งอยู่ตรงมุมรับแขก หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอบ่างสบายอารมณ์
"ตามสบายเลยนะน้องชาย.."
-------------END PART 2---------------
-------------PART 3----------------
ร่างบางถูกมัดข้อมมือไว้กับหัวเตียงอย่างแน่นหนาด้วยเชือกเส้นโต Miyabi ถอดเสื้อตัวเองออก ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาหา Toshiya ที่นั่งตัวสั่นระริกด้วยความกลัว มือใหญ่ลุบไล้ไปภายใต้เสื้อตัวบาง ก่อนจะค่อย ๆ ปลดกระดุมอย่างใจเย็น มือใหญ่ลูบไล้เข้าไปภายใน
"ย-อย่า..ไม่." Toshiya ร้องห้าม ร่างกายสั่นระริกจนหยุดไม่ได้
Miyabi เลื่อนใบหน้าประกบจูบ บดขยี้เร่าร้อน ก่อนจะเลื่อนลงมากลางลำตัว ค่อย ๆ สัมผัสแผ่วเบาก่อนจะกลือนหายเข้าไปในริมฝีปากอุ่นชื้น
"อือ...ย-อย่า..." เสียงร้องห้ามแผ่วเบาลงอย่างชัดเจน อารมณ์ร้อนถูกจุดจนพุ่งขึ้นสูง ไม่อยากให้เป็นอย่างนี้เลย แต่ก็ห้ามไม่ได้
ริมฝีปกและปลายลิ้นตวัดหยอกเย้าด้วยความชำนาญจน Toshiya บิดกายเร่า ๆ กระทั่งปลดปล่อยออกมา Miyabi เลื่อนขึ้นมาประกบจูบอีกครั้งก่อนจะแยกเรียวขาออก
"อ๊ะ! ย-อย่า..ไม่นะ...อ๊ะ.." กรีดร้องสุดเสียงเมื่อรู้สึกได้ถึงการแทรกกายจากร่างสูง สะดุ้งผวาเมื่อเขาเริ่มขยับกายช้า ๆ และเริ่มเร็วขึ้น เลือดสีแดงสดไหลเรื่อยลงมาตามเรียวขา Toshiya ทรมานแทบขาดใจ กระทั่ง Miyabi หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดลง
Miyabi ถอนกายออกแล้วนอนข้าง ๆ Toshiya ยังพยายามบิดข้อมือเพื่อให้หลุดจากพันธนาการนั้นจนเลือดซิบ
"จะทำอะไร? บิดให้ตายก็ไม่มีทางหลุดหรอกน่า" Miyabi ที่นอนมองอยู่นานเอ่ยขึ้นอย่างเยาะเย้ย
"มันเรื่องของชั้น!" Toshiya ตอบสะบัด ๆ ขยับมือเท่าไหร่ก็ไม่ออก ดูเหมือนจะแน่นกว่าเก่าด้วยซ้ำ Miyabi มองแล้วยิ้มเยาะ
ดิ้นให้ตายก็ไม่มีทางหลุด...
"ทำไมล่ะ ? อยากจะออกไปหาคุณ Shinya นักหรือไง ? สถาพอย่างนี้ยังจะมีหน้าไปเจออีกเหรอ ?"
Toshiya หันกลับมามองต้นเสียงด้วยสายตาเจ็บแค้น
Kaoru ยืนยิ้มเยาะอยู่ที่ประตู อยากจะลุกไปต่อยหน้านั้นให้หายแค้นแต่ก็ทำไม่ได้ Miyabi หยิบกางเกงขึ้นมาสวมแล้วเดินออกไปจากห้อง
ใบหน้าหวานถูกจับให้เงยขึ้นสบตา
"ว่าไง ? จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะ แค่เธอพูดว่าจะเลิกยุ่งกับ Shinya ชั้นก็จะปล่อยเธอทันที"
Toshiya มอง Kaoru ด้วยสีหน้าเคียดแค้น กัดฟันแน่น
"ไม่-มี-ทาง!" Toshiya พูดเน้นเสียงแล้วถ่มน้ำลายใส่ Kaoru โกรธจัดขึ้นมาทันที มือใหญ่ฟาดไปที่ใบหน้าสวยจนหันไปอีกทาง
"แล้วจะรู้..ว่าเธอมันโง่!!!" Kaoru คำรามใส่ กระชากผ้าห่มที่ปกคลุมร่างบางนั้นออกอย่างแรง จมุกโด่งไซร้ไปที่ลำคอขาว อีกมือลูบไล้หนักหน่วงไปทั่วร่าง
"อ๊ะ..ไม่นะ...อย่า..." Toshiya กรีดร้องเสียงดัง ร่างสูงจับเรียวขาแยกออกแล้วแทรกกายเข้าไปอย่างแรงจน Toshiya ร้องแทบไม่เป็นภาษา เลือดที่ยังไม่ทันแห้งกลับไหลลงมาอีกครั้ง Kaoru ขยับกายอย่างเร็วเหมือนลงโทษ
"อ๊าา..พอ..ชั้นเจ๊บ...อ๊าาาาา.."
เหตุการณ์เดิม ๆ เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า จาก Miyabi ก็ Kaoru...แล้วจาก Kaoru ก็ Miyabi...วนเวียนอยู่อย่างนั้น จนสติเลือนหาย ไม่รับรู้อะไรอีก...

หลายวันผ่านไป ทุกอย่างเริ่มดำเนินไปตามปรกติ Toshiya พยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น วันนี้ Shinya มาหาแล้วชวนออกไปข้างนอก
"Totchi! Totchi!"
"อ๊ะ! หือ ? อะไรนะ Shinya ?" Toshiya สะดุ้ง หลุดออกจากภวังค์ด้วยเสียงเรียก Shinya หน้ามุ่ยด้วยความไม่พอใจ
"ชั้นมันน่าเบื่อนักหรือไงถึงได้ไม่สนใจเลย" Shinya เริ่มน้อยใจกับท่าทีที่ดูเฉยเมยอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน Toshiya รีบออกตัว
"เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้น ชั้น..เอ่อ..ชั้นไม่ค่อยสบายน่ะ"
"อ๊ะ! เหรอ...เป็นอะไรมากหรือเปล่า ? จะกลับไปพักก่อนไหม ?" Shinya ถามอย่างร้อนรน
"ไม่ต้องหรอก ชั้น-" หยุดคำพูดแค่นั้นเมื่อเงยหน้ามาเจอกับใครบางคนที่เขาไม่อยากจะเจอเป็นที่สุด Kaoru...ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอใจลึกๆ Toshiya ตกใจช้อนส้อมร่วงกราวกระทบจานเสียงดัง
"เป็นอะไรน่ะ Totchi ?"
"Shinya! แหม...แอบมาสวีทกันสองคนอีกแล้วนะ ไม่ชวนกันมั่งเลย" Kyo ส่งเสียงทักมาแต่ไกล Shinya หันไปยิ้มแล้วเอ่ยชวนให้ทานด้วยกัน
Kaoru จงใจเลือกนั่งข้าง Shinya หันหน้าเข้าหา Toshiya ที่ทำหน้าพะอืดพะอมอยู่อย่างนั้น
"อ-เอ่อ..ชั้น...ชั้นไม่ค่อยสบาย ขอตัวก่อนละกัน" ทำท่าจะเดินออกไป Shinya ดึงแขนไว้ก่อน
"เดี๋ยวสิ-.."
"ไม่เป็นไรหรอก Shinya Toshiya คงไม่ค่อยอยากจะเจอชั้นสักเท่าไหร่น่ะ" Kaoru พูดเรียบ ๆ แต่นั่นก็ทำให้ Toshiya ได้เห็นสีหน้าที่ดูลำบากใจของ Shinya ได้ดี จำใจนั่งลงเหมือนเดิม
ตลอดเวลา Kaoru มักจะแอบมอง Toshiya และพูดบางอย่างที่ฟังดูแล้วจะไม่ค่อยส่งผลดีกับเขาเท่าไหร่ และพูดเป็นเชิงขู่อยู่กลาย ๆ เสมอ Toshiya อยากจะวิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น แต่ก็ทำได้เพียงนั่งฟังอยู่เฉย ๆ เท่านั้นเอง
------------END PART 3---------------
------------PART 4----------
เสียงเคาะประตูเรียกให้ Toshiya เดินไปเปิดด้วยความคุ้นเคย คนที่จะมาในเวลาอย่างนี้ก็มีแต่ Shinya ้เท่านั้น
"หวัดดี Shin-..M-Miyabi!" Toshiya ถอยกรูดอัตโนมัติเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน ออกแรงดันประตูให้ปิดกลับอย่างเดิมแต่ก็ไม่เป็นผล ร่างสูงใหญ่นั้นแทรกเข้ามาได้
Toshiya ถอยหนีไปเรื่อย ๆ จนหลังสัมผัสกับผนัง รู้สึกได้ว่าหนีต่อไปไม่ได้แล้ว
"อย่าเข้ามานะ! จะทำอะไรน่ะ ?"
"หึ..คำถามโง่ ๆ เธอก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่" Miyabi พูด ซุกไซร้จมูกโด่งไปทั่วใบหน้าหวานนั้น Toshiya เบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ ยกมือขึ้นผลักอกเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล
"นี่..ปล่อยชั้นนะไอ้บ้า! ปล่อยสิ!!"
"อย่าดีดดิ้นให้มันมากนักเลย ใช่ว่าจะครั้งแรกของเธอซะเมื่อไหร่กันเล่า...แล้วอย่าลืมนะ ว่าถ้าขัดใจชั้น ชั้นอาจจะบอกกับคุณ Shinya ก็ได้ว่าเธอ-"
"อย่านะ!! อย่าบอก Shinya นะ" Toshiya ร้องด้วยความตกใจ Miyabi กระตุกยิ้มพอใจ
ในที่สุดก็ต้องยอม..
"กลัวเขาไม่เอาเธอหรือไง ? หึ..น่าสงสารเหลือเกิน" Miyabi กระซิบเสียงเข้มข้างใบหูก่อนจะขบเม้มเบา ๆ ร่างบางถูกอุ้มเข้าไปในห้องทั้งที่น้ำตานองหน้า
ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วหรือไง ?

Shinya หอบหิ้วของกินพะรุงพะรังมาหา Toshiya ที่บ้านหลังจากที่ไม่ได้มาหาเสียนาน ก็ธุระนี่นะที่ทำให้ห่าง ๆ กันไปอย่างนี้ ไม่รู้ว่าทำไมเวลาที่ไม่ได้เจอ Toshiya อย่างเช่นตอนที่เขาไปธุระ จิตใจไม่ได้มีความสงบเอาซะเลย ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นอย่างนี้สักทีไม่ว่ากับใคร

เสียงเคาะห้องที่ดังขึ้นเรียกให้ Toshiya ผวาจะลุกขึ้นแต่ก็ถูกแขนแข็งแรงของ Miyabi กวาดให้ลงมานอนอย่างเดิม
"จะไปไหน ?"
"หูแตกหรือไงถึงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตู ? ปล่อยชั้นนะ..แล้วนายก็รีบกลับไปได้แล้ว"
"หึ..ทำอย่างกับชั้นเป็นชู้เธองั้นล่ะ..จะหลบไปทำไม ? ให้คนเขารู้กันไปนั่นแหละดี โดยเฉพาะคุณ Shinya"
"นี่..อย่ามาพูดอย่างนี้นะ ก็..ก็เมื่อคืนชั้น..ชั้นก็..ยอมนายแล้วนี่" Toshiya พูดตะกุกตะกัก ถือโอกาสช่วงที่เขาเผลอสะบัดตัวออกมา แต่ด้วยช่วงตัวที่สูงกว่าทำให้ Miyabi เดินนำไปและเปิดประตูออกก่อนที่ Toshiya จะเดินถึงเสียอีก
"ทำไมเปิดช้าจัง Tot- อ้าว! Miyabi มาได้ไงน่ะ ?" Shinya ถามงง ๆ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสองคนนี้จะรู้จักกันด้วย Miyabi ส่งยิ้มน่ารักให้เช่นเคย
"เข้ามาก่อนสิฮะคุณ Shinya คุณ Toshiya อยู่ในห้องแน่ะ"
"เหรอ..เห็นบอกว่าไม่ค่อยสบายชั้นเลยซื้อของมาซะเพียบเลย เออ..แล้วนายรู้จักกับ Totchi ได้ยังไงน่ะ Miyabi ?" Shinya ถามพลางวางของลง Miyabi อ้าปากกำลังจะตอบ Toshiya ที่วิ่งถลาออกมาจากห้องรีบขัดขึ้น
"อ-เอ่อ..คือชั้นออกไปซื้อของน่ะ แล้ว..แล้วเวียนหัวจนเดินไม่ไหว พอดี Miyabi มาเจอเข้าก็เลยช่วยไว้" Toshiya แก้ตัวไปน้ำขุ่น ๆ แต่ Shinya ก็ไม่ได้ติดใจอะไรเลยแม้แต่น้อย กลับชื่นชม Miyabi ว่ามีน้ำใจ แถมยังบังเอิญมาช่วยเอาคนรู้จักกันอีก คุยกันไม่นาน Miyabi ก็เอ่ยลากลับก่อน
"ขอบใจมากนะ Miyabi ที่ช่วย Totchi ไว้น่ะ" Shinya บอก Miyabi ยิ้มรับน้อย ๆ เหลือบมองร่างบางที่ยืนเกาะเสื้อ Shinya อยู่ ยิ้มให้อย่างสดใส แต่ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านั่นคือการขู่
"แล้วเจอกันนะ Toshiyasan"

หลังจากที่ Miyabi ไปแล้ว Shinya ก็เริ่มลงมือทำอาหารเช้าง่าย ๆ ให้ Toshiya กิน กลิ่นกาแฟหอมฉุยไปทั่วห้อง อาหารเช้าชุดเล็ก ๆ ที่ประดับประดาซะน่ารักถูกนำมาวางตรงหน้า
"โอ้โห...นี่ถ้าไม่เห็นเองกะตาจะไม่เชื่อเลยว่านายทำเองอ่ะ"
"อ้าว! ชมกันหรือเปล่าเนี่ย..ฟังดูแม่ง ๆ แฮะ"
"แหม...ก็ชมอ่ะสิ..ไหน ๆ ชิมซิ..อื้ม...อร่อยจัง" Toshiya เอ่ยชม ทำเอาพ่อครัวจำเป็นยิ้มไม่หุบ นั่งลงมองเขากินอย่างเอร็ดอร่อยจนหมดเกลี้ยง
"โห...ถ้าชั้นอยู่กะนายมีหวังตายเพราะอื่มเกินนี่แหละ..โอย...ลุกไม่ไหวแล้ว.."
"อ่ะนะ..เอ้า! กินยาซะสิ" Shinya ส่งถ้วยเล็ก ๆ ให้ ภายในมียาเม็ดอยู่สามสี่เม็ด Toshiya รับไปกินแล้วดื่มน้ำตาม
"เสร็จแล้วก็ไปนอนได้แล้ว" สั่งต่อทันที
"ใจคอจะให้ชั้นกินแล้วก็นอนใช่ม๊ะ ?" Toshiya ทำหน้ามุ่ยถาม Shinya ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน
"หรือว่าจะทำอย่างอื่นก่อนล่ะ..หือ ?"
"บ-บ้า! นายนี่พูดอะไรน่ะ ? ไม่เอาแล้ว ไปนอนดีกว่า.." ใบหน้าหวานนั้นแดงซ่านขึ้นมาอย่างชาวยไม่ได้ ไม่อยากให้ Shinya เห็นเลย รีบหนีเข้าห้องก่อนดีกว่า
Shinya ตามเข้ามานั่งอ่านหนังสืออยู่ข้าง ๆ มองร่างบนเตียงที่นอนหลับตาพริ้มอย่างนึกสับสนในตัวเอง
คิดอะไรอยู่ Shinya ? เพื่อนไม่ใช่เหรอ ?

Toshiya ตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะเสียงบางอย่างในครัว เดินออกมาจากห้อง ดึกแล้ว...เขาเพิ่งจะตื่นเหรอเนี่ย...
ร่างบางที่หันหลังอยู่ในครัว คงกำลังทำอะไรให้เขาอีกแน่ ๆ Toshiya เดินเข้าหา โอบเอวบางนั้นเบา ๆ จากด้านหลัง Shinya สะดุ้งตกใจนิดหนึ่ง
"อ๊ะ! Totchi ตื่นแล้วเหรอ ? ดีเลย งั้นเตรียมตัวกินข้าวได้แล้ว"
"นายนี่ใจดีจังเลยนะ" Toshiya พูดพลางซบใบหน้าลงบนแผ่นหลังนั้น Shinya ชะงักมือไป
"จะอ้อนเอาอะไรอีกละ หือ ?" พยายามพูดให้เป็นปรกติที่สุด ไม่อยากให้รู้ว่าตอนนี้เขาชักจะหวั่นไหวไปกับการกระทำนั้นเสียแล้ว Toshiya ไม่ปล่อย กลับกอดแน่นขึ้นอีก ความรู้สึกอุ่น ๆ ที่หัวไหล่ทำให้ Shinya ต้องหันกลับไปมอง
Toshiya ร้องไห้...ร้องทำไม ?
"ชั้นรักนายนะ Shinya" น้ำเสียงเอ่ยแผ่วเบา Shinya นิ่งไปก่อนจะประคองไปหน้านั้นขึ้นมาแล้วประกบจูบอ่อนโยนและเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
"กอดชั้นสิ" เมื่อได้ยินคำเชิญชวนนั้น Shinya ค่อย ๆ ก้มลงซุกไซร้ไปตามลำคอขาวนวล ขบเม้มเบา ๆ มือลูบไล้ไปทั่วแผ่นอกบางใต้เสื้อ Toshiya ครางออกมาเบา ๆ

ภายในห้องคุกรุ่นไปด้วยไอร้อน สองร่างเปลือยแนบชิดกันอยู่บนเตียงหน่านุ่ม
"อือ...Shinya.." Toshiya ครางเบาๆ เมื่อริมฝีปากนุ่มเลื่อนลงเรื่อยจนถึงหน้าท้องราบเรียบของเขา สัมผัสกับบางสิ่งแล้วครอบครองเข้าไปในปากอุ่นชื้น ปลายลิ้นกระหวัดหยอกเย้าจนร่างบางบิดไปมาด้วยความเสียวซ่าน
"อือ..Shin...Shinya....อ๊าา.."
Toshiya ปลดปล่อยความสุขออกมาภายในริมฝีปากนั้น Shinya เลื่อนขึ้นมาประกบจูบเร่าร้อนและค่อย ๆ แยกเรียวขาออก แทรกกายเข้าหาอย่างนุ่มนวลและเชื่องช้า แต่ก็นำพาความเร่าร้อนมาให้จน Toshiya ทนไม่ไหว
"อาา..เร็ว ๆ Shinya...ไม่เป็นไรหรอก...อ๊าาา.."
ครางดังขึ้นเมื่อเขาดันกายเข้ามาจนสุด Shinya หยุดเพื่อให้ร่างบางได้ปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับในจังหวะที่เชื่องช้าและเร่งขึ้นจนร่างบางไหวสะท้านตามแรงกระแทก
"อื๊อ...อ๊าา....S-Shinya..Shin..ya...อ๊าาาา..."
กรีดร้องสุดเสียงเมื่อรู้สึกได้ถึงของเหลวที่ถ่ายทอดเข้าสู่ร่างตัวเอง Shinya ค่อย ๆ ถอนกายออกด้วยกลัวว่า Toshiya จะเจ็บ ทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ รั้งร่างนั้นเข้ามากอด Toshiya พลิกขึ้นคร่อมแล้วประกบจูบบดขยี้อย่างร้อนแรงจน Shinya ครางเบา ๆ ในคอ เลื่อนลงมาเพื่อสนองให้ Shinya บ้าง
"อ๊ะ! Tot-Totchi....อ๊าา.."
Toshiya ปรนเปรอให้จนดึงความต้องการของร่างบางออกมาได้ มือจับแยกเรียวขานั้นออกแล้วสอดแทรกร่างกายเข้าไป Shinya ครางออกมาอย่างสุดระงับ Toshiya เริ่มขยับเข้าออกช้า ๆ
"อื๊ออ...T-Totchi...อ๊ะ" อุทานเบาๆ เมื่อร่างด้านบนหยุดการเคลื่อนไหว Toshiya กระซิบด้วยเสียงสั่น ๆ ตามอารมณ์
"รักชั้นไหม..Shinya ?..ตอบสิ.."
"อือ...รัก..รัก..ม-ไม่ไหวแล้ว...เร็ว ๆ ...Totchi..อ๊าาา..."
Toshiya ขยับกายเร็วและรุนแรงอย่างมากจน Shinya ครางออกมาไม่เป็นภาษา กระทั่งปลดปล่อยออกมาพร้อมกันทุกอย่างจึงหยุดนิ่ง
ร่างชุ่มเหงื่อกอดก่ายกันอยู่อย่างนั้นจนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย....
-------------END PART 4--------------
-------------PART 5---------------
kaoru ไปหา Shinya ที่บ้าน แต่ก็ต้องกลับมาด้วยความผิดหวัง
"คุณ Shinya ไปค้างกับคุณ Toshiya หลายวันแล้วค่ะ ไม่ทราบว่าจะกลับมาเมื่อไหร่" แม่บ้านรายงาน
ทำไมต้องไปด้วยนะ..ห่วงกันนักหรือไง...
เลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าคลับประจำที่มักจะมาดื่มเสมอ เข้าไปนั่งดื่มอยู่ที่บาร์เพียงคนเดียว
"เออ..จัดการให้เรียบร้อย เอาตัว Totchi กลับมาหาชั้นให้ได้..แค่นี้นะ"
Kaoru หันไปมองต้นเสียงข้าง ๆ เขา พบกับชายหนุ่มผมแดงนั่งดื่มอยู่และหันมาส่งยิ้มให้อย่างเป็นมืตร
Totchi ? เคยได้ยินShinya เรียกอย่างนี้นี่นา...
"เอ่อ..โทษนะครับ..ผมได้ยินคุณเรียกชื่อ Totchi.."
"ใช่ครับ Totchi..เธอเป็นคนรักของผมเอง คุณรู้จัก ?"
Kaoru พยักหน้ารับแทนคำตอบ ทั้งสองนั่งคุยกันด้วยเรื่องนี้ ต่างฝ่ายต่างรู้ถึงความต้องการของกันและกันได้ดี และตกลงที่จะร่วมมือกันเพื่อให้ Toshiya กลับมาหา Die และ Shinya ก็จะกลับมาเหมือนเดิม
คราวนี้ไม่รอดแน่ ๆ Toshiya...

แสงแดดที่ส่องเข้ามาภายในห้องทำให้ Shinya รุ้สึกตัวตื่นขึ้นก่อน กระนั้นก็ยังกระชับร่างบางที่กกอดกันอยู่ไว้แน่น
"อือ.." Toshiya ครางเบา ๆ เมื่อเริ่มรู้สึกตัว เงยหน้าสบสายตาก่อนจะจูบเบา ๆ ต้อนรับวันใหม่
Shinya ไม่ยอมละริมฝีปากออกมาสักทีจน Toshiya เริ่มรู้สึกแปลก ๆ
"อื้อ..อะไรกัน Shinya ? เพิ่งจะตื่นเองนะ"
"หรือนายไม่อยากให้ชั้นทำล่ะ..หือ ?" Shinya ตอบด้วยน้ำเสียงชวนหวั่นไหว กดจูบเม้มลงบนแผ่นอกเนียนจนเป็นรอยแดง Toshiya ครางออกมาเบา ๆ
เสียงเคาะประตูทำให้ Toshiya ดันร่างบางที่ทาบทับตัวออก
"ใครมาน่ะ?"
"ช่างเหอะน่า.."
"ไม่ได้นะ ไปดูก่อนดีกว่า..นะ..Shinya..เรามีเวลาอีกตั้งมากนี่นา" Toshiya บอกShinya ผละออกจูบที่แก้มนวลเบา ๆ ก่อนจะเดินออกไปดู เมื่อเปิดประตูก็พบกับเด็กหนุ่มร่างเล็ก ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่
"ข-ขอโทษครับ..คือผมหลงทาง.."
"จะไปไหนล่ะ ?" Shinya ถามน้ำเสียงอ่อนโยน
"ร้าน xxx น่ะครับ" Shinya อธิบายทางอย่างละเอียด เด็กหนุ่มเอ่ยขอบคุณ แต่เมื่อหันกลับจะเดินไปก็ล้มลงกับพื้น Shinya วิ่งเข้ามาประคองด้วยความตกใจ
"เป็นอะไรน่ะ ?"
"จ-เจ็บจังเลย.." เด็กหนุ่มครางเบา ๆ Shinya ประคองเข้ามาในบ้าน Toshiya ออกมาเห็นพอดี
"มีอะไรเหรอ Shinya ?"
"คือเค้าหลงทางมา แล้วก็ขาเจ็บน่ะ"
"ไหนดูซิ..แดงอย่างนี้จะบวมเอานะ เดี๋ยวชั้นไปเอายามาทาให้ดีกว่า" Toshiya ว่าแล้วเดินไปหยิบยามา ลงมือทาให้เอง สักครู่อาการเริ่มดีขึ้น
"ขอบคุณมากนะครับ..อ-เอ่อ..ผมชื่อ Sakito ครับ"
"ชั้น Shinya นี่ Toshiya"
หลังจากแนะนำตัวกันแล้ว Sakito ก็จฃขอตัวกลับและยืนยันว่าไปเองได้แล้ว เอ่ยขอบคุณอีกหลายครั้งจึงออกไป

เดินออกมาพ้นหน้าบ้านได้ไม่กี่ก้าว ร่างเล็กก็ถูกกระชากจนตัวปลิวด้วยแรงมหาศาล
"M-Miyabi!!" หน้าซีดทันทีเมื่อเห็นผู้ที่ดึงตัวเองไว้
"หึ..เก่งนี่..รู้จักโกหกเพื่อที่จะเขาไปในบ้านได้ แล้วไง ? เห็นอะไรมาบ้างไหนพูดมาซิ" Miyabi ถามเสียงกร้าว Sakito ตัวสั่นด้วยความกลัว
ไม่ได้โกหกซะหน่อย..ที่ขาเขาเจ็บอย่างนี้จะเป็นเพราะใคร..ถ้าไม่ใช่...
"ไม่..ไม่เห็น.."
"อย่ามาโกหก!!" พูดมา" ตะคอกใส่อย่างแรง ร่างนั้นสั่นระริกด้วยความกลัว
"เธอคงอยากจะโดนสั่งสอนก่อนสินะ" Miyabi เหยียดยิ้ม กระชากร่างนั้นขึ้นบนรถสปอร์ตที่จอดอยู่ไม่ห่าง แล้วทะยานออกไปอย่างเร็ว
Sakito นั่งไป ใจหวาดหวั่นกับสิ่งที่จะได้รับอีกครั้ง...ความรุนแรงของอารมณ์ที่เคยได้รับจากคน ๆ นี้....

"อืมม..หอมจัง Totchi.." Shinya หอมที่แก้มและซุกอยู่อย่างนั้นไม่ละออกเสียที
"Shinya..เป็นอะไรน่ะ ?" Toshiya ถามพลางเบี่ยงหลบปลายจมูกของอีกฝ่าย ใบหน้าแดงซ่าน
"ทีเมื่อก่อนไม่เห็นอยากจะแตะชั้นเลย..อื้อ..อย่าเพิ่งสิ.." Toshiya พูดกระเง้ากระงอด ครางเบา ๆ เมื่อปลายจมูกไซร้อยู่ที่ลำคอตัวเอง
"ใครจะไปกล้าล่ะ ก็ตอนนั้นชั้นยังไม่รู้นี่ว่านายคิดยังไง ขืนชั้นทำไปก็โดนสิ"
"บ้า..ใครจะไปทำนายลงเล่า..ของอย่างนี้ไม่ลองก็ไม่รู้ใช่ม๊า..คิก ๆ "
"ปากดีนักนะ..อย่างนี้ต้องทำโทษซะแล้ว.." ยิ้มฉายแววเจ้าเล่ห์ ดันร่างบางให้ราบลงกับโซฟานุ่ม
"อ-อื้อ..Shinya..."
--------------END PART 5------------
--------------PART 6--------------
"โอ๊ย! ชั้นเจ็บนะ จะลากกันไปถึงไหน ?" Sakito ร้องออกมาเมื่อถูกกระชากออกจากรถให้เดินเข้าไปภายในบ้านหลังหนึ่งซึ่งจำได้ว่าเป็นบ้านที่ Miyabi ซื้อเอาไว้สำหรับมาพักผ่อน
"นี่..ปล่อยชั้นซะทีสิ...ชั้นเจ็บนะ" กรีดร้องอย่างเหลืออด เจ็บร้าวไปหมดทั้งตัวแล้วยังมาทำรุนแรงอยู่อีกหรือไง
Miyabi เหวี่ยงร่างนั้นเข้าไปในห้อง Sakito ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ร่างบางถูกเหวี่ยงอีกครั้งไปนอนฟุบอยู่บนเตียงใหญ่ Miyabi ตามขึ้นทาบทับทันที
"อย่านะ.."
"เธอเคยห้ามชั้นได้ซักครั้งหรือยัง ?" Miyabi ย้อนถามกวน ๆ ก็รู้อยู่ว่าไม่เคยขัดขืนได้เลยสักครั้ง แต่ก็ยังดึงดันอยู่ได้
"อื๊อ..ไม่นะ...ปล่อยชั้น..ไม่เอา.." ร้องห้ามเสียงหลงเมื่อเขาเริ่มซุกไซ้ไปตามลำคอ มือปัดป่ายเสื้อผ้าออกจนหมดเหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าที่ช่างดึงดูดเหลือเกิน Miyabi มองร่างนั้นอย่างหลงใหล จูบเน้นไปทั่วแผ่นอกจน Sakito เผลอครางออกมาอย่างลืมตัว
"อ-โอ๊ย! เจ็บ...ชั้นเจ็บ..Miyabi..อือ.." ร้องออกมาเมื่อร่างสูงแทรกกายเขาหาอย่างไม่ทันตั้งตัว หยาดน้ำตาไหลเรื่อยลงมาด้วยความเจ็บสุดจะทน
"ทนหน่อยสิ..ก็เคย ๆ กันมาแล้วนี่น่าจะรู้ดีว่าอีกเดี๋ยวเธอจะมีความสุขแค่ไหน" Miyabi พูดแล้วเริ่มขยับกายเขาออก Sakito บิดไปมาด้วยความเสียวซ่านที่เริ่มแทรกเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดนั้น เล็บคมจิกลงบนแผ่นหลังแน่น
"อ-อื้อ..Miya..bi..อ๊าา.." กรีดร้องเสียงดังเมื่อร่างสูงได้ถ่ายทอดความต้องการเข้าสู่ร่างบางสมใจ

"วันนี้คนเยอะจริง ๆ นะเนี่ย.." Kyo บ่นออกมาเมื่อเดินเข้าไปภายในคลับ
"ก็วันหยุดนี่นา ใครก็อยากมาพักผ่อนทั้งนั้นแหละ จริงไหม Shinya ์?" Toshiya หันไปพูดกับ Shinya ที่เดินตามเข้ามาอย่างเนือย ๆ
"อือ.."
"นี่เป็นอะไรน่ะ ? ดูไม่ค่อยสดชื่นเลยนะ ไม่สบายหรือเปล่า ?" Toshiya ถามด้วยความเป็นห่วง
"ก็..ชั้นไม่อยากมานี่นา..นอนอยู่ที่บ้านสบายกว่าเยอะเลย"
"อะแฮ่ม..ไอ้บ้านที่ว่าน่ะ บ้านใครมิทราบครับคุณ Shinya...แผนสูงนะแก" Kyo ดักคอขึ้นมาอย่างรู้ทัน Shinya หันมามองแบบดุ ๆ
นั่งฟังเพลงไปคุยไปเรื่อยจนเพลิน พลันสายตา Kyo ก็ไปเจอบางคนเข้า
"อ๊ะ! นั่น Kaoru นี่นา..เจ้า Miyabi ก็มาด้วย..อ้าว..ใครอีกคนล่ะน่ะ.." Kyo พูดขึ้นเมื่อมองเห็นร่างสูงเดินเข้ามา เมื่อ Kaoru หันมาเห็นก็เดินเข้ามาหา Toshiya ตกใจ เผลอกระตุกเสื้อ Shinya เข้าอย่างแรง
"อ๊ะ..เป็นอะไร Totchi ?"
"ป-เปล่า..โทษทีนะ.." Toshiya รีบปล่อยมือออก Kaoru และ Miyabi เห็นพฤติกรรมนั้นโดยตลอด นึกอยากแกล้งขึ้นมา พูดเปรย ๆ เรื่องนั้นอยู่ตลอดเวลา Sakito อาสัยช่วงเผลอหลบไปนั่งอีกมุมหนึ่งของคลับ
ไม่ไหวแล้ว...ทนไม่ได้แล้ว....
Shinya เอื้อมจับมือ Toshiya ที่นั่งนิ่งหน้าซีดด้วยความเป็นห่วง
"อย่า!!!" Toshiya สะบัดมือออกด้วยความลืมตัว ยิ่งหันไปเจอสายตาที่ดูเหมือนจะจ้องมองแต่เขาของสองพี่น้องนั่นแล้วยิ่งควบคุมสติไม่ไหว ใบหน้าซีดขาวสั่นระริก
"ไม่!! ไม่นะ!! อย่า!!" กรีดร้องแล้ววิ่งออกไปจากคลับท่ามกลางความตกตะลึงของ Shinya และ Kyo

วิ่งออกมาจนถึงริมถนน น้ำตาที่เกลียดที่สุดไหลออกมาไม่ยอมหยุด กระทั่งไปปะทะกับร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"Die!!" ตกใจแทบสิ้นสติ ถอยหลัวกรูดอย่างไม่ต้องคิด
"หึ..เธอคิดว่าจะหนีชั้นพ้นหรือไง ? ต่อให้ไปไกลกว่านี้ซักล้านเท่าชั้นก็ตามเธอจนได้อยู่ดี" Die เดินเข้ามาประชิด คว้าร่างบางนั้นมาแนบตัว
"ปล่อยชั้นไปเถอะนะ Die.." Toshiya พยายามวอนขออิสระ ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่ว่าคงไม่มีทาง Die คงไม่ปล่อยเขาไว้แน่ ๆ
"ปล่อย ? ปล่อยให้เธอหนีชั้นไปอีกน่ะเหรอ ? ไม่มีทางหรอกนะ"
"นาย..นายก็รู้ว่าชั้นไม่ได้รักนายเลย..ชั้นรัก Shinya ได้ยินไหม Die?" Toshiya พูดใส่หน้าเสียงดัง น้ำตาใส ๆ ไหลอาบแก้ม อาจจะน่าสงสาร..แต่ไม่ใช่ตอนนี้..
"แต่ชั้นรักเธอ!! และไม่มีทางที่จะให้ใครหน้าไหนมันแย่งเธอไปได้รู้ไว้ด้วย!!" Die พูดเสียงกร้าว กระชากร่างบางนั้นให้ไปที่รถ แต่ Toshiya ก็ขัดขืนด้วยการดิ้นไปมาอยู่ในวงแขนแข็งแกร่งนั้น
"ปล่อยนะ! ชั้นไม่มีทางไปกับนายหรอก นายมันเลว..ใจร้าย นายทำลายชีวิตชั้น!!"
"ใช่..ชั้นมันเลว เธอก็รู้นี่นา..แล้วก็น่าจะรู้ด้วยว่าถ้าเธอไม่ยอมกลับอเมริกากับชั้น..Shinya ของเธอจะเป็นยังไง.."
Toshiya เงยมองใบหน้าคมสันด้วยความปวดร้าวเกินบรรยาย นี่หรือที่บอกว่ารัก..ทำไมทำอย่างนี้...
"ว่าไงล่ะ ? เธอเลือกเอาเองนะ"
"....." Toshiya นั่งนิ่ง วันวานที่ผ่านพ้น..วันที่มี Shinya คอยดูแล..กำลังจะหมดไป..ใช่ไหม?..
"ตกลง ชั้นจะกลับไปกับนาย" พูดทั้งที่น้ำตานองหน้า จะยอมให้ Shinya เดือดร้อนเพราะเขาอีกไม่ได้..สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือลืม..ลืมเขาไปให้หมดใจ..เท่านั้นเอง...

"Totchi!!" เสียงเรียกที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้ชะงักขาที่จะก้าวขึ้นรถไป Toshiya หันมามอง
"Shinya!" วิ่งถลาจะเข้าไปหา แต่ก็ถูก Die กระชากไว้ได้ก่อน
"นายเป็นใคร ? มายุ่งกับ Totchi ทำไม ?" Shinya เอ่ยถาม เห็นที่แรกก็จำได้ว่าคือคน ๆ เดียวกับที่ตามเขาและ Toshiya มาตลอด
"ถามชั้นเหรอ ? ถาม Totchi ดีกว่ามั๊ง.." กระตุกยิ้มยียวน Shinya หันไปมอง Toshiya ที่ยืนน้ำตานองหน้า ไม่พูดอะไรออกมา
"นายจะเอาไงพูดมาเลยดีกว่า แล้วปล่อย Toshiya ด้วย" Kyo พูด
"นายจะให้ชั้นปล่อยคนรักตัวเองงั้นเหรอ ?"
"คนรัก ?" Shinya ทวนคำพูดอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก พลางมอง Toshiya ที่ส่ายหน้าไปมาอยู่ในอ้อมกอด Die
"ใช่..Totchi คือคนรักของชั้น เราอยู่ด้วยกันที่อเมริกามานาน ไม่นึกว่าแค่เรื่องทะเลาะกันนิดหน่อยจะทำให้เธอน้อยใจหนีมาไกลถึงนี่ได้นะจ๊ะที่รัก.." พูดแล้วก้มลงหอมแก้มที่เปื้อนคราบน้ำตาอย่างหนักหน่วง Toshiya เบี่ยงหนีแต่ก็ไม่พ้น
"ไม่จริง..ไม่จริงใช่ไหม Totchi ? ไม่จริงใช่ไหม ?"
"........." ไม่มีคำตอบ มีเพียงสายตาที่บ่งบอกความเจ็บปวดเกินบรรยายออกมา Toshiya ส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่จริง ไม่อาจพูดออกมาได้เพราะรู้ดีว่าคนอย่าง Die พูดแล้วต้องทำให้ได้เสมอ
Shinya มองหน้า Toshiya ด้วยความสับสน ความเจ็บที่ไม่เคยได้สัมผัสแล่นแปลบเข้ามาในอก
ทำไม ? ทำไมต้องหลอกกันด้วย ?
---------------END PART 6---------------
---------------PART 7-----------------
"Shinya กินข้าวกันเหอะ" Kyo เรียกร่างบางที่นั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างอย่างนึกสงสาร ตั้งแต่วันนั้น Shinya ก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน จากที่เคยพูดจาเล่นหัวกันก็เงียบขรึม ข้าวปลาไม่ยอมแตะสักนิด
"มาเหอะ...กินซักนิดนึงนะ"
"Kyo..Totchi...Totchi ไปแล้วใช่ไหม ? ไปแล้วใช่ไหม Kyo ?" Shinya ถามเสียงสั่น น้ำตาที่ไหลมาตลอดหลายวันมานี้ดูเหมือนจะยังไม่เหือดแห้ง Kyo ลูบผมสีน้ำตาลยาวนั้นเบา ๆ
"ยังหรอก..Toshiya ไม่มีทางไปหรอกนะ...เค้ารักนาย เค้าต้องกลับมา เชื่อชั้นสิ"
Shinya นั่งนิ่ง ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเรื่อย ๆ เผื่อว่ามันจะช่วยให้เขาลืมความเจ็บปวดนี้ไปได้บ้าง..

Kyo ตัดสินใจสืบสาวข้อมูลของ Toshiya ตั้งแต่แรกเพื่อช่วยเหลือ Shinya ให้พ้นจากสภาพนี้เสียที
"ได้แล้วครับคุณ Kyo" คนของเขาที่สั่งให้ไปสืบมารายงานผลที่ได้....

ที่อเมริกา...
Die คือชายหนุ่มที่แสนจะร่ำรวยและมีอิทธิพลที่สุด เขาได้พบกับ Toshiya ซึ่งเป็นน้องชายของ Kikasa นักธุรกิจในวงการเดียวกับเขา แต่ธุรกิจของ Kikasa กำลังย่ำแย่อย่างหนัก Die ยื่นข้อเสนอโดยจะช่วยเหลือในทุกด้าน เพียงแค่ Toshiya ต้องมาอยู่กับเขาเท่านั้น Kikasa ไม่ยอมตกลงเพราะน้องชายเขาไม่ได้รักชอบกับ Die แม้แต่นิด Die วางแผนให้คนของเขาพาตัว Tishiya มาและต่อรองกับ Kikasa แต่ก็หักหลัง ยิง Kikasa ตายต่อหน้า Toshiya และนำตัว Toshiya ไป Toshiya ได้รับการดูแลอย่างดีแต่ก็อยู่อย่างทรมานใจ จึงหาทางหนีมาญี่ปุ่น จนมาเจอกับ Shinya..

"ร้ายกาจจริง ๆ ไอ้หมอนี่..ที่ Toshiya ไม่กล้าฏิเสธว่าไม่ใช่คนรักก็คงจะเพราะถูกข่มขู่อะไรแน่ ๆ.."

Kaoru ใช้โอกาสนี่เข้ามาคอยดูแล Shinya แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น Shinya ยังคงซึมเศร้าอยู่อย่างนั้นเอง
"นายจะไปคิดถึงเค้าทำไม Shinya ? เค้าไม่ได้รักนาย..เค้ามีคนรักอยู่แล้วนี่" Kaoru พูด Shinya นั่งน้ำตาไหลออกมาเป็นทาง
"นายกลับไปก่อนเถอะ Kaoru ขอบใจมากที่มาคอยดูแลชั้น แต่ตอนนี้ชั้นอยากอยู่คนเดียว"
"ทำไมล่ะ Shinya ? ชั้น-"
"ชั้นบอกให้กลับไปไง !!!" Shinya ตวาดเสียงดัง Kaoru นึกโมโหกับท่าทีนั้นเป็นอย่างมาก
เมื่อก่อน Shinya ไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเสียง...แล้วเดี๋ยวนี้...
Kaoru กระชากร่างบางขึ้นมาอย่างแรง
"ทำไม ? รักมันนักหรือไง ? แล้วไอ้ที่ยืนอยู่ตรงนี้มันไม่ความสำคัญเลยใช่ไหม ?"
"ปล่อยชั้นนะ Kaoru!! นายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา ?" Shinya ถามด้วยความตกใจ Kaoru เหวี่ยง Shinya ไปบนเตียงก่อนจะตามขึ้นคร่อมไว้
"นี่นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง ? ปล่อยชั้นนะ!!"
"บ้า ? ใช่..ชั้นมันบ้า..บ้าอย่างนี้ก็เพราะรักไงล่ะ...ชั้นรักนายมาก มากขนาดที่จะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้นายทั้งนั้น" Kaoru พูดด้วยความเจ็บปวด ทั้งที่รักขนาดนี้แต่ Shinya ก็ไม่เคยแม้แต่จะรับรู้เลย
Shinya ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน Kaoru ไม่ได้คิดกับเขาแบบเพื่อนรัก ความผิดหวังแล่นเข้ามาทันที ยกแขนดันแผ่นอกนั้นออกห่าง
"ไม่..ชั้นรัก Totchi...ชั้นไม่ได้รักนาย"
Kaoru ที่ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นฉีกทึ้งเสื้อผ้าออกอย่างป่าเถื่อน Shinya กรีดร้องลั่น
"อย่า Kaoru !!! ไม่!!!"

Kyo นั่งอยู่ในคลับเพียงลำพัง ดื่มทีละนิด รอใครบางคน ไม่นานร่างเล็กก็มายืนอยู่ตรงหน้า
"สวัสดีครับ Kyosan"
"นั่งก่อนสิ Sakito" ร่างเล็กนั่งลงอย่างว่าง่าย ไม่รู้ว่าที่ Kyo เรียกเขามาจะมีเรื่องอะไร แถมยังห้ามบอกกับ Miyabi อีกด้วย
"ชั้นขอถามตรง ๆ เลยละกันนะ เธอรู้เรื่องอะไรบ้างเกี่ยวกับ Toshiya Kaoru และไอ้หัวแดงนั่น" Kyo เอ่ยขึ้น Sakito หลบสายตาลงต่ำ ไม่กล้าสบตา
"ม-ไม่รู้นี่ฮะ"
"อย่าโกหกชั้นเลย รับรองว่าชั้นจะไม่บอกใครเด็ดขาดว่าเธอเล่าให้ชั้นฟัง"
"แต่...ผมไม่รู้จริง ๆ นะฮะ.." ยังไม่ยอมบอก ถ้าบอกล่ะก็ Miyabi คง....
"พวกเธอกำลังจะฆ่าคนสองคนนั้นทั้งเป็นนะ เธอรู้ไหมว่าตอนนี้ Shinya ก็ไม่ต่างอะไรกับซากศพที่อยู่แต่ในห้อง พร่ำเพ้ออยู่อย่างนั้น.." Kyo พูดด้วยความสะเทือนใจ
"นายเองก็รัก Miyabi ไม่ใช่เหรอ ? นายก็มีความรัก..น่าจะรู้ซึ้งดีว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน..ขอร้องล่ะ Sakito บอกชั้นมาเถอะ" Sakito นั่งนิ่ง ใช่..เขารัก Miyabi..แต่คน ๆ นั้นไม่ได้รักเขาเลย เห็นเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์เท่านั้นเอง...ควรที่จะช่วยใช่ไหม ? เผื่อว่าความดีที่เขาทำ จะช่วยให้ได้รับความรักตอบกลับมาบ้าง...สักนิดก็ยังดี

Miyabi ที่เดินเข้ามาในคลับ เห็นร่างเล็กที่กกกอดอยู่ทุกคืนนั่งอยู่กับ Kyo ที่มุมหนึ่ง ความรู้สึกประหลาดแล่นปราดเข้ามาในใจ
"Sakito!! อ๊ะ..ร้องไห้ทำไม ?" Miyabi เรียกเสียงดัง ร่างเล็กนั้นสะดุ้งแล้วหันกลับมาทั้งน้ำตา
"Kyosan คุณทำอะไรคนของผม ?" พูดเสียงดัง กระชากคอเสื้อ Kyo เข้ามา Sakito รีบร้องห้ามและโกหกออกไปว่าเจอโดยบังเอิญ
"งั้นก็แล้วไป..เธอมานี่เลย Sakito คงต้องคุยกันยาว.." ลาก Sakito กลับทันที Kyo มองตามแล้วถอนหายใจหนัก
"รักก็บอกเค้าไปซี่..เฮ้อ...ไม่ค่อยเข้าใจไอ้พวกนี้เล้ย.."
-------------------END PART 7--------------
-------------------PART 8 (END)---------------
Toshiya กลับมาอเมริกาพร้อม Die ได้เกือบ 2 อาทิตย์แล้ว Die ปฏิบัติกับเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สรรหาสิ่งของมากมายมาให้เพื่อดึงดูดใจ แต่ Toshiya ในตอนนี้คงไม่อาจจะชื่นชมกับอะไรได้อีกแล้ว
เพราะใจ..ใจมันเจ็บปวดเหลือเกิน...ป่านนี้ Shinya จะเป็นอย่างไร ? จะคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า ?
"กินสิ Toshiya ของโปรดเธอทั้งนั้นนะ..ชั้นสั่งมาจากโรงแรมเลยเชียวล่ะ.." Die พูดพลางตักอาหารใส่จานให้ Toshiya มองอาหารหรูหรานั้นแล้วนึกถึงเวลาที่ทำอาหารอยู่กับ Shinya สองคน
ไม่จำเป็นต้องหรู..ต้องอร่อย..มีราคา..ขอเพียงคนที่อยู่ด้วยกันเป็น Shinya เท่านั้น...น้ำใส ๆ ไหลหยดลงมาบนแก้มนวล Die มองแล้วก็อดจะโมโหไม่ได้ ทั้งช้อนส้อมลงบนจานเสียงดังจนร่างบางสะดุ้ง
"จะร้องไปถึงไหน ? รักมันมากนักหรือไง ?"
"ใช่..นายก็รู้นี่ แต่ก็ยังพาชั้นมา ทำอย่างนี้ทำไมกัน Die ?"
"เพราะชั้นรักเธอไง..ชั้นรักเธอ...ต้องการเธอ.." รั้งร่างบางเข้ามากอด พรมจูบไปทั่วไปหน้านั้นอย่างหลงใหล
ไม่มีแรงจะขัดขืน..รู้ว่าห้ามไปก็เท่านั้น...ไม่มีทางที่จะไปไหนได้...ไม่มี....

"จริงเหรอ Kyo ?" Shinya ถามด้วยความกระตือรือร้นหลังจากได้รับฟังสิ่งที่เพื่อนร่างเล็กเล่าให้ฟัง สีหน้าที่หม่นหมองดูสดใสขึ้นมาบ้าง
"ชั้นจะโกหกนายทำไมกัน..Toshiya เค้ารักนาย เพียงแต่คงโดนไอ้หมอนั่นขู่อะไรเข้าอ่ะสิ" Kyo อธิบาย
"เออ..แล้วนี่เจ้า Kaoru มันไม่มาเยี่ยมนายมั่งเหรอ ? หายเงียบไปเลยนี่" Shinya ชะงักนิ่ง ภาพในวันนั้น..วันที่ Kaoru เหยียบย่ำความเป็นเพื่อนของเขาอย่างไม่มีชิ้นดี ทำให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"เฮ้ย..เป็นอะไรไป ?"
"Kaoru...Kaoru มัน..มัน.."
"Shinya...อย่าบอกนะว่า.." Shinyaพยักหน้าแทนคำตอบ Kyo แทบไม่เชื่อหู คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นได้ แต่ก็สายไปแล้วจะทำไงได้ ตอนนี้ก็คงได้แต่ปลอบใจให้ลืมไปเท่านั้นเอง

"นายต้องเข้าใจสิ Kaoru Shinya ไม่ได้รักนาย" Kyo ไปพูดกับ Kaoru ให้เข้าใจ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่
"ชั้นก็รักนี่..รักมากกว่าด้วย...รักมานาน นายก็น่าจะรู้ดีนี่"
"แล้ว Shinya เค้ารักนายเหรอ ? เค้าเคยบอกนายอย่างนั้นเหรอ ?" Kaoru ชะงักนิ่งไป
ใช่สิ..เขาไม่เคยได้ยินคำนั้นเลยสักครั้ง นอกจากความสนิทสนมแบบเพื่อนเท่านั้นเอง
"ว่าไงล่ะ ?"
"..........."
"ยังไม่สายหรอกนะ ถ้านายจะไปปรับความเข้าใจซะ...แต่ถ้านายยังรีรอ อาจจะไม่มีโอกาสแม้แต่เจอหน้า Shinya ด้วยซ้ำ"
Kaoru หันมามองหน้า Kyo อย่างไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่
"Shinya กำลังจะไป..."

2 ปีที่ผ่านมา Toshiya ยังเฝ้ารอวันที่จะได้กลับไปหา Shinya..คนที่เป็นเหมือนลมหายใจ..คนที่อ่อนโยนคนนั้น...Die เองก็ยังเอาใจเขาสารพัด รวมไปถึงการซื้อบ้านริมทะเลหลังงามหลังนี้ให้เขาด้วย
"เธอจะได้มาพักผ่อนที่นี่ไง..หวังว่าคงชอบนะ"
ทุกครั้งที่มาพักที่นี่ก็จะรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในวันเก่า ๆ...วันที่มีความสุขอยู่กับ Shinya...วันที่ไม่อาจหวนมาได้...
Toshiya ขอย้ายมาอยู่ที่นี่อย่างถาวร ซึ่ง Die ก็ตกลง แต่ก็ยังมาหาทุกวันไม่ขาด
สายตาที่เหม่อมองออกไปที่ท้องทะเลสีฟ้าคราม ชวนให้จิตใจหวั่นไหว...พยายามสลัดความคิดนั้นออก เพราะมันคงไม่มีหวัง...น้ำตาที่ไหลออกมาตลอดในช่วงระยะเวลา 2 ปีก็ยังไหลอยู่ไม่ขาดสาย...
"Totchi..."
เสียงนี้...ไม่หรอก...เขาจะมาได้ยังไงกัน...คงคิดถึงมากไปเท่านั้นเอง...
"Totchi...ชั้นมารับนายแล้วนะ.."
Toshiya หันไปมองต้นเสียงอย่างแปลกใจ น้ำตาที่ทำท่าจะหยุดกลับไหลลงมาอีกครั้ง แต่ไหลออกมาด้วยความตื้นตัน
"Shinya..Shinya...นี่ชั้นไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ?" ร่างบางถูกรวบเข้ากอดไว้แน่นก่อนจะละออกมา ต่างเพ่งพิศใบหน้ากันและกันอยู่เป็นนาน
"ชั้นมารับนาย...กลับบ้านเรานะ Totchi"
"ชั้น...ชั้นจะไปได้ยังไง..ในเมื่อ.." Toshiya อึกอัก เมื่อนึกถึง Die
"ทำไม ? หรือว่านายไม่รักชั้นแล้ว ?"
"รักสิ..ชั้นรักนายมากกว่าใครในโลก..รัก..อย่างที่ไม่เคยรักใครได้ขนาดนี้ แต่.."
"Die เหรอ ?" ร่างบางพยักหน้า
"ไม่ต้องกลัว..ชั้นพานายไปได้ก็แล้วกัน ขึ้นอยู่กับนายว่าจะไป..หรือจะไม่ไปกับชั้น"
"นายอยู่ที่ไหน ชั้นก็จะอยู่ที่นั่น Shinya ชั้นไม่ยอมจากนายไปอีกแล้ว.." เงยหน้าประกบจูบดูดดื่มและเนิ่นนาน Shinya จูบซับน้ำตาที่แก้มนวลนั้นอย่างอ่อนโยน
"อ๊ะ!! Die!!" อุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างสูงยืนมองอยู่ สายตาปวดร้าวที่พยายามบดบังไว้ด้วยความแข็งกร้าวเริ่มที่จะปิดบังไม่ไหว...Die เดินตรงเข้ามาหาทั้งคู่
"อย่านะ Die" Toshiya บังร่าง Shinya ไว้ไม่ให้ร่างสูงเข้ามาทำร้ายได้
Die ก้มลงจูบที่แก้มเบาๆ Toshiya เงยมองด้วยความแปลกใจ
"ไปเถอะ Totchi..ขอให้มีความสุขนะ..ที่รักของชั้น.." น้ำตาที่ไม่มีใครเคยได้เห็น แม้แต่เจ้าตัวรินไหลออกมาอาบใบหน้าคมสัน Die ส่งยิ้มอ่อนโยนแล้วเดินหนีไป...
"ขอบคุณมาก..Die.."

"ยังไม่ลืมอีกเหรอครับ" Nao คนสนิทที่คอยดูแลเขามานานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่ Toshiya ไป Die ก็ซึมราวกับเป็นคนละคน บางครั้งก็อารมณ์ร้อนพลุ่งพล่าน และคนที่รองรับอารมณ์นั้นก็คือ Nao แต่เขาก็ยินยอมด้วยความรักที่มีให้ Die สุดหัวใจ..ทั้งที่รู้..ว่าคนที่ Die คิดถึง..ไม่ใช่เขาเลย......

"นายรู้ได้ยังไงน่ะว่าชั้นอยู่ที่ไหน ?" Toshiya เอ่ยถามพลางหยิบขนมเข้าปาก
"รู้ก็แล้วกันน่า..ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนชั้นก็รู้หมดแหละ" Shinya ตอบอย่างยียวน
"แหวะ...เก่งตายล่ะ..รู้ว่าเก่งงี้ไม่กลับมาด้วยซะก็ดี"
"ทำไมล่ะ ? ลืมชั้นลงหรือไง ?" Shinya ดึงร่างบางนั้นให้เข้าชิดตัว ปลายจมูกชนกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ Toshiya รั้งใบหน้า Shinya ลงมาจูบ ก่อนที่จะโดนดันให้นอนราบลงกับโซฟานุ่ม
"นี่แหละ..ที่ทำให้ชั้นลืมไม่ลงน่ะ..อือ..Shinya...อาา.."
"ชั้นรักนาย"

จบละน๊า..ขอบคุณมากๆๆที่ช่วยอ่านนะจ๊ะ..Shiori_chan

จาก : Miyachima Hitoki - 31/03/2003 14:52

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ICQ :
โฮมเพจ :
ข้อความ :