หัวข้อ : MAZCOTTE หรือใครก้ได้ช่วยโพส "I can't decide"ตั้งแต่ต้นให้หน่อยสิ ข้อความ : ก้อย่างที่บอกช่วยโพสให้หน่อยใครก้ได้ จาก : nyde - 07/04/2003 00:51

ข้อความ : I CAN'T DECIDE !!!! part 1 "ถ้าวันนั้นชั้นไม่บอกรักไปก็คงดี " คำๆนี้มันยังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม จะทำอย่างไรดีนะ จะหยุดมันลงไปดีมั้ย...แต่ผมไม่อาจจะลืมมันได้เลย "totchi~~~~i!" เสียงแจ๋วแว๋วดังมาแต่ไกล ร่างบางเร่งฝีเท้ามากขึ้นเมื่อเห็นร่างเจ้าของชื่อที่ตนเรียกอยู่ "อ้าว!!ไง shinya มีอะไรหรอ เสียงดังมาเชียวหะ" toshiyaยิ้มหวาน ก่อนที่จะขยี้เรือนผมน้ำตาลนั้นเบาๆ "อ๊ะ!! วันนี้kaoruบอกว่าหยุดซ้อมล่ะ" shinyaเจ้าหนูร่างบางเอ่ยสลับกับหายใจ ฝ่ามือเล็กนั้นบีบมือของอีกฝ่ายเบาๆ "หะ!! จริงเหรอ เหลือเชื่อ!!kaoruเนี่ยนะบอกว่า "หยุดซ้อม" เหอ เหอ โลกแตกแน่ๆ" ร่างสูงหัวเราะเบาๆ โดยไม่รู้ว่าไอ้เจ้าคนที่ตนนินทาอยู่นั้น เค้าเดินมาแล้ว~~ว "อะร๊าย อะรายtotchi นายว่าอะไรชั้นหะ อุตส่าห์ให้หยุดซ้อมนะเฟ้ย!! เดี๋ยวพรุ่งนี้ให้ซ้อมตั้งแต่ตี5เล้ยยย" kaoruหัวหน้าวงผู้เคร่งขรึม(เอ .แน่ใจ!!) ตรงเข้ากระโดดล็อคคอร่างตรงหน้า "โอ๊ย!! โอ๊ย!! ยอมแล้ว!! โทษคร้าบ~~บ ท่านหัวหน้า!!" ร่างสูงรีบแกะมือเหนียวนั่นทันที ถ้าไม่รีบสิ!! ได้ไปเที่ยวสวรรค์แน่ๆ "อีโธ่!! ไอ้พวกโตแล้วไม่เจียม!! เล่นเป็นเด็กไปได้ โตๆกันแล้วนะเว้ย!!" ร่างเล็กหน้ามุ่ยมาแต่ไกล คงเพราะอาการนอนไม่พอแน่ๆ เอ๊ะ!!เพราะใครกันนะ~~ "อะราย!! kyo เดือนนี้มาแล้วเรอะ!! บูดมาเชียว" kaoru แกล้งกระเซ้าเล่น ทำเอาkyoตาสว่าง ออกแววมีเรื่อง!! "ทำไม!!ไอ้kao แกน่ะแหละ เครียดเรื่องอายุรึไง!! เหี่ยวเชียว!!" kyoกระแทกเสียงใส่ พลางเข้าไปผลักร่างสูง "เฮ้ย!!kyo กวนทีนมากเกินไปและ ระวังเถอะ!! คอยดู จะทำให้ฮอร์โมนเร่งความสูงหดเล้ยยย" "อ้าว!!ยังงี้ไม่จบแน่ไอ้kao~~o เมิ๊งงง" ยังไม่ทันที่kyoจะเข้าเอาฝ่าพระบาทแนบอกอีกฝ่าย(เอาถึงหน้าไม่ได้ ขามันสั้นเฟ้ย!! : kyo) dieผู้พึ่งจะมีบทก็อุ้มร่างเล็กขึ้นมาซะก่อน "นี่!!พวกนายเนี่ย ทำไมน้า!! ทะเลาะกันอยู่ได้ จะเว้นซักวันได้มั๊ยเนี่ย kyo!! นายไปว่าkaoruมันเล่นเป็นเด็ก แกมันก็เหมือนละว้า ขี้โมโหเหมือนคนแก่!!"dieหนุ่มผมแดงเข้าว่าร่างที่อยู่ในอุ้งมือ "เฮ้ย!! คำว่า"แก่"อย่ามาใช้กับGU "แก่"มันต้องใช้กะไอ้kao~~ม้านนน!!!"(กรุณาเน้นเสียง"แก่") kyoยังไม่ยอม ต่อว่าอีกฝ่ายทั้งๆที่ตนก็สู้ไม่ได้ (ก็GUถูกไอ้dieอุ้มอยู่อ่ะ ให้ทำไงเล่าโว๊ย~~ย) "เฮ้ย!!อย่าย้ำสิวะ ไอ้"เตี้ย" "อะไร!!ไอ้แก่" "ไอ้เตี้ย~~~!!" "ไอ้แก่~~~!!" "โว๊ย!!! Kyoไปเคลียร์กันคืนนี้เลยดีกว่า แม่งกวนนักเอาให้ทรุดลุกไม่ขึ้นเลย!!!" "เฮ้ย!!!!!!!!!หยู้ดดดดดด" หลังจากฟังไอ้คู่นี้ทะเลาะกันนาน toshiya shinyaไม่เว้นแต่กระทั่งdieที่กำลังถือkyoอยู่ ถึงกับต้องแหกปากห้าม ไม่งั้นkaoruคงไม่รอคืนนี้ละมั้ง ถ้าkyoอวดดีตอกกลับไปอีก "โธ่เอ๊ย!! พวกแกก็ทำเป็นทะเลาะกัน สุดท้ายก็จบกันที่เตียง!!!!!" toshiyaชักคันปาก (ถึงเมื่อกี้ร้องห้ามก็เถอะนะ~~~)บ่นอุบอิบ หลังที่เข้าใจกันว่าห้ามศึกได้แล้ว "เฮ้ย!! Totchi นายก็หยุดได้แล้ว เอ้อ!! ว่าแต่kaoru สรุปวันนี้หยุดใช่ม๊ะ!!งั้นชั้นกับtotchiไปก่อน!!" ว่าแล้วdieก็รีบคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไปทันที ทุกคนต่างงุนงงของกับความผลุนผลันของdie shinya มองตามทั้งสองไปจนลับตา "โดนแย่งอีกแล้วสินะ ." "นี่!! die หยุดนะ!!ปล่อย!! " dieฉุดข้อมือของอีกฝ่ายมายังรถสีดำคันงามของตน แรงบีบทำให้toshiyaเจ็บ การต่อต้านจึงเกิดขึ้น "บอกว่าให้ปล่อย!!!!!" toshiyaสะบัดมือนั้นทิ้ง.. ::end:: part1 I CAN'T DECIDE !!!! part 2 รอยปื้นแดงที่เกิดจากการบีบรัด ค่อยๆชัดขึ้น .สายตากร้าวจ้องชายหนุ่มอย่างไม่พอใจ "ทำไม!! รึว่านายไม่ต้องการ.." die พูดเสียงเรียบ หากแต่อารมณ์ของเขาตอนนี้กลับเดือดพล่าน "ต้องการ!! นายพูดออกมาได้ไง!! ทุเรศที่สุด!!" toshiya ตวาดเสียงดัง การกระทำเช่นนี้ของdieมันบาดลึก เจ็บ!! เจ็บที่สุด!!! " ฮึ!!แล้วเมื่อคืนมันอะไรล่ะ ไอ้เสียงกรีดร้องของนายที่บอกว่า "ต้องการชั้น" น้ำเสียงเริ่มเย็นชามากขึ้น ดวงตาของทั้งสองฝ่ายจับจ้องกันไม่วางตา หากแต่อารมณ์ของทั้งสองมันต่างกัน "ฮึ..อะ..นาย!!.. นายบังคับชั้นนะ!!" เมื่อเจอคำพูดแบบนั้น toshiya กลับพูดแทบไม่ออก มาแทงใจเขาเข้าพอดี ทำไม!! ใจร้ายที่สุด!! หยาดน้ำเริ่มเอ่อ เมื่อยามที่นึกถึงเรื่องเมื่อคืนทุกครั้ง ถึงแม้ว่าเค้าจะพยายามเสแสร้งร่าเริงก็ตาม เมื่อคืนเค้าที่กำลังเก็บของที่studio " totchi ชั้นกลับก่อนนะ! อ๊ะ!! kyo นายจะรีบไปไหนเล่า รอด้วยเซ่!!!" "โอ๊ย!! แก่แล้วยังเชื่องช้าอีก น่ารำคาญจริง!! ไม่รอแล้ว!!" kyo หันมาตะโกนเสียงดัง ท่ามกลางรอยยิ้มเบื่อหน่ายของสมาชิกที่เหลือ เรื่องไอ้การทะเลาะกันไม่หยุดของทั้งสองคน toshiya โบกมือให้ "เฮ้อ!!ทั้งสองคนเลย ไม่เบื่อรึไงนะ!! ฮึฮึ" ร่างสูงหัวเราะในลำคอ "อ๊ะ!! Totchi นี่ของนายป่ะ" shinya ยื่น cdแผ่นหนึ่งให้ " เอ๋ อันนี้เหรอ? ไม่ใช่อ่ะ!!" toshiya รับของ ก่อนที่จะพลิกดูไปมา "อ๊ะ!! ของชั้นน่ะ!! เอามา!!" มือแกร่งรีบคว้าไปทันที ทำเอาtoshiyaที่เป็นคนถืออยู่ โดนปัดมือออก "อะไร!! die ขอคืนดีๆก็ได้นี่!!" shinyaหันไปต่อว่าเจ้าของแผ่น cd นั้นที่กำลังเก็บมันเข้ากระเป๋าอย่างไม่สนใจ "ชิ!! น่าเกลียดจริง!! Totchi เรารีบๆเก็บของแล้วไปดีกว่า" shinya รีบลาก toshiya ไปเก็บของแล้วออกไปทันที "อะไรกัน เข้าใจผิดอีกแล้ว.."เสียงพึมพัมเบาๆ เล็ดลอดออกจากร่างที่นั่งพิงพนักอย่างหน่ายๆ "totchi นายว่ามั๊ย die เดี๋ยวนี้แปลกๆเนอะ อะไรก็ไม่รู้!!"shinya เริ่มหน้าบึ้งอีกครั้งเมื่อนึกถึงคู่กรณีเมื่อครู่ "อืม..เค้าคงจะมีปัญหา อะไรมั้ง เฮ้อ!! Die เป็นอะไรนะ" toshiyaถอนหายใจ พลางจ้องไปยังอุ้งมือของตนที่ยังสัมผัสของdieหลงเหลือ แรงปัดนั้น เหมือนเป็นการปิดกั้นเค้า ทำไมนะ "อ่า..totchi โทษนะ วันนี้ดูเหมือนกลับด้วยไม่ได้แล้ว " รถคันงาม แล่นผ่านมาจอดใกล้ๆ ข้างในนั้น มีร่างสง่าอยู่ เค้ามองมาที่toshiyaแล้วโบกมือให้ shinyaหันมาเอ่ยเสียงแผ่ว หน้าตาดูสำนึกผิด toshiyaมองshinyaอย่างเอ็นดู "ไม่เป็นไรหรอก ไปสิ เดี๋ยวคุณ yoshiki เค้ารอนะ" ร่างสูง ยิ้มให้ ก่อนที่ดันร่างบางไปเบาๆ "โทษนะ " shinya หันมาบอกอีกที ก่อนที่จะวิ่งไปยังรถคันงามพร้อมกับหายเข้าไป toshiyaมองตามจนรถคันนั้นค่อยๆเลื่อนจากไป "อื้ม!! เราก็รีบกลับดีกว่า ชักหนาวแล้วสิ" ร่างสูงขยับเสื้อโค้ทเข้า และหันหลังเพื่อจะเดินทางไปอีกทาง แต่เขากลับเห็นอีกร่างหนึ่งยืนมองเขาอยู่ "die..." toshiya เอ่ยเสียงเบา ที่แทบจะกลืนไปกลับเสียงลม สายตาที่ die จ้องมายังเขา ทำไม .ทำไมเขาต้องหลบตาด้วยนะ toshiyaยิ้มให้ก่อนที่จะโบกมือให้ ร่างสูงรีบสาวเท้าเดินจากไป กลัว กลัวอะไรกัน ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ toshiya เสียมารยาทจัง ระหว่างที่คิดอยู่นั้น เขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าตามเขามา อะไร? ใครกัน? คำถามเริ่มก่อตัวขึ้น แต่เขาก็ไม่กล้าพอที่จะหันไปพิสูจน์ แต่ในที่สุด ถึงเขาจะหันหรือไม่หันไป เขาก็โดนอีกฝ่ายดึงเข้ามากอด ก่อนที่จะถูกจู่โจมเข้า ริมฝีปากเข้าประกบร่างในอ้อมแขนอย่างเร็ว แต่จังหวะช่างเชื่องช้า อ่อนโยน จากอีกด้านมาเป็นอีกด้าน ค่อยๆสัมผัสอย่างบรรจง ปลายลิ้นเข้ารุกฝ่าเข้าไป ความรู้สึกถูกถ่ายเทเข้าไป ทั้งอุณหภูมิ และจังหวะที่ค่อยๆเริ่มเร็วขึ้น ลิ้นอุ่นค่อยๆรับรสของอีกฝ่าย ลมหายใจของtoshiyaเริ่มติดขัด เขาไม่มีโอกาสที่จะหายใจ และแม้แต่จะผลักร่างของอีกฝ่ายออก ตอนนี้ถึงเขาจะเริ่มเคลิ้มไปกลับสัมผัสของคนตรงหน้า ที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใคร ใช่ ใครกัน เขาเริ่มไม่มีสติ ภาพตรงหน้าที่มืดสนิท ยิ่งลางเลือน ร่างที่รู้สึกหนักอึ้ง ค่อยๆทรุดฮวบลงไป ตอนนี้เขาถูกถอนสัมผัสแล้ว แต่เขาก็คงไม่รู้ตัว รอยยิ้มอันพึงพอใจที่ปรากฏ ค่อยๆบรรจงสัมผัสอีกครั้ง อย่างแผ่วเบาที่แก้มนวลของร่างที่สลบไปในอ้อมแขนของเขา .. ::end:: part2 I CAN'T DECIDE!!!! part 3 ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด แต่กลับมีหมู่ดาวคอยแทรกตัวเข้าพรั่งพราย .สวย สวยเหลือเกิน .แต่ดวงจันทร์สีเทา ..กลับหม่นหมอง . แต่ทำไม? ทำไม มันช่างลางเลือน อะไร?? ความรู้สึกในตอนนี้คืออะไร?? ร้อนจนแทบจะสลาย .แต่กลับหนาวในความเย็นชานั่น . ใคร?? ใคร?? ตอบชั้นที . นายเป็นใคร?? อย่า!!..พอเถอะ พอ .. ชายหนุ่มลืมตาขึ้น อะไร? ทำไม ทั้งๆที่ลืมตาแล้ว แต่กลับยังมองไม่เห็น รู้สึกร่างกายหนักอึ้ง เรี่ยวแรงไม่มีเลย "ผ้า ."มือเรียวค่อยๆฝืนแรงขึ้นสัมผัสที่ดวงตา "อะไรกัน!!" เค้าแกะปมที่ผูกไว้ด้านหลังหัวของเขา แต่ยิ่งแกะก็นิ่งแน่น ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดออกได้เลย toshiya ค่อยๆยันกายลุกขึ้น และในเมื่อมองไม่เห็น มือก็ค่อยๆคลำหาทางออก แม้ว่าจะเดินไปข้างหน้ามากเท่าไร แต่ก็ได้กลับมาเพียงแค่อากาศที่ผ่านมือเท่านั้น "ทำอะไรน่ะ ." เสียงเบาแว่วมาจากข้างหน้า toshiya สะดุ้งเฮือก รีบถอยหลังกลับตามสัญชาติญาณ แต่ตาดันมองไม่เห็นอะไร ขาสะดุดกลับโต๊ะเข้า หากแต่ว่าลำแขนใหญ่ก็เข้าโอบกวาดรับร่างเค้าไว้ได้ทัน toshiyaป่ายมือไปมา ความกลัวเริ่มครอบงำ หนี!!..ต้องหนี!! "จะหนีไปไหนล่ะ ..หือ??" ร่างด้านหลังเริ่มกระชับอ้อมกอดมากขึ้น ทำให้toshiyaไม่อาจจะหลุดจากวงแขนแกร่งนั้นไปได้เลย แต่ริมฝีปากของอีกฝ่ายก็เริ่มที่จะซุกไซ้เข้าที่ซอกคอขาว toshiya เอียงคอหนี เค้าพยายามดิ้นรนมากกว่าเดิม แต่จู่ๆร่างสูงก็ปล่อยมือออก แต่ไม่ทันที่toshiyaจะหนีทัน อีกฝ่ายก็กลับอุ้มเค้าขึ้นพาดบ่าซะก่อน "ปล่อย!! ปล่อยนะ!! นายเป็นใครน่ะ ปล่อยนะ!!" toshiya เริ่มดิ้นอีกครั้ง พยายามจะขัดขืนให้ได้ "อะไร!! นายยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเป็นใคร??" ร่างสูงเหวี่ยงtoshiyaลงไปบนเตียงนุ่มที่เจ้าตัวเพิ่งลุกออกมา "หึ!! ก็ดี .นายไม่รู้น่ะดีแล้ว!!" ริมฝีปากเข้ารุกอีกครั้ง แต่เป้าหมายกลับมุ่งไปที่ปากสวยของอีกฝ่าย toshiya เสียเปรียบ เพราะเขามองไม่เห็น ทำให้ไม่ทันตั้งตัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกลับตน ปลายลิ้นเข้าแทรกซอน แต่คราวนี้กลับรุนแรงกว่าครั้งที่แล้ว สายตาของร่างสูงจ้องมองใบหน้าที่แดงระเรื่อนั่น หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อ และกำลังจะร่วงไหลลงมา กลัว กำลังกลัวสินะ!! . "ฮึก!! ปล่อย ปล่อยชั้น"น้ำเสียงสั่นเครือหลังจากที่ร่างสูงถอนสัมผัสออก เค้าขึ้นไปจูบซับน้ำตาของ toshiya เบาๆ ชายหนุ่มเล็มไล้ลงมาเรื่อยๆจนถึงริมฝีปากอีกที ก่อนที่จะค่อยๆลงไปที่ซอกคอขาว "อ๊ะ!! อย่า!! อื้อ!!" toshiya เปล่งเสียงห้าม เขาขัดขืนอยู่ตลอดเวลา ปฏิกิริยาแบบนี้ทำให้อีกฝ่ายเริ่มอารมณ์เสียมากขึ้น มือแกร่งเอื้อมปิดปากของ toshiya เสียงครางถูกกลบด้วยฝ่ามือนั่น แม้จะห้ามเสียงได้ แต่ร่างกายของ toshiya ก็ขัดขืนอยู่ "โอ๊ย!!!!!" เค้ากัดมือของร่างสูง ทำให้อีกฝ่ายผละออกไป toshiya ได้โอกาสจึงรีบลุกขึ้นที่จะวิ่งหนี ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นอะไร แต่เค้าก็ต้องหนี!! เรียวขาสะดุดขาตัวเองล้ม แต่เค้าก็ยังลุกขึ้นหนีต่อไป ตอนนี้อีกฝ่ายเริ่มวิ่งตาม เค้าได้ยิน .. ร่างสูงคว้าลำแขนเค้าได้ และออกแรงกระชากเข้ามา toshiya สะบัดมือใหญ่นั่น ไม่มีทางหลุดได้เลย ทำไมถึงแรงเยอะขนาดนั้น ร่างสูงตบหน้าเค้าอย่างแรง toshiya เซล้มลงไป เค้าถูกดึงขึ้นทั้งฉุดทั้งกระชาก ร่างสูงคว้าตัวเค้าเหวี่ยงลงไปที่เตียงนุ่มอีกครั้ง เค้าดึงผ้าที่ปิดตาของ toshiya ออก และรวบข้อมือของร่างที่อยู่ใต้อำนาจของเค้าขึ้นมัดแทน ตอนนี้ toshiya ลืมตาขึ้น เนื่องจากที่สายตายังปรับแสงไม่ทัน ภาพเลือนลาง .. "ร้ายนักนะ!! ชั้นชักจะทนไม่ไหวแล้วสิ" เค้ากระชากเสื้อบางของ toshiya ออกด้วยแรงของความโกรธ และดึงกางเกงผ้าหนังสีดำขลับออกอย่างยากเย็น แต่ไม่นาน toshiya ก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า "die!!!" ภาพปรากฎต่อหน้าชัดเจน เค้ารู้ เค้าเห็นแล้ว สายตาที่แสดงออกถึงความไม่เชื่อและตกใจปะปนกันจนคล้ายออกมาเป็นอาการช็อค ใช่!! เค้าช็อค คนที่กำลังใช้กำลังข่มเหงเขาอยู่นั้น คือคนที่ใกล้ตัวนี่เอง แถมยังเป็นเพื่อนที่คบกันมานาน เค้าไม่อยากจะเชื่อ ทำกันได้ลงคอ "ใช่!!!ชั้นนี่แหละ!! die ..ถ้าไม่เชื่อลองสัมผัสดูมั๊ยล่ะ.."die โน้มตัวลงจูบที่หน้าท้องแบนเรียบนั้น toshiya หลับตาแน่น มือออกแรงจนเจ็บไปหมด "ไม่!!!!! ทำไม? อ๊ะ!! อือ..ทะ ทำไม? ต้องทำอย่างนี้ด้วย ." toshiya แทบจะพูดออกมาไม่ครบ อารมณ์ของเค้าเริ่มที่จะก่อตัวขึ้น หยาดน้ำตาพรั่งพรูลงจนเปียกชื้น die เงียบเฉย เขาเม้มตรงหน้าท้องนั้นให้เป็นรอยแดงๆ แทนคำตอบ . die ลากปลายลิ้นไปจนถึงส่วนที่ toshiya พยายามปิดบังมัน เค้าใช้มือทั้งสองขืนแรงของอีกฝ่ายออก ก่อนที่จะเข้าครอบครองอย่างเบาๆ เพราะถึงแม้ว่าตอนนี้เค้าจะมีความรุนแรงอยู่ในตัวเพียงใด แต่เค้าก็จะไม่เร่งมัน อยากให้ร่างตรงหน้ารับรู้อย่างช้าๆ .. "อ๊า!! พอ ฮึก!!ไม่!! die!! ..หยุด อื้อ.." toshiya บิดกายไปมา ตอนนี้ร่างของเค้ารับรู้ทุกสัมผัสแม้ว่าจะส่วนใดก็ตาม เอวเว้าสวยแอ่นขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากช้ำแดงจากการสะกัดอารมณ์ไม่ให้กระเจิดกระเจิง เค้าพยายามไม่ยอมรับ ไม่คล้อยตาม ไม่กล่าวย้ำความรู้สึกที่ตนรู้สึก " เงียบทำไมล่ะ!!ไม่ขัดขืนแล้วรึไง .หืม " die หยุดกระตุ้นความรู้สึกของtoshiya เค้าเปลี่ยนมาเป็นรุกล้ำเข้าไปแทน "อ๊า!!!! อื้อ!!ไม่!!เจ็บ!! die หยุด!!!!" toshiya ขยับสะโพกหนี ตอนนี้ถึงเค้าจะห้ามเสียงอย่างไร แต่ความเจ็บแล่นไปทั่วร่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งหัวใจที่บอบช้ำนั้น มันทำให้เค้าอดทนต่อไปไม่ไหว .. die จับสะโพกของอีกฝ่ายที่หนีให้เข้ามา toshiyaสะบัดหน้าขึ้น ร้องไห้ระบายความเจ็บมันยังไม่พอ เจ็บ!!มันเจ็บมากเกินไป!!! มือเรียวเล็กที่ถูกมัดแน่นนั่นเลื่อนลงกรีดเข้าที่หน้าอกของร่างที่กอดเค้าอยู่ die สะดุ้งเมื่อได้รับรอยแผลนั้น ทำให้เค้าดันร่างเข้าไปจนสุด die หยุดการเคลื่อนไหว หอบหายใจจนร่างสั่นคลอน ไม่ต่างอะไรกับ toshiya เค้าสะอื้นไห้จนแทบจะสำลักลมหายใจ dieเริ่มสานอารมณ์ของ toshiya อีกครั้ง ร่างบางสะดุ้งเฮือก "อือ " toshiya บีบเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เค้าไม่อยากจะยอมรับความพอใจนั้น . แต่ die ไม่พอใจ .เค้าอยากได้ยิน อยากจะรู้ความรู้สึกของ toshiya .. เค้าเร่งปลายนิ้วมากขึ้น จังหวะค่อยๆเพิ่ม จนtoshiyaหน้าแดงก่ำ อุณหภูมิเริ่มร้อนจนทรมาน ทรมานกับความสุขที่เจ็บปวดนั่น die สนองอารมณ์ให้กับtoshiyaจนตัวเองเริ่มทนไม่ไหว เค้าเริ่มที่จะขยับกายในร่างของtoshiya จากช้าๆและค่อยๆรุนแรงขึ้น "อา ฮึก..ไม่ ." toshiya สั่นไปตามแรงกระแทก เค้ากำมือแน่นจนสั่น dieหยุดการสนองtoshiya เลื่อนมือมาแกะปมผ้าที่รัดข้อมืออีกฝ่ายอยู่ ถึงเค้าจะไม่มั่นใจว่า พอ toshiyaได้รับอิสระแล้วจะไม่ขัดขืน แต่toshiyaกลับเลื่อนมือเข้าเกาะแขนของอีกฝ่ายแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อของอีกฝ่ายจนเลือดซึม มือทั้งสองของdieยังยึดอยู่ที่สะโพกเพื่อการเคลื่อนไหวให้สะดวก ตอนนี้ toshiyaกลับทรมานเป็นสองเท่า เค้าไม่ได้รับการปลดปล่อย "die .ชั้น อื้อ ฮึก" toshiya แอ่นสะโพกขึ้น เค้าเอื้อมมือไปดึงมือข้างหนึ่งของdie ชายหนุ่มรู้ว่าtoshiyaต้องการอะไร "นายไม่ต้องการไม่ใช่รึ!!" die พูดเสียงสั่นพร่า อารมณ์ของเค้าพุ่งขึ้นสูงมากแล้ว "อื้อ ..die .ชั้น!!." toshiya สะอื้นเสียงแผ่ว เค้ายังคงจับมือของdieแน่น "พูดมาสิว่านายต้องการ" die เข้าไซ้แก้มขาวเบาๆ ลมหายใจของเค้าเข้าปะทะพวงแก้มนั่น "อา ชั้น..ฮึก..ชั้น ตะ .ต้อง..การ..อืม .."toshiyaค่อยๆตอบท่ามทลางความลังเลใจ เค้ากำลังสับสนระหว่างร่างกายที่ตอบรับกับจิตใจที่ต่อต้าน dieยิ้มอย่างพอใจ เค้าตรงเข้าสัมผัสtoshiyaทันที จังหวะรุนแรงพอๆกลับแรงกระแทกของเค้า toshiyaแอ่นสะโพกมากขึ้นอีก ตอนนี้เค้าพ่ายแพ้ต่อจิตใจที่คอยขัดขืนของตัวเอง พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง .ทั้งสองปลดปล่อยความรู้สึกออกมาพร้อมๆกัน toshiya เกร็งรับก่อนที่จะทรุดฮวบลง หอบหายใจแรงขึ้นกว่าเดิม die เอนตัวลงทาบทับtoshiya ร่างกายร้อนผ่าวจนแทบจะโดนกันไม่ได้ น้ำตาหยดสุดท้ายไหลริน และคำพูดสุดท้ายที่เอ่ยก่อนที่สติจะค่อยๆเลือนหายไป "ทำไมถึงทำกับชั้นแบบนี้..die " ::end:: part 3 I CAN'T DECIDE !!!! part 4 "ฮือ ฮึก " toshiya ป้ายน้ำตาออกอย่างช้าๆ เค้าอยากจะลืมมัน ลืม .ไม่อยากนึกถึงอีก แต่มันก็กลับวนเวียนอยู่ไม่หาย เค้ากลัว กลัวที่จะต้องรับความจริง เค้าหนีdieมาสองครั้งแล้ว ครั้งแรก หนีมาด้วยความหวาดกลัว แต่ครั้งนี้ เค้าหนีมาด้วยความรู้สึกแบบไหนกันนะ .ละอายงั้นเหรอ หรือว่าไม่กล้า"เผชิญหน้า"กับคนๆนั้น ยิ่งนึก ก็ยิ่งเจ็บ อยากจะร้องไห้ให้มันเหือดแห้งไป แต่ถ้าทำอย่างนั้น ก็จะเป็นการยอมรับความพ่ายแพ้ . มือขาวเข้าปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำ ดวงตาที่กลั้นหยาดน้ำตา เรียวปากสั่นระริก เขาไม่สามารถลืมมันได้เลย . "totchi .."มือใหญ่เข้าวางตรงไหล่บาง เสียงเรียกที่แสนเบา แต่กลับทำให้ toshiya สะดุ้งได้ ร่างบางรีบเช็ดน้ำตาออก พร้อมกับยิ้มให้น้อยๆ "kaoru kyo มีอะไรหรอ" toshiya เขยิบให้นั่ง kyoรีบเบียด kaoru เข้าไปนั่งข้าง toshiya ทันที พร้อมกับหันมาทำตาดุใส่ kaoru "พอดีเดินผ่านมาน่ะ ก็เห็นว่านายไปกับ die นี่หน่า แล้วมานั่งอะไรตรงนี้คนเดียวล่ะ" kyo หันไปถาม toshiya ที่นั่งข้างๆ " " toshiya หลบตาอีกฝ่าย พร้อมกับก้มหน้านิ่ง แย่แล้ว น้ำตามันพาลจะไหลอีกครั้ง "totchi นายกำลังมีปัญหา .บอกมานะ!!! นายเป็นอะไร!!!" ร่างเล็กเข้าดึงเสื้อของ toshiya เบาๆ " .." toshiya ยิ่งก้มหน้ามากขึ้น เค้าเอามือปิดหน้าอีกครั้ง "totchi เราเป็นเพื่อนนายนะ ..นายบอกมาเถอะ" kaoru พลางเดินเข้าไปลูบหัวของชายหนุ่มเบาๆ ร่างเล็กเอื้อมมือเข้าไปปัดมือของ kaoru ทันที แล้วลูบหัว toshiya แทน "ไม่ต้องมายุ่งเลยนะ!!! ออกไป!!" kyo ขู่เบาๆแถมยังจะไล่kaoruอีก "อะไรน่ะ kyo!!! นายมีสิทธิ์อะไรมาไล่ชั้นวะ!! ชั้นก็เพื่อน totchi นะเว้ย!!!" kaoruโต้เสียงลอดไรฟัน เค้ากลัวtotchiจะได้ยิน "ไม่ต้องเลย!! นายไม่ต้องทำอะไร มันก็เป็นการช่วยอย่างมากแล้ว!!" kyo เริ่มเสียงดังขึ้นอีก มือทั้งสองเลื่อนลงมากอด toshiya แทน "อ้าว!!! ไอ้เตี้ย แกจะหาว่าชั้นไม่มีค่าเลย ใช่มั๊ย!!!" kaoru รีบตอกกลับไปทันควัน หลังจากเกรงว่าtoshiyaจะได้ยิน กลับกลายเป็นว่าตะคอกกันไปแล้ว "ก็เออน่ะสิ!! ระวังเถอะ!! ยิ่งโกรธมากๆทีนกามันจะเพิ่มเป็น1000เท่า!!!~~~" kyo ละจาก toshiya รีบวิ่งเข้าไปที่kaoruทันที "อะไร!!! แกจะทำอะไรชั้นได้ กะอีแค่กระโดดต่อยชั้นยังไม่ถึงเล้ย~~~" kaoru แลบลิ้นล้อเลียน ทำให้kyoชะงักกึก ยืนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ พร้อมสายตาอาฆาตเริ่มแดงเถือก "แก๊~~~ไอ้หงำเหงือกเอ้ย!!!~~"kyo รับเข้าไปชกไม่รั้งรอ หากแต่kaoruจับkyoขึ้นอุ้มพาดบ่าซะก่อน "ฮ่าฮ่า แกมันก็แค่ Ke อวดดีเท่านั้นแหละ ยังไงชั้นก็ชนะแกทุกเรื่อง แน่จริงลองกลิ้งหนีไปเด้!!!" kaoruหัวเราะอย่างสะใจ kyo ก็ดิ้นไปมา ท่าทางทั้งสองจะเริ่มลืมจุดประสงค์ในตอนนี้ไปแล้ว "เอ่อ~~ ชั้นไม่เป็นไรหรอก ทั้งสองคนอย่าห่วงไปเลยนะ .." toshiya หัวเราะเบาๆกับท่าทางของสองคนนั้น "อ่า .คือ ."ทั้งสองคนเริ่มรู้สึกตัว "คือโทษทีนะ totchi พวกเรากะจะมาช่วยนายซักหน่อยกับกลายเป็นว่ามาทะเลาะกันซะนี่" "ก็บอกแล้ว ว่านายมันช่วยอะไรไม่ได้ ชิส์!!!" kyo กระแทกเสียงพร้อมเหล่ตาไปที่kaoru "อ่า เอาน่า เอาน่า ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะ ชั้น ชั้นไม่เป็นไรหรอก" toshiyaยิ้มให้ทั้งสองคน พร้อมกับยืนขึ้นถอนหายใจเบาๆ "ไม่มีอะไรจริงๆนะ" kyoถามเสียงเป็นห่วง "อื้ม!!" toshiyaพยักหน้าให้ "งั้นเราไปนะ .ถ้ามีอะไรก็บอกกันล่ะ อ้อ!! พรุ่งนี้มาซ้อมด้วยล่ะ ไม่หยุดให้อีกแล้วนะ " kaoru เข้าไปตบไหล่ของtoshiyaเบาๆก่อนที่จะลากkyoเดินไป "เราเป็นเพื่อนกันนะtotchi หวา หวา~~kaoru นายอย่ามากอดช้าน~~" kyo เดินเซๆพร้อมกับหันกลับมาโบกมือให้และตะโกนบอกก่อนที่จะเดินหายไป "รักกันดีจังเลยนะ น่าอิจฉา ." toshiya หันกลับมาหยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ก่อนที่จะเดินกลับบ้านไปช้าๆ ::end:: part4 I CAN'T DECIDE!!!! part 5 ตึก ตึก .ตึก ตึก .ตึก ตึก . เสียงฝีเท้าดังสลับไปมาเป็นจังหวะ ซ้ายทีขวาที ร่างบางเดินไปมาอยู่อย่างนี้มาได้20นาทีแล้ว แต่เมื่อเท้าหยุดเดินเมื่อไหร่ ก็จะมาสะดุดอยู่หน้าประตูทุกครั้ง มือขาวเอื้อมจะไปเคาะประตู แต่ก็ชะงักหยุดเสียดื้อๆ "เอาไงดีนะ จะเข้าไปดีมั๊ย ." ชายหนุ่มหยุดคิดเป็นนาน แต่ก็ตัดสินใจเดินไปมารอความกล้าต่อ "โอ๊ย!!!จะสายแล้วนะ เอาไงดี กล้าๆหน่อยสิ toshiya..." ชายหนุ่มประสานมือเข้าด้วยกัน เท้าทั้งสองยังไม่หยุดนิ่ง "เฮ้อ!!! เอาไงเอากัน!!" toshiya หยุดอยู่หน้าประตูอีกครั้ง เค้าหายใจขึ้นเบาๆ ก่อนที่เอื้อมมือเคาะประตู "อ้าว!! totchi!" เสียงหวานเล็กดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ toshiya หยุดมืออีกครั้ง "ทำไมมาสายล่ะ" shinya ถามขึ้น "อืม .ก็ .เอ่อ .ตื่นสายน่ะ โทษทีนะ " toshiya เกาหัวเบาๆ ก่อนจะยิ้มเฝื่อนๆให้ "อื้ม!! งั้นเข้าไปด้วยกันเถอะ ป่านนี้ kaoru ยืนหน้าบึ้งรอแล้ว ฮิฮิ" shinya หัวเราะเบาๆก่อนจะเปิดประตู "อรุณสวัสดิ์ทุกคน!!!" shinya เดินเข้าไปวางกระเป๋าแล้วนั่งลงที่โต๊ะประจำตัว "อรุณสวัสดิ์ ." toshiya ค่อย ๆปิดประตู แล้วค่อยๆเดินไปวางกระเป๋าใบโปรด สายตาเหลือบมองตลอดทาง "เฮ้อ .ค่อยยังชั่ว die ยังไม่มา" toshiya ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาสีดำหม่น "อรุณสวัสดิ์ totchi " kaoru เดินมานั่งข้างๆพร้อมยิ้มให้ "อื้ม "toshiya ยิ้มตอบ สายตาเบือนลงไปยังพื้นเรียบ "นาย ไม่เป็นไรใช่มั๊ย" kaoru มอง toshiya ด้วยแววตาเป็นห่วง " ใช่ ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะ" toshiya ตอบ สายตายังไม่ละไปจากที่เดิม ผมหน้าม้าสีดำปรกใบหน้านวลนั่น ทำให้ไม่อาจเห็นดวงตาที่วาวไหวไปขณะหนึ่ง "แอ๊ด " เสียงประตูดังขึ้นพร้อมกับปรากฏร่างชายอีกสองคน สายตาของ toshiya เลื่อนขึ้นมอง 'มาแล้ว' ชายหนุ่มนึกในใจ toshiya หันหน้าหนีทันทีเมื่อสายตาประสบกับชายหนุ่มเรือนผมแดง "อรุณสวัสดิ์ die ดี'kyo" kaoru เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม และลุกออกไปนั่งที่ประจำของตน เพราะว่าตอนนี้เจ้าของที่นั่งตรงที่ kaoru นั่งอยู่มาแล้ว "ดี'kaoru ดี'totchi ดี'shinya" kyo ทักทุกคนก่อนจะรีบๆไปนั่งที่ของตน และเริ่มนอน (-_-;;) "อรุณสวัสดิ์ kaoru อ๊ะ!! Shinya ด้วย .." die เดินทักทุกคนที่ผ่านระหว่างที่กำลังถอดเป้ออก เค้าวางมันลงที่นั่งของเขา toshiyaเขยิบตัวหนี die มองอย่างสงสัย "เอ่อ อรุณสวัสดิ์totchi" die ยิ้มทักถึงแม้ว่าจะสงสัยต่อปฏิกิริยาที่toshiyaมีให้อยู่ toshiyaหันมามองdie ด้วยความงงพอกัน อะไร?? .ยังมีหน้ามายิ้มให้อีกหรอ .ทำไม?? ลืมไปแล้วรึไงว่า .นาย นาย ทำอะไรกับชั้น! . toshiya ยังคงจ้อง die ไม่วางตา ระหว่างที่ความถามวนเวียนไปมา toshiya นิ่งเงียบไปจน die ยังนึกสงสัยอยู่ "totchi! totchi! นายเป็นอะไรรึเปล่า .เป็นไข้หรอ" มือแกร่งทำท่าว่าจะสัมผัสหน้าผากของอีกฝ่าย เพี๊ยะ!!! มือขาวนวลปัดมือของ die ออก ทุกสิ่งทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันที สายตาของทุกคนจ้องมาเป็นทางเดียวกัน (ถึงแม้ว่าkyoจะนอนอยู่ก็เหอะนะ) toshiya อึกอัก ทำอะไรไม่ถูก สีหน้าของ die มันอะไรกัน เศร้าหรอ?? ทำไม?? toshiya เริ่มรู้สึกตัว น้ำตาเริ่มเอ่อ สับสนไปหมด เค้ากลัวมือของ die สองมือนั่น .สองมือที่ทำร้ายเค้า บังคับเค้า กลัว ..แต่ ..ทำไม die ต้องทำหน้าแบบนั้น!! แล้วทำไม toshiya จึงต้องรู้สึกว่าผิดมากขึ้น น้ำตาเริ่มไหลลง "totchi ."die ตัดสินใจเอื้อมอีกครั้ง ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นหยาดน้ำตานั่นแล้ว ก็อยากจะปลอบใจร่างที่สั่นเทานั่น อย่างน้อยก็แค่ได้พูดปลอบโยนสักนิดก็ยังดี สายตาจ้องมองสองมือที่เข้ามา ไม่!! ไม่!! ภาพเก่าๆค่อยๆปรากฎวนเวียนมากขึ้น เมื่อคืน!! .เมื่อคืน!!! . "ไม่!!!! ไม่!!อย่าเข้ามานะ!!! ออกไป!! ออกไป!! อย่า!!die!!" toshiya เริ่มถอยหนี มือทั้งสองปัดไปปัดมามั่วไปหมด die ชะงักมือ ท่ามกลางความตกใจ ทุกคนทำอะไรไม่ออก ตัวที่สั่นกลัว แววตาที่หวาดกลัว ร่างกายที่ต่อต้านอัตโนมัติ die มองทุกอิริยาบถที่ปรากฏกับตา "ไม่!!!" toshiya รีบวิ่งฝ่าทุกคนออกไป ตอนนี้เค้ากำลัง "หนี" หนีสิ่งที่กลัว เหมือนเมื่อคืนที่เค้าต้องหนี ถึงแม้ว่าจะไม่รอด .. แต่ยังไงเค้าก็ไม่กล้าพอที่จะอยู่แล้วสู้โดยไม่ถอยเลย . "totchi!!!" die ตะโกนขึ้น และรีบวิ่งตามออกไปทันที ไม่ช้าเค้าก็คว้ามือของ toshiya ไว้ทัน แน่นอน toshiyaสะบัดแขนหนี ด้วยแรงที่มีมากกว่า die จึงยังจับไว้ได้ "นายเป็นอะไรน่ะtotchi!!!" die ดึงข้อมือที่ยังต่อต้านของ toshiya เข้ามา สายตาทั้งสองสบกันอีกครั้ง สายตาของtoshiya ที่มีแต่ความสับสนและน้ำตาหลบหนี die มองอาการแบบนั้นอยู่นาน "นายเป็นอะไร .ชั้นทำอะไรให้นายหรอ ."die เอ่ยเสียงเบา มืออีกข้างค่อยๆจับใบหน้านั้นให้กลับเข้ามา เพี๊ยะ!!! มือขาวนวลตรงเข้าตบใบหน้าคมเต็มแรง "ฮึ!! ทำอะไรงั้นหรอ!! ..นายทำอะไรชั้นงั้นหรอ!!! อย่าทำเป็นไม่รู้อะไรนะ die !! ทั้งๆที่ชั้น .ฮึก ชั้น .ชั้นเจ็บปวดแค่ไหน .ชั้นเสียใจแค่ไหน กลับการทำลายความเป็นเพื่อนที่ดีของนาย!!!" toshiya ตะคอกเสียงสั่น ตอนนี้อารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธ เจ็บ เข้าปะทุมากยิ่งขึ้น เก็บกลั้นมาจนตอนนี้ มันไม่สามารถทนไปได้อีกแล้ว toshiya เอามือปิดหน้า ร้องไห้สะอื้นจนตัวคลอนdie ลุกขึ้นสัมผัสแก้มที่ยังมีรอยหลงเหลือ มันร้อนจนชา .. มือไล้จากพวงแก้มลงมาที่มุมปาก .เลือด die ค่อยๆเลียรสเลือดนั่นเบาๆ แววตาวาวโรจน์นั้นจ้องมาที่ toshiya ที่กำลังร้องไห้ หยดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ผ่านร่องแก้มขาวทั้งสองลงไป ปากสีแดงอิ่มนั้นสั่นระริก มือที่กำแน่นบ่งบอกถึงความรู้สึกที่หลายอย่างปนเปที่สื่อถึงเค้า die เดินเข้าไปหาร่างนั้นช้าๆ มือแกร่งนั้นฉุดกระชากคอเสื้อสีขาวของอีกฝ่ายอย่างแรงจนปกขาดวิ่น "ฮึ ฮึ เวลานายร้องไห้เนี่ย น่ารักดีนะ แต่ ชั้นชอบแบบเมื่อคืนมากกว่า " die เหยียดยิ้มที่มุมปาก toshiyaเงยหน้ามอง die อะไรกัน เมื่อกี้!!! .แววตานั่น .มัน .ไม่ใช่die . ::end:: part 5 I CAN'T DECIDE !!!! part 6 "เอ .สองคนนั้นหายไปนานแล้ว มีอะไรรึเปล่านะ" kaoru บ่นพึมพัมไปมา น้ำเสียงสงสัยพร้อมกับกังวลใจปะปนกันไปหมด หากแต่ว่าถ้าเดินตามออกไปก็ทำได้ เพียงแต่ "ไม่กล้า" ที่จะตาม ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง ดูเหมือนเป็นคนนอกยังไงไม่รู้ "เดี๋ยวก็คงมาแหละ แต่ท่าทางวันนี้คงไม่ได้ซ้อมอีกล่ะมั้ง "shinyaนั่งหมุนเก้าอี้ไปมา มือพลางจิ้มผลไม้บนโต๊ะเข้าปาก "อืม .งั้นเหรอ โอ๊ย!! คงจะเป็นยังงั้นจริงๆอ่ะแหละ ก็ดูไอ้เตี้ยดิ!!! แม่งนอนมาจะครบชั่วโมงแล้ว ยังไม่ตื่นซักที เออ!! แล้วจะตามไปดีมั๊ย shinya ชั้นว่ามันจะต้องมีอะไรแน่ๆ "kaoruกังวลมากกว่าเดิม เดินไปมาจนชักมึน สายตาทอดไปที่ประตูหลายต่อหลายครั้งเพื่อรอคนทั้งสองคนกลับมา แต่ totchi ร้องไห้ .dieก็ดูจะไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แต่ ..สาเหตุจะจากใครล่ะ ถ้าไม่ใช่ die ..ใช่ .ต้องเป็นdieแน่ๆ totchi ถึงได้มีอาการแบบนั้น . "อืม เดี๋ยวชั้นไปเอง" ว่าแล้วshinyaก็ลุกขึ้นเดินออกไปทันที kaoru เอื้อมมือจะห้าม แต่ก็หยุดไว้เพียงแค่มองตาม ยังไงก็ไม่มีเหตุอะไรที่จะต้องห้าม .เพราะว่าสิ่งนั้นก็เป็นสิ่งที่kaoruคิดและตัดสินใจว่าจะทำอยู่แล้ว "เอ .ไปไหนกันน้า~~" shinyaเดินไปตามทาง หันซ้ายทีหันขวาที สายตามองกวาดไปทุกๆห้อง "อะ .ไม่!!.." . "หือ?? เสียงอะไรน่ะ " shinyaเงี่ยหูฟัง ค่อยๆย่างก้าวไปตามเสียงต้นตอ "อย่า!! ไม่!! อือ .die..ปล่อย!!!" ใครน่ะ!! Shinya ค่อยๆแง้มประตูบานตรงหน้าออก ภาพมืดๆทำให้ไม่ค่อยเห็นอะไร แต่หัวแดงๆนั่น .กับ เสียงนั่น shinyaจำได้ ทั้งสองคน "ไม่!!!!!!!" เสียงกรีดร้องจากในนั้นทำให้shinyaสะดุ้ง ถึงแม้ว่าเสียงนั่นจะดังอยู่เพียงในห้อง แต่shinyaก็ได้ยินเต็มหู เสียงนั่น . "พอ!!พอ!! หยุด!!!! อึ๊ก .อือ ..ไม่!!!" เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีก shinya ทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองภาพที่เลือนลางทั้งหมดเต็มสองตา "totchi!!! " ร่างบางยกมือขึ้นปิดปากเบาๆ ใบหน้าหวานซีดลงทันที เรียวขางามสั่นระริกจนไม่มีแรงแม้แต่ที่จะก้าวขาออก มืออีกข้างควานหาที่เกาะยึดร่างกายที่ไร้เเรงเอาไว้ "อะไรกัน .die .นะ..นายทำไมถึง ..ฮึก.."shinyaครือเสียงเบาๆ ใบหน้าเบือนหันหนีภาพที่ปรากฎอยู่ตรงหน้า มือที่ปิดปากสวยอยู่ค่อยๆเลื่อนมาปาดน้ำตาออก "อย่า!!! .ไม่!!! เจ็บ!! ฮึก ไม่!!!!" เสียง toshiya กรีดร้องมากขึ้น น้ำเสียงที่บ่งบอกความเจ็บปวดชัดเจนยิ่งขึ้น ถึงแม้ไม่เห็น แต่เพียงแค่ได้ยินก็เจ็บไปด้วยแล้ว "die ทะ..ทำไม?? .ถึงทำแบบนี้ อึก "shinya เลื่อนมือทั้งสองขึ้นปิดหู ไม่อยากได้ยิน .ฟันขาวกัดริมฝีปากเบาๆพยายามที่จะเก็บเสียงสะอื้นไว้ไม่ให้ทั้งสองคนรู้ . "ฮึ .ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ shinya ."เสียงๆหนึ่งแว่วมาข้างๆกาย shinya สะดุ้งเฮือก "ชั้นคิดว่า แบบนี้ก็ดีนะ ฮึ...ฮึ"เสียงหัวเราะที่แสดงความสะใจ ทำให้shinyaหน้าซีดอีกครั้ง "shin..หยุดนะ!! ห้ามออกมา!!" shinya รีบลุกขึ้นวิ่งทันที ขาทั้งสองออกแรงวิ่งไปได้ซักพัก แต่ก็หยุดดื้อๆ "หนีทำไม!!! Dieกำลังจะได้เจ้านั่น ." เสียงเย็นชานั้นดังขึ้นอีกแล้ว shinyaเอามือปิดปากตัวเอง เพื่อไม่ให้เสียงนั้นออกมาอีก แต่มือทั้งสองข้างก็ละออกมาง่ายๆ "ไม่มีประโยชน์!!! ร่างของนายคือของชั้น ของๆนายคือของๆชั้นทั้งหมด!!!" รอยยิ้มเย็นปรากฏขึ้นแต่ฉับพลันก็เปลี่ยนเป็นจะร้องไห้ และก็เริ่มที่จะเปลี่ยนอีกครั้ง shinyaเริ่มที่จะต้านไม่ไหว shin ไม่!!! ห้ามออกมานะ!!! shin!! .........เสียงตะโกนที่จะสั่งให้ร่างข้างในของตนหยุด กลับกลายเป็นแค่เสียงที่ถูกขังไว้เสียแล้ว ตอนนี้ซาตานในร่างของเค้ากำลังจะออกมา .. "ฮะฮะ นายนี่ถูกครอบงำง่ายจัง ฮึ!!!ที่จริงชั้นจะออกมาเมื่อไรก็ได้ เพียงแต่ไอ้หน้าตาซื่อๆของนายก็มีประโยชน์ ." Shinya ..ไม่สิ shin อีกคนของshinyaตอนนี้ใบหน้ากร้าวยิ้มอย่างสะใจ มือสั่นด้วยแรงกำแน่น "die .ตามสบายเลยนะ ชั้นจะช่วยเอง .." ร่างบางหันไปมองห้องที่shinyaวิ่งหนีมาด้วยแววตาคมกริบ พลางหัวเราะเบาๆไปตลอดทาง .. "อ๊ะ!!!! Shinyaเป็นไงบ้าง เจอทั้ง2คนมั๊ย??" kaoruที่นั่งใจจดใจจ่อกับประตูรีบวิ่งมาทันที มือทั้งสองที่เปียกชื้นเข้าจับไหล่ร่างบางเบาๆ "เจอ .."ร่างบางสะบัดมือทั้งสองของkaoruออกเบาๆ "ชั้นจะมาบอกว่า กลับกันไปได้เลยนะ ไม่ต้องเป็นห่วง totchiไม่สบาย ปวดหัวจึงร้องไห้เท่านั้น เดี๋ยวdieจะไปส่ง ท่าทางtotchiจะไข้สูงมาก คงจะขอหยุดยาวหน่อยละนะ totchiฝากขอโทษด้วย เรื่องtotchiไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก เดี๋ยวชั้นกะdieจะเฝ้าไข้เอง ." ร่างบางร่ายยาวพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย "ไม่สบาย!!!!" kaoruเน้นเสียงดัง อีกฝ่ายพยักหน้ารับเป็นการย้ำ "ให้ตายสิ ไม่ได้ซ้อมกันอีกหลายวันแน่ .." kyoบ่นเล็กน้อยก่อนจะเดินไปเก็บกระเป๋า "แน่ใจนะว่า totchiไม่สบาย "kaoruจ้องตาของร่างบาง "ชั้นจะโกหกนายทำไม .."เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลจ้องตาของอีกฝ่ายตอบ สายตาไม่หลบหนีแม้แต่นิด "ถ้ายังนั้นกลับดีกว่า kaoru ถ้านายยังช้า ชั้นไม่รอนะโว้ย!!! ชิ .เสียเวลานอนชะมัด!!!." kyoเตะขาของkaoruเต็มแรง ทำให้kaoruรู้สึกตัว "โอ๊ย!!! เออๆ กลับก็ได้ งั้น shinya ถ้าtotchiหายเมื่อไรก็โทรบอกนะ ไว้บางวันจะไปเยี่ยมแล้วกัน" kaoruเดินไปหยิบกระเป๋าก่อนจะวิ่งตามkyoไป "อืม .โชคดีนะ" shinโบกมือให้ทั้งสองคนพร้อมยิ้มบางๆ แต่ .ไม่นานใบหน้านั้นก็เต็มไปด้วยความโกรธ "ไอ้พวกตัวเกะกะ!!!" ::end:: part 6 I CAN'T DECIDE !!!! part 7 ก๊อก ก๊อก " die เปิดหน่อยสิ" เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากผู้มาเยือน ทำให้ร่างสูงที่อยู่ข้างในต้องเดินออกมาเปิดต้อนรับ .จะเรียกว่าต้อนรับก็ไม่ถูกสักเท่าไร คงต้องเรียกว่าจำต้องเปิดจะดีกว่า "shinya นายมีอะไร??"die ถามด้วยน้ำเสียงปัดๆไป เรียวคิ้วขมวดเล็กน้อย "แหม die อย่าพูดแบบนั้นสิ ห้องนี้ ชั้นเป็นคนแนะนำนะ หัดเห็นบุญคุณซะบ้าง.."shinya ดันตัว die จนเซ ก่อนที่จะเดินเบียดเข้ามา "อีกอย่าง ไม่ต้องเรียกแบบนั้นแล้วก็ได้" ร่างบางหันมาอมยิ้มเล็กๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังโซฟาสีดำ "ฮึ ลูกแมวน้อย นอนหลับปุ๋ยเชียวนะ น่ารักจริงๆ"ร่างบางไล้มือเก็บปอยผมและค่อยๆก้มลงจุมพิตที่แก้มนวลของร่างที่นอนอยู่เบาๆและเริ่มที่จะลามไปจนถึงริมฝีปากแดงอิ่มนั้น แต่อยู่ๆก็มีมือหนึ่งมาดึงผมของเขาจนแทบจะหงายหลัง "ห้ามแตะต้อง มือแกมันสกปรก! shin..." die กำผมสีน้ำตาลเงานั้นอย่างแรง สายตาเริ่มมีแรงโกรธ "อ๊ะ!..ปล่อย!! ปล่อยชั้นนะ!!" shin จับมือdieแน่น แกะเท่าไรก็แกะไม่ออก shin เริ่มรู้ว่า die เอาจริง จากแรงของมือที่ออกกำลังมากขึ้นเรื่อยๆ shin รู้ตัวว่าตอนนี้เรื่องกำลังเขาสู้ไม่ได้แน่นอน ร่างบางกรีดเล็บทั้ง5เข้าที่มือของ die จนเป็นทางยาว เลือดเริ่มออกมาตามรอยเล็กน้อย die สะบัดผมของอีกฝ่ายออกเต็มแรง จนร่างที่ถูกเหวี่ยงถึงกับชนเข้าที่โต๊ะมุมห้องจนโต๊ะล้ม die มองร่างตรงหน้าอย่างเฉยๆ คอยมอง ว่าจะหมดฤทธิ์รึยัง "มือนายเองก็สกปรกเหมือนกัน!! นายมันก็แค่ไอ้ชั่วที่คอยข่มเหงคนอื่นเขาเท่านั้นแหละ!! คนอย่างนาย .คนอย่างนายไม่มีวันที่จะได้รับสิ่งตอบแทนที่ได้มาจากใจหรอก!!" shin เอามือปาดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะตะคอกเสียงดัง เสียงของคนทั้งสองทำให้ร่างที่หลับใหลค่อยๆรู้สึกตัว อืม ใครน่ะ .toshiya คิดในใจพลางปรือตามอง "อือ มองไม่เห็นเลย" toshiya เบิกตาให้กว้างขึ้น เขาแค่เห็นลางๆว่ามีใครสองคนที่ยืนอยู่ "die!! นายจำไว้นะ ถึงชั้นจะช่วยนาย แต่ชั้นก็ทำลายได้เหมือนกัน!!!" shin ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล ค่อยๆเดินมาจับข้อมือtoshiyaไว้ "totchi " ร่างบางดึงข้อมือร่างที่กำลังนั่งปิดตาเบาๆ เป็นเชิงเรียกสติ " shinya shinya หรอ เอ่อ..ชั้นมองไม่ค่อยเห็นน่ะ" toshiyaเขยิบหน้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงคลำใบหน้าของอีกฝ่าย "อืม ชั้น shinya เอง เราไปกันเถอะ" toshiya ลุกตามร่างที่เดินนำไปช้าๆ รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว รู้สึกตัวเองร้อนๆชอบกล ภาพข้างหน้าเริ่มเลือนลางอีกครั้ง ทำไมมันหมุนคว้างไปหมด .. "totchi "ร่างข้างหน้าหันมามองร่างที่กำลังจะเซล้มลง ได้แต่เรียก ได้แต่ยืนมอง มือทั้งสองเอื้อมไปรับไม่ทันได้แต่เพียงหยุดไว้กับตัวเอง แต่ที่จริงเค้าก็ไม่จำเป็นที่จะต้องช่วยอะไร ทั้งๆที่รู้จะต้องมีคนมารับtoshiyaไว้ได้แน่นอน มือใหญ่โอบอุ้ม toshiya แนบลำตัว สายตาที่เขามองร่างที่อยู่ในวงแขนนั้น มันช่างว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดสะท้อนอยู่เลย ไม่มีเลย "รู้สึกไข้จะขึ้น นายไปเอารถแทนชั้น " die อุ้ม toshiya หายเข้าไปในห้องเดิมนั้น "ชิ!! ทุเรศ "shin ได้แต่มองทั้งสองหายไป ก่อนจะเดินไปเอารถตามคำสั่งของ die ระหว่างที่ shin ไปเอารถ die ก็เช็ดตัว toshiya ไปพลางๆ เขามองร่างที่นอนบนตักของเขา die เอามือเสยผมหน้าม้าสีดำนั้นขึ้นไป die เอาผ้าไล้ตั้งแต่หน้าผากลงมาถึงปาก ซอกคอ ลำแขน หน้าอก die กุมมือของ toshiya ขึ้นข้างหนึ่ง เช็ดทีละนิ้ว ทีละนิ้ว die จ้อง toshiya ที่สั่นเล็กน้อย die จัดการเอาเสื้อคลุมร่าง toshiya ไว้แล้วอุ้มออกไปทันที .. "นี่ kaoru นายคิดว่า totchi แปลกมากมั๊ย " ร่างเล็กที่ซุกในอ้อมกอดถามขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบ "อืม..ชั้นคิด ชั้นว่า totchi ต้องมีอะไรแน่ๆเลย" kaoru กอดร่างข้างในให้แน่นขึ้น ตายังหลับพริ้มอยู่ด้วยความสุขใจ แต่ตอนนี้กำลังคิดอะไรมากมายเกี่ยวกับ toshiya เพื่อนที่กำลังมีปัญหา "อืม kaoru แล้ว เราจะช่วยยังไงดี ชั้นห่วง totchi มากๆเลย" เสียงอู้อี้เล็ดลอดจากช่องว่างระหว่างทั้งสองอีกครั้ง และเริ่มเบียดกายเข้าซุกอีกนิด "kyo ชั้นรู้ แต่นายก็รู้นี่ ว่าตอนนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้เลย ชั้นไม่มีประโยชน์อย่างที่นายว่าจริงๆ "kaoruเอ่ยน้ำเสียงตัดพ้อ kyo ผละร่างตนออกจากkaoruทันที "แล้วจะทำยังไงล่ะ!! totchi เจ็บนะ เจ็บมากๆ" kyo พูดใส่หน้า kaoru เสียงดัง แต่ประโยคสุดท้ายกลับเบาเหลือเกิน "kyo อืม ไม่เอาน่า ยังไงเรา2คนก็เป็นเพื่อน totchi ยังไงเราก็ต้องช่วยเพื่อนกันอยู่แล้ว " kaoru เอื้อมมือขึ้นไปโอบร่างที่นั่งอยู่ให้เอนลงมา "ยังไงซะ ตอนนี้ เรามาส่งความสุขถึง totchi อีกครั้งดีมั๊ย "kaoru ยิ้มบางๆก่อนที่จะจูบร่างข้างบนเบาๆ kyo ทุบ kaoru ไปทีนึง แต่ยังไงซะ จะดื้อดึงยังไง ก็ต้องยอมอยู่แล้ว แต่ถึงความสุขจะส่งไปถึง แต่มันก็ไม่อาจลบล้างกันได้หรอกนะ ตอนนี้อาจจะสุข แต่ต่อไปล่ะ จะได้เจออะไรอีกก็ไม่รู้ . ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 8 นายนี่แปลกคนนะ บางครั้งชั้นแสดงกิริยาไม่ดีกับนาย ไม่ทำตามสัญญา แต่นายก็ยังยิ้มให้เมื่อเจอกันอีก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นายไม่เคยโกรธชั้นเลยล่ะมั้ง ชั้นรู้ นายใจดี ใจดีมากๆ แต่นั้นมันก็ไม่ดีหรอกนะ โกรธชั้นบ้างเถอะ ทำร้ายชั้นบ้าง อย่าให้มันเป็นแบบนี้เลยนะ ชั้นแค่ไม่อยากให้นายต้องลำบาก เพียงเพื่อสิ่งๆเดียว ในสักวันนึงที่มันจะเกิดในไม่ช้า ชั้นรู้ รู้ทุกๆอย่าง ชั้นมองนายมาตลอด มอง จนไม่รู้จะทำอะไรดี นายทำอะไร ชั้นต้องมองและยิ้มบางๆให้ทุกครั้งไป แต่เพราะนายไม่เคยรู้ ไม่สังเกต ถ้าไม่บอก นายก็คงโง่จนไม่รู้อะไรเลยแน่ๆ .. "totchi ตื่นได้แล้วนะ " เสียงเรียกดังขึ้นข้างๆหูเบาๆ ใครน่ะ.. มาปลุกอะไรตอนนี้ อืม ง่วงจัง ขอนอนอีกหน่อย เถอะ "นี่ totchi ตื่นเถอะ"จากเสียงเริ่มเปลี่ยนมาเป็นมือ ร่างเขาสั่นไปซ้ายทีขวาที .ขี้เซาจริงน้า . "มานี่!! ชั้นปลุกเอง ตื่นเดี๋ยวนี้!!" เสียงที่ดูแข็งกร้าวและดังกว่าเมื่อครู่เริ่มกรอกหูเขาอีกครั้ง เพี๊ยะ ทันทีที่ฝ่ามือขาวทั้งสองประกบเข้าที่แก้มนวลของร่างบนเตียง เจ้าตัวรู้สึกตัวทันที "โอ๊ย!!" toshiya พลิกตัวกลับมา ค่อยๆลืมตาพาหาต้นตอของมือที่ตบเขา "ตื่นได้แล้ว ชักช้า!!น่ารำคาญ!! "เมื่อเห็นว่า toshiya ตื่นแล้ว จึงเดินออกจากห้องไปแต่ไม่ลืมที่จะเหน็บร่างบางก่อนไป "shinya "toshiya มองไปยังร่างที่เพิ่งลับตาไป อะไร เมื่อกี้ shinyaตะคอกเขา ตบเขา .. toshiya เอามือลูบแก้มเบาๆ ยิ่งคิดก็ยังสงสัยไม่หาย แต่รู้สึกว่าtoshiyaจะยังไม่รู้ว่ายังมีอีกคนที่ยืนอยู่ "เอ่อ totchi เดี๋ยวไป "die เดินเข้ามาใกล้เตียง เพื่อจะชวน toshiya ไปทานอาหารเช้าด้วยกัน แต่ยังไม่ทันที่จะได้พูด ก็ . "อย่า "toshiya ตาค้างนิ่งและเริ่มพึมพัมเบาๆ "totchi นายพูดอะไรน่ะ" die เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ .อีกแล้ว .ภาพซ้อนเกิดขึ้นอีกครั้ง die ที่น่ากลัว กำลังเดินเข้ามาด้วยสายตาเย็นชา เรียวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน ดูออกว่ากำลังโกรธ ไม่!!!จะมาทำร้ายกันอีกแล้วใช่มั๊ย นายได้ไปแล้ว!! ร่างกายที่บอบช้ำของชั้น นายจะเอาอะไรอีก!! "ไม่!! อย่า..อย่าเข้ามานะ die อย่า!! ขอร้อง...ได้โปรดเถอะ ปล่อยชั้น!! ปล่อยชั้น!!! "toshiya กรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำแล้ว toshiya ส่ายหน้าปฏิเสธ หยาดน้ำตาไหลรินลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด สองมือกุมหัวแน่น กรีดร้องอย่างทรมาน die อึ้งไปชั่วขณะ...อีกแล้ว totchi เป็นแบบนี้อีกแล้ว เพราะชั้นเหรอ ทำไม? ชั้น ทำอะไร? "totchi totchi นายเป็นอะไร!! เป็นอะไร!! บอกชั้นสิ!! totchi" dieถลาเข้าไปประคอง toshiya ที่กำลังทรุดฮวบลงนั่ง toshiya ยิ่งกรีดร้องหนักขึ้น ร่างสั่นไปด้วยแรงสะอื้น die เข้ามาแล้ว toshiya พยายามที่จะตะเกียกตะกายหนี อย่า!!! ชั้นไม่เคยทำอะไรให้นาย ทำไมนายต้อง ทำไมต้อง ทำลายชั้น!!! die กอด toshiya แน่นมากขึ้น เพราะ toshiya สะบัดหนีอย่างไร้สติ ปัดป่ายมั่วไปหมด กรีดร้องเสียงดังจนทำให้ shin รีบวิ่งขึ้นมา "die!!! ปล่อย totchi เดี๋ยวนี้!!" shinทำเป็นตะคอกใส่ dieทันทีเมื่อเห็นสาเหตุที่ทำให้ toshiyaกรีดร้องแบบนี้เป็นสาเหตุที่เขารู้ดีที่สุด shin เห็น die นั่งนิ่ง die กำลังงง ทำอะไรไม่ถูก ทำให้เขาไม่ปล่อยtoshiya shin ยิ้มที่มุมปากเล็กๆ ก่อนที่จะตรงดิ่งเข้าไปดึงdieออกให้ห่าง toshiya มากที่สุด "นายอยู่เฉยๆจะดีกว่า ตอนนี้ totchi ไม่สบาย อาจจะมีอาการเพ้อ ตอนนี้นายอย่าเพิ่งเข้าใกล้totchiจะดีกว่านะ"shin พูดเรียกสติอีกฝ่าย shin ทอดสายตามอง ตอนนี้ toshiya ดูน่าสมเพชเป็นที่สุด เมื่อคืนหลังจากที่ die ขับรถมาถึงบ้านของตนแล้ว ก็รีบอุ้ม toshiya ขึ้นไปบนห้องทันที shin ได้แต่เก็บของต่างๆทั้งของตนและของ toshiya ที่แวะเอาก่อนกลับมาเข้าบ้าน ไม่ช้า die ก็ลงมา แต่ดูเหมือนจะมึนๆ ระหว่างลงบันไดเริ่มเดินเซๆจนตกบันไดลงมา shin ลาก die ไปยังโซฟาอย่างลำบาก เพียงครู่ die ก็ตื่นขึ้น เพียงแต่กลับไปเป็น die ที่อ่อนโยนเหมือนเดิม shinตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไร และเล่าให้ die ฟังว่า toshiya กับตนจะมาพักด้วยซักอาทิตย์แต่ไม่ได้บอกว่าเพราะอะไร เพราะยังไม่ถึงเวลาที่จะบอก เอาไว้ให้ทั้ง2เจอกันในสภาพที่ die เป็นแบบนี้ก่อนแล้วค่อยอธิบายจะง่ายกว่า "shinya totchi เป็นอะไรหรอ "die เอ่ยขึ้นหลังจากรับน้ำชาอุ่นๆจากshin shinเดินมานั่งลงตรงข้ามกับdie "ก็บอกว่าไม่สบาย "shin ค่อยๆจิบน้ำชาเล็กๆ ใช้ช้อนคนชาภายในแก้วไปพลางๆ "ชั้นว่าไม่ใช่ เขาร้องอย่างเจ็บปวด แล้วก็ เรียกชื่อชั้นด้วย ได้แต่ร้องว่า "ไม่!" "อย่า!" "อย่าเข้ามา!" เหมือนกับว่าชั้นจะฆ่าเขาอย่างนั้นแหละ " dieปฏิเสธ และเริ่มอธิบายสิ่งที่เขาได้เจอมาเมื่อครู่ สายตาดูวิตกกังวลอย่างมาก มือทั้งสองที่กุมอยุ่ตรงหน้าผากเริ่มสั่นเล็กๆ ..ใช่ die นายฆ่าtotchi shinคิดในใจและดื่มน้ำชารวดเดียวหมด shinปาแก้วชาลงพื้นอย่างแรง เสียงแตกของแก้วทำให้ die สะดุ้งออกจาห้วงแห่งความคิด "โอ๊ะ!! ขอโทษนะ ชั้นเผลอทำตกน่ะ"shinแกล้งทำเสียงเบา ใบหน้าและน้ำเสียงแสดงอาการเศร้าอย่างชัดเจน shinก้มลงเก็บเศษแก้ว die เห็นดังนั้นจึงรีบลุกไปช่วยเก็บเศษแก้วด้วย .ตีบทแตกกระจุย . "อ๊ะ!!" shin สะดุ้งทันทีเมื่อเศษแก้วบาดเข้านิ้วมือ "shinya! เป็นไงบ้าง! เจ็บมั๊ย! "die ตกใจและรีบเข้าไปหา shin ให้ใกล้ขึ้นเพื่อดูแผล "บาดลึกเหมือนกัน แต่ ไม่เป็นไรหรอก นี่ไง โดนอีกซัก2-3ทีก็ไม่ตาย "shinเอาเศษแก้วตรงหน้าขึ้นกรีดนิ้วของตน dieมองตาค้าง "นายทำอะไรน่ะ!!"die รีบคว้ามือของ shin ตรงไปยังตู้เก็บยา dieรีบหายาทันที shinมองท่าทางร้อนรนนั้นเงียบๆ "ไม่ต้องหรอก เลือดน่ะเช็ดกับนายก็ได้"ว่าแล้ว shin ก็ถลาเข้าจูบ die ทันที shinไม่รอช้าเริ่มรุกด้วยปลายลิ้นก่อนที่จะเพิ่มความหวานเข้าไป นิ้วมือที่เต็มไปด้วยเลือดของ shin ไล้ไปตามแก้มขาวของ die จนแดงไปหมด shinถอนจูบออก และไล้เลือดไปที่ริมฝีปากของ die จนทั่ว "นายสวยนะ "shinยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินขึ้นไปหา toshiya ที่ชั้น2 ปล่อยให้ die ยืนงงอยู่อย่างนั้นเป็นนาน part8 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 9 "totchi "shinเดินเข้าไปในห้อง ภาพตรงหน้าปรากฏร่างที่นั่งสั่นอยู่ตรงมุมห้อง สายตาหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือด กลัวขนาดนั้นเชียวหรือ "มาสิ "shinยื่นมือไปตรงหน้า toshiya ที่เลื่อนลอยไปมา เหมือน toshiya ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น shinผลัก toshiya เบาๆเพื่อเรียกสติ toshiyaสะดุ้งสุดตัว และเริ่มลุกลนอีกครั้ง มือปัดป่ายแต่ เบากว่าเดิมมาก คงจะหมดแรง shinเริ่มสงสัยอะไรบางอย่าง "totchi นี่ใคร??" shinชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง toshiya ได้ยิน แต่ก็ทำได้แต่มีปฏิกิริยาโต้ตอบคือ แค่เอ่ยเสียงสงสัย แต่ทำไมกลับไม่ตอบ shinเริ่มตกใจเล็กน้อย พอจะเข้าใจอะไรขึ้นเลาๆ shinโบกมือไปมาตรงหน้าtoshiya ไม่มี ไม่มีอาการอะไรโต้ตอบ totchi .. พี่ครับ ผมมาแล้ว มาหาพี่ไงครับ ผมคิดถึงพี่มาก ตั้ง5ปีที่เราจากกันเพื่อไล่ตามความฝันของตัวเอง วันนี้ผมมาโตเกียวแล้ว พี่รอผมนะครับ ชายหนุ่มก้าวเท้าออกจากชินกังเซน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสีดำสะท้อนแสง เขามองไปยังท้องฟ้าสีครามพร้อมอมยิ้มน้อยๆ "พี่ครับ ผมมาแล้ว" เสียงพึมพำเล็ดลอดออกมาเบาๆเหมือนเสียงกระซิบบอก ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบเดินไปยังจุดหมายที่มุ่งไว้ทันที "เอ่อ shinya คือ"เสียงๆหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังร่างบางที่กำลังจัดการห่มผ้าให้กับtoshiyaอยู่ "มีอะไรหรอ die " shinyaหันมาสบตาเล็กน้อย พร้อมกับเดินไปเก็บผ้าขนหนูในตะกร้า "คือ totchi totchi..เป็นไงบ้าง "dieเอ่ยตะกุกตะกัก ใบหน้าเริ่มแดงขึ้นจางๆ shinหัวเราะเบาๆกับท่าทางแบบนั้น น่ารักดี "นอนไปแล้ว สงสัยคงจะเพลียน่ะ ไม่เป็นอะไรมากหรอก"shinดึงผ้าที่มัดผมไว้ออกช้าๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนค่อยร่วงลงปรกใบหน้าของshin ร่างบางเสยขึ้นเบาๆและเหน็บไว้หลังใบหู พร้อมส่งยิ้มอ่อนๆ dieจ้องร่างตรงหน้าไม่กระพริบตา แต่ก็หลบตาลงทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายหันมามองตอบ "ละ แล้ว totchi เขา เอ่อ เขา " dieเริ่มหาคำพูดต่อไม่ได้ ที่จริงก็จะขึ้นมาดูอาการของtoshiyaแต่ก็ไม่นึกว่าshinyaยังอยู่ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี "เอ่อ นายยัง ยังไม่นอนหรอ " หลังจากเงียบไปพักนึง ปล่อยให้ shin จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าtoshiya dieก็เริ่มหาคำถามออก แต่มันเป็นคำถามที่ไม่ควรถามตอนนี้เลยนะ "อืม ชั้นยังไม่ง่วงน่ะ หรือว่านายง่วงแล้ว ไปนอนก็ได้นะเดี๋ยวชั้นดู totchi เอง"shinพูดไปมือก็ถอดเสื้อ toshiya ไป ก่อนจะหยุดหันมามอง die นิดนึง แล้วก็หันไปเปลี่ยนชุด toshiya ต่อ "ยัง!! คือ ชั้นยังไม่ง่วงเหมือนกัน "dieรีบตอบทันที แต่ก็นิ่งอายไปนานกลับท่าทางแปลกๆของเขาเอง "ฮึ..ฮึ.. งั้นหรอ เราสองคนยังไม่ง่วงกันเลยเนอะ ทั้งๆที่ควรจะนอนได้แล้ว "shinตอบอีกที และเดินไปเก็บเสื้อผ้าของ toshiya ก่อนจะเดินเข้ามาหาdie "ร้อนจังเลย นายร้อนมั๊ย die "shinเดินมานั่งข้าง มือทำเป็นพัดเบาๆและอีกข้างก็จัดการกับกระดุมเม็ดบนสุดของตนเอง และเริ่มจัดการลงมาเรื่อยๆ dieค่อยๆหันมามองshinช้าๆ เหมือนทำท่าจะตอบ แต่ยังไม่ทันที่จะตอบ คำพูดทั้งหมดก็ถูกดูดกลืนหายไปหมด มีแต่เสียงครางเบาๆตอบแทน shinโถมน้ำหนักตัวผลัก die ลง shinถอนจูบก่อนจะใช้นิ้วแตะริมฝีปาก die เบาๆ "ชั้นรู้ ไม่ต้องบอกหรอก ว่านายก็ร้อนเหมือนกัน "shinจ้องลงไปในตาของdie ใบหน้าแดงๆเนี่ย น่ารักจริงๆ shinเริ่มไล้เลียริมฝีปากของdieเบาๆ dieค่อยๆเผยอปากรับ ไม่ช้าปลายลิ้นนุ่มของ shin ก็ล่วงล้ำเข้าไปในปากของdie ปลายลิ้นลิ้มรสทั้งหมดของอีกฝ่าย เชื่องช้า ก่อนที่จะเริ่มจังหวะที่รุนแรงขึ้น dieจับคอกับแก้มนวลของshinไว้ให้แน่นมากขึ้นอีก จูบที่ร้อนแรง ไม่มีแม้กระทั่ง ช่วงพักหายใจ dieพลิกตัวshinลง แล้วขึ้นคร่อมทันที dieไม่พูดอะไรอีก dieค่อยๆโน้มตัวลงมอบจูบอีกครั้ง คราวนี้ร้อนแรงมากขึ้นหลายเท่าตัว shinหลับตาพริ้ม ปล่อยร่างกายให้รู้สึกไปตามอารมณ์โดยไม่ได้สนใจอะไรเลย มือของ die ทั้งสองข้างเลื่อนลงจากกลุ่มผมนุ่มของ shin มาลูบไล้ที่ต้นคอเบาๆ dieขบเม้มที่ซอกคอขาวของ shin จนเป็นรอยแดง dieกัดลงไปที่จุดเดิม แม้ไม่ได้กัดเต็มแรงแต่ก็รู้สึกเจ็บไม่น้อย "die อย่ามัวแต่อยู่ที่คอชั้นสิ "shinเปล่งเสียงเบาๆออกมา ร้องท้วงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าdieไม่ทำอะไรเลย แต่ที่จริงก็รู้สึกดีอยู่เล็กๆ dieเลื่อนมือขึ้นลงที่คอของshinช้าๆ ก่อนจะเริ่มบีบเบาๆ "ร้อนจนทนไม่ไหวแล้วรึไง "เสียง***มดังขึ้นอย่างเย็นชา shinสะดุ้งเฮือก shinมองตาของdieที่จ้องเขาอย่างดุร้ายด้วยใบหน้าซีดเผือด "d..die.."shinพยายามจะพูด แต่ตอนนี้เสียงกลับไม่ออกเลย มือของ die บีบคอเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ อึดอัด จนแทบจะหมดลม "ป..ปล่อย..น..น..นะ"shinดึงมือของdieออก หวังว่าจะหลุดพ้นซักนิด "นายร้อนมากใช่มั๊ย ชั้นก็ร้อนจนทนไม่ได้แล้ว "dieเอ่ยพร้อมเหยียดยิ้มที่มุมปาก น่ากลัว "อะ..." shinน้ำตาคลอเบ้า หายใจไม่ออก "มาสิ ชั้นจะดับร้อนให้เอง"dieดึงคอ shin ขึ้นมาและกระชากมาที่ห้องน้ำ dieเปิดน้ำที่อ่างอาบน้ำ มืออีกข้างกดคอของshinไว้ติดกำแพง shinดิ้นรนสะบัดตัวหวังจะให้หลุด แต่มันกลับทำให้ die ออกกำลังมากขึ้นอีก มือทั้งสองข้างที่ว่างอยู่ทำอะไรไม่ได้เลย จะต่อต้านอย่างไรก็คงไม่รอด ได้แต่ดึงมือปีศาจนั้นออกอย่างไร้แรง "นายคงร้อนจนอึดอัด เลยหายที่ระบายไม่ได้ "dieเอ่ยเสียงเย็นชา dieมองน้ำที่เริ่มเอ่อล้นออกมาจากอ่าง พร้อมกับหัวเราะเบาๆ "แต่ไม่ควรมาดับร้อนกับชั้น!!!"dieตะคอกเสียงดังพร้อมกับดัน shin ลงไปในอ่าง น้ำทะลักออกมาทันที dieดึงshinขึ้นมาและกดลงไปในน้ำอีก ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า shinดิ้นไปมา สำลักน้ำจนหน้าแดง shinตะเกียกตะกายออกจากอ่าง เมื่อdieจับเขาลงไปในน้ำอีกครั้ง dieกดshinไว้แน่นจนร่างใต้น้ำนั้นค่อยๆหมดแรงลงจนนิ่งไป "ฮึ"dieยิ้มอย่างสะใจ ก่อนจะดึงร่างของ shin ขึ้นมาและจัดการวางไว้กับพื้น dieนั่งลงคร่อมshinไว้ มองใบหน้าขาวซีดนั้น ก่อนจะช่วยผายปอดให้ ไม่นาน shin ก็สำลักน้ำออกมา dieเห็นดังนั้นจึงลุกออกไปและจัดการล็อคห้องน้ำไว้ "ฮึ ไม่ยอมให้ตายหรอก ชั้นมีเรื่องทรมานนายอีกเยอะ "dieหัวเราะในลำคอ dieค่อยๆถอดเสื้อที่เปียกออกและเหวี่ยงไปที่โซฟา "ฮึ ท่าทางมีคนนอกกลุ่มแฮะ เย็นสบายอยู่คนเดียว "dieมองร่างที่หลับบนเตียง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ dieค่อยเลื่อนผ้าห่มบางๆนั้นออกไป "ไม่เป็นไร ชั้นยุติธรรมอยู่แล้ว "dieพูดเสียงเย็นก่อนจะเอื้อมมือไปลูบแก้มชมพูของtoshiyaเบาๆ part 9 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 10 dieไล้มือลงไปจับคอของtoshiya "แต่คอนี้ชั้นไม่อยากบีบหรอก ชั้นอยากให้ช้ำเล่นดีกว่า "dieยิ้มอย่างพอใจ ค่อยๆปลดกระดุมทุกเม็ดออก แม้ว่าจะมีกระชากบ้างก็ตาม "อืม "toshiyaครางออกมาเบาๆ อะไรน่ะ "ขี้เซาจริงๆด้วย ก็ดี อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาก็แล้วกัน "dieจัดการขึ้นไปบนเตียงนุ่ม มือข้างหนึ่งจับใบหน้านวลที่หันข้างในหันมา dieแนบจูบทันที ไม่รีรอให้ค่อยเป็นค่อยไป เพราะตอนนี้dieคงไม่มีสติพอที่จะยับยั้งได้แล้ว toshiyaรู้สึกได้ถึงการสัมผัสที่กำลังกวนใจการนอนของเขา และดูเหมือนจะหายใจไม่ออก toshiyaหอบขึ้นทันทีหลังจากdieละจูบออก ดวงตาค่อยๆเปิดหรี่ขึ้น มือทั้งสองตรงเข้าคลำใบหน้าของร่างข้างบน เป็นเพราะอะไรน่ะหรอ มองไม่เห็นอีกแล้ว ตาชั้นเป็นอะไร แต่toshiyaก็ไม่มีเวลามากพอมานอนคิดเรื่องนี้ เขาถูกเรียกสติจากห้วงความนึกคิดออกมา เมื่อนิ้วของเขาถูกกัดจากร่างข้างบน "อ๊ะ!!"toshiyaอุทานขึ้น มือทั้งสองถอยหนีออกทันที แต่dieกลับดึงมันไว้ได้ทันและจับกดลงไประหว่างตัวของtoshiya dieเริ่มแทรกกายเข้าทันที โดยไม่สนใจอะไร "โอ๊ย! " toshiyaสะดุ้งสุดตัว เริ่มถอยทุกอย่างหนีในความมืดมิด ไม่เห็นอะไรเลย ตอนนี้รับรู้เพียงแค่รู้สึกที่เจ็บปวดเท่านั้น อย่า "อ๊า หยุดนะ เจ็บ ชั้น..จ..เจ็บ"toshiyaเอ่ยอย่างทรมาน เขารู้ว่าตอนนี้คนที่กำลังใช้กำลังบังคับเขาอยู่เป็นใคร ถึงแม้จะมองไม่เห็น แต่การกระทำแบบนี้จะเป็นใครไปได้ นอกจากdie เพราะถึงแม้จะมีshinya แต่toshiyaเชื่อว่าshinyaไม่ทำอย่างนี้กลับเขาแน่ๆ ไม่มีวันทรยศเหมือนคนๆนี้ die คนทรยศ เลว..เลวที่สุด!!! toshiyaได้แต่นึกแค้นในใจ ระบายเพียงหยดน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาด กับเสียงกรีดร้องที่น่าสงสารนั้น "อ๊า! ไม่!! ไม่!! อ๊ะ! die " ทุกครั้งที่dieเริ่มขยับกาย ทุกๆครั้งมันเหมือนกับเป็นดาบนับพันเล่มที่แทงเขาไม่รู้จักพอ dieไล้เลียแก้มtoshiyaเบาๆ ลมหายใจของ die กำลังสัมผัสคอของเขา dieเม้มจูบไปที่ซอกคอของtoshiya และในอีกหลายที่ๆน่าสัมผัส dieจับมือทั้งสองของ toshiya ขึ้นโอบรอบต้นคอของเขาเอง เมื่อมือของเขาว่างจากการบังคับในที่นึงแล้ว มีรึที่ die จะปล่อยให้ร่างที่เขาครอบครองนี้ทรมานได้ไม่เต็มที่ dieตรงเข้าช่วยสนองอารมณ์toshiyaทันที แต่dieก็แกล้งขยับมือให้ช้าที่สุด toshiyaหอบหายใจหนัก เหมือนจะขาดใจ ทรมานที่สุด...toshiyaกรีดเล็บไปที่คอของ die ทันทีเมื่อ die เริ่มเพิ่มจังหวะขยับให้รุนแรงมากขึ้น ยังไงซะ นายก็ต้องเจ็บด้วย ถึงแม้จะเป็นเพียงความรู้สึกน้อยนิดก็ตาม toshiyaที่อ่อนโยน ใจดีกับทุกคน toshiyaที่ไม่เคยโกรธใครเลย และไม่เคยโต้ตอบใคร แต่คนที่ทำให้เขามีความรู้สึกที่ตรงกันข้ามกับทั้งหมดก็คือdie ทุกครั้งที่dieเข้าหาtoshiya เขาก็จะกรีดเล็บเป็นทางยาวทุกครั้ง dieไม่ได้พูดอะไร ไม่มีสีหน้าบอกถึงความเจ็บแม้แต่นิด แต่กลับจ้องหน้าtoshiyaอย่างท้าทาย เอาสิ จะทำอะไรก็เชิญ...ชั้นเอาคืนเป็น100เท่าเเน่ dieหยุดเคลื่อนไหวมือทันที ใช้มือนั้นกระชากเส้นผม Toshiya อย่างแรง dieจ้องตาtoshiya เขาหลบตาdieที่จ้องมอง สายตาที่ดุกร้าว น่ากลัว ใช่ เขากลัว ทำไมต้องเป็นชั้นด้วย ทำไมต้องเป็นชั้นที่เจ็บปวด dieตรงเข้าจูบ toshiyaอย่างแรง dieออกแรงมากขึ้นอีกจน toshiya เผลอกัดปากของ die จนแตก เลือดไหลลงมาเป็นทาง dieปาดเลือดออกอย่างแรง ทำให้แผลปริออกมากขึ้น ฮึ กล้ามาก toshiya "อ๊า!! "dieดันร่างเข้าอย่างหนักหน่วง dieยกสะโพกของ toshiya ขึ้นอีกนิดก่อนที่จะกระแทกเข้าไปเป็นครั้งสุดท้าย ปลดปล่อยในร่างนั้นและถอนกายออกทันที toshiyaจุกจนพูดอะไรไม่ออก ตอนนี้สมองว่างเปล่า ดวงตาที่มืดมนกลับค่อยชัดเจนขึ้น แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับภาพเมื่อครู่เลย อีกทั้งน้ำตาที่เอ่อนองในกรอบตา toshiyaสะอื้นไห้ ไม่มีอีกแล้ว ความเชื่อใจ เพื่อนเขาทำอย่างนี้กันรึไง เจ็บ เจ็บ มีคำอื่นอีกมั๊ยที่จะบอกได้มากกว่านี้ dieจัดการใส่กางเกงก่อนที่จะเดินไปไขกุญแจห้องน้ำออก "shin ออกมานี่" dieพูดเสียงเรียบผ่านประตูบานใหญ่ตรงหน้า ประตูเปิดออกช้าๆกับร่างที่ออกมาอย่างหมดแรง "มานี่!! ชักช้าจริง!!"dieกระชากแขนshinออกมาและเหวี่ยงลงไปที่พื้น shinกระแทกกับพื้นเข้าเต็มๆ "shinya "toshiyaพึมพำเบาๆแล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับใบหน้าที่เจ็บปวด toshiyaมองshinที่อยู่กับdie shinค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆและเดินมาตรงหน้าdieและยืนก้มหน้านิ่ง "นายเห็นคนตรงนั้นมั๊ย "dieเอ่ยพร้อมเอียงคอไปทางtoshiyaนิดนึง อะไร shinyaมาทำไม ทำไม toshiyaมองคนทั้งสองที่หันมามองตัวเขาอย่างสับสน "ท่าทางทรมานมาก และดูเหมือนกำลังร้อนได้ที่เชียวล่ะ " dieพูดพร้อมเหยียดยิ้มอย่างสะใจ "นายช่วยปลดปล่อยtotchiหน่อยสิ ชั้นขี้เกียจน่ะ " dieพูดพร้อมจ้องไปที่toshiya toshiyaมองdieอย่างอึ้งๆ จะว่าไปตอนนี้ toshiyaเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกระสับกระส่าย ร้อนไปทั้งตัว ลมหายใจเริ่มติดขัดมากขึ้นแล้ว shinจ้องdieอยู่เป็นนานก่อนจะเดินไปหาtoshiyaช้าๆ "ไม่! shinya นายจะทำอะไรน่ะ ไม่! อย่านะ อย่าเข้ามานะ " toshiyaดึงผ้าห่มจากข้างล่างขึ้นมาปกปิดร่างกายของตน toshiyaขยับถอยหนีจนหลังติดกับผนังห้อง ร่างๆทั้งร่างสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ "อย่า!..shinya อย่าเข้ามา! ."toshiyaตะโกนสุดเสียง shinหยุดเดินนิดนึง แต่shinก็เริ่มเดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น shinขึ้นไปหาtoshiya ตอนนี้toshiyaเริ่มร้องไห้มากขึ้น จากเพียงแค่ร้องสะอื้นกลับกลายเป็นร้องอย่างสุดเสียง shinจับมือของtoshiyaแล้วดึงให้ toshiya เอนตัวลง toshiyaดันหน้าอกของshinที่ทาบทับเข้ามา shinยอมผละออกมาโดยดี แต่กลับเลื่อนลงไปครอบครองส่วนอ่อนไหวแทน ปลายลิ้นที่อ่อนนุ่มเล้าโลมและรุกเร้า ทำให้ toshiya เผลอครางออกมาอย่างพอใจ เพราะยังไงตอนนี้ก็ไม่โดนทำอะไรให้เจ็บปวด แต่กลายเป็นว่าจิตใจบอบช้ำที่สุด อะไรกัน shinyaก็ด้วยหรอ .ทำไมถึงต้องหลอกกันด้วย shinya ทั้งๆที่ชั้นเชื่อนายว่านายดีกับชั้น แต่ทำไมทำกับชั้นแบบนี้ shinya อย่าเลยนะ อย่า "อ๊า "toshiyaครางออกมาเมื่อได้รับการปลดปล่อย shinละออกมาก่อน ทำให้dieที่ยืนมองมาตลอดถึงกับเดินมา "กลืนเข้าไป!!!" คำๆนี้ออกมาจากปากคนๆนี้ได้อย่างไรกัน คนที่คิดเป็นเพื่อนที่ดีมาตลอด toshiyaเสียใจกับทุกอย่างจริงๆ shinมองtoshiyaอยู่นาน สายตาบ่งบอกเหมือนกับจะขอโทษ shinก้มลงเลียสิ่งที่toshiyaปลดปล่อยออกมาและกลืนเข้าไปโดยดี dieหัวเราะอย่างพอใจ และก้มลงกระชากผมของshinขึ้นมา "ดี ดีมาก "dieเอ่ยชมด้วยสายตาดุๆนั้น ช่างจริงใจเหลือเกิน หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ออกไป toshiyaนอนร้องไห้จนหมดแรง เคลื่อนไหวซักนิดก็ไม่ไหว แต่ไม่นานtoshiyaก็ผล็อยหลับไป . .. ตรู๊ด .ตรู๊ด "เลขหมายนี้ไม่ได้เปิดทำการค่ะ ." "โอ๊ย!! เวรกรรมอะไรกันเนี่ย!! "ชายหนุ่มวางกระเป๋าเดินทางสีดำขลับไว้ข้างกาย "โธ่เอ๊ย!!!พี่น้าพี่ เปลี่ยนเบอร์ก็น่าจะบอกกันบ้าง แล้วเราจะทำไงดีเนี่ย "เสียงบ่นอุบอิบดังขึ้น ร่างสูงเดินไปมา ซ้ายที ขวาที "อ๊า~~ใช่เรามีเบอร์เพื่อนพี่นี่หน่า เอ ชื่ออะไรน้า "ชายหนุ่มค้นกระเป๋าเพื่อหาสมุดโทรศัพท์ทันที "อ๊ะ!!นี่ไง "ชายหนุ่มรีบกดเบอร์ไปทันที "อ่า ฮัลโหล kaoru_sanหรอครับ ..จำผมได้มั๊ยครับ ...ครับผมmiyabiเองครับ .ครับ สบายดีครับ .คือผมจะขอเบอร์ของพี่ผมน่ะครับ .ครับ อ่า เอ๋?? ทำไมล่ะครับ .อืม ได้ครับเดี๋ยวผมจะไปหาkaoru_sanนะครับ .ครับ ขอบคุณมากครับ ตรู๊ด ตรู๊ด " ในที่สุดก็จะได้เจอพี่แล้ว รอก่อนนะครับ ผมจะไปหาพี่แล้ว . part 10 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 11 ถึงแม้ตอนนี้ชั้นไม่อาจทำอะไรได้ แต่จงขอให้รู้ไว้ว่าทุกอย่างที่ชั้นทำก็เพื่อนาย เพื่อนายเท่านั้น...อยากจะช่วยแต่ก็ทำได้แค่เพียงเฝ้ามอง... มือทั้งสองของชั้นที่ทำนายแปดเปื้อน...ชั้นไม่ได้ตั้งใจ แค่อยากให้รู้ไว้ว่า ชั้นไม่ได้ทำ ภาพทุกอย่างปรากฏแก่ชั้น ไม่สามารถเบือนหน้าหนีภาพที่เจ็บปวดนั่นได้...ชั้นไม่สามารถจะลบเลือนไปได้เลย ทั้งที่รู้หมดทุกๆอย่าง ได้เห็นมากับตาที่ทุกอย่าง...แต่มันก็กลับถูกฝังทุกครั้งเมื่อชั้นออกมา เหมือนโดนแกล้ง ทำไมชั้นถึงสื่อกับนายไม่ได้ ทำไมชั้นถึงปกป้องนายไม่ได้... เพียงแค่ชั้นโอบอุ้มนายขึ้นมา แค่นั้นชั้นก็ไม่สามารถทำได้ ขอโทษ ที่ทำอะไรไม่ได้เลย ขอโทษนะ toshiya "อือ อย่า...อืม...ไม่ die...ไม่!!!!!"ดวงตาเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เสียงหายใจที่หอบกระชั้นแทบจะสะกดลมหายใจให้หยุดลงซะตรงนั้น ร่างใต้ผ้าห่มปาดเหงื่อออกจากหน้าผากและตามแก้มนวลที่ไหลลงมา ไม่เว้นแม้กระทั่งความฝันก็ยังตามมาหลอกหลอน toshiyaสะอื้นไห้ขึ้นอย่างเบาๆ ร่างบางเอาผ้าห่มคลุมตัวมิดชิด กลัว กลัวเหลือเกิน กลัวว่าอีกไม่นาน มันอาจจะหลุดหายไปจากเขาก็ได้ 1วันพอดีที่ toshiyaเข้ามาอยู่ในบ้านของdie เขาไม่รู้หรอกว่าเขามาอยู่ได้ยังไง และเพราะเหตุอะไรเขาถึงต้องมา ไม่รู้เลยจริงๆ toshiyaนั่งร้องไห้ใต้ผ้าห่มจนเช้า จนมีคนๆหนึ่งมาเคาะประตูก่อนจะเข้ามา... "ฮึก .ฮือ "toshiyaยังคงสะอื้นอยู่ไม่หยุด รู้ว่ามีคนมา แต่ก็ไม่มีแรงที่จะเงยหน้าขึ้นมอง แต่ถ้าเป็นdieล่ะ toshiyaรีบเงยหน้าขึ้นทันที die dieรึเปล่า อย่าเข้ามานะ อย่า "totchi "เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางดึงผ้าห่มที่เขาจับไว้แน่นให้เลื่อนลง "shinya! "toshiyaเอ่ยขึ้นด้วยอาการตกใจ มือทั้งสองเยื้อผ้าห่มไว้ตลอดเวลา "อย่าทำอะไรชั้นเลย shinya อย่าเลยนะ "toshiyaอ้อนวอนเสียงเอื่อย เหนื่อย เหนื่อยเหลือเกิน "อะไรน่ะ totchi ชั้นมาเรียกนายไปทานข้าวด้วยกันนะ "shinyaพูดขึ้นงงๆกับสิ่งที่toshiyaพูดออกมา "ไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวลงไปด้วยกัน ชั้นจะนั่งรอ "shinyaพูดขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าtoshiyaไม่ตอบอะไร มือดึงมือของtoshiyaให้ลุกขึ้น "ไม่!!!"toshiyaสะบัดมือนั้นทั้ง กลับปัดป้องร่างกายของตนไว้ทันที สั่นอีกแล้ว กลัวมากๆ อย่า ได้โปรด "อะไร totchi!! เป็นอะไรไป"shinyaตกใจมากกับอาการที่ toshiya แสดงออกมา พอดีมือของ shinya ไปแตะโดนแขนtoshiya shinyaรู้สึกได้ถึงความร้อนส่งผ่านเข้ามา ไม่แปลกเลยที่จะเป็นแบบนั้น ก่อนจะมาก็เป็นลมไป มาถึงก็โดน dieทำร้ายอย่างเจ็บปวด ตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้จนเช้า ไม่แปลกเลยจริงๆ "totchi นายตัวร้อนมากเลย"shinyaตื่นตกใจจนทำอะไรไม่ถูก หันซ้ายรีขวาก็งงไปหมด ในตอนนั้นชื่อของ dieมันก้องอยู่หัว shinyaตะโกนเรียก dieให้ขึ้นมา สักครู่dieก็เดินเข้ามา "อะไร อะไร shinyaมีอะไร"dieเดินเข้ามาโดยไม่รีบร้อน "totchi totchi ฮึก totchi ตัวร้อนมากๆเลย dieช่วยด้วย!.."shinyaร้องไห้ออกมาทันทีเมื่อเห็นdie หลังจากที่กลั้นไว้ มือทั้งสองประคอง toshiyaที่ดูเลือนลางเอาไว้ ตาที่ปิดไม่สนิทตอนนี้ก็พอเห็นลางๆว่าใครกำลังจะเข้ามา "totchi!!!"dieเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งมาที่เตียงทันที มือตรงเข้าสัมผัสหน้าผาก ร้อน ร้อนมากด้วย "shinyaไปเอาผ้ากับน้ำมา!!"dieสั่งโดยไม่รอช้า แขนรับร่างของ toshiyaจากshinyaเข้ามาทันที toshiyaเพ่งมองด้วยสติที่เหลือน้อยเต็มทน เมื่อเห็นว่าเป็น dieก็เริ่มร้องไห้อีกครั้ง คำห้ามหลุดออกมามากมาย น้ำเสียงที่เจ็บปวด dieมองด้วยสายตาเศร้าหมอง อีกแล้ว เพราะชั้นอีกแล้วใช่ไหม dieค่อยๆใช้นิ้วปาดน้ำตาออกให้ ลมหายใจร้อนมากขึ้น ตอนนี้toshiyaก็เริ่มที่จะสงบไปบ้างเมื่อดวงตาอ่อนเเรงจนปิดลง เมื่อไม่เห็นอะไร dieกระชับอ้อมกอดมากขึ้น เมื่อshinyaวิ่งมาพร้อมกับของที่เขาสั่ง dieก็จัดการอุ้มtoshiyaขึ้นแล้ววางลงบนเตียงในท่าที่สบายที่สุด แต่ระหว่างที่จะวางtoshiyaลง ตาก็เหลือบไปเห็น รอยเลือดสีหม่นตรงผ้าปูที่นอน dieตกใจมากจนนิ่งไป shinyaสะกิดเรียกdieจนรู้สึกตัว shinyaไม่ได้คิดอะไรเพราะยังไงก็รู้หมดแล้ว ทุกอย่างที่เสแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไร...เสแสร้งทำเป็นงงและตกใจเมื่อได้เจออาการของtoshiya ทั้งๆที่เข้าใจและรู้ถึงสาเหตุอาการช็อคของtoshiya แต่จะทำอะไรได้...ชั้นจำเป็นต้องทำ ชั้นไม่สามารถช่วยนายได้จริงๆ ทั้งๆที่ชั้นอยากช่วย ทั้งๆที่ชั้นเป็นพวกนาย อยู่ข้างนายมาตลอด ทั้งๆที่... ...ขอโทษนะtotchi... dieค่อยๆวางtoshiyaลงด้วยสีหน้าเจ็บปวด แต่จะเท่ากับความรู้สึกทรมานและความรู้สึกทุกอย่างของtoshiyaได้ไหมนะ ชั้นทำอะไรนายกันแน่...เกิดอะไรกับtotchi...dieได้แต่เฝ้าคิดวนไปวนมาระหว่างจัดการเช็ดตัวtoshiyaโดยมีshinyaคอยอยู่ข้างๆตลอด แต่หลังจากนั้นก็ปล่อยให้ได้หลับพักผ่อนอีกครั้งนึง . กิ๊งก่อง เสียงกริ่งดังขึ้นครั้งนึง เสียงตอบรับจากเจ้าบ้านแว่วๆมา ทำให้ผู้มาเยือนคว้ากระเป๋าสีดำของตนขึ้นเพื่อเตรียมเข้าไป เสียงประตูเปิดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม... "อ้าว~~miyachanมาเร็วจังเลย เข้ามาสิ"เจ้าของบ้านเผยมือและเดินนำเข้าไป "รบกวนด้วยคร้าบ~~~"miyabiเอ่ยขึ้นอย่างสดใส ห้องเช่าเล็กๆแต่บรรยากาศดีทีเดียว miyabiคิดในใจ ก่อนจะนั่งลงที่เบาะสีเทา "อ่ะ ทานน้ำก่อนสิ" kaoruหายเข้าไปในห้องครัว และออกมาพร้อมถ้วยน้ำชา2ถ้วย... "ขอบคุณครับ kaorusan" miyabiรับน้ำมาดื่มทันที เดินมาแทบตาย เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! กิ๊งก่อง!! เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง แต่ทำไมมันรัวอย่างนั้นล่ะ "เออๆ รู้แล้วโว้ย!!"kaoruตะโกนออกไปเสียงดัง เพราะกลัวว่าถ้าไม่รีบตอบไป กริ่งที่บ้านคงทะลุแน่ๆ "ทำไมนายเปิดช้าจัง!!! กดกริ่งตั้งนานแล้ว มัวทำอะไรอยู่ฟะ!!"เสียงตะคอกดังขึ้นทันทีเมื่อประตูเปิดออก "กำลังจะมาเปิด นายใจร้อนเองน่าkyo"kaoruรีบดึงผู้มาเยือนคนใหม่เข้ามาอย่างเร็ว เดี๋ยวไปกันใหญ่ มาทะเลาะข้างในเคลียร์ง่ายกว่า "อย่ากำลังจะเปิดซิโว้ย!! ต้องมาเปิดเลย บ้านนายไม่ใช่มันเดินแป๊บๆแล้วถึงนะเฟ้ย!!!"ร่างเล็กตะโกนเสียงดัง ข้างนอกอากาศคงจะร้อนเอามากๆ "เออๆ โทษที แต่นายรู้มั๊ยว่าชั้นมีแขก เงียบๆหน่อยสิโว้ย!!!"kaoruตะคอกกลับอย่างเหลืออด kyoเงียบทันที สายตากวาดมองแขกที่นั่งอึ้งๆอยู่ที่โต๊ะ "อ้าว~~นั่นไอ้miyaนี่หว่า มาทำไมฟะ"kyoพูดพร้อมกลับตรงดิ่งไปหาmiyabiทันที "แม่ง สูงขึ้นอีกแล้ว นายกินอะไรฟะ ตัวถึงได้ค _ายอย่างนี้อ่ะ"kyoเดินเข้าไปนั่งด้วยหน้าตาเฉย miyabiยิ้มสู้เฉยๆไว้ ว่าแล้วเชียวเจอไอ้นี่ไร มันเป็นต้องกวนทีนทุกที "เอ่อ...ไม่เจอกันนานนะครับ kyosan แล้วkyosanกินอะไรถึงไม่ได้พัฒนาขึ้นเลยล่ะครับ"miyabiเริ่มออกแววโกรธตะหงิดๆเล็กน้อย "อ้อ!! เหอ เหอ ชั้นกินสมองคนว่ะ นายอยากลองของตัวเองม๊ะ จะได้ลดค่าจากค _ายลงมาบ้างซักที"kyoตอกกลับอย่างไม่รีรอ "เฮ้ย!! พอเหอะ ชั้นขอร้อง!! นายอย่ามากัดกันในนี้เลยนะ น้ำลายมันกระเด็นแล้วจะแพร่เชื้อใส่ชั้น เดี๋ยวซวย!!"kaoruเดินเข้ามาห้ามศึกทันที แต่รู้ว่าเหมือนไม่ใช่อ่ะนะ "หยุดไปเลย!! ไอ้ยืนยง!! ถ้าชั้นเป็นหมาบ้า แกก็หมีแก่ตัณหากลับแหละว้า~~~"kyoเริ่มหันมาอีกทางบ้าง "เฮ้ย!! ถ้าชั้นไม่ตัณหากลับ แล้วแกจะอยู่อย่างชื่นมื่นได้อย่างทุกวันนี้ม๊าย~~~"kaoruเริ่มตบะแตก เมื่อครู่เพิ่งเป็นคนห้าม กลายเป็นต้องมารับต่อจากmiyabiอีกที "เอ่อ จะว่าไป หยุดเถอะครับ เราทั้งสามคนเลย "miyabiเอ่ยขึ้นหลังเงียบไปครึ่งชั่วโมง รอไอ้พวกไม่ยอมแพ้กัน ถ้าไม่ห้ามดีๆคงเลิกยาก "อ่า..นั่นสิเนอะ" kaoruเริ่มรู้สึกตัว หันมาหาmiyabiทันที "ในที่สุดนายก็แพ้ชั้น!!!" kyoตะคอกส่งท้าย "โอ๊ย!!!หยุดซะที๊!!!!!!!!~~~"miyabiตะโกนอย่างเหลืออด kyoรีบเงียบทันที kaoruก็เงียบ ทั้งสองมองหน้าmiyabiที่รอสติจากพวกเขาอยู่ kyoกรอกตาไปมาเผอิญไปสบตาkaoruพอดี ก็เลยจัดการแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ทำเอาkaoruเลือดขึ้นหน้า "ไอ้kyo เมิ๊ง!!!!!!!!!"kaoruจัดการกระโดดคร่อมkyoทันที มือทั้งสองจัดการยื้อแย่งเสื้อkyoที่พร้อมจะหลุดเมื่อไรก็ได้(???)kyoดิ้นไปดิ้นมาพลางหัวเราะลั่นด้วยความจั๊กจี้ เปรี๊ยะ!! เปรี๊ยะ!!เปรี๊ยะ!! .......เอ...เสียงเส้นประสาทใครขาดน้า~~~ "หยุด หยุด หยุด หยู้ดดดดดดดดด"miyabiตะโกนอย่างบ้าคลั่ง (ไปซะแล้ว ) ทั้ง2คนอึ้งไปตามๆกัน หยุดท่าทางทั้งหมด แล้วเริ่มนั่งสงบปากสงบคำทันที "เข้าเรื่องซักทีนะครับ kaorusan"miyabiผู้กลับเข้าโหมดเดิมได้อย่างง่ายดายเอ่ยขึ้น หลังจากไร้สาระไปพักใหญ่ "พี่ผมเค้าอยู่ไหนหรอครับ"miyabiถามขึ้น "ตอนนี้totchiเค้าไปอยู่บ้านdie" kaoruพูดหลังจากจิบน้ำชาเข้าอีกนิด แต่ก็โดนkyoแย่งมาดื่มรวดเดียวหมด "ไปอยู่บ้านdiesan...แล้วไปทำไมล่ะครับ"miyabiเอ่ยอย่างสงสัย "เห็นบอกว่าไม่สบายน่ะ" kaoruตอบแล้วมองkyoอย่างอึ้งๆ พลางคิดในใจ ...ไอ้นี่...แม่ง "ไม่สบาย!!!"miyabiลุกขึ้นตะโกนด้วยความตกใจ kyoสำลักน้ำชาพรวดโดนหน้าkaoruเต็มๆ แถมยังไอค่อกแค่ก น้ำหูน้ำตาไหลอยู่เป็นนาน kaoruเช็ดหน้าแล้วดึงแขนเสื้อ miyabiลง มืออีกข้างจัดการช่วยตบหลัง kyoเบาๆ "เฮ้ย!! ใจเย็นน่า...เป็นแค่ไข้หวัดธรรมดาตอนนี้ก็แค่รอไข้ลด ฝ่ายdieกะshinyaดูแลอยู่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"kaoruเอ่ยเบาๆเป็นเชิงปลอบเล็กน้อย อีกฝ่ายดูท่าทางร้อนรนขนาดนั้น คงจะเป็นห่วงเอามากๆเลยทีเดียว... "ผมอยากไปเยี่ยมพี่..." miyabiก้มหน้าร้องไห้ ทั้งๆที่อุตส่าห์วางแผนไว้ดิบดี คิดถึงพี่มากๆ อยากที่จะไปเที่ยวด้วยกันทดแทนที่ห่างกันไป แต่กลับไม่สบาย คงทำงานหนัก... ทุ่มเทมากๆเลยซินะ... "ได้สิ...ไม่ต้องร้องไห้หรอก ไปตอนนี้เลยก็ได้..."kaoruปลอบด้วยการตบไหล่เบาๆ ตอนนี้เขาเองก็เข้าใจความรู้สึกของmiyabiดี พลางคิดถึงเรื่องที่ตนเองยังสงสัย อาจจะมีอะไรมากกว่านั้น สิ่งที่toshiyaได้เจอ... "เอาน่า miyabi เอ๋ย~~เดี๋ยวเราก็ไปด้วยกันทั้ง3คนเลยไง totchiจะได้ดีใจจนหายไวๆ"kyoเอ่ยปลอบmiyabiด้วยอีกคน ทำเอาmiyabiรีบเช็ดน้ำตาออกทันที "แหม~~ผมไม่ได้ร้องไห้ซักหน่อย เห็นหน้าkyosanตอนสำลักน้ำแล้ว กลั้นหัวเราะจนน้ำตาไหลตะหากล่ะ"miyabiลอยหน้าลอยตาไปมาใส่kyo ทำเอาkyoหมั่นไส้กระโดดล็อคคอmiyabiทันที "โธ่เอ๊ย!! ไอ้ขี้แยเอ๊ย!! ฮ่าฮ่า ไอ้miyaร้องไห้ล่ะ ฮ่าฮ่า"kyoหัวเราะอย่างสะใจ มือคว้าเอาถ้วยชาของmiyabiได้ ก็เลยจับกรอกปากmiyabiซะเลย "กินเข้าไปซะ จะได้สำลักเหมือนชั้น อยากกลั้นหัวเราะจนร้องไห้ดูว่ะ ฮ่าฮ่า" kyoจับmiyabiกรอกน้ำชาจนสำลักจริงๆ miyabiคว้าตัวkyoจากด้านหลังได้ก็จับลงคร่อมทันทีทั้งๆที่ตนเองยังสำลักอยู่ "แค่ก แค่ก โธ่เอ๊ย!! แค่ก kyosanก็...อุ๊บ!!แค่ก"miyabiหน้าแดงทันที น้ำตาไหลจนตามัว kyoหัวเราะทั้งที่ตนก็โดนคร่อมอยู่(อ่ะนะ) "อ้าวๆ พอได้แล้ว เดี๋ยวจะมืดเกิน จะไปกันมั๊ยเนี่ย"kaoruหยิบเป้ขึ้น พลางหัวเราะกับการเล่นแบบเด็กๆของทั้งคู่ เดินตรงเข้าไปอุ้มkyoขึ้นพาดบ่าและเดินออกไปโดยมีเสียงkyoแหกปากโหวกเหวกดังขึ้นประกอบ miyabiลุกขึ้นทุบอกตัวเองเบาๆ "โอ๊ย!!แสบจริงๆ kyosanฝากไว้ก่อนเถอะ "miyabi อมยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินตามkaoruไปที่รถ . part 11 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 12 toshiyaตื่นขึ้นมาอีกรอบ หลับไปนานแค่ไหนแล้วนะ...แต่รู้สึกว่าหลับมามากเกินจนเมื่อยตัวไปหมดเลย... toshiyaค่อยๆยันตัวเองขึ้นมา มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นจับหน้าผากของตน ...ไม่ร้อนแล้วนี่... จากนั้นก็ค่อยลงมาจากเตียง หยุดตรงกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนทั้งตัว ชุดสีขาวผ้านุ่มขนาดพอดีตัว toshiyaยืนสำรวจร่างกายตนเอง ทำไมเสื้อผ้าถึงปิดมิดชิดหมดเลยนะ...toshiyaปลดกระดุมออกทีละเม็ด เนื้อขาวตรงหัวไหล่และหน้าอกค่อยๆเผยออกให้เห็น toshiyaลูบไปตามแนวไหล่เบาๆ... รอยจูบ...เต็มไปหมดเลย...น้ำตาไหลลงมาหยดนึงโดยไม่ผ่านร่องแก้ม สายตาที่สะท้อนจากกระจก ไม่มีความรู้สึกใดๆเลย ดวงตามองไปที่ไหนก็ยังไม่รู้...แต่ก็ต้องหลับตาลงเพื่อลืมทุกอย่างให้หมดสิ้นทุกครั้ง...ถึงแม้ว่า...มันจะไม่สำเร็จเลย ถึงแม้ว่า...มันจะเก็บทุกอย่างไว้มากขึ้นเรื่อยๆทุกๆครั้งก็ตามที... toshiyaตัดสินใจเปิดประตูออกจากห้อง...ห้องที่ๆกักขังตัวเองไว้มา1วันจนเกือบจะขึ้นเป็นวันที่2... toshiya แง้มประตูออกช้าๆ พลางมองซ้ายมองขวา ไม่มีใคร... toshiyaเดินออกมา ทันทีที่แสงสว่างที่มากกว่าเดิมส่องเข้ามา ดวงตาก็เริ่มปรับแสงจนเห็นสิ่งต่างๆมากมาย... แสงสีนวลทั้งห้องเลย... ร่างบางเดินไปจับราวบันได.... ถ้าหากเข้าเดินลงไป จะเจอกับอะไรบ้างนะ... toshiyaยืนมองบันไดขั้นล่างสุด...ปลายเท้าค่อยๆเลื่อนเข้าไปใกล้บันไดขั้นแรกเข้าทุกที แต่ฉับพลันก็ได้ยินเสียงของคนสองคนดังขึ้นมาจากด้านล่าง แต่ก็เบา...เบาเกินไปจนจับใจความไม่ได้...toshiyaทรุดตัวลงนั่งข้างๆราวบันได ถอนหายใจหนักๆครั้งหนึ่ง ทำไมถึงไม่กล้าลงไปนะ... toshiyaทบทวนถึงทุกอย่างที่ได้เจอมา dieที่เปลี่ยนไป....shinyaที่ดูเหมือนไม่ใช่... ตอนนี้ชั้นอยู่ที่ไหนกัน...อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม คิดถึงทุกๆคนจัง... kyoที่สดใสตลอดเวลา ถึงแม้ว่าจะกวนไปบ้างก็เถอะ ตอนนี้ทำอะไรอยู่นะ..คงกำลังมีความสุขอยู่ล่ะมั้ง... kaoruที่ใจดี ดูแลเราทุกอย่างตั้งแต่เราเข้ามาใหม่ๆ เข้มแข็งมาตลอดจริงๆ ตอนนี้คงนั่งวุ่นอยู่กับเพลงใหม่แน่ๆเลย... shinyaที่น่ารัก...ร่าเริงเอามากๆ...เป็นเพื่อนที่ดีมากๆคนหนึ่งเลย...แต่...ทำไมถึงต้องทำแบบนั้นกับชั้นด้วย เราเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่หรอ... die...เป็นคนที่เอาจริงเอาจัง ถึงจะปากแข็งไปหน่อย...แต่ก็เป็นคนที่คอยเป็นห่วงเราอยู่เสมอ เราก็ไว้ใจเขามากๆซะด้วยสิ...ใจร้าย...ทำกันได้...ไม่เห็นถึงความเป็นเพื่อนของเราแล้วหรือไง...นายทำไปเพราะอะไรกัน... ตอนนี้ชั้นจะเชื่อใจใครได้บ้าง...ชั้นเชื่อใจใครได้บ้าง... กิ๊งก่อง...เสียงกริ่งดังทำให้ toshiyaสะดุ้งออกจากห้วงของความคิด รีบลุกขึ้นชะเง้อมองประตู...ใครกันนะที่มา... จากเสียงของคนสองคนกลายเป็นมากขึ้นเท่าตัว...ใคร... "หวัดดีdie หวัดดีshinya"kaoruเอ่ยทักทันทีที่ทั้งสองเปิดประตูให้ "หวัดดีkaoru "เสียงของทั้งสองที่อยู่ตรงประตูดังขึ้นพร้อมกัน "ดีdie ดีshinya" kyoโผล่หน้ามาจากด้านหลังของkaoru แล้วเอาคุกกี้ที่ขโมยจากของเยี่ยมtoshiyaที่kaoruซื้อกลางทางเข้าปาก "อื้ม ดีด้วย" "ดีด้วย" ทั้งสองก็เอ่ยทั้งเกือบจะพร้อมกันอีกครั้ง "เอ่อ...หวัดดีครับ diesan อ้อ!!shinchanด้วย หวัดดีครับ" miyabiเดินตามมาที่หลังสุดเพราะแบกของเยี่ยมสำหรับทั้งสามคนมาด้วย (ทำไมไม่แบกกันเองฟะ) "อ้าว!! miyachan หวัดดี มาได้ไงเนี่ย~~"dieเดินเข้าไปใกล้มากขึ้น พลางยิ้มกว้างเป็นมิตรให้ miyabiยิ้มหวานตอบกลับเช่นกัน แต่สายก็เหลือบเห็นshinyaที่ท่าทางลุกลี้ลุกลน "นี่~~shinchanจะไม่ทักผมหน่อยหรอครับ"miyabiเดินเข้าไปหา ฉับพลันshinyaก็หันมายิ้มแสดงอาการดีใจสุดๆ ทำเอาmiyabiอึ้งไปทันที "อ้าว~~หวัดดี miyachan สบายดีหรอ"shinyaเดินเข้าไปเกาะแขนmiyabiเบาๆ พลางยิ้มอย่างสดใส "ดีใจจริงๆ...ไม่ได้เจอกันตั้งนาน.."shinyaเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม miyabiมองshinyaที่ยืนยิ้มดีใจกับการที่ได้เจอเขาอย่างงงๆ แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ...เข้าใจแล้ว... "แหม~~ผมล่ะคิดถึงทุกคนที่สุดเลยครับ ผมนะเฝ้ารอให้ถึงวันนี้เร็วๆ จะได้เจอหน้ากันซะที ~~" miyabiพูดพร้อมกวาดตามองทุกๆคน ใช่...คิดถึงทุกคนที่สุดเลย โดยเฉพาะ toshiya...พี่ชายที่แสนดีของเขา...แต่ก็ต้องมีมารขวางคอทุกที... "เอ่อ...miyachanคงอยากเจอ totchiใจจะขาดแล้วล่ะสิ เข้ามาก่อนสิ ทุกคนเลย" dieเดินนำเข้าไป ก่อนที่ทุกๆคนจะเดินตามเข้ามาจนหมด dieเดินมาที่โต๊ะทานอาหาร จัดการวางของฝากของtoshiyaไว้(ถึงแม้จะมีรอยแอบกินก็เถอะ) และกำลังจะเดินผ่านบันไดไปยังห้องครัวแต่เขาก็เห็น toshiyaกำลังจะเดินเข้ามาที่ห้องรับแขก "totchi!!"dieพูดขึ้นเสียงดัง ...ยอมลงมาแล้วหรอ...dieคิดในใจอย่างดีใจสุดๆ toshiyaสะดุ้งเฮือกทันทีที่ได้ยินเสียงdie ....die...ไม่...ทำไงดี...ทำไงดี...toshiyaกำลังจะก้าวเท้าวิ่งขึ้นห้อง แต่ก็มีลำแขนนึงมาคว้าเอาไว้ได้ทัน "พี่toshiya!!!"น้ำเสียงสั่นเครือดังขึ้นทันทีหลังจากเยื้อร่างของtoshiyaไว้ได้สำเร็จ "ในที่สุดก็ได้เจอกันแล้ว ผมคิดถึงพี่ที่สุดเลย..."น้ำตาไหลพรากเป็นทาง miyabiเช็ดแล้วเช็ดอีกก็ไม่ยอมหยุดไหล รู้สึกตื้นตันใจที่สุด "miyabi "toshiyaหันมามองร่างที่เกาะเขาไว้ ริมฝีปากนั้นไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรต่อได้อีก... ตอนนี้ได้แค่โอบกอดร่างนั้นตอบกลับด้วยความดีใจเป็นล้นพ้นเท่านั้น ภาพที่สองพี่น้องนั่งกอดกันร้องไห้ทั้งคู่ ถึงแม้ว่าtoshiyaจะปลอบน้องไม่ให้ร้องไห้แต่ตัวเองก็ร้องเอาซะยกใหญ่ สมกับเป็นพี่น้องกันจริงๆ...อ่อนไหวง่ายและจริงใจ...ทุกคนได้แต่ยืนยิ้มดีใจกับทั้งสองคนที่ได้เจอกันอีกครั้ง... นับได้ก็เกือบ5ปีที่toshiyaหนีออกจากบ้านมา...แต่สำหรับtoshiyaแล้ว ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องดีใจขนาดนั้นด้วย ที่จริงการได้พบกับmiyabiนี้ก็ดีใจเหมือนกัน...ที่miyabi ร้องไห้นั้นเกือบจะเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับพี่ชายคนนี้... แต่เราที่ร้องไห้มากมาย...ไม่เข้าใจเลย......เราร้องไห้มากขนาดนี้ทำไมกันนะ... "มาเถอะ totchi miyachan มานั่งนี่เถอะ หวังว่าคงไม่นั่งกอดกันกลมยังนั้นตลอดทั้งวันหรอกนะ"kaoruพูดขึ้นหลังจากนั่งมองด้วยความดีใจอยู่เป็นนาน toshiyaเงยหน้าขึ้น บังเอิญสบตากับdieพอดี dieยิ้มให้บางๆ แต่toshiyaหลบหน้าทันที รีบจูงมือmiyabiไปโดยทำเป็นไม่เห็นdie dieมองtoshiyaที่กำลังเดินผ่านไป...เส้นกั้นของเราสองคนมันยังไม่ขาดใช่ไหม...ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันนิดเดียว...เวลาที่ชั้นเป็นอิสระ... ใจที่ขลาดกลัวก็ไม่สามารถรู้ถึงอะไรได้...จน...ปล่อยให้เกิดเรื่องร้ายๆมากขึ้นอีก...ชั้นเป็นคนที่แย่มากที่สุดเลย...dieเดินตามเข้าไปช้าๆ...เพียงแค่กลัว...ไม่อยากเห็นตัวเองไร้ค่ายามที่toshiyaขับไล่...กลัวแค่นี้เท่านั้น... "มาสิ ทั้งหมดเลยเดี๋ยวชั้นกับkaoru ไปจัดอาหารสำหรับทุกคนและก็เจ้าภาพแล้วกัน"shinyaเอ่ยเรียกเพื่อนและแขกรับเชิญอีกคนหนึ่งมานั่งรอที่โต๊ะทานอาหาร พร้อมกับเดินไปห้องครัวพร้อมกับkaoru "เอ่อ...เดี๋ยวครับ kaorusanมานั่งเถอะ เดี๋ยวผมไปช่วยshinchanเอง ผมเป็นคนขออาศัยมาด้วย มันไม่ดีน่ะครับ"miyabi ลุกขึ้นไปหาทั้งสองคน "เฮ้ย!!ไอ้miya อย่านะ!!" kyoเริ่มห้ามทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของmiyabi "เอาน่า...เดี๋ยวผมจัดการเองครับ"miyabiยิ้มให้kaoruเป็นการยืนยัน สายตาที่มุ่งมั่นนั้นทำเอาkaoruเกือบจะปล่อยฮาออกมา miyabiจัดว่าเป็นคนที่ทำอาหารได้แย่ที่สุดเท่าที่kaoruเคยเจอมา ตอนที่ทุกคน(นอกจากtoshiya)ยังไม่รู้อะไร ก็ทำkyoท้องเสียไปหลายวันมาแล้ว "เออ!!...ถ้าkyoอ้วกก่อนใครเพื่อน แสดงว่ายังไม่ผ่านเหมือนเดิมนะ "kaoruหัวเราะน้อยๆ พยายามรักษามาดตัวเองให้ได้มากที่สุด (เดี๋ยวหลุดแล้วจะกู่ไม่กลับ) "คร้าบ~~รออ้วกได้เล้ย.."miyabi ตะโกนแว่วๆกลับมาทำเอาkyoเริ่มใจสั่น(เฮ้ย!! Guจะรอดมั๊ย..^~^"//) "เอ่อ...kaoru"toshiyaเอ่ยเรียกเสียงเบา "หือ??มีอะไรเหรอ...ไม่ดีใจหรอไง...อุตส่าห์มาเยี่ยม แถมแบกเจ้าตัวป่วนมาด้วยน้า~~"kaoruเอ่ยอย่างยิ้มๆ แต่ที่จริงกลับเครียดเหลือเกิน totchมีอะไรใช่ไหม...พูดมาสิ... "คือ...ชั้น"toshiyaอำอึ้ง...บอกไปสิ อยากกลับบ้าน...บอกไปเลยtoshiyaกล้าๆหน่อย..เสียงข้างในร่ำร้องอยู่จนแทบจะทะลักออกมา....แต่ทำไงดี...dieอยู่ข้างๆตัวเขา... "คือtoshiyaเขาจะบอกว่า จะขออยู่เพิ่มจาก1อาทิตย์เป็นอาทิตย์กว่าๆน่ะ"dieเอ่ยขึ้นด้วยความรำคาญ toshiyaหันขวับไปมองdieทันที แต่พอdieหันมาสบตาด้วยแววตาดุๆนั่นก็เหมือนจะฆ่าเขาทุกครั้ง ทำให้toshiyaได้แต่ก้มหน้าก้มตาด้วยอารมณ์ที่เจ้าตัวก็ไม่คิดว่าตนเองก็มีเหมือนกัน...ความโกรธ...ความแค้น... "เหรอ??...อาการไม่ดีขึ้นเหรอ แต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนใกล้หายแล้วนี่"kyoเอ่ยขึ้นพร้อมมองtoshiya ด้วยแววตาเป็นห่วง "ไม่หรอก กลางวันก็อย่างนี้แหละ ตกกลางคืนทีไรเป็นต้องทรุดทุกที"dieหัวเราะในลำคอเล็กน้อยพร้อมกับจ้องตาkaoruตลอดเวลาที่พูด kaoruก็จ้องdieกลับเหมือนกัน...แต่เพียงแสดงรอยยิ้มออกมาเป็นการหลบเลี่ยงความในใจ... "อืม...งั้นไปพักบ้านชั้นบ้างก็ได้นี่ รบกวนนายมาวันนึงแล้ว..."kaoruพูดขึ้นพลางหันไปมองtoshiyaที่ออกอาการดีใจอยู่ไม่น้อย... "ไม่ต้องหรอก ย้ายไปย้ายมา เดี๋ยวไข้ขึ้น ช่วงนี้ totchiมันร่างกายอ่อนแอ จริงมั๊ยtotchi"dieหันไปยิ้มให้toshiya แต่รอยยิ้มนั้นมัน.... ". "toshiyaได้แต่พยักหน้ารับคำ เจ็บใจจริงๆ อีกนิดเดียวก็จะพ้นแล้ว...ขี้ขลาดที่สุดเลย...toshiya... "อืม...งั้นก็ได้"kaoruจ้องdieที่ยิ้มเหยียดใส่ ข่มขู่กันชัดๆ...ชั้นมองออก...totchi ชั้นช่วยอะไรนายได้บ้างกัน... "อื้ม!! งั้นชั้นจะลาก kaoruมาหานายทุกวันนะ คิดถึงนายมากๆเลย"kyoลุกขึ้นไปกอดtoshiyaไว้แน่นๆครั้งนึง ไม่นานก็ละออกมานั่งที่เดิม แล้วส่งรอยยิ้มแบบงงๆให้ทุกคนที่มองเขาเป็นตาเดียว "ทำไมหรอ???"kyoเกาหัวแกรกๆสายตามองdieที่จ้องอย่างโกรธๆ toshiyaที่มองอย่างดีใจ และkaoruที่มองอย่างอึ้งๆ...มีอะไรกันหรอไง... "เปล่าหรอก ก็ดีเหมือนกัน ชั้นจะมาทุกวันเลย"kaoruยิ้มให้dieที่ออกอาการไม่พอใจอยู่เต็มเปี่ยมแล้วก็toshiyaที่คลี่ยิ้มบางๆตอบกลับมา... ทางด้านshinyaกับmiyabi "นายคิดอะไรถึงยิ้มให้ชั้น"miyabiเอ่ยเสียงเย็นข้างๆร่างบางที่ทำกับข้าวอยู่ "เอ๊ะ!!อะไรเหรอ miyachanนายเป็นอะไรเปล่า"ร่างบางละจากหม้อแล้วหันมาจะสัมผัสหน้าผากmiyabi แต่miyabiก็คว้ามือนั้นไว้ก่อน "นายอย่ามาเฉไฉ...shin เล่นแบบนี้สมกับเป็นนายจริงๆ มุขตื้นๆ..." miyabiยิ้มอย่างเย็นชา shinมองหน้าmiyabiครู่นึง.... "ฮึ ถึงหลอกนายไม่ได้ยังไงก็หลอกใครได้หลายๆคน รวมทั้งพี่ชายสุดที่รักของนายด้วย..."shinยิ้มมุมปากพลางหันไปคนอาหารในหม้อต่อ "ฮึ...นายคิดยังไงถึงมาวุ่นวายกับพี่ชั้น"miyabi คว้าข้อมือข้างที่จับได้เมื่อครู่และกระชากอย่างแรง "ตอบมา!!!" miyabiเผลอตะคอกเสียงดังจนเอามือปิดแทบไม่ทัน "กลัวอะไร ...ถึงจะเข้ามาก็โกหกซะ...ไม่เห็นแปลก "shinหัวเราะในลำคอพร้อมกับสะบัดแขนที่ถูกดึงไว้ทิ้ง... "เก่งสินะ เรื่องแบบนั้นน่ะ..."miyabiเยาะเย้ยด้วยสายตา ถึงแม้จะเป็นน้องของtoshiyaก็จริง...แต่ทำไมเวลาจ้องมองดวงตาของแต่ละคนมันช่างแตกต่างกันเช่นนี้นะ...ที่จริงแล้วอ่อนไหวไม่ใช่รึ... "ฮึ...ถ้าไม่เก่ง นายก็คงไม่โง่มาถึงจนถึงตอนนั้นหรอก"shinยิ้มเหยียดที่มุมปาก ทำเอาmiyabiกำหมัดแน่นจนสั่นระริก... "นายลองต่อยดูสิ...เรื่องใหญ่แน่..."shinเอ่ยขึ้นลอยๆ พลางปิดแก๊สและตกแต่งกับข้าวเล็กน้อย "ฮึ...ไว้ค่อยเคลียร์ทีเดียวจบ...แล้วอย่าหวังว่าจะได้อยู่ลอยหน้าลอยตาต่อไปนะ!!" miyabiกระแทกเสียงพร้อมกับส่งสายตากร้าวให้อย่างไม่ลดละก่อนจะเดินออกไปอย่างฉุนเฉียวไม่น้อย... "ออกมาได้แล้ว ชั้นเบื่อหน้าไอ้พวกนั้น"shinเอ่ยขึ้นเบาๆหลังจากที่miyabiออกไปได้ครู่นึง มือทั้งสองข้างโอบกอดร่างกายที่เริ่มร้อนมากขึ้นทุกๆที shinปาดเหงื่อเม็ดใหญ่ที่ผุดขึ้นมา พลางหลับตาช้าๆ ก่อนที่จะหมดสติล้มลงไปทันที...แต่เป็นเรื่องที่คาดคะเนไว้แล้ว ไม่มีเสียงอะไรให้ตกใจ...ร่างทั้งร่างถึงจะล้มลงเลยก็จริง... แต่ได้ถูกจัดท่าทางให้ล้มพิงประตูได้อย่างพอดี... เสียงหอบหายใจรัวเหมือนกับจากขาดใจตาย เป็นแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว...ร่างบางบังคับลมหายใจโดนการผ่อนให้เป็นปรกติอย่างเร็วที่สุด เรียวคิ้วที่ขมวดแสดงถึงการพยายาม ดวงตาที่เอ่อไปด้วยหยดน้ำตาใสค่อยๆปิดลงเมื่อกลับสู่สภาพปรกติตามเดิม... ไปแล้ว...ไปแล้วใช่ไหม...คำถามที่วนเวียนจนแทบจะล้นออกมา กลับเข้าไปแล้วใช่ไหม... ภาพตรงหน้ามัวเหลือเกินเวลาลืมตาขึ้นมาทุกครั้ง... ทำไมชั้นต้องจำทุกอย่างได้ด้วย... ทำไมถึงต้องรู้เรื่องทุกอย่าง... ให้ชั้นเป็นเหมือนdieยังดีซะกว่าที่ต้องมานั่งทนทุกข์โดยการรับรู้ทุกสิ่งแบบนี้... ...นี่ชั้นเห็นแก่ตัวมากเลยใช่มั๊ย... หลังจากที่นั่งรออาการมึนหัวให้สงบ ร่างบางค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นมา รีบจัดเตรียมอาหารทั้งหมดพร้อมกับยกออกไปทันที... Part12 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 13 หลังจากที่รับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว kaoru kyoและmiyabiก็ลากลับบ้านไป shinyaไปล้างจาน ส่วนdie...ก็ตามขึ้นไปส่งtoshiyaในห้อง... "คิดจะหนีรึไง..."dieพูดน้ำเสียงเรียบ สายตาที่มองแบบนั้น มันเจ็บซะจนtoshiyaต้องเบือนหน้าหนี...หรือก็อาจจะเพราะกลัวด้วยละมั้ง... "อย่าคิดอีกครั้งเชียวละ ภายในอาทิตย์นี้ นายต้องอยู่กับชั้น!!"dieตะคอกเสียงดัง ทำเอาtoshiyaและshinyaที่อยู่ข้างล่างสะดุ้งเฮือก ประตูที่เปิดอยู่เล็กน้อยค่อยๆปิดเองด้วยแรงลม... toshiyaสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าประตูปิด มือที่สั่นเล็กๆนั้นกำแน่นภายใต้ผ้าห่มบางๆที่จับไว้แน่นหนา...ดวงตาลุกลิกไปมา มือทั้งสองที่สั่นนั้นขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากด้วยอาการตื่นตระหนก ทางหนีอยู่ไหน...ชั้นกลัว...ปล่อยชั้นไปเถอะ...นะ... "กลัวอะไรมากมาย ไอ้สิ่งที่ชั้นทำกับนายมันน้อยกว่าใครบางคนหลายเท่า"dieเริ่มลดเสียงลงแต่ก็แฝงการเน้นเอาไว้... toshiyaไม่ได้รับรู้อะไรเลยในตอนนั้น ได้เพียงแต่คิด...แล้วก็คิดเท่านั้น...คิดอะไรล่ะ...ไม่รู้...กำลังคิดอะไรอยู่...ชั้น...ไม่รู้... "อย่าทำเป็นไม่ได้ยินนะ!!!นายต้องฟังชั้น!!ต้องฟังทุกคำ!!มองมาที่ชั้นนี่!!!"dieบิดหน้าtoshiyaที่เหม่อลอยเข้าหาตนเอง น้ำตาที่เอ่อรอบๆดวงตาค่อยๆหยดลงบนมือของdie...เขารีบเอามือดันเข้าหาtoshiyaทันที มือข้างนั้น...ที่โดนน้ำตา... toshiyaเซล้มลงจากท่านั่งลงไป dieขึ้นคร่อมทันที พลางจูบไซ้แก้มนวลเบาๆ... "นายต้องมองแต่ชั้น ชั้นเท่านั้น...ชั้นที่เป็นของนาย..."dieกระซิบเบาๆพลางกัดใบหูนั้นเล่น ฟันขาวค่อยๆลากจากข้างบนลงมาพลางกัดเข้าที่ลำคอสวยจนtoshiyaเสียววูบทันที... "ชั้น...จะไม่...มองนาย...ไม่มอง...เด็ดขาด..."ครั้งแรก...คำพูดพร้อมน้ำตา...ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตาม แต่toshiyaก็ตอบคำถามdieเป็นครั้งแรก...คำที่ไม่ใช่คำห้ามอย่างเจ็บปวด แต่นี่คือคำตอบที่เจ็บปวดต่างหาก...และถึงแม้ว่าคำๆนี้จะก่อให้เกิดอะไรตามมาก็ตาม... "ไม่มอง...แต่ชั้นก็ต้องทำให้นายมองชั้น...มองชั้นคนนี้..."dieเอ่ยเสียงเบาแล้วค่อยๆไล้มือแกร่งไปที่แก้มนวล dieก้มลงไล้เลียช้าๆ...มือข้างหนึ่งเข้าซุกโอบหลังของtoshiyaแล้วกระชากขึ้น ทำให้หน้าท้องของtoshiyaสัมผัสกับหน้าท้องของเขาพอดี toshiyaลืมตามองหน้าdieที่จ้องเขาไม่วางตา ครั้งแรกอีกเช่นกันที่เค้ากล้า...มองตอบดวงตาคู่นี้...ที่ดุดัน..และก้าวร้าว... ริมฝีปากบางถูกประกบโดยทันที นานทีเดียวที่dieละออกมาก่อนจะเลียริมฝีปากล่างที่สั่นระริกนั้นก่อนจะแทรกเข้าไปลิ้มรสอย่างไม่รีบร้อน ปลายลิ้นที่รุกเร้าเข้าพัวพันอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบ...toshiyaค่อยหลับตาลงอีกครั้ง...ทำไมถึงไม่ต่อต้านนะ...มือน่ะ... ห้ามสิ...ท้วงสิ...ทำไมถึงนิ่งเฉยนะ...ทุกทีจะกลัวจนสั่นเลยไม่ใช่เหรอ... แต่ถึงจะไม่ขัดขืนแต่ก็ไม่ได้ตอบรับอะไร dieถอนริมฝีปากขึ้นมามองร่างตรงหน้าที่หลับตานิ่ง... ...ไม่ยอมมองชั้นงั้นรึ... Dieกระชากเสื้อสีขาวตัวบางนั้นออกเต็มแรงด้วยมือข้างที่ว่างอยู่ toshiyaเบิกตาโพลง dieฉวยโอกาสเวลานั้นทันที มือข้างที่โอบtoshiyaอยู่หันมาจัดการหยิบโซ่ใต้เตียงที่แอบเอาไว้ขึ้นมา...toshiyaมองสิ่งที่dieหยิบขึ้นมานิ่ง ร่างกายถอยหนีโดยอัตโนมัติ...แต่ถึงแม้จะไม่ทำโดยสันชาติญาณ...ยังไงก็ต้องหนี... "อย่านะ!!!...ไม่!!!"toshiyaดันโซ่สีดำที่หมายคอของเขาออกเต็มที่ dieหัวเราะเล็กน้อยที่ได้เห็นภาพตรงหน้า กลัวอีกแล้ว...สั่นอีกแล้ว...ฮึ...สะใจจริงๆ... แต่แรงที่มีมากกว่าย่อมชนะเสมอ มองดูสิ ร่างที่บอบบางนั่น...มีรึที่จะชนะเขาได้... มือเรียวทั้งสองดันเอาไว้ไม่ไหว โซ่เลยลื่นหลุดจากนิ้วทั้งห้าเข้ากระแทกที่คอทันที... toshiyaค้างไปชั่วขณะหนึ่ง มือทั้งสองของdieล็อคเข้าด้วยโซ่ที่คร่อมคอของtoshiyaอยู่ dieยิ้มที่มุมปากพลางจ้องมองtoshiyaที่พยายามจะดิ้นไปมาด้วยอาการทรมาน... toshiyaกัดฟันดึงโซ่ที่รัดคอเขาอยู่ด้วยแรงที่เหลือน้อยเต็มที่ ดวงตาที่เหลือกขึ้นอยู่ไม่สามารถที่จะปิดลงได้...ไม่สามารถลบภาพdieที่อยู่ตรงหน้าได้เลย...ยังไง...นายก็ต้องมองชั้น... dieจัดการล็อคโซ่ที่คอของtoshiyaไว้ แล้วกระตุกขึ้นมาเบาๆ "จูบชั้นสิ toshiya..."dieรอปฏิกิริยาจากtoshiyaเงียบๆ toshiyaที่ไอค่อกแค่กไปมา หันไปฟังคำสั่งด้วยน้ำตานองหน้า dieดึงโซ่ให้เลื่อนเข้ามามากยิ่งขึ้น toshiyaเบือนหน้าหนี ฟันขาวกัดริมฝีปากล่างแน่น...ไม่... dieเริ่มมีอาการไม่พอใจ โดยไม่ต้องรอฝ่ามือใหญ่ตรงเข้าตบใบหน้าขาวทันที ก่อนจะกระตุกโซ่อีกครั้งให้ร่างที่เซล้มลงไปกลับเข้ามาท่าเดิม "จูบชั้น!!!"dieตะคอกเสียงดัง toshiyaสั่นไปทั้งตัว...ทำไมถึงชอบบังคับกันนัก...นายต้องการอะไร...นายอยากได้อะไรจากชั้นกันแน่... ดวงตาที่ดุร้ายที่มองทีไรแล้วก็ผวา หากจะขัดขืนไม่ยอมก็จะโดนทำร้ายอีกแน่ๆ... ยอมๆซะมั่ง จะยอมปล่อยชั้นไปไหม...die... toshiyaยันกายเพื่อให้ทรงตัวได้สะดวกมากขึ้น ใบหน้าที่ปิดบังความเจ็บปวดนั้นจ้องมองปากของdieเนิ่นนาน...ชั่งใจรอ...แล้วสุดท้ายจะรอดไหม... toshiyaเอื้อมมือสัมผัสแก้มสีขาวนวลของdie ...ลูบไล้ช้าๆ...ด้วยฝ่ามือที่เย็นชืดไร้ความรู้สึกนั่น... ก่อนจะดันใบหน้านั้นให้เข้าใกล้ตน ทันทีริมฝีปากสีแดงสดนั้นประทับกัน dieก็รุกปลายลิ้นเข้าทันที toshiyaไม่ได้แสดงอะไรออกมา ได้แต่สัมผัสปากdieไปเรื่อยๆ...แค่นั้น... dieรู้สึกได้ก็ยิ่งโกรธมากขึ้น...ทำเป็นไม่สนใจชั้นรึ...เดี๋ยวนี้ทำแบบนี้เป็นแล้วรึไง...toshiya!!!... dieบีบแก้มทั้งสองของอีกฝ่ายจนช้ำแดง...dieจู่โจมเข้าจูบอย่างร้อนแรง...ปลายลิ้นเข้าไล้เลียลิ้นของtoshiyaอย่างชำนาญ dieกัดปากtoshiyaจนแตก...เลือดไหลออกเป็นทางจากมุมปากมาก...มากเกินจนน่าตกใจ...dieเลื่อนริมฝีปากลงไปเลียเลือดสีแดงที่กำลังไหล...ค่อยๆซึมซับขึ้นไปจนถึงปลายทาง แล้วมอบรสชาติหวานเฝื่อนนั้นให้...มือทั้งสองจัดการเอาโซ่ที่ล็อคคอของtoshiyaอยู่ขึ้นมาล็อคแขนทั้งสองด้วย แล้วพาดไปที่หัวเตียง พันกันหลายๆทบจนกระชากไม่หลุด... แต่ถึงอย่างไร toshiyaก็ออกแรงกระตุกข้อมือทั้งสองอยู่ดี หากจะอยากหนีก็ใช่... หากจะทนรับอารมณ์รุนแรงนั้นไม่ได้ก็ใช่...และหากจะพยายามสะกดอารมณ์ของตนด้วยก็ใช่อีกเหมือนกัน... "ไม่!!! Die...หยุดนะ!!..."toshiyaเอ่ยท้วงทันที ที่ถูกสัมผัสร่างกาย...ทำไม ทำไมชั้นถึงควบคุมตนเองไม่ได้เลยเวลาถูกนายสัมผัส...เวลาที่นายจะเริ่มทำร้ายชั้น...เวลาที่นายทำทุกอย่างลงไปด้วยอารมณ์โกรธ... แล้ว...ทำไมจูบนั่น...และ...มือทั้งสองของนายที่สัมผัสชั้นอย่างเบามือในตอนแรก...ทำไมไม่ทำให้สติชั้นหายไป... "ฮึก...อย่า!! ปล่อยชั้น!!" toshiyaกระตุกข้อมือแรงขึ้น เสียงโซ่ที่กระทบเหล็กที่หัวเตียงดังขึ้นเรื่อยๆ dieไม่สนใจได้แต่ลูบไล้มือของตนที่ช่วงลำตัวของtoshiyaเบาๆและเลื่อนลงมาหมายจะดึงกางเกงของtoshiyaออก toshiyaออกแรงรั้งขาเข้าเพื่อไม่ให้กางเกงหลุดออกไปจากตนได้ แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาของdieเลย...ก็แค่ออกแรงบังคับให้แยกออกก็หมดเรื่อง...ใช่...ทำไมtoshiyaถึงสู้เขาไม่ได้เลยนะ... "อย่า!! ...die!!"เมื่อรู้ว่าตนหมดทางสู้ จะทำอย่างไรได้นอกจากอ้อนวอนขอร้องเท่านั้น... dieยิ้มอย่างผู้มีชัย ก่อนที่จะโน้มตัวเข้าแลกจูบอีกครั้ง เรียวนิ้วที่เคลื่อนไปมาค่อยๆบุกรุกเข้าหยั่งเชิงก่อน "อ๊า!!...ไม่!!! ไม่!!!"toshiyaครางออกมาอย่างอดไม่ได้ เจ็บ...อย่าทำชั้นเลย...die... dieเพิ่มเรียวนิ้วอีกหนึ่งและดันเข้าไปมากยิ่งๆขึ้น เสียงครางของtoshiyaก็ดังมากขึ้นเรื่อยๆ...มันทำให้ใครบางคนร้อนรนทุกครั้งที่ได้ยินเสียงนั่น... shinyaเดินไปมาอย่างกระสับกระส่าย ก่อนที่dieจะขึ้นไปนั้นก็สั่งห้ามเขาขึ้นไป...และไม่ต้องเดา...แค่ได้ยินเสียงก็รู้ว่าอะไรเกิดขึ้น shinyaเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นสอง น้ำตาเริ่มเอ่อเต็มดวงตา มือขาวนั้นค่อยๆปาดมันออก และพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ totchi...ชั้นจะไปช่วยนาย... โดยไม่รอช้าshinyaรีบวิ่งขึ้นไปทันที... "die!!! die!!! เปิดเดี๋ยวนี้นะ die!!! เปิด!!!" มือทั้งสองออกแรงทุบประตูโดยไม่ยั้ง ไม่มีเสียงที่เป็นคำตอบกลับมา มีแต่ยินเสียงอื่นที่ยังคงดังอยู่เรื่อยๆเท่านั้น... dieไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น สายตา ร่างกาย ทุกอย่าง...ตอนนี้ไม่มีสติอะไรเหลืออีกแล้ว...มีเพียงแค่จับจ้องและสัมผัสร่างตรงหน้าเท่านั้น... "die!!! die!!! เปิด!!!" shinyaพยายามกระแทกประตูและหวังจะให้มันเปิดออก...และก็เป็นไปตามนั้น...แค่สองสามครั้งประตูก็เปิดออกแล้ว... shinyaไม่ได้มัวสงสัยอะไร...ตอนนี้...ตอนนี้ toshiyaสำคัญที่สุด!!... แต่เมื่อshinyaเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับอึ้งไปทันที ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง...ภาพในครั้งแรกที่เขาได้เห็นในห้องที่studioซ้อนขึ้นมาอย่างชัดเจน... toshiyaที่กรีดร้องอย่างเจ็บปวด และdie...ที่กำลังทำร้ายtoshiyaอย่างร้ายกาจ... "ไม่!!!!!!!!!"shinyaกรีดร้องขึ้นเสียงดัง...รีบลุกขึ้นไปคว้าdieและดึงออกทันที น้ำตาที่ไหลออกมาดูเหมือนจะหยุดไหลโดยยาก ความเจ็บปวดนี้มันอะไรกัน...ทำไมมันถึงรุนแรงเพียงนี้... "อย่าแตะต้องtoshiyaนะ!!!ออกไปนะ!!!ออกไป!!!"shinyaดึงตัวdieออกอย่างแรง น้ำตาทั้งหมดถูกซึมซับเข้าไปที่เสื้อของdieจนเปียกชื้น...dieสะบัดshinyaออกไป ทำให้shinyaถลาล้มลง แต่shinyaก็รีบลุกขึ้นและเข้าไปทุบตีdieทันที "die!!! กลับมาสิ!!!กลับมา!!!"shinyaตะโกนขึ้นเพื่อเรียกสติdie แต่เขาก็เหมือนจะไม่รับฟัง มือนั้นยังคงสัมผัสร่างตรงหน้าอยู่เช่นเดิม toshiyaก็ไม่รับรู้อะไร ได้แต่ร้องไห้และกรีดร้องเหมือนคนบ้าเท่านั้น ในใจตอนนี้มืดมิดไปหมดแล้ว สิ่งที่ครอบงำจิตใจที่เข้มแข็งให้ขลาดกลัว... "กลับมาสิ!!!die!!!" น้ำเสียงที่ปนเสียงสะอื้นยังคงดังต่อไป ทำไงดี...die...กลับมา... dieทาบตัวลงไซ้ซอกคอtoshiyaเบาๆ ริมฝีปากนุ่มค่อยๆลิ้มรสไปเรื่อยๆ และขึ้นไปจูบริมฝีปากนั้นเบาๆ ค่อยๆไล้ซับน้ำตาที่มากมายบนใบหน้าขาวนวลนั้นพร้อมกับการกระแทกร่างอย่างไม่หยุดยั้ง... shinyaหลับตาแน่น ร้องไห้สะอื้นหนักมากขึ้น พร้อมกับถลาเข้าเบียดdieเพื่อเข้าไปกอดtoshiyaไว้ ทำให้dieไม่สามารถแตะต้องอะไรtoshiyaได้... "ทำอะไรน่ะ ออกไป!!!"dieตะคอกเสียงดัง อารมณ์โกรธดั่งพายุที่รุนแรง มือตรงเข้าจิกหัวshinyaขึ้นแล้วเหวี่ยงลงไปกระแทกพื้น shinyaยันกายขึ้นด้วยความเจ็บปวด ร่างบางลุกขึ้นไปตบหน้าdieเข้าเต็มแรง... "มองสิ!! toshiyaน่ะ...มองสิ!!! นายทำอะไรเขา นายทำอะไร!!!"shinyaตะคอกเสียงดัง มือรีบปาดน้ำตาที่ไหลออกมา พร้อมกับลงไปกอดร่างที่สั่นระริกนั้นอีกครั้ง "นายทำร้ายเขา!!! นายทำร้ายtoshiya!!! ได้ยินมั๊ย!!!" shinyaร้องไห้หนักยิ่งๆขึ้นพร้อมกับร่างในอ้อมกอดที่สะอื้นไห้ไม่แพ้กัน dieหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาที่จ้องมองร่างทั้งสองตรงตา บัดนี้ค่อยๆมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมา...toshiya...นี่ชั้น... มือที่กำโซ่ที่พันธนาการร่างข้างใต้เขาค่อยๆคลายออก มือนั้นตรงเข้าจับมือขาวนวลที่สั่นไม่หยุดเอาไว้ ร่างสูงค่อยๆบรรจงจูบที่มือนั้นเบาๆพร้อมน้ำตาที่แสนเจ็บปวด shinyaเงยหน้ามองdieที่เงียบไป พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือทั้งสองของเพื่อนทั้งสองเอาไว้ "die..." shinyaเอ่ยขึ้นเบาๆ...คงจะเจ็บไม่น้อยเลยใช่ไหม...สิ่งที่นายได้รับมาทุกอย่างมันเจ็บจริงๆ...ทำไมนายต้องเป็นคนที่รับความผิดทุกอย่างที่ไม่ได้ทำด้วย...แต่สุดท้ายนายก็ต้องรับผิดพร้อมๆกับมัน เพราะร่างกายนี้ก็เป็นของๆนาย...เหมือนกับชั้น...ชั้นคนนี้ที่ไม่แตกต่างอะไรกับนายเลย...เพียงแต่ชั้นไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรเลยเท่านั้นเอง... dieเข้าประคองtoshiyaขึ้นมาอย่างเบามือที่สุด กลัวเหลือเกิน...กลัวว่าสิ่งในอ้อมกอดนี้จะแตกสลายหายไปง่ายๆ...dieบรรจงกอดร่างในอ้อมแขน น้ำตาแห่งความผิดยังไหลไม่หยุด ...ขอโทษ...toshiya...ขอโทษ...ชั้น...ชั้นผิด...ชั้นผิดเอง...ชั้นมันไม่เข้มแข็งพอ...ชั้นมันอ่อนแอ...ชั้นอยากจะปกป้องนาย...แต่ชั้นกลับทำร้ายนาย...มือนี้ทำให้นายแปดเปื้อน...ขอโทษ...ได้โปรด...อย่าเกลียดชั้น...จะโกรธ...จะอะไรก็ได้...แต่อย่าเกลียดชั้นเลย...toshiya...ชั้นรักนายนะ...ชั้นรักนาย...ที่สุด... part 13 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 14 ก่อนที่ทุกคนจะอ่านตอนนี้ ก็ขอชี้แจงไว้ก่อนนะคะ ว่าทุกอย่างที่เกี่ยวกับช่วงเวลาที่ la sadies เปลี่ยนเป็น dir en grey นั้น อาจจะมีบางส่วนที่ไม่เป็นความจริง และบางส่วนก็เป็นความจริงที่เราพอรู้มาบ้าง เรื่องจริงเป็นอย่างไร เราก็ไม่รู้แน่ชัดหรือละเอียดอะไรนัก มันเป็นficที่เราแต่งขึ้นมา เพราะฉะนั้นก่อนที่จะอ่านตอนนี้ ขอให้ตัดความจริงออกไปก่อนละกันนะจ๊ะ... --^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- ---^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- --^0^-- ตอนนั้น...วันที่น่าเบื่อที่สุด...วันๆที่ไม่มีอะไรเลย... ผ่านมากี่เดือนแล้วนะ นับตั้งแต่ที่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น...la:sadiesต้องขาดสมาชิกไปคนหนึ่ง จากวันเวลาทั้งหมด ตอนนี้ก็เหลือกันแค่สี่คน ต่างคนต่างไม่พูดอะไร ไม่มีการโต้เถียงอะไรกัน... วันเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆเหมือนไร้จุดหมาย... เพลงที่เกลื่อนกลาดอยู่โต๊ะปลิวกระจาย...kaoruที่นั่งเงียบอยู่ตรงหน้าต่าง สายตาทอดมองอย่างเหม่อลอย...เรียวคิ้วที่ขมวดอยู่ ทำให้บางคนอึดอัดใจไม่น้อยเลย...kyoที่นอนหลับอยู่ข้างๆ ถึงแม้จะตีหน้าเฉย แต่น้ำตาของนายก็มีเหลือคราบไว้ให้เห็นอยู่เสมอ...shinya ที่นั่งเงียบพร้อมกับถือการ์ตูนอยู่ในมือ ชั้นรู้...นายไม่ได้อ่านมัน แต่นายแกล้งทำเป็นอ่านต่างหาก...ทุกคนต่างไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรเลย...ได้แต่นึกทบทวนวันเก่าๆที่ผ่านมาเท่านั้น... แต่แล้ว...หลังจากที่ทุกคนพยายามที่จะลืมมัน...พยายามจะลุกขึ้นสู้...kaoruก็ได้โพล่งมาว่า "ชั้นจะหามือเบสใหม่เอง" ตอนนั้นแหละ...ชั้นเริ่มเห็นทางที่จะก้าวต่อไป...ใช่...kaoruบอกว่า "พวกเราไม่จบง่ายๆหรอก" และตอนนั้น ที่ทุกคนต่างเฝ้ารอสมาชิกคนใหม่ที่นัดเจอกันในวันนี้ ทุกคนต่างซ่อนเร้นความตื่นเต้นที่ก่อตัวขึ้นมาเล็กๆของตนเอาไว้กันทุกคน น่าหัวเราะ...เก๊กท่ากันซะยกใหญ่... พอใกล้ถึงเวลา kyoก็ออกไปแอบมองหน้าประตูอยู่นาน แต่พอเห็นkaoruเดินมาก็รีบวิ่งมาตะโกนใหญ่เลยว่า "เฮ้ย!! มาแล้ว มาแล้ว" ทำเอาshinyaควานหาหนังสือการ์ตูนแทบไม่ทัน ชั้นได้แต่หัวเราะกับอาการของทั้งสองคนนั้น ตื่นเต้นขนาดนั้นเชียว... แต่ชั้นก็รู้สึกตื่นเต้นนิดนึงนะวันนั้นน่ะ...วันนั้นชั้นน่ะมาแต่เช้าเลยเพื่อมาเก็บขยะที่มันเกลื่อนโต๊ะอยู่เอาไว้...ตอนนั้นก็คิดอยู่เหมือนกันว่า ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ตื่นเต้นอะไรกัน... และเสียงรองเท้าของคนสองคนก็หยุดอยู่หน้าประตู kaoruเดินเข้ามาคนเดียว แล้วไหนล่ะ มือเบสของพวกเรา... "นี่ๆ ชั้นลากเอามือเบสคนใหม่มาแล้วนะ"kaoruเอ่ยพร้อมรอยยิ้มสดใสที่ช่วงนี้แทบจะไม่ได้เห็นเลย "เฮ้ย!!สนใจกันหน่อยสิวะ ไอ้เตี้ยอย่านอนสิ shinyaด้วย การ์ตูนน่ะเอาไปเก็บเลยนะ!!~"เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบรับ kaoruก็รีบเดินเข้าไปเขย่าตัวkyoที่แกล้งหลับอยู่ซะยกใหญ่ ไม่วายหันมาว่าshinyaอีกด้วย shinyaก็ทำไปไม่สนใจก็ยังทำเป็นอ่านการ์ตูนต่อไป "ชิ!! ชั้นอุตส่าห์ลักพาตัวมานะเนี่ย~~เออ ด้าย~~ชั้นจะพาเขาเข้ามาแล้วนะ ห้ามแกล้งอะไร toshiyaนะ"kaoruพูดไปก็เดินไปที่ประตู ระหว่างนั้นเจ้าตัวขี้เก๊กทั้งสองก็เหลือบๆมองอยู่เหมือนกัน kaoruชะเง้อหน้าไปพูดกับคนๆหนึ่ง...อืม...ชื่อtoshiyaเหรอ...ชั้นได้แต่คิดอยู่อย่างนั้น พอนายเดินเข้ามา...kaoruก็ให้นายแนะนำตัวให้ฟัง ท่ามกลางคนสามคนที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ไม่มีใครตอบอะไรเลย kaoruถึงกับวีนแตก รีบกระชากตัวkyoขึ้นนั่งทันที และก็คว้าการ์ตูนshinyaโยนทิ้งด้วย สายตาอาฆาตก็ส่งมาถึงชั้นเหมือนกัน ตอนนั้นkaoruโวยวายเสียงดังจนนายทำอะไรไม่ถูกเลย...หน้าขาวๆนั้นก็แดงขึ้นด้วย...น่ารักดี... และในที่สุดพวกเราก็เริ่มต้นขึ้นใหม่โดยมีนายเข้ามาอยู่ด้วยในนามdir en greyทั้ง5 นับตั้งแต่ตอนนั้น... แต่สุดท้ายshinyaก็กลายเป็นคนที่นายสนิทมากที่สุดละมั้ง...นายมักจะไปไหนมาไหนกับshinyaอยู่เสมอๆ รอยยิ้มที่สดใสและอ่อนโยนของนายนั้นทุกคนได้รับเท่าเทียมกันหมด...แต่ชั้นมักจะคิดอยู่เสมอว่า"shinyaกำลังแย่งส่วนของชั้นไป"... ทุกๆครั้งที่มือขาวๆนั้นที่กำลังเล่นผมสีน้ำตาลของshinyaอยู่นั้นสัมผัสอย่างเบามือ...ชั้นที่นั่งอยู่มุมห้องคอยเฝ้ามองนายอยู่เสมอเลยนะ... ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว...วันที่นายเข้ามา...ดวงตาของชั้นก็ตกเป็นของนายทันทีเลย อาจจะทุกอย่างด้วยละมั้ง...แต่ชั้นมันนิสัยไม่ดี เวลานายพูดด้วยหรืออะไรก็ตาม ชั้นจะต้องทำไม่ดีใส่นายทุกครั้งเลย แต่นายก็ไม่เคยโกรธชั้นเลย...แต่ตอนนี้นายก็คงโกรธชั้นมากๆเลยใช่มั๊ย...แต่อย่าเกลียดชั้นนะ...อย่าเกลียดชั้น...เพราะชั้นรักนาย...toshiyaชั้นรักนาย... "die..."เสียงที่เบาราวกระซิบเอ่ยขึ้นข้างๆหู...เสียงเหมือนอยู่ห่างไกลเหลือเกิน แต่ฉับพลันก็กลับก้องอยู่ในหัว... "....อืม...shinya เหรอ "ร่างสูงค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับยันตัวขึ้นจากท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน(ท่าที่ใครๆชอบแอบหลับเวลาเรียนอ่ะ) มือแกร่งที่คอยประคองกุมมือของร่างที่นอนอยู่ตลอดทั้งคืนกระชับแน่นขึ้น สายตาที่ทอดมองร่างนั้นช่างเจ็บปวด น้ำตาเริ่มคลอเอ่ออีกครั้ง แต่เจ้าตัวก็รีบปาดน้ำตาออกก่อนที่จะรินไหลทันที ไม่อยากอ่อนแอ...อยากเข้มแข็งเพื่อปกป้องนาย... "die...นายไปนอนที่ห้องนายเถอะ เดี๋ยวทางนี้ชั้นดูแลต่อเอง "shinyaเดินเข้ามาแตะบ่าของdie เพื่อเป็นการให้กำลังใจ แต่ร่างสูงกลับส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ล่ะ...ชั้นจะอยู่กับtoshiya ชั้นจะดูแลเขา " dieยืนยันเสียงเบา มือค่อยๆไล้ลูบไปตามแก้มนวลของtoshiyaที่หลับสนิทอยู่ตรงหน้าเขา ค่อยๆไล้ไปเรื่อยๆ...มือนั้นปัดเส้นผมที่ปรกหน้าลงมาเบาๆและกลับมากุมมือนุ่มของร่างนั้นอีกครั้ง...แก้มของเขาสัมผัสกับมือนั้นอย่างอ่อนโยน dieหลับตาลงเพื่อส่งความรู้สึกต่างๆที่ล้นเอ่ออยู่เต็มหัวใจ....อยากบอกเหลือเกิน...แต่ผลตอบรับจะเป็นยังไงนะ... "ก็ได้...ตามใจนาย...ชั้นจะไปเตรียมข้าวเช้าให้นะ"shinyaมองร่างทั้งสองก่อนที่จะหันหลังเดินออกไป... ...ไม่เป็นไรหรอก...ทุกอย่างต้องจบลงด้วยดี...สุดท้ายก็คือชั้น...ที่รักนาย...ชั้นดีใจ...ที่นายจะต้องมีความสุข...ถึงแม้มันจะอีกยาวนาน...ถึงแม้นายจะต้องเจ็บปวดต่อไปอีกเท่าไร...ชั้นจะทำลายทุกอย่างเพื่อนายเอง...ชั้นสัญญา... เสียงเดินค่อยๆเบาลงไปจนลับเสียงหลังจากที่เสียงประตูปิดลง... ................. "ตื่นแล้วหรอ "เสียงอ่อนโยนดังขึ้น มือนั้นที่กุมมือเอาไว้กระชับแน่นขึ้นอีก "นายไข้ขึ้นอีกแล้ว..."มืออีกข้างที่เอื้อมไปสัมผัสหน้าผากของอีกฝ่ายลูบไปมาเบาๆ toshiyaลืมตาขึ้นมองร่างข้างๆอย่างมึนงง คงเพราะเพิ่งตื่นประกอบกับความอ่อนล้า ประสาทสัมผัสทุกอย่างจึงช้าไปหมด... "อืม..."toshiyaเอื้อมมือขึ้นมาลูบคอเบาๆ...และขึ้นไปที่มุมปากที่แตกอยู่...เจ็บจัง... เลื่อนขึ้นไปอีกเพื่อกุมหัวเอาไว้ ดวงตาที่หยีเล็กๆค่อยๆปรับแสงจนดวงตาเปิดกว้างเป็นปรกติ...ร่างกายที่อ้อนล้าไม่สามารถเคลื่อนที่ได้มากนัก...แต่เมื่อเห็นdieเท่านั้น ร่างกายที่กำลังอยู่ในภาวะอ่อนแอก็พยายามค้นหาเรี่ยวแรงเพื่อหนีทันที... dieรีบถลาเข้าไปประคองกอดร่างที่กำลังจะลุกหนีเมื่อเห็นว่าร่างใต้ผ้าห่มพยายามที่จะเคลื่อนไหวตัวออกห่าง... "นายอย่าเกลียดชั้นนะ...ฟังชั้นก่อน..."dieเอ่ยเสียงสั่น ...ไม่แพ้กับร่างกายของtoshiyaเลยที่สั่นกลัว... "ชั้นอยากให้นายเข้าใจ...ว่าชั้นไม่ได้ทำ...ชั้นไม่ได้ทำ..."dieยังคงพร่ำบอกเรื่อยไป ร่างในอ้อมกอดไม่ได้พูดอะไร แต่มือทั้งสองก็ออกแรงดันปกป้องตัวเองไว้ด้วยแรงเพียงนิด dieรู้ว่าตอนนี้toshiyaไม่รับรู้อะไรแล้ว ตอนนี้มีแต่ความกลัวครอบงำอยู่เท่านั้น แต่dieก็ยังคงพูดต่อไป ยังไงก็ขอให้ได้บอก...อยากให้นายเข้าใจ...อยากเกลียดชั้นเลย...ขอร้อง... "นายฟังนะ คนนั้นไม่ใช่ชั้น...ไม่ใช่ชั้น "dieพยายามย้ำเอาไว้ หวังเพียงนิดว่าจิตใจภายในความมืดมิดตอนนี้คงจะรับฟังบ้าง... "ไม่...อย่าเลย...ชั้นกลัวนาย...die...อย่า..."toshiyaเอ่ยด้วยเสียงเครือๆ หยาดน้ำตาที่ไหลรินจากดวงตาคู่ที่มองอย่างเหม่อลอย...คำทุกคำที่ฝังอยู่ในจิตใจทุกคำ...ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาบ้าง เป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของความรู้สึกแท้จริงเท่านั้น... dieส่ายหน้าช้าๆก่อนที่จะดันใบหน้าขาวนวลนั้นเข้าหาอกของตัวเอง มือใหญ่ลูบผมสีดำสนิทนั้นอย่างรักใคร่...กอดปลอบอย่างอ่อนโยน...ถึงแม้ข้างในจะเจ็บปวดจนแทบอยากจะทำร้ายตัวเอง...อยากจะฆ่าไอ้ร่างชั่วๆข้างในนั้นเหลือเกิน... toshiyaขัดขืนอยู่ครู่นึง แต่ไม่นาน...ความรู้สึกบางสิ่งก็ถูกปลดปล่อยออกมา จนtoshiyaยอมหยุดนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของdieโดยง่าย toshiyaเริ่มร้องไห้ออกมามากขึ้น เสียงสะอื้นถี่ขึ้นจนแทบจะหยุดหายใจ น้ำตาที่ไหลลงมาถูกซึมซับลงไปในเนื้อผ้าของร่างสูงจนเปียกชื้น...มือทั้งสองข้างที่เกาะยึดแขนข้างหนึ่งของdieนั้นสั่นระริก... เสียงขึ้นบันไดดังขึ้น จนมาหยุดอยู่หน้าประตู ก่อนที่มันจะถูกเปิดออกเบาๆ... "die ไปทานข้าวเถอ-......"shinyaโผล่หน้ามาจากขอบประตูและเอ่ยเรียกdieเบาๆ แต่ก็หยุดชะงักไว้นานจนdieพยักหน้าเป็นเชิงเรียกเรียก shinyaค่อยๆก้าวเดินเข้าไปที่เตียงช้าๆ ก่อนจะขึ้นและคลานไปนั่งข้างหน้าtoshiyaที่ตะแคงร้องไห้ในอ้อมอกของdieอยู่... "totchi " น้ำตาที่เอ่อรอบๆดวงตาอยู่นานค่อยๆไหลออกมาเมื่อเห็นร่างที่ตนเรียกลืมตาขึ้น... "ไม่เป็นไรนะ...ไม่เป็นไร"shinyaเข้าไปกอดtoshiyaไว้อีกคน...เช่นกัน...ในช่วงแรกจิตใต้สำนึกยังคงต่อต้าน...แต่สุดท้ายก็ยอมอยู่นิ่งๆเช่นเคย...ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน...ถึงแม้จะกลัว แต่ก็ไว้วางใจคนที่ตนเองพร่ำบอกว่าทรยศได้อย่างประหลาด... dieไล้แก้มของตนลงบนผมนิ่มสีดำขลับ น้ำตาของตนไหลซึมลงบนเรือนผมนั้นอย่างแสนเจ็บปวด...shinyaก็จูบซับน้ำตาtoshiyaให้อย่างปวดร้าว...มือทั้งสองของคนสองคนกำลังโอบกอดตัวtoshiyaอย่างอบอุ่นที่เคล้าน้ำตาของทั้งสองไว้ด้วยเช่นกัน... นานทีเดียวที่ทั้งสามคนนั่งกอดกันอย่างนั้นอยู่เงียบๆ...จนtoshiyaหลับไปทั้งๆอย่างนั้น...เป็นช่วงครู่นึงที่คนๆหนึ่งทบทวนเรื่องเก่าๆอีกครั้ง... "shinya...นาย...รักtotchi...ใช่ไหม"dieเอ่ยขึ้นเบาๆทั้งๆที่ตนหลับตาอยู่...ทำให้shinyaที่กอดแนบใบหน้าอยู่ที่ช่วงเอวของtoshiyaลืมตาขึ้น... "นายรักtotchiตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้ว...ใช่ไหม"dieกล่าวถามย้ำอีกครั้ง...ดวงตานั้นก็ยังคงปิดสนิทอยู่เช่นเดิม... "อืม..."shinyaตอบกลับเบาๆ ใบหน้าที่หันข้างนั้นซุกเข้าอีกนิด...หยาดน้ำตาเริ่มซึมออกมาเล็กน้อย... "นายล่ะ ."shinyaเอ่ยถามกลับบ้าง...เมื่อจบประโยคสนทนานั้นไปได้ครู่นึง "ตั้งแต่แรกพบ..."dieตอบเบาๆพลางจูบไซร้เรือนผมนั้นเบาๆ...และกอดกระชับtoshiyaมากขึ้น... "แต่นายชอบปิดบังความรู้สึกตนเอง...จิตใจดวงที่ลึกที่สุดของนายถึงได้รุนแรงเกินไป..."shinyaพูดเสียงเรียบไปเรื่อยๆ shinyaค่อยๆจับมือนุ่มของtoshiyaขึ้นมาจุมพิตลงไป ก่อนที่จะนำมือข้างนั้นขึ้นมาสัมผัสแก้มใสๆของตนเอง... "เราไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลย..."shinyaหลับตาลงอีกครั้ง ตอนนี้รู้สึกว่าตนเองมีความสุขเหลือเกิน ถึงแม้ว่าจะขมขื่นเพียงใด...เป็นครั้งแรกที่ได้ใกล้ชิดร่างๆนี้...ตอนนี้ขอแค่เท่านี้ก็เพียงพอ...แค่ตอนนี้เท่านั้นที่ชั้นได้กอดนายอย่างเต็มที่เป็นครั้งสุดท้าย... "ไม่ได้แตกต่าง??....นายหมายความว่าไง..."เรียวคิ้วขมวดเล็กน้อยด้วยความงุนงง ดวงตาที่ปิดสนิทกลับลืมตาขึ้น... "ชั้นก็เป็นเหมือนนาย...จิตใจของชั้นถูกแบ่งเป็นสองเหมือนนาย เพียงแต่...นายไม่สามารถรับรู้ทุกอย่างในตอนที่นายหลับไหลอยู่ข้างในได้เท่านั้น..."shinyaเอ่ยตอบยาว...ท่ามกลางเสียงเงียบกริบที่ตั้งใจฟังเขาอยู่... "....." dieไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่นั่งฟังเงียบๆเท่านั้น "แต่ชั้นสิ...ชั้นสามารถรับรู้ทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา...คอยมองชั้นอีกคนที่ทำทุกๆอย่างอยู่ข้างในนี้..."shinyaเลื่อนมือขึ้นมาแตะที่หน้าอกตนเองเบาๆ มือขาวนั้นค่อยๆกำเข้าช้าๆจนสั่น... "ชั้นอยากจะเป็นแบบนาย ชั้นไม่อยากรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดต่อหน้าต่อตาโดยที่ชั้นไม่ได้ทำ...ชั้นรู้...ว่าสิ่งนี้มันเห็นแก่ตัวที่สุด...ชั้นเป็นคนที่เลวมาก...แต่ชั้นก็ทนไม่ได้ที่ได้เห็นทุกสิ่งที่เจ็บปวดแบบนี้ "น้ำตาเริ่มไหลรินออกจากดวงที่ปิดอยู่อีกครั้ง...ร่างที่สั่นไปด้วยแรงสะอื้นนั้นเอื้อมมือทั้งสองเข้าโอบกอดtoshiyaแน่นขึ้นอีก... toshiya...ชั้นก็อยากจะปกป้องนาย...ชั้นอยากจะช่วยนายทุกอย่าง...แต่ความมั่นใจของชั้นมันน้อยเหลือเกิน...ชั้นไม่แน่ใจพอที่จะต่อต้านจิตใจข้างในของชั้นได้...แต่ชั้นจะรอวันที่นายจะได้รับความสุข...ต้องมีวันนั้นอย่างแน่นอน...ชั้นจะอยู่กับนายไปจนกว่านายจะได้รับมัน...ชั้นคนนี้จะรอไปพร้อมกับนาย... ไม่มีเสียงเอื้อนเอ่ยกลับมาเช่นเดิม...แต่shinyaก็ได้รับรู้ถึงความอบอุ่นจากมือใหญ่ที่กำลังสัมผัสเรือนผมเขาอยู่... "ขอบใจนะdie...ชั้นรู้ว่านายจะต้องทำมันได้"shinyaค่อยๆยันตัวขึ้น ปล่อยสัมผัสทุกอย่างที่เขาบรรจงแตะต้องออกอย่างเบามือ...รอยยิ้มบางๆนั่นดูอ่อนโยน...ร่างบางลงไปจากเตียงก่อนที่จะเดินไปที่ประตู.. "สิ่งที่นายทำได้...ชั้นจะรอมัน..."shinyaก้าวเท้าออกจากห้องไป dieที่มองตามอย่างไม่เข้าใจนั้นก็ค่อยๆอุ้มร่างที่ตนเองกอดอยู่นั้นลงวางที่เตียงนุ่ม "สิ่งที่ชั้นทำได้..."dieทวนคำที่shinyaพูดก่อนที่จะออกจากห้องอย่างงงๆ "อะไร..."dieถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงจูบหน้าผากtoshiyaเบาๆแล้วเดินออกจากห้องไป... ................. part 14 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 15 หลังจากที่เสียงประตูปิดลง ร่างสูงก็เดินลงบันไดไปยังชั้นล่าง เพื่อไปหาshinya แต่ก่อนที่จะไปถึงกลับได้ยินเหมือนเสียงคนล้มลงจากข้างล่าง dieตกใจมากและรีบวิ่งลงไปทันที ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างบางที่ล้มลงหมดสติอยู่ในห้องครัว dieวิ่งเข้าไปประคองร่างนั้นไปยังโซฟาตัวใกล้ๆทันที "shinya..."dieตบหน้าshinyaเบาๆเป็นการเรียกสติ ไม่นานร่างที่นอนอยู่ก็ค่อยๆลืมตาขึ้น "..."ไม่มีเสียงพูดใดๆ สายตาที่จ้องมองฉับพลันดูแปลกๆ "นายเป็นอะไรมากรึเปล่า"dieเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง มือที่วางอยู่บนหัวไหล่เขย่าเล็กน้อย "ไม่"ร่างบางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ และปัดมือของdieออก... dieอึ้งเงียบไป ทำให้ร่างเบื้องหน้าฉุกยิ้มร้ายขึ้น... "แย่จริงๆ ฮึ...ปล่อยให้ออกมานานไม่ได้เชียว ชอบเอาปากพล่อยๆไปเที่ยวบอกใครต่อใครนัก"ร่างบางสบถพร้อมจ้องมองdieไม่ละสายตา "แต่ก็ช่าง... ถือว่าทำบุญไปก็แล้วกัน...อีกอย่างถึงนายรู้ไป ก็ใช่ว่าคนโง่อย่างนายจะทำอะไรได้" มือตรงเข้าสัมผัสใบหน้าคม นิ้วเรียวยาวนั้นกรีดเล็บลงไปไม่แรงนัก แต่ก็พอให้รู้สึกเจ็บได้... "อะไร?? นายพูดอะไรน่ะshinya!!" dieพูดเสียงดัง ค่อยๆถอยห่างจากร่างข้างหน้าทีละนิด... "shin!!! ชั้นชื่อshin!!!" เสียงตวาดทำให้dieสะดุ้งเฮือก ร่างสูงรีบลุกขึ้น เท้าก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆจนติดกำแพง... "นายนี่มันน่าโมโหนัก...เห็นแล้วหมั่นไส้!!" มือขาวฟาดลงไปที่แก้มขาวของdieเต็มแรง เมื่อเห็นร่างนั้นมองเขาอย่างกลัวๆ ...รอยปื้นแดงค่อยๆชัดขึ้นจนร้อน... "ฮึ!!...คนอย่างนาย มันควรจะเจ็บปวดที่สุด!!!"shinตะคอกใส่dieอย่างไม่ลดละ... dieพูดอะไรไม่ออก ช่วงเวลาที่มองร่างตรงหน้า สิ่งต่างๆที่ทบทวนเมื่อครู่ในมันวนเวียนอยู่ในหัว .. "เราไม่ได้แตกต่างอะไรกันเลย..." .. "จิตใจของชั้นถูกแบ่งเป็นสองเหมือนนาย" .. "ชั้นสามารถรับรู้ทุกอย่างอยู่ตลอดเวลา...คอยมองชั้นอีกคนที่ทำทุกๆอย่างอยู่ข้างในนี้..." .. "ชั้นก็เป็นเหมือนนาย" .. "นาย...รึว่า...นายเป็น..."dieเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ นิ้วเรียวที่ชี้ร่างตรงหน้าสั่นระริก "ชั้นคือshin...ผู้เป็นเจ้าของร่างกายกับจิตใจนี้" shinพูดพร้อมทาบมือไว้ที่หน้าอก รอยยิ้มที่มุมปากดูภูมิใจอย่างมาก... dieชะงักทันที ...อะไรกัน...นี่เหรอจิตใจอีกดวงของshinya ทำไมดวงตานั่น...ถึง...ดูร้ายกาจ...แต่ทำไม...กลับดูเหมือนดวงตานั่น...พยายามหลบซ่อนบางสิ่งบางอย่างอยู่กัน... แต่เมื่อเห็นว่าร่างบางค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ dieก็รู้สึกตัวและพยายามจะหนี แต่ทำไมถึงรู้สึกว่า...หนีไม่ได้...ขาไม่ขยับเลย... "ออกมาสิ die ออกมา..."shinเอ่ยเสียงเบา นัยน์ตาที่แวววาวนั้นมองมายังในดวงตาของร่างสูงอย่างเฝ้ารอ ทุกอย่างที่สะกดเขาไว้ทำให้รู้สึกปั่นป่วนและมึนหัว ร่างกายเหมือนกับจะแตกสลาย... "ไม่!!..อย่าออกมา...อย่า!!!"ร่างสูงตะคอกเสียงดัง เรียวขาที่ยันร่างกายไว้อ่อนแรงจนทรุดลงไปทันที มือขาวกุมศีรษะ แน่น...ปวดหัว...ปวดเหลือเกิน... "die!!! ออกมา!!!"shinวิ่งเข้าไปตบหน้าdie สองมือที่เขย่าร่างสูงอยู่ทำให้ศีรษะกระแทกไปโดนผนังห้องอย่างแรง ...และเมื่อสติวูบไป...ร่างทั้งร่างก็แน่นิ่ง...shinมองทุกอย่างด้วยความดีใจ... "die... ตื่นสิ...die..."shinเอื้อมมือไปเขย่าร่างสูงเบาๆ ไม่นานเปลือกตาก็ขยับเล็กน้อยและเปิดขึ้นช้าๆ ดวงตาคมจ้องมองเขาอย่างน่ากลัว...shinผงะไปเพียงนิด แต่ก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม รอยยิ้มน้อยๆนั้นปรากฎขึ้นพร้อมกับมือขาวที่ลูบไล้ดวงหน้าเข้มของร่างสูง... "อย่ามาจับ"dieปัดมือนั้นออก สายตาดุเบือนหลบแล้วมุ่งไปด้านบน เสียงหัวเราะในลำคอนั้น shinสังหรณ์ได้เลยว่า ต้องเกิดอะไรขึ้นอีกแน่นอน... "ฮึ...die นายออกมาก็ดีแล้ว รู้มั๊ยไอ้เจ้าขี้ขลาดนั้นมันรู้แล้วนะ ว่ามีนายน่ะ"shinเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน แต่คำตอบกลับมีเพียงสีหน้าเรียบเฉยเท่านั้น "จะกลัวอะไร...มันรู้ ก็ปล่อยมัน...ดี...จะได้เจ็บปวดกันมากขึ้น..."dieหัวเราะในลำคอ พร้อมกับก้าวเท้าขึ้นไปชั้น2ทันที shinมองตามร่างนั้นขึ้นไป...เพียงชั่วครู่ก็ตัดสินใจเดินตามขึ้นไปทันที... เสียงประตูเปิดที่ดังขึ้น ไม่ได้ทำให้ใครคนใดในห้องรู้สึกตัว...ใครคนใด...ก็มีอยู่แค่คนเดียวในนั้น... ทันใดที่ประตูปิดลง แสงไฟจากภายนอกที่ส่องเข้ามาก็ค่อยๆหายไปจนมืดมิด... "shinเปิดไฟซิ"dieสั่ง ไม่นานแสงไฟก็สว่างขึ้น... "นายขึ้นมาทำไม..."สายตาที่จ้องมองร่างบางในผ้าห่ม ไม่ได้มองมาตรงคนที่พูดด้วยเลย...ไม่มีอยู่ในสายตา...แค่นี้ก็รู้แล้ว... "ชั้นจะขึ้น...นายจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ...ไม่ต้องมายุ่งกับชั้น...ชั้นจะนอนอยู่ตรงนี้แหละ"shinจ้องมองอีกฝ่ายอยู่นาน ก่อนจะยอมละสายตาออก และเอนตัวลงนอน หันหน้าพลิกตะแคงเข้าเตียงนอน...เพื่อให้ได้มองภาพตรงหน้าถนัดขึ้น... "..."dieไม่ได้ตอบอะไร...มือแกร่งเริ่มปลดอาภรณ์ของตนออก เสื้อเชิ๊ตสีขาวค่อยๆเลื่อนหลุดลง และมาหยุดที่ปลายมือ dieจับเสื้อตัวนั้นออกแล้วเหวี่ยงไปที่โซฟาที่ๆshinนอนอยู่ เสื้อบางๆนั้นคลุมทับร่างบางที่นอนอยู่พอดี shinจับเสื้อออกจากหน้า...ชิ...ชั้นไม่ใช่ที่เก็บเสื้อผ้านะ...ไอ้คนบ้า... แต่อย่างไรก็ตาม เสื้อตัวนั้นก็ยังอยู่ที่ร่างบาง ไม่ได้ถูกเหวี่ยงออกหรือเขวี้ยงทิ้ง ยังอยู่ในมือข้างนั้นอยู่ตลอด... "โอ๊ย!!" เสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วของร่างสูงที่สัมผัสไปโดนแก้มนวลของคนที่นอนอยู่ตรงนั้น เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดก็ดังขึ้น shinตกใจรีบลุกขึ้นมาหาร่างสูงที่ดิ้นไปด้วยความเจ็บปวดอยู่บนเตียง "อะไร die!! นายเป็นอะไรน่ะ!!! die!!!"shinเอื้อมมือไปจับร่างสูงที่สั่นเทาเอาไว้ มือใหญ่ที่กุมขมับอยู่นั้น สั่นระริก เล็บคมจิกเข้าไปที่เนื้อตรงศีรษะจนเลือดไหลออกมาเล็กน้อย... "อ๊ากกกก"dieตะโกนร้องอย่างบ้าคลั่ง...ร่างแกร่งค่อยๆดันกายถอยหลังไปจนเสียหลักตกเตียง...shinอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าทั้งหมด...นี่มันอะไรกัน...die!! ร่างที่นอนอยู่บนพื้นยังมีอาการเจ็บปวดอยู่ไม่หาย มือค่อยๆเลื่อนลงมากอดร่างตัวเองเอาไว้ เล็กคมเข้ากรีดแขนจนเป็นรอยแดง... ริมฝีปากที่กัดแน่นจนเลือดไหล บัดนี้shinเห็นเลือดบนร่างกายของdieประไปทั่ว...shinทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นจากบนเตียง...สายตาที่จับจ้องdieอยู่ค่อยเลื่อนหันไปมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงนั่น...toshiya... แต่เมื่อเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีก shinก็สะดุ้งจนรู้สึกตัวรีบถลาลงไปกอดdieเอาไว้ มือทั้งสองที่ห้ามมือของdieที่ตอนนี้อันตรายเหลือเกิน... แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เรี่ยวแรงที่มีอยู่ปรกติก็ชนะไม่ได้อยู่แล้ว shinไม่รู้จะทำยังไง เพียงแค่กอดห้ามร่างนี้ไม่ให้คลุ้มคลั่งก็ยากเต็มทนแล้ว... มือข้างนึงของร่างสูงตรงเข้าข่วนแก้มนวลของshin shinสะดุ้งรับความเจ็บ ...ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไร shin...แค่นี้ไม่เท่าdieหรอก...ไม่เป็นไร... ร่างบางหลับตาลง น้ำตาใสๆค่อยๆคลอหน่วยจนไหลออกมาจากที่ไม่ได้ร้องไห้มานาน...บัดนี้ จิตใจช่างอ่อนแอ...ทำไม...ทำไม... "die ชั้นไม่รู้ว่านายเป็นอะไร แต่ชั้นอยู่นี่...die หยุดเถอะ..."shinสะอื้นไห้ ซบหน้าลงที่อกกว้าง นี่คือคำปลอบรึเปล่า...ใช่มั๊ย...shin "อ๊ะ!! ฮึ่ม..."dieกัดฟันกรอด ริมฝีปากแดงก็เช่นกันถูกกัดเอาไว้จนแตก ตอนนี้คงได้สติขึ้นมาบ้าง มือทั้งสองกำแน่น พยายามจะควบคุมทุกอย่างไว้ แต่ก็ทนไม่ไหวจนต้องกอดร่างบางที่อยู่ภายในอ้อมแขนแน่น... shinแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ...ถึงแม้ว่าลมหายใจจะติดขัด ถึงแม้ว่าจะไม่ได้หายใจอีก และถึงแม้ว่าชั้นจะตายลงไปในอ้อมกอดนี้...ชั้นก็ไม่เสียใจ... dieเริ่มหายใจแรงขึ้น เรียวคิ้วที่ขมวดด้วยความเจ็บปวด มือแกร่งยังคงเกาะร่างบางไว้แน่นเหมือนเดิม กำเสื้อของร่างบางแน่นจนยับ ยังเจ็บอยู่ไม่หาย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่... "โอ๊ย!!! เจ็บ!!.....เจ็บ "dieตะโกนขึ้นอีก น้ำเสียงที่แสนเจ็บปวดทำให้shinหลับตาแน่น สะอื้นไห้มากกว่าเดิม มือที่โอบกอดร่างบางเอาไว้ยกขึ้นไปกุมหัวเอาไว้และดูเหมือนจะออกแรงดึงผมสีแดงเพลิงของตนด้วย...ดวงตาที่ปิดแน่นของdie ความรู้สึกที่ประดังเข้ามา มันเกิดจากอะไร....อะไรกัน!!! .ร่างสูงเริ่มพลิกตัวไปมาอย่างทุรนทุราย เสียงที่กู่ร้องตะโกน ถึงแม้จะเสียงดังเพียงใด ก็ไม่ทำให้ร่างที่หลับสนิทอยู่บนเตียงรู้สึกตัวขึ้นแม้แต่น้อย...หลับสนิทดีอย่างไร้กังวล...เพราะอะไร??... เพล้ง!!! เสียงสิ่งของแตกดังขึ้น... "die!!!" shinตะโกนอย่างตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงปัดป่ายมือไปกระแทกกระจกแตกเข้า เลือดที่ไหลออกมาตามรอยแผลเต็มไปหมด shinรีบถอดเสื้อออกทันที จัดการพันมือของdieเอาไว้ให้แน่น เลือดที่ออกมามากมายค่อยๆซึมไปที่เสื้อจนชุ่มไปหมด shinตกใจมาก รีบไปหยิบเสื้อของdieที่โซฟาแล้วเอามาพันอีกทบ shinกุมมือนั้นแน่น พร่ำร้องแต่ชื่อของร่างสูง...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!! shinตะโกนร้องในใจอย่างทรมาน แต่ก็คงไม่เท่าdieที่นอนร้องโอดโอยอยู่ตรงหน้า...shinตรงเข้าไปกอดร่างที่ดูเหมือนสงบลง ท่าทางจะเหนื่อยจนอ่อนแรง ดวงตาที่อ่อนล้าก็เริ่มจะปิดลง... shinละออกมาเมื่อเห็นว่าร่างสูงนิ่งไป shinปาดน้ำตาออก พลางเอื้อมมือไปสัมผัสริมฝีปากที่แตก เลือดยังไหลอยู่เล็กน้อย...shinก้มตัวลงประทับจูบลงไปอย่างแผ่วเบา ไม่กล้ามากกว่านั้น... ที่จริง...แค่นี้...ก็นับว่าผิดมหันตร์แล้ว...แค่กอดนาย ก็กลัวมากพอแล้ว... die...ขอโทษ... part 15 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 16 "นี่!! Kyo นายจะไปเยี่ยมtotchiมั๊ยวันนี้น่ะ!!!"เสียงตะโกนโหวกเหวกทำให้ร่างเล็กที่นอนขดนิ่งอยู่ในผ้าห่มเริ่มขยับตัว ดวงตาที่ปิดสนิทอยู่ยิ่งปิดตาแน่นกว่าเดิม พร้อมกับคำบ่นพึมพัมที่เล็ดลอดออกมา "อืม...จะนอน..." หลังจากคำพูดจบลง ร่างเล็กก็พลิกตัวหลบไปอีกทาง แต่ก็ถูกมือของอีกฝ่ายจับอุ้มขึ้นพาดบ่า "ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย ถ้านายยังชักช้าอยู่ แล้วจะรู้ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้น"ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อยดูมีเลศนัย มือที่โอบเอวร่างเล็กไว้เริ่มหายเข้าไปในเสื้อของร่างเล็กที่ละนิด...แต่ดูเหมือนร่างบนบ่าของเขาจะไม่มีอาการอะไรตอบสนอง ดูเหมือนว่าจะหลับคาบ่าไปแล้วด้วย....เมื่อไม่เห็นมีปฏิกิริยาอะไรก็คิดเอะใจ แต่ก็เอาไว้ก่อนแล้วกัน...กลับมาค่อยเอาคืน... เสียงประตูเปิดขึ้นจากด้านหน้าของkaoru ทำให้เขาหยุดเดิน "อ้าว!! อรุณสวัสดิ์miyachan หลับสบายมั๊ย"kaoruเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งเดินขยี้ตาออกมาด้วยอาการงัวเงีย "อืม...อ่า...ครับ...ดีครับ ดี ดี..."miyabiหันมาตอบkaoru ก่อนที่จะเซไปพิงขอบประตูและพึมพำไปมา ดวงตาที่ดูเลื่อนลอยเริ่มจะปิดลง "เฮ้ย!! miyachan!!!"kaoruตะโกนขึ้นพร้อมกับเอื้อมแขนอีกข้างที่ว่างอยู่ไปรับร่างสูงที่กำลังโงนเงนและพร้อมจะล้มคว่ำเมื่อไหร่ก็ได้ ดังที่คิด...miyabiหน้าคว่ำจริงๆ kaoruแทบทรุดทันทีเมื่อรับร่างของmiyabiไว้ได้...น้ำหนักที่ทิ้งลงมาใช่ว่าจะน้อย แต่ก็ไม่ได้มากเกินไปสำหรับเอวบางๆนั่น แต่ที่ทรุดไมใช่อะไรหรอก ก็ดันมีร่างอีกร่างหนึ่งบนบ่าอยู่ แถมอีกมือหนึ่งก็รับร่างที่สูงกว่าเขามาก...ไม่ทรุดก็ไม่ใช่คนแล้ว... "อ่า...เกือบไปแล้ว..."kaoruถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่...จะทำยังไงต่อไปดีเนี่ย ขยับไปไหนไม่ได้เลย ก็มีเจ้าตัวเล็กอยู่บนบ่า แถมเจ้าตัวกวนก็พิงไหล่เขาอยู่อีก แย่แล้ว...Guมีสองมือนะเฟ้ยยยยยยยยยยยย.......(เสียงร้องอันน่าสงสารของkaochan เหอเหอ) แต่ยังไงก็ต้องปลุกใครคนหนึ่งก่อนล่ะ...kaoruคิดในใจ มือข้างที่โอบเอวของmiyabiไว้ ค่อยๆดันลำตัวของร่างสูงออกอย่างลำบาก แล้วเขย่าเล็กน้อยเป็นการเรียก "miyachan miyachan ตื่นเถอะ"kaoruเอ่ยเรียก แต่เมื่อเห็นใบหน้าของร่างสูงที่ค่อยๆเงยขึ้น ก็เข้าใจว่าคงตื่นแล้ว...แต่ใบหน้านั้นกลับเปื้อนน้ำตา...สายตาที่เศร้าหมองจ้องมองดวงตาของkaoruอย่างเลื่อนลอย "พี่ครับ...ผม..."ลำเสียงเบาถูกเอื้อนเอ่ย ดวงตานั้นเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ "ผม...คิดถึงพี่...ผม..." น้ำตาใสๆหยดลงผ่านร่องแก้ม ดวงตาที่ปิดลงเปิดขึ้นอีกพร้อมน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาโดยไม่หยุด kaoruมองmiyabiนิ่ง ร่างตรงหน้าที่กำลังร้องไห้เอื้อมมือมาจับใบหน้าเขา ลูบไล้อย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะละออกไปปิดหน้าตนเอง "พี่ทิ้งผมไป...ทำไมต้องทำแบบนี้กับผมด้วย!! ทำไม!!!"เสียงตะคอกดังผ่านเรียวนิ้วที่ปิดหน้าอยู่อู้อี้...แต่ก็สั่นครืออย่างน่าสงสาร... "เดี๋ยว...miyachan...นาย...เอ่อ..."kaoruพูดอะไรไม่ถูก...ไม่รู้จะพูดยังไงดี...ปลอบหรือ...ยังไงดีล่ะ... เสียงรบกวนความสงบทำให้ร่างเล็กบนบ่าของkaoruตื่นขึ้น มือทั้งสองดันร่างหนีเมื่อเห็นว่าตนอยู่ในลักษณะไหน "นี่!! ไอ้kaoปล่อยนะเฟ้ย!!"คำสั่งดังขึ้นจนkaoruต้องทำตามพร้อมกับจัดการยกร่างเล็กลง "แล้วมัวทำอะไรอยู่ล่ะ ไปเตรียมตัวสิ จะได้ไปเยี่ยมtotchiกัน แล้วไอ้miyaอยู่ไหนล่ะเนี่ย"kyoบ่นโดยไม่ได้สังเกตุอะไร เพียงแค่ส่งอารมณ์ไม่ดีให้ร่างตรงหน้าเท่านั้น kaoruเอานิ้วแตะปากkyoไว้พร้อมกับส่ายหน้า แล้วดึงkyoไปตรงร่างที่นั่งชันเข่าสะอื้นไห้อยู่ "miyachan "kyoเอ่ยเสียงเบาเมื่อเห็นmiyabi และหันไปมองหน้าkaoruเป็นเชิงถามว่าเป็นอะไร "miyachan นายคิดถึงพี่ใช่ไหม...ไม่ต้องร้องไห้หรอกนะ พวกเราจะพานายไปหาพี่ชายของนายเอง ไม่ต้องร้องหรอกนะ " kaoruลูบศีรษะของmiyabiเบามือ รอยยิ้มอ่อนๆที่ส่งให้เมื่อใบหน้าขาวนั้นเงยขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เฝ้ารอ ถึงแม้จะไม่ใช่น้องแท้ๆแต่kaoruก็รักเด็กคนนี้เหมือนน้องแท้ๆคนหนึ่ง และทุกๆคนก็คงเหมือนกัน...ใช่...ทุกคนก็คง...รัก miyabiเหมือนน้องแท้ๆ.... miyabiหันไปมองkyoอีกคนเพื่อต้องการความแน่ใจ และก็ได้รับการพยักหน้าเป็นคำตอบกลับมา รอยยิ้มหวานปรากฎทันที ถึงแม้จะดูเศร้าแต่ก็ไร้เดียงสาบริสุทธิ์.............หรือเปล่า..... ....................... หลังจากที่dieหมดสติไป shinก็ค่อยๆแบกร่างสูงมาไว้อีกห้องหนึ่งที่อยู่ข้างๆห้องtoshiyaพร้อมกับปฐมพยายาลทั้งหมดให้ ก่อนจะลงไปทำอาหาร ไม่นานshinก็เดินขึ้นไปที่ห้องอีกครั้ง ในมือมีถาดอาหารพร้อมน้ำอยู่ เมื่อเข้าไปข้างในก็เห็นร่างบนเตียงหันมามองเขา shinไม่ได้มองตอบ เพียงแค่เดินเข้าไปวางถาดบนโต๊ะเล็กๆข้างหัวเตียง และนั่งลงที่ขอบเตียงที่ๆร่างในนั้นเขยิบให้... "เป็นไงบ้างdie...ดีขึ้นมั๊ย"shinเอ่ยถามเสียงเรียบ "ไม่... ไม่ดีขึ้นซักนิด"เสียงตอบกลับมาก็เรียบเฉยเช่นกัน "ชั้นไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายกันแน่"shinยกขาขึ้นจากพื้นมาวางไว้บนเตียง นั่งชันขาขึ้นเอาคางแนบหัวเข่านิ่งๆ สายตาพุ่งไปที่ฝาผนังตรงข้ามกับตน "ฮึ...สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด มันก็เกิดจากไอ้จิตบ้าอีกคนของนายน่ะแหละ!!!"dieตะคอกออกมา ทำให้ร่างข้างๆหันขวับมาทันที "อะไรกัน!!! ตอนแรกนายก็ว่าดีไม่ใช่หรอไง!!"shinก็ตะคอกกลับไปเหมือนกัน "อย่ามาขึ้นเสียงกับชั้นนะ!!!" dieผลักshinอย่างแรง ทำให้shinเสียหลักล้มลงไป พร้อมกับลุกขึ้นไปตบหน้าshinที่กำลังจะลุกขึ้น dieกระชากคอเสื้อของshinด้วยแรงมหาศาล "นายคือทาสของชั้น!!!"dieตวาดใส่หน้าshin ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้ง แต่ก็ยังเก็บสีหน้าที่หวาดกลัวไว้อยู่ "รู้ไว้ด้วย เพราะไอ้จิตบ้าของนายมันทำให้จิตของชั้นรู้ตัว!!!"dieสะบัดคอเสื้อของshinออก และเดินหัวเสียไปที่หน้าต่าง "มันต่อต้านชั้น!!!ไอ้จิตบ้าที่อ่อนแอมันต่อต้านชั้นได้!!!"dieเริ่มคุมสติไม่อยู่ มือที่กำแน่นตรงเข้าต่อยกระจกจนแตก ทำให้แผลเดิมมีเลือดออกมาอีกครั้งพร้อมกับแผลใหม่ที่เกิดขึ้นด้วยอารมณ์ที่รุนแรง "แค่แตะtoshiyaร่างทั้งร่างก็ร้อนไปหมด เสียงของมันกรอกหูจนชั้นแทบบ้า ไอ้คนอ่อนแอนั่นมันบังคับชั้นได้!!!"dieขว้างหนังสือทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะทิ้ง แถมยังดันโต๊ะจนล้มเสียงดังไปหมด สติที่เริ่มครองไม่อยู่เริ่มอาละวาดหนัก shinได้แต่มองร่างสูงทำลายข้าวของ สายตาเวทนาที่แสดงออกเริ่มเลือนลางเพราะมีน้ำตามาบดบัง...ทำไม ทำไมdieต้องแพ้ทุกครั้งด้วย... dieเดินไปคว้าจานข้าวที่shinเอามาให้ แล้วขว้างใส่หน้าของshinเต็มแรง แก้วน้ำก็ด้วย โดนขว้างทิ้งจนแตกกระจาย... "ไม่!!! ชั้นไม่ยอม!!! ชั้นจะไม่ยอมทำให้มันบังคับชั้นได้!!!"dieเดินตรงไปที่ประตูแล้วเปิดออกอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปที่ห้องข้างๆทันที "ชั้นไม่ยอมหรอก!!!"dieรีบตรงไปที่ร่างที่หลับอยู่ทันที มือแกร่งเอื้อมไปจับพวงแก้มนวลนั่น แต่ก็เหมือนถูกผลักออก dieยิ่งโกรธมากขึ้น ร่างสูงไม่ยอมแพ้เข้าไปหมายจะแตะต้องร่างนั้นอีกครั้ง แต่ขาก็ดูเหมือนจะขยับไม่ได้ dieกัดฟันจนสั่นไปหมด...มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดนั่นกำแน่น "die!!! " shinที่วิ่งตามมาก็เข้าไปห้ามdieเอาไว้ ร่างทั้งร่างของร่างสูงสั่นไปด้วยแรงโกรธ... "ปล่อยชั้น!!! ปล่อย!!!"dieพยายามแกะมือของshinออก และยังดื้อดึงที่จะเข้าหาร่างนั้นอยู่ ถึงแม้ขาทั้งสองยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น ...ไม่...ชั้นไม่ยอม!!!... แต่ขาทั้งสองที่ไม่ขยับเขยื้อนเลยนั้นเริ่มทรุดลง dieล้มตัวลงนอนตามที่ร่างกายพาไป ลมหายใจที่หอบถี่ที่เกิดจากการออกแรงมากไป ทำให้dieเกือบจะหมดสติ shinจัดการนำร่างของdieไปที่โซฟาใกล้ๆ และเดินกลับมาที่เตียง "ถ้าเป็นชั้น...ถ้าชั้นแตะต้องนาย....มันจะเกิดอะไรขึ้นมั๊ย"shinมองร่างตรงหน้านิ่ง มือที่สั่นเล็กน้อยค่อยๆเอื้อมหมายจะลองสัมผัสดู เสี้ยววินาทีที่ปลายนิ้วแตะโดนแก้ม shinไม่ได้รู้สึกอะไรเลย....ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...สักนิด...ก็ไม่มี... เพราะอะไร...shinya...นายบอกชั้นซิ...ทำไม... shinหันไปมองdieที่นอนสั่นอยู่... ทำไม...ไม่เข้าใจเลย... "ก็เพราะชั้นรักtoshiyaไงล่ะ" เสียงแว่วมาข้างๆหู shinหันไปตามต้นเสียง หันไปทางที่ๆไม่มีอะไร... "อะไรน่ะ shinya...นายพูดกับชั้นได้ด้วยเหรอ"shinเอ่ยอย่างไม่น่าเชื่อ ตลอดเวลาที่เขาถูกก่อตัวขึ้น จากจิตเพียงเล็กๆจนกลายมาเป็นอีกร่างที่มีส่วนแบ่งเท่าๆกับร่างจริง เขาเคยแต่พูดกับshinyaเท่านั้น shinyaไม่เคยพูดกับเขาก่อนเลย ในช่วงเวลาที่ถูกครอบครองจิต ถึงแม้จะรับรู้ทุกอย่าง แต่จริงๆแล้วshinyaไม่สามารถพูดคุยกับเค้าได้...ไม่มีทางเลย... "ก็เป็นเพราะตอนนี้นายตั้งใจพูดกับชั้น"เสียงข้างๆหูดังขึ้นอีก อะไรกัน...ตั้งใจพูดงั้นเหรอ... "ตลอดเวลาที่นายครอบครองชั้นได้ นายเพียงแค่อยากออกมาเท่านั้น นายไม่เคยสนใจชั้นหรอก...เวลาที่พูดด้วยทุกครั้งก็เหมือนจะเยาะเย้ย นายไม่ได้พูดกับชั้นอย่างตั้งใจ ทำให้ตัวนายไม่เปิดรับข้อความของชั้น...เราถึงสื่อกันไม่ได้ยังไงล่ะ" shinyaยังคงพูดต่อไป ตอนนี้ขอให้ได้พูด...มีโอกาสแล้วตอนนี้...อยากจะบอกให้หมดทุกอย่าง...เข้าใจชั้นด้วย shin... "แล้ว...แล้วทำไมชั้นถึงพูดกับนายได้ทุกครั้งที่นายออกมาล่ะ ช่วงเวลาที่ชั้นอยู่ข้างใน ชั้นก็พูดกับนายได้นี่หน่า ทำไมล่ะ...ทำไม " shinยังงงไม่หาย ทุกอย่างมันซับซ้อนจนสับสนไปหมด "ก็เพราะชั้นไม่เคยปิดกั้นนายยังไงล่ะ ชั้นรับทุกข้อความของนาย แม้ว่าชั้นจะเจ็บปวด แม้ว่าชั้นจะไม่อยากฟัง...แต่ก็เพราะนายคือตัวชั้น คือคนๆเดียวกับชั้น..."น้ำตาที่เอ่อคลอตลอดที่ทุกคำพูดหลั่งไหลออกมา ค่อยๆร่วงหล่นช้าๆ shinเอื้อมมือแตะน้ำตาที่ไหลออกมาเบาๆ...ชั้น...หรือนาย...ที่ร้องไห้... "แต่ชั้นเกลียดนายมาตลอด...ฮึก...เกลียดมากที่สุด..."shinพูดออกมาระหว่างที่ยังสะอื้นไห้อยู่ "ชั้นรู้..."เสียงของshinyaก็สะอื้นเช่นกัน "นายมันขี้ขลาด...นายมันบ้า...เพียงแค่บอกไปก็สิ้นเรื่อง..."shinปาดน้ำตาออกอย่างแรง เสียงที่สั่นเครือเริ่มดังมากขึ้น "ทำไมต้องทนเจ็บปวดอยู่ด้วย รู้มั๊ย...ทั้งชั้นและdieเจ็บปวดยิ่งกว่าอีกที่ถูกพวกนายสร้างขึ้นมา ตัวตนของพวกเรามันก็แค่หน้ากาก...เป็นสิ่งของที่พวกนายคอยโทษอยู่เสมอ!!!"shinตะคอกเสียงดัง ล้มลงนั่งร้องไห้ภายใต้มือทั้งสองที่ปิดใบหน้าอยู่... "ชั้นขอโทษ...ชั้นมันอ่อนแอ"shinyaกล่าวขอโทษเสียเบา... "........."ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ตอนนี้ภายในห้องที่เงียบสนิท มีเพียงแค่เสียงสะอื้นเบาๆเท่านั้น... ไม่มีใครผิด... หรือมันเกิดจากทุกคน... ไม่รู้หรอก...แต่สิ่งที่เกิดมาแล้ว...ใครจะแก้ไข... ทุกอย่างที่ทำร้ายจิตใจ...ทำให้อ่อนแอมากขึ้น... เพียงสิ่งๆเดียวที่อยากได้และครอบครอง... เพียงสิ่งๆเดียวที่ยอมทุกอย่างเพียงเพื่อความสุขของสิ่งนั้น... แค่เพียงสิ่งเดียว.... part 16 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 17 [special part --- shin] ภายในคลื่นเล็กๆที่พัดเข้าหาเบาๆ รอบกายไร้จุดสิ้นสุด... สีฟ้าครามหม่นหมอง มองไปทางไหนก็ไม่เห็นอะไร...นอกจากน้ำ... ฟ้ากว้างสุดจนมองไม่เห็นปลายทาง... จากเพียงสิ่งเล็กๆข้างใน ก่อตัวทีละเล็กละน้อยจนเพิ่มพูน ร่างกายโปร่งขาวที่ถูกโอบกอดโดยบางสิ่ง ชั้นคืออะไร...... อยากเคลื่อนไหว อยากสัมผัส ไม่อยากลอยเคว้งคว้างอยู่แค่นี้... ชั้นคืออะไร...... ลมพัดมาจนหนาว...หนาวเหลือเกิน...ไออุ่นจะได้จากไหน...ร่างโปร่งใสนี้ สามารถทำอะไรได้บ้างกัน... ก้มมองดูตัวเอง... ชั้นคืออะไร...... ................... อืม...ที่นี่มันที่ไหนกันนะ... น่ากลัว... ................... อะไรน่ะ...ใครเหรอ... ทำไมจับต้องไม่ได้...หายไปแล้ว...ภาพลวงตา... ................... อีกแล้ว...นายเป็นใครน่ะ... ทำไมถึงยิ้มให้ชั้นล่ะ... ................... นี่... ตกลงนายเป็นใครกันแน่...มองมาทำไม... ....... "นี่shinya วันนี้กลับด้วยกันนะ" shinya...ใคร... "วันนี้ชั้นอยากกินแกงกระหรี่ล่ะ" .. "อื้ม..ไปสิ วันนี้คุณyoshikiเขาไม่มารับชั้นอยู่แล้ว" นั่น...ชั้นนี่... "อืม...แต่วันนี้kaoruปล่อยเร็วดีจัง สงสัยkyoต้องลากไปไหนแน่ๆเลยเนอะ" "นั่นสิ...ดีแล้วล่ะ" อะไรกัน ทำไมร้อนที่ตรงนี้กันนะ... "อืม..จะว่าไปก็ลืมชวนdieมาด้วยกันเลย อยู่คนเดียวก็คงเหงา เล่นหายไปกันหมดเลย" ทำไมคราวนี้รู้สึกแปลกๆ...เจ็บ... "อืม..." อ๊ะ!...หายไปแล้ว... อะไรกัน...ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้นะ... เจ็บจังเลย...ปวด... ................... อืม...ตกลงที่นี่มันที่ไหนกันแน่... เดินไปเท่าไรก็เหมือนไม่มีที่สุดเลย... เหนื่อยแล้วนะ... ................... เห็นบ่อยจัง... ท่าทางเป็นคนดี... อืม... แต่เห็นทีไรต้องรู้สึกแปลกๆทุกทีเลย... มันอะไรกันแน่นะ... ................... ช่วงนี้ไม่ค่อยรู้สึกเจ็บแล้วแฮะ... อืม...ดี... เดินไปอีกหน่อยแล้วกัน... ................... หน้าตาเหมือนชั้นเลย... แต่เสียงไม่ใช่... อ๊ะ!..."รัก"... อะไรน่ะ...อยู่ดีๆก็ได้ยิน... แปลก... ................... ชื่อshinyaเหรอ... คนที่หน้าตาเหมือนชั้น... อืม...ทำไมร่างเขาไม่โปร่งเหมือนชั้นล่ะ... อืม... ................... โอ๊ย!!...เจ๊บ... เดินระวังหน่อยสิshinya... ดูสิ...ถลอกหมดเลย... ชั้นไม่ได้ล้มแต่ต้องมาเจ็บ... บ้าสิ้นดี... ................... อืม...อร่อยดี... มันเรียกว่าอะไรนะ... ไอ..ไอคีน...ไอคีม...เหรอ... อืม...ดีจัง... ................... เหนื่อยแล้ว... วันนี้เป็นไงอีกล่ะ... สงสัยโดนคนนั้นทำอะไรอีกแน่... อืม...พวกร่างทึบนี่แปลกๆนะ... ................... toshiya?? คนนั้นที่เห็นบ่อยๆ...ใช่มั๊ย... นายชอบเหรอ... อืม... แต่เขาทำให้ชั้นรู้สึกไม่ดี... เห็นทีไรทั้งเจ็บ...ทั้งร้อนตรงนี้ด้วย... ................... อะไรน่ะ... shinyaนายเป็นอะไร... เป็นอะไร... น้ำนั่น...ไหลออกมาแบบเดียวกับชั้นเลย... เศร้า...เหรอ... เกิดอะไรขึ้น... ................... หยุดซักทีเถอะ... ชั้นเหนื่อยแล้วนะ... นายอยู่อย่างนี้มานานมากแล้วนะ... แล้วไอ้น้ำนั่นเมื่อไหร่จะหยุดซักที... ชั้นเหนื่อย... ................... อืม...น่าเบื่อ... เบื่อ...เบื่อ... เดินไปไหนไม่ได้เลย... ไม่มีแรง... เพราะไอ้น้ำนั่น...ไหลไม่หยุดเลย... อืม...ไม่ไหวแล้ว... ................... อีกแล้ว... พอเถอะ...ได้โปรด... ชั้นจะห้ามน้ำนี่ยังไงดี... ถ้านายไม่หยุด ชั้นก็หยุดไม่ได้... shinya!!! "ใครน่ะ!!" หือ??...อะไร... "ชั้นถามว่าใคร!!!" ใคร... "ตอบมาสิ!!!" เกิดอะไรขึ้นนะ... "ใครพูดน่ะ...ชั้นได้ยินนะ" กลัว...กำลังกลัวมาก... "ใครกลัว ชั้นไม่ได้กลัวนะ" เอ๊ะ! "นายเป็นใครกัน" ทำไมถึงมองมาที่ชั้นนะ... รึว่า...เห็นชั้นเหรอ... "นายเป็นใคร อยู่ตรงไหนน่ะ ออกมานะ!!" ชั้นกำลังมองนายอยู่... "หา!! มองชั้นอยู่...นะ..นาย...ยะ...อยู่..ตะ..ตรง...ไหน" อ่า...จริงๆเหรอเนี่ย... "จะ..จริง..อะ..อะไร??" นายพูดกับชั้นได้เหรอ... "บะ...บ้าอะไรล่ะ ทำไมชั้นจะพูดกับนายไม่ได้ นาย...ปะ..เป็น..ผะ..ผี รึไง" ก็...ไม่เชิง...แต่ชั้นคงไม่ใช่พวกร่างทึบเหมือนนายหรอก shinya "อ๊ะ!! นายรู้จักชื่อชั้นได้ไง...นายเป็นใครน่ะ" ไม่รู้...ชั้นเป็นใคร...ก็ไม่รู้เหมือนกัน... "อะไรน่ะ...อืม..." เอ๋...ง่วง...เหรอ... ยังไม่ถึงเวลานี่... ................... part 17 ::end:: CAN'T DECIDE !!!! part 18 [special part --- shin -2-] "อืม..." อืม... "อะไรน่ะ" อะไร... "ที่นี่มันที่ไหน " หือ??... "เฮ้ย!!!" นั่น...shinyaนี่... "นายเป็นใครน่ะ...ทะ..ทำไมหน้าเหมือนชั้นเลย" เอ๋...ชั้นเหรอ... "นี่มันฝันใช่มั๊ยเนี่ย...โอ๊ย~~" เจ็บนะ...นายอย่าหยิกเนื้อตัวเองสิ... "อะไร ชั้นไม่ได้หยิกนายนะ" แต่ชั้นเจ็บนี่... "ฝัน...ฝันแน่ๆ" ไม่รู้เหมือนกัน...แต่ที่แน่ๆ...ชั้นอยู่กับนาย "อยู่กับชั้น?? หมายความว่าไง" ก็ทุกที ชั้นจะเห็นนายจะที่อื่นตลอด... "เห็นชั้น?? จากที่อื่น??" ใช่...ทุกอย่าง ทุกเวลา "หา?? นี่อะไรกัน..." ไม่รู้...แต่สิ่งที่ชั้นเจอครั้งแรก นับตั้งแต่มองเห็น ก็คือนายกับคนคนนั้น "คนคนนั้น??" toshiyaไง...คนที่นายชอบ... "นาย...รู้ได้ไง นายเป็นอะไรกันแน่ แต่นายทำไม..." ชั้นรู้ทุกอย่าง...เกี่ยวกับshinya...คนที่หน้าเหมือนชั้น สิ่งที่เขาคิดคงจะส่งทอดมาที่ชั้นละมั้ง..รวมกระทั่งความรู้สึกด้วย... นายคงจะจับชั้นไม่ได้หรอก...อย่าพยายามเลย... ชั้นไม่ร่างทึบเหมือนนาย... "ชั้นไม่เข้าใจ...งงไปหมดแล้ว..." ไม่รู้...นายงง...ชั้นก็งง... " ." " ." "แล้วที่นี่มันที่ไหน..." ไม่รู้...แต่ชั้นคงจะเกิดที่นี่ละมั้ง...ก็อยู่มานานมากแล้ว... "เหรอ " ไม่มีประโยชน์หรอก เดินไปเท่าไรก็แค่นั้น ชั้นเดินมานานแล้ว ก็ไม่สุดซักที... .....shinya นายจะไปไหนน่ะ... "ตรงนี้...มีแม่น้ำด้วย..." หือ?? จริงเหรอ...ไหนๆ "ใสดีเนอะ แปลกจัง ไม่มีความรู้สึกเลย" อืม...ชั้นจับไม่ได้ "ทำไมล่ะ.......อ๋อ...ก็อาจจะเพราะนายมันโปร่งใสละมั้ง" เหรอ...ไม่รู้สิ เฮ้!! นายอย่าก้มไปเยอะสิ เดี๋ยวก็หล่นไปหรอก... "อ๊ะ!!!" -------ตูม------- shinya!!!! เฮ้!! อ๊ะ!!! ทำไมลงไปไม่ได้ล่ะ... อีกนิดเดียวก็จะโดนผิวน้ำแล้ว... อย่าลอยสิ...ทำไมไม่โดนนะ... shinya...ทำไมนายไม่โผล่ขึ้นมาล่ะ... ................... อ้าว!! นายกลับไปที่นั่นแล้วหรอ อืม...ตื่นแล้วสิ... ก็ท่าทางสบายดีนี่... กำลังสงสัยตอนที่เจอกันเหรอ... ท่าทางไม่ใช่ฝันสินะ... อืม... ................... นอนหลับให้สบายนะ... ไม่รู้จะได้เจอกันอีกมั๊ย... อืม... ................ ................ เฮ้ย!!! shinya นาย . ตื่นสิ... "อืม..." ............... "อีกแล้วหรอ!!!" อะไรอีกแล้ว?? "สรุปแล้วมันอะไรเนี่ย!!!" โอ๊ย!! ปวดหัว... "ห๊ะ?? ปวดหัวเหรอ...เป็นไงบ้าง..." เมื่อกี้ปวดมาก...นายอย่าทำอะไรให้มันปวดสิ... "เอ๋??........แล้ว...ที่บอกว่า ชั้นรู้สึกอย่างไร นายก็รู้สึกอย่างนั้นน่ะจริงหรอ" ก็คงใช่.... นายเจ็บ ชั้นก็เจ็บ... "เหรอ...ขอโทษ" อืม...... ............. ตอนนั้นนายตกลงไปในน้ำนี่... "อื้ม! ใช่ พอช่วงที่ตกไปไม่รู้สึกตัวเลย พอเช้าตื่นขึ้นมาก็นึกว่าฝัน ไม่นึกว่าจะมาฝันต่ออีก" เหรอ...ถ้านายฝัน...ชั้นก็ฝันน่ะสิ... "ก็คงงั้น เราคงมีอะไรสื่อกันได้มั้ง...ดูสิ แม้แต่หน้าตายังเหมือนกันเลย" นั่นสิ...shinya... "อืม แล้วนายชื่ออะไร..." ไม่รู้... "หา!! ไม่รู้...อะไร...นายเป็นผีแน่ๆเลย" ไม่รู้... "อ่า...อืม..." .................. .................. "shin" หือ??... "นายชื่อshinแล้วกันนะ นายหน้าเหมือนชั้น เหมือนคนๆเดียวกันเลย" แล้วมันเกี่ยวอะไร?? "ก็ในเมื่อนายหน้าเหมือนชั้นอย่างกับฝาแฝด ชั้นชื่อshinya...นายก็ชื่อshinแล้วกัน...." อืม...ดีจัง...shin...เหรอ... "อื้ม!! shin!" .................. "อะไร...ดีใจเหรอ...หรือว่า...เขินกัน..." หา!! ปล่าวนะ... "ฮึฮึ เหรอ..." .................. "shin แล้วชั้นจะกลับยังไงดีล่ะเนี่ย ต้องรอจนกว่าจะตื่นล่ะมั้ง" ก็คงงั้น....อืม...นายลองกระโดดลงไปในแม่น้ำนั่นสิ... "ทำไมล่ะ" ก็เผื่อจะตื่นเหมือนคราวก่อนไง... "อืม...ความคิดไม่เลวนี่..." .................. "แต่แม่น้ำที่นี่สวยนะ..." อืม....ชั้นก็เพิ่งเคยเห็น...นายเป็นคนเจอนี่... "อืม...จะกระโดดล่ะนะ" อื้ม "แต่เดี๋ยว...ถ้ามันไม่เหมือนกับคราวก่อนล่ะ" ไม่ลองแล้วจะรู้มั๊ย... "อ่า นั่นสิ...อืมๆ...ไปนะshin" อืม... .................. อืม...ไม่โผล่มาจริงๆด้วย... อืม...ตกลงว่าเป็นฝันใช่มั๊ย.... ................... part 18 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 19 [special part --- shin -3-] เดี๋ยวนี้นายมาบ่อยนะ... "อะไร ไม่ได้มาซักหน่อย มันก็แค่ฝัน" ฝัน...จริงๆหรอ...แปลกนะ "อืม..จริงๆก็แปลกนะ พักนี้ฝันทีไรก็มาอยู่ที่นี่ตลอดเลย" เหรอ...ก็ดีเหมือนกัน ชั้นก็เหงา...เหงา... "อืม...ตอนนั้นที่นายเจอชั้น นายพูดถึง..." คนที่ชื่อtoshiya...น่ะหรอ "อ๊ะ!! นายอ่านใจชั้นเหรอ" ก็ไม่เชิง อยู่ดีๆก็ได้ยินน่ะ...ทำไมเหรอ?? "ก็เปล่า...ชั้นก็แค่..อยากรู้ว่า...นายรู้จักได้ไง" อืม... "บอกมาสิ" ก็...เห็นเกือบทุกวัน "หา!! เห็นทุกวันเลยเหรอ!!" เห็นนายด้วย... "ชั้น!?!" อื้ม...ไม่รู้สิ อยู่ดีๆก็เห็น อยู่ตรงหน้าเลย... "จริงหรอ!! อืม...แปลกจัง ไอ้แบบนี้มันแปลกจริงๆนะ" แปลก...แปลกยังไง? "ก็...รู้สึกว่ามันเกินฝันน่ะ...อยู่ดีๆ นายจะมาเห็นชั้นได้ไง อีกอย่าง รู้เรื่องเกี่ยวกับชั้นด้วยเนี่ยนะ ยังกะคนมีพลังพิเศษเลย" เหรอ...ไม่รู้สิ ตอนนี้ก็ยังไม่รู้... รู้แต่ว่า...พอชั้นลืมตาขึ้นมา ก็เห็นที่ตรงนี้เป็นอย่างแรก... มันน่ากลัวมาก...ทั้งมืด...ทั้งสว่าง... เงียบ...มีแค่เสียงชั้นก้องกังวาน... กว้างใหญ่...จนเหนื่อยใจ... ร่างโปร่งใสนี้...เหมือนไม่มีตัวตน... "...........แล้ว..." อยากรู้เหรอ... อยู่ดีๆก็มีภาพขึ้นมา...เป็นภาพของร่างทึบ...ที่นั่นแปลกประหลาด ไม่เหมือนที่นี่... มีคนๆหนึ่งกำลังยิ้มให้ชั้น...อ่อนโยน... เห็นแล้วรู้สึกเจ็บ... แล้วก็มีคนหน้าตาเหมือนชั้น...แต่ไม่ใช่ชั้น... เห็นแล้วรู้สึกประหลาด เห็นแค่สองคนวนเวียนไป...ตลอดจนถึงเดี๋ยวนี้... ในที่สุด...ชั้นก็ได้ยินเสียงอื่นนอกจากชั้น... ทุกเวลาเกือบจะรู้ทุกอย่างของคนที่หน้าตาเหมือนชั้น ทุกเสียงและความรู้สึกของคนที่หน้าเหมือนชั้น...ชั้นรับรู้ทุกอย่าง "...............นายหมายถึงชั้นรึเปล่า shin" นายหน้าเหมือนชั้น... ไม่นึกว่าจะได้มานั่งคุยกันแบบนี้เลย... "แต่ชั้นไม่รู้สึกตัวเลย...นายเป็นอะไรกันแน่" นายมองชั้นเหมือนตัวประหลาด...สายตานั่น... "อ๊ะ! ขอโทษ......ขอโทษนะshin " อืม...ไม่เป็นไร...ชั้นพอเข้าใจ... ชั้นเป็นอย่างนี้...ร่างโปร่งใส...จับต้องอะไรก็ไม่ได้... ชั้นคืออะไร... นายคืออะไร... เรียกว่าอะไรก็ยังไม่รู้... นายกับชั้นแค่หน้าเหมือนกัน ดูแค่นี้ก็รู้ว่า...ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน... "shin..." ตอนนี้นายรู้ไหม ว่าชั้นคิดอะไรอยู่...ชั้นรู้สึกอย่างไร... "......................" ไม่รู้ใช่ไหม... แต่ชั้นรู้...ว่านายรู้สึกอย่างไร... สับสน...กลัว... ตอนนี้รู้สึกแค่นั้น... "shin นายกำลังโกรธชั้นอยู่...ชั้นขอโทษ" นายรู้รึไง!!...นายรับความรู้สึกชั้นได้เหรอ!! ฮึ..งั้นตอนนี้...เราก็ต่างกันแค่ร่างกายแล้วใช่ไหม... ที่ๆพวกเราอยู่มันแตกต่างกัน...สิ่งนี้รึเปล่าที่ทำให้เราต่างกัน... ใช่ไหม shinya... "shin!! นายจะทำอะไรน่ะ!!!" ............................. ............................ -------ตูม------- "shin!!!!" ............................ ............................ ............................ ............................ อืม... ไม่เข้าใจเลย..... ทำไมถึงทำแบบนั้นกับshinyaนะ..... แล้ว.............ทำไมชั้นต้องรู้สึกแบบนี้ด้วย... shinyaก็เป็นแค่ฝันของชั้น...จะต้องรู้สึกอย่างนี้ทำไมกัน..... ไม่รู้............. part 19 ::end:: I CAN'T DECIDE !!!! part 20 [special part --- shin -4-] "............" ที่นี่มัน... "............" แล้วนี่...shinya... "shinya " ......ไม่ใช่......นี่มันชั้นนี่... "อะไรกัน...ที่นี่ที่ไหน" ติ๊งต่อง~~ "ใครน่ะ??" "shinya ชั้นเอง totchiไง เปิดหน่อยสิ" สายตาจับจ้องที่ประตู เคลื่อนตัวไปสัมผัสก่อนที่จะเปิดออก......toshiya...นั่นมัน...คนนั้นนี่ "อรุณสวัสดิ์ เพิ่งตื่นเหรอ" รอยยิ้มที่คุ้นเคย ดวงตาเปล่งประกายที่มองมา...ความรู้สึกนี้มัน... "อืม...ก็..." ไม่รู้จะพูดยังไงดี นี่เหรอความรู้สึกแบบนั้น... "ช่างเถอะ ขอเข้าไปหน่อยนะ" "อืม..." เดินนำไปจนสุดที่เตียง นั่งลงอย่างใจเย็นที่สุด ถึงแม้ร่างนี้จะผิดปรกติเพียงใด "วันนี้ชั้นมีเรื่องจะขอร้องนาย...ได้มั๊ย" เคลื่อนใบหน้าไปข้างกาย สายตาที่อ่อนโยนมองที่ร่างทึบข้างๆ มือเรียวสัมผัสปลายผมอย่างนุ่มนวล ...ไม่อยากมอง ".........." "shinya shinyaฟังอยู่รึเปล่า" "อ่ะ...อืม..ว่ามาสิ" "ชั้นขอฝากน้องชายไว้ซัก2-3วันได้มั๊ย พอดีมีธุระน่ะ" ".........อืม....ก็" "อ่า...ถ้ารบกวนก็ไม่เป็นไรนะ" รอยยิ้มถึงความผิดหวัง ไม่ชอบรอยยิ้มนี้เลย มันทำให้เจ็บอีกแล้ว... "เปล่า...ไม่เป็นไร ได้อยู่แล้ว" พยักหน้าเป็นเชิงตอบ สิ่งที่ได้ตอบแทนก็ไม่ใช่อื่นใด เพียงแค่ความสุขเล็กๆที่พอบรรเทาความเจ็บปวดเมื่อครู่ "จริงนะ..ขอบใจมาก shinya ไว้วันหลังจะพาไปเลี้ยงนะ" ...พูดกับร่างทึบแปลกหน้าอีกสองสามคำก็จากไป ท่ามกลางบรรยากาศที่อุ่นๆเมื่อครู่กลับกลายเป็นเงียบเชียบ... ดวงตาเศร้าสั่นไหววูบ ดูแป๊บเดียวก็รู้ว่ากำลังจะร่วงหล่น...น้ำนั่น...ทำไมถึงมีกันทุกคนเลยนะ... "อย่ามาจับนะ!!!" ตวาดดังออกไปทันทีที่โดนสัมผัส ร่างกายสั่นเทา...เป็นอะไรไป... "อย่าเสียงดังสิ ปวดหัวนะ" ไม่รู้จะเอาจากไหน ผ้าสีขาวที่ตนสวมใส่ถูกถอดออก มือบางที่หุ้มด้วยผ้าค่อยๆเช็ดน้ำตาออกอย่างเบามือ "บอกว่าอย่าจับ!!!" พวกร่างทึบนี่ก็แปลก เป็นอะไรกันนะ บางร่างดี บางร่างร้าย ยอมละมือออกโดยดี สวมเสื้อแล้วนั่งมองร่างนั้นกอดตัวเองลำพัง น้ำนั่นก็ไหลไม่หยุด มันจะต้องเกิดทุกครั้งที่เศร้าเหรอ ทำไม... "นายชื่ออะไร..." ".......ไม่จำเป็นต้องรู้" "ถ้านายไม่บอก ชั้นก็จะบอกพี่ชายนายว่านายนิสัยไม่ดี" ".......นายมีสิทธิ์อะไร!!!".....โอ๊ย!! เจ้าร่างทึบร่างนี้ทำไมชอบเสียงดังนะ!! "อืม...ปวด..." ลมหายใจติดขัดจนกลายเป็นหอบ ไร้เรี่ยวแรงจนต้องพิงร่างไว้ สองมือที่ยันน้ำหนักทั้งหมดสั่นจนแทบล้ม ไม่ไหวแล้ว... "นายเป็นอะไรน่ะ...เฮ้!! นาย!!" รีบลุกขึ้นทันที เอื้อมมือดึงร่างที่ล้มลงไปอย่างทุลักทุเล เตียงอยู่ไม่ไกลแต่ดูเหมือนห่างเหลือเกิน ........................ "ตื่นแล้วเหรอ..." จ้องมองไม่ละสายตา น้ำตายังคงไหลไม่หยุด มือเล็กรีบปาดมันออกทันที "อืม. ..อะไรกัน...ยังไม่หยุดอีกเหรอ" แก้มเนียนใสนุ่มมือ แม้จะเปียกชื้น เจ้าร่างทึบนี่ก็น่ารักดีนะ "อะไร!! เปล่านะ ไม่ได้ร้องไห้!!" หันหลังให้ทันที โกหก...เสียงสะอื้นนั่นมันอะไรล่ะ... ยิ้มน้อยๆก่อนที่จะคลานมานั่งข้างๆ มือเข้าโอบไหล่เล็กไว้พลางขยับเข้าตัว "ทำอะไรน่ะ...ปล่อยนะเว้ย!!" โวยวายทันทีเมื่อใบหน้าเข้าซบที่หน้าอกของอีกฝ่าย มือที่เหมือนจะมีแรงออกแรงดัน "อยากร้องไห้ก็ร้องสิ...ชั้นไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ก็จะอยู่เป็นเพื่อน" ไม่นานหรอกที่กลั้นไว้ได้ เด็กตัวเล็กๆแค่นี้จะทนอะไรได้มาก น้ำตาไหลพรากมากกว่าเดิม เสียงร้องไห้โฮจากจิตใจที่อ่อนไหวเพราะยังไม่เคยเจออะไรที่ทำให้เข้มแข็งได้ ตอนนี้ "ที่พึ่ง" สำคัญที่สุดกับจิตใจแบบนี้ "บอกได้รึยัง นายชื่ออะไร" เมื่อเห็นว่าร่างในอ้อมกอดสงบลงแล้วจึงเอ่ยถาม "........บอกมาก่อนสิ" ดื้อดึงจนถึงที่สุด สองมือที่ขยำเสื้อไว้หลวมๆคลายออก "ชั้นชื่อshin...นายล่ะ" "miyabi " "miyabiหรอ...อืม...นายพอรู้มั๊ยว่าธุระของพี่นายน่ะอะไรหรอ" อาจจะดูจุ้นจ้านไปแต่มีความรู้สึกว่าอยากรู้ ทั้งๆที่ก็ไม่ได้อยากรู้อะไร เพราะอะไรนะ "ทำไมต้องบอกนายด้วย นายเป็นญาติฝ่ายไหนรึไง!" "อืม...ถ้าได้เจอพี่นายอีก ชั้นคงมีเรื่องฟ้องเยอะแยะเลยแฮะ" ไม่มีคำตอบ มีเพียงแค่สายตาโกรธจ้องมองมาเท่านั้น "ว่าไง...บอกได้ยัง" อะไรกัน ไม่ได้อยากรู้อะไรขนาดนั้นซะหน่อย รึเป็นเพราะว่า......shinya... "..........ชั้น....ชั้นหนีออกจากบ้าน" คิดก่อนที่จะตัดสินใจบอก "ตอนนี้คุณแม่ตามหาให้ขวัก ตอนนี้คุณแม่มาตามถึงบ้านพี่" shinเงียบฟัง miyabiเลยเล่าต่อ "พี่นายก็เลยเอานายมาฝากชั้น เพราะปกป้องนาย....ใช่มั๊ย" พยักหน้าน้อยๆ น้ำใสๆเริ่มคลอดวงตาอีกครั้ง มือน้อยปาดออกทันที "ฮึ...งั้นตลอด3วันนี้ นายอยู่กับชั้นแล้วนะ miyabi" ลูบปลายผมช้าๆ อืม toshiyaคงรู้สึกแบบนี้ละมั้ง... "ยังกะอยากอยู่" ผละออกพลางเดินหนีเอาดื้อๆ "เด็กนี่...ฮึๆ"เสียงหัวเราะในลำคอฟังแล้วน่าเอ็นดู ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าทุกอย่างเป็นไงมาไงกันแน่ แต่ความจริงในตอนนี้ก็คือ เขาได้ออกมาจากโลกของเขาแล้ว... ........................ "miyabi อยู่ไหนน่ะ" เสียงเรียกหาดังแว่วมาจนเจ้าตัวสะดุ้งเฮือก " .อยู่นี่ ในครัว" ตอบกลับอย่างลังเล แย่จริง กะว่าจะเซอร์ไพส์ซะหน่อย... "ทำอะไรอยู่น่ะ..." เสียงเดินใกล้เข้ามามากขึ้น miyabiค่อยๆลงมาจากเก้าอี้ตัวเล็กที่ตนยืนเขย่งอยู่ "ก็...ทำข้าวต้มให้" ตอบเบาๆพร้อมหันหน้าไปทางอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนร่างบางหน้าตาตื่นตกใจอย่างมาก ทำเอาmiyabiงง "miya ระวัง!!!" กระโดดเข้าคว้าตัวทันที หลังหันเข้าสิ่งอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น เสียงหม้อหล่นกระทบพื้นไม้ดังลั่น ควันจากความร้อนในหม้อลอยขึ้นจนจาง ทั้งสองปิดตาแน่น miyabiค่อยๆลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าก็คือข้าวต้มในหม้อโดนแขนของshinเข้าเต็มๆ รอยแดงพองเป็นทางยาวทั้งแขน ทำเอาmiyabiอึ้งจนพูดไม่ออก ใบหน้าที่เจ็บปวด shinค่อยๆลุกขึ้น พร้อมกับใช้มือข้างที่ไม่เป็นไรอุ้มmiyabiไปด้วย "s..shin shin "เอ่ยเสียงตลอดทาง ร้องไห้ด้วยความกลัวและตกใจ shinไม่ได้พูดอะไรจนถึงห้องน้ำ น้ำเย็นสัมผัสโดนเนื้อช่วงแขน เจ็บแสบไม่น้อยเลย สีหน้าของshinทำให้เจ้าตัวเล็กร้องไห้หนักขึ้น "ขอโทษ...ฮึก...ขอโทษ shin..ฮือ...ฮือ...ขอโทษ...." เอื้อมมือเข้าเกาะแขนอีกข้างไว้ ตัวที่สั่นด้วยแรงสะอื้นทำให้แขนของshinสะเทือนไปด้วย "ไม่เป็นไรหรอก หยุดร้องซะ miyabi"เอ่ยปลอบเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ ส่ายหน้าช้าๆเมื่อเห็นร่างที่เกาะตนนั้นจะร้องไห้อีก "ขอโทษนะ..ฮือ...ขอโทษ...ฮือ.." กล่าวสำนึกไม่หยุด ความปรารถดีกลายเป็นผลร้าย เรื่องแบบนี้ไม่ได้อยากให้เกิดขึ้นเลย... "รู้แล้ว ชั้นไม่ได้โกรธ...ไม่เป็นไร"ลุกขึ้นไปหยิบผ้าขนหนู ค่อยๆซับอย่างเบาที่สุด กลับมาจูงมือmiyabiเดินออกไป... ....................... shin... เสียงกังวานใสดังขึ้นเป็นช่วงๆ shin...ตื่นสิ... เสียงช่างไกลแสนไกล...เหมือนเคยได้ยินที่ไหนนะ... shin... "หือ?? ใคร...ใครน่ะ" shin!! นั่นนายใช่มั๊ย... "shinya!!! " shinนายไปอยู่ที่นั่นได้ไงน่ะ... "ไม่รู้เหมือนกัน พอตื่นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว" นายรู้มั๊ยว่าที่นั่นน่ะ บ้านชั้นนะ... "อืม...จะว่าไปก็คุ้นๆนะ เหมือนกับว่าเห็นอยู่ทุกวัน ตรงนี้ที่ๆนายเดินไปมา ทั้งกิน แล้วก็นอน ทุกที่เหมือนกับภาพที่ชั้นเห็นทั้งหมดเลย แต่จะว่าไป...นายรู้ได้ไงว่าชั้นอยู่ที่นี่" ภาพมันอยู่ตรงหน้าชั้นเลย ตอนแรกตกใจแทบแย่ แต่...นายไปอยู่ที่บ้านชั้นได้ไงกัน... ".........รึว่า......เพราะแม่น้ำ " แม่น้ำ!!...นายกระโดดลงไป พอตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่บ้านชั้นใช่มั๊ย "ใช่" ไม่น่าเชื่อ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย... "..............." จ