หัวข้อ : I still.....(2) ข้อความ : ขอโท้ดดดดดดดดดดดด ขอโทษๆๆๆ ช้ามากเลย!!!!!! ช้ามากเลยช่ายมั้ย? ฮือๆๆๆๆๆ คือว่ามานเข้าบอร์ดมะด้ายอ่า อ่ะ....ขอบคุงumbraมากๆนะที่นที่ติชมเราดีจัยมั่กๆๆๆๆ ขอบคุณเจงๆ คนอื่นที่อ่านก้อด้วยนะ เย้ว!!!!!!!! ลุย.................. Part2 : แสงแดดของเช้าวันใหม่สาดส่อง ดวงตากระพริบถี่ปรับรับแสงหลังจากหลับใหลในความมืดมิดมานานหลายชั่วโมง พร้อมกับเสียงร้องเรียก .. "dieๆ ตื่นเร็ว" ร่างบางเขย่าตัวdieเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยแววตื่นเต้น shinyaยังคงเป็นสีขาวเหมือนเดิม ทั้งเสื้อผ้า และรอยยิ้ม เฟอนิเจอร์ต่างๆถูกจัดเข้าที่เข้าทางแล้ว ส่วนมากล้วนเป็นโทนสีขาว .เข้ากับshinya บ้านหลังนี้เป็นของเขา . ..เป็นที่ของเขา dieยันกายขึ้นจากที่นอน "หือ?" ส่งเสียงเป็นเชิงถามสาเหตุที่เรียกให้ตื่น ปกติshinyaมักตื่นก่อนแล้วออกไปนั่งเล่นที่ระเบียงหน้าบ้านคนเดียวเงียบๆเพื่อรอจนdieตื่น "die .ฟังซิ .." shinyaพูดขึ้นพร้อมกับหลับตาฟังเสียงบางอย่าง dieลองหลับตาลงฟังตามบ้าง . สักพักอีกฝ่ายจึงพูดขึ้นเหมือนเฉลยสิ่งที่dieสงสัย "เสียงคลื่นได้ยินมั้ย?..ได้กลิ่นทะเลด้วย " dieมองหน้าคนรักยิ้มๆ ..อยากไป? "อืม ไปกันมั้ยล่ะ" รอยยิ้มปรากฏขึ้นแทนคำตอบทันที "งั้นเดี๋ยวชั้นอาบน้ำก่อน นายรอแป๊ปนะshinya" shinyaหันหน้าเข้าหาท้องทะเลกว้าง สายลมพัดเอาเรื่องราวแห่งท้องทะเลเข้าปะทะใบหน้าสวย ทะเลที่นี่ไม่มีเกาะเลยสักเกาะ ทำให้มันดูเวิ้งว้าง . เวิ้งว้าง .กว้างใหญ่ - -- เกินไป---- - เกลียวคลื่นซาดเข้ากระทบฝั่ง แตกฟองสีขาวสะอาด ขณะที่ปลายอีกด้านกว้างออกจรดขอบฟ้า . ร่างบางเดินลัดเลียดชายฝั่งช้าๆ รอยเท้าของแต่ละคร้งที่ก้าวเดินถุกน้ำทะเลลบเลือน หายไป dieนั่งลงบนทรายแห้ง หาดทรายขาวละเอียด . อีกครู่หนึ่งshinyaจึงเดินเข้ามานั่งข้างๆโดยนั่งหันหลังชนกับdie "ชั้นน่ะได้เห็นทะเลนับครั้งได้เลยนะ แต่เมื่อก่อนอยู่คนเดียวมันน่ากลัว ทะเลมันเวิ้ง ก็เหมือนได้เห็นทะเลที่สวยจริงๆเป็นครั้งแรกนี่แหละ" น้ำเสียงเจือความเจ็บปวด มาพร้อมกับรอยยิ้ม คงจะดี ถ้ามันคือ ‘รอยยิ้ม’ จริงๆ dieเคยถามshinyaว่าทำไมถึงชอบสีขาว สีหน้าฉาบความรู้สึกบางอย่าง ปรากฏขึ้น ความรู้สึกที่กดลึก . ขุดคุ้ยตะกอนในจิตใจให้ฝุ้ง "ก็ในตัวชั้น มันไม่ขาวนี่die" .. เมื่อไหร่ คลื่นแห่งความทุกข์จะผ่านพ้นเสียที? เมื่อไหร่จะแตกฟองสีขาวแล้วหายวับไปอย่างคลื่นเบื้องหน้า หรือไม่มีวัน? หรือไม่มีทาง? Dieกุมมือบอบบางของshinyaไว้ แผ่นหลังที่เอนถ่ายน้ำหนักซึ่งกันและกันบอกว่าshinyaยังคงอยู่ ข้างๆ . ทั้งสองคนเดินกลับบ้านด้วยกัน ระหว่างทางshinyaแวะเก็บเม็ลดดอกไม้สีขาวเล็กๆไว้ปปลูกที่บ้าน ลำต้นบางไหวเอน ขึ้นอยู่อย่าง โดดเดี่ยว เวลาเคลื่อนผ่านไปเรื่อยๆ ความสุขคล้ายเปี่ยมล้นจนขาดหาย .ไร้สามัญสำนึก . เหมือนความฝัน ซักวันคงถึงเวลาตื่น เมื่อตื่นแล้วจะทำอย่างไร --- - dieแนบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากบางของshinyaซึ่งนั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้ที่ระเบียงบ้าน ร่างบางยิ้มให้ หลังจากมองเหม่อมานาน เมล็ดต้นไม้ที่เก็บมาปลูกแตกใบเล็กๆแล้ว หลักฐาน ว่าวันเวลายังคงดำเนินต่อไป shinyaยันกายลุกขึ้นนั่ง จับพนักเก้าอี้ไว้แน่น .ช่วงนี้มึนหัวเหมือนจะเป็นลมบ่อยๆ "ไปไหน shinya?" "เข้าข้างในบ้าน ลมโกรกหนาวจะตาย dieจะไปข้างนอกใช่มั้ย?" dieยิ้มและพยักหน้ารับแทนคำตอบ เมื่อไม่กี่วันมีโทรศัพท์จากคนของพ่อโทรมาบอกว่าพ่อป่วยหนัก .และนัดให้เขาออกไปพบ "โชคดีนะ จะทำอะไรอุ่นๆไว้ให้กิน" "shinya " เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นผสานกับความสงัดยามราตรี shinyaเปิดเปลือกตาบางขึ้นมองคนตรงหน้า die . "กลับมาแล้วเหรอdie เป็นไงมั่ง" คิดไปเองหรือเปล่า สีหน้าdieดูวิตกแปลกๆ นิ้วเรียวยาวเขี่ยผมที่ลงมาปรกหน้า ผมด้านหลังถูกรวบไว้เป็นเปียหลวมๆ "เดี๋ยวค่อยคุยกัน แต่นี่นายนั่งตรงนี้นานรึยังเนี่ย? ตัวเย็นเฉียบเลย นี่มันหน้าหนาวนะshinyaไม่สบายไปจะทำไง" dieจับมือคนรัก แล้วถอดโค้ตตัวเองไปห่มให้ เหมือนอีกฝ่ายไม่ได้สนใจ กลับจ้องมองข้ามบ่าร่างสูงออกไปสู่ความมืดมิดเบื้องนอก "die!!" น้ำเสียงตื่นเต้นจนสั่นเครือถูกเค้นออกจากริมฝีปาก ผู้ถูกเรียกหันไปมองตามบ้าง .บางสิ่งบางอย่างสีขาวตัดกับสีแห่งรัตติกาลโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า . ..เกล็ดสีขาว .. หิมะ!! .หิมะแรกของปี shinyaบีบมือdieแน่น รอยยิ้มผุดขึ้นที่ริมฝีปากของคนทั้งสอง หิมะขาววาววับกำลังร่วงหล่น สำหรับ shinya มันมีค่ามากที่ได้เห็นภาพนี้ มันน่าประทับใจแค่ไหน . สำคัญแค่ไหน . คงมีแต่ตัวเขาเองที่รู้ น้ำตาเย็นเฉียบอาบไหลสองแก้ม น้ำตาที่อธิบายไม่ได้ “ชั้นต้องกลับบ้าน shinya” บางเสียงแทรกผ่านความหนาวเหน็บ . คล้ายจะปลิวว่อนไปกับเกล็ดหิมะ--- - ความอบอุ่นจากเตาผิงทำให้ทั้งห้องอวลไปด้วยอุณหภูมิกำลังพอดีต่างจากภายนอก shinyaเขี่ยอาหารตรงหน้าวนไปมา หิมะเบื้องนอกทับถมต้นไม้ไร้ใบสีดำเป้นกองหนาขึ้นๆ “แค่สักพัก พ่อป่วยหนักหมอบอกให้เตรียมใจไว้ ชั้นคงต้องกลับไปหาเค้าบ้าง หลังจากนั้นชั้นอยากกลับมาอยู่ที่นี่นะ เข้าบริษัทอาทิตย์ละครั้ง ชั้นตกลงกับคนของพ่อไว้ให้เค้าไปคุยกับพ่อให้ พ่อคงโอเคแหละ ช่วยทางนั้นบ้างดีกว่า ยังไงก็เป็นลูกชายนะ” น้ำเสียงอ่อนโยนพยายามผ่อนคลายอารมณ์อีกฝ่าย “ .” “shinya นายจะเข้าโตเกียวกับชั้นมั้ย หรือจะรออยู่ที่นี่?” “ .” “shinya ?” “ชั้นรออยู่ที่นี่ดีกว่า die” ตอบโดยไม่ได้มองหน้า . โตเกียว .มีแต่ความทรงจำบ้าบอ ความเงียบน่าอึดอัดเข้าครอบคลุมชั่วขณะหนึ่ง “die .อีก2เดือนค่อยไปได้มั้ย” เสียงเครืออย่างคุมไม่อยู่ ทั้งร่างก็สั่นตามแรงสะอื้น dieแปลกใจในคำขอ . shinya ไม่เคยขออะไรแบบนี้ ไม่ใช่ว่าทำให้ไม่ได้ .แค่แปลกใจ .ถ้า shinyaขอก็อยากทำให้ .อยากให้มีความสุข .. .แต่ .พ่อกำลังป่วยหนักจริงๆ . “ไม่ dieช่างเถอะ ชั้นโอเค พูดไปงั้นแหละ รีบกลับมาละกัน” shinyaพูดขึ้นเหมือนคำขอเมื่อครู่เป็นเพียงลมพัดผ่านไป dieเอื้อมมือเข้าปาดน้ำตาออกจากสองแก้มให้คนรัก จับต้องอย่างแผ่วเบา .ราวกับ shinyaเป็นสิ่งที่ต้องถนอมอย่างดี . .สำหรับเขา เป็นอย่างนั้นจริงๆ รถคันโตแล่นเทียบจอดหน้าบ้าน คนขับเป็นชายวัยกลางคนร่างสูง . ครู่เดียวรถก็ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาว shinyaแหงนหน้ามองท้องฟ้า .หิมะหล่นมาจากไหนกันนะ? . คนขับกำลังช่วย dieลำเลียงของขึ้นสู่รถ shinyaจับจ้องทุกการกระทำของอีกฝ่าย จากนั้นจึงเลื่อนสายตาไปมองต้นไม้เล็กๆ .น่าสงสาร ที่ต้องทนตากความหนาวเหน็บผ่านค่ำคืนเพียงลำพัง ยังดีที่มีหลังคากำบังไม่ให้ถูกทับถมไป . ยังดีที่ไม่ถูกมองข้าม .ยังดี . ร่างบางกระชับโค้ตสีขาวให้แน่นตัวขึ้น เช้าที่มีทิวทัศน์สวยงามอย่างนี้ไม่เหมาะแก่การลาจากเลยสักนิด “shinyaแล้วชั้นจะหาเวลามาเจอบ่อยๆนะ” ร่างสูงกล่าวพร้อมกับกุมมือคนรักไว้ . “ไม่ต้องหรอก die .มาหาบ่อยๆก็วุ่นวายกันพอดี รีบๆจัดการทุกอย่างให้เสร็จแล้วรีบกลับมาเถอะ” น้ำตาปริ่มขอบตาเตรียมพร้อมจะร่วงหล่นลงมาเสมอ dieดึงคนตรงหน้ามากอดไว้แน่น ความอบอุ่นจากร่างกายส่งผ่านคนทั้งสอง shinyaซบหน้าลงบนบ่ากว้างที่คุ้นเคย .ปล่อยให้น้ำตารินไหลอย่างเงียบเชียบ ทั้ง dieเองยังรู้สึก .ความหม่นหมองจากที่ไหนสักแห่งก่อตัวไร้รูปลักษณ์ บิดเบี้ยวม้วนตัวอยู่ใบบรรยากาศ ครู่หนึ่ง shinyaจึงผละออกจากร่างสูงเป็นเชิงกล่าว -- -ถึงเวลาแล้ว die- -- ไร้คำพูด ไร้คำลา dieหันหลังเดินเข้าสู่รถ . สักวันคงพบกัน ร่างบางทรุดกายนั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม .น้ำตายังคงไม่หยุดไหล . ค่อยๆหรี่ตาปิดลง เสียงเครื่องยนต์แล่นผ่านไป - --เหลือเพียงความเงียบงัน- -- dieหันมามองภาพคนรักผ่านกระจกรถด้านหลัง ร่างสีขาวหลับตานิ่งอยู่บนเก้าอี้ . สิ่งที่เคลื่อนไหวมีเพียงหิมะ และ น้ำตา ไม่นานภาพทั้งหมดก็หรี่เล็กพร่าเลือนและหายไป-- - ที่รัก ผมไร้คำพูดอำลาที่จะกล่าวแก่คุณ ผมคงทำได้แต่เพียงเช็ดหยาดน้ำตานั้น หวังเพียงคุณคงรับรู้ได้ ความรู้สึกของผม . .‘รัก’ .. จาก : miya-pon - - miya-pon@thaimail.com - 10/04/2003 20:06

ข้อความ : เศร้าจังเลยอะ เพ่ Die รีบไปสะสางงานแล้วรีบกลับมาหานู๋ Shin นะ ไม่อยากให้เพ่ Die ไปเลยอะ รู้สึกเหมือนกะว่าถ้าเพ่ Die ไปนานนู๋ Shin อาจจะหายไปก็ได้อะ ไม่รู้สิ เหอ ๆ ตอนต่อไปมาเร็ว ๆ นะ จาก : blueflame - 10/04/2003 22:31

ข้อความ : เพ่dieรีบๆกลับมาน่าาาาาาาาาาาา จาก : witch - 11/04/2003 17:42