หัวข้อ : I still.....(3) ข้อความ : ขอบคุณสำหรับคนที่อ่านน๊า มาต่อแล้วแหละ.... เร็วมะ?...เร็วช่ายมะล่า? กลัวมันเข้ามะด้ายอีกอ่า ช่วยๆๆๆๆกันเมนท์หน่อยน๊ะ ขอร้อง อ่ะ....คับ ปายอ่านเห๊อะ part3: กาลเวลาที่เคลื่อนผ่าน ไร้ความทรงจำ-- -ไร้ทุกสิ่ง ขณะที่ล่องลอยอยู่เพียงลำพัง สิ่งที่รับรู้มีเพียง --- -คนที่ฉันรัก- -- คือ . die ลืมตาตื่นจากห้วงนิทรา - --ฝันถึงอดีต- -- เฝ้ามองทิวทัศน์ที่ผันเปลี่ยนนอกหน้าต่างรถ รวดเร็ว วูบไหว ภาพบ้านเรือนต่างๆที่คุ้นเคยเริ่มผ่านเข้ามา จากวันนั้น .ที่จากที่นี่ไป . 3-4เดือนได้แล้วสินะ . เขาติดพันอยู่กับงานที่บริษัท กว่าจะเคลียร์ให้เรียบร้อยไปได้ในระดับหนึ่งก็เกินกว่าเวลาที่กำหนดเป็นเดือน จริงๆแล้วยังไม่ถึงเวลาควรกลับมาด้วยซ้ำ แต่ shinya ทำไมส่งจดหมายให้ก็ไม่ตอบกลับมา? โทรศัพท์ก็ไม่เคยติด เป็นห่วง มีอะไรรึเปล่านะ? dieเปลี่ยนท่าทางจากนั่งเอนหลังขึ้นมามองดู ข้างหน้า เหมือนความฝันเริ่มแจ่มชัด บ้านสีขาว .ค่อยเห็นเด่นขึ้นเรื่อยๆ รถเทียบจอด dieดันประตูรถเปิด แล้วเคลื่อนกายลุกออกจากรถ สัมภาระมีเพียงกระเป๋าใบเดียว .ที่นี่ มีทุกสิ่งทุกอย่างของเขาอยู่แล้ว . พาหนะที่นั่งมาแล่นจากไป เสียงเครื่องยนต์หายลับ . .ความเงียบงันเคลื่อนกายเข้าแทรกแทนที่ . ร่างสูงไล่สายตามองดูรอบๆ บ้านเริ่มเป็นสีซีดเหลืองจากฝุ่นละออง เก้าอี้ที่ระเบียงยังคงอยู่เหมือนเดิม ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว shinyaชอบมันมากนั้น ต้นไม้ที่เคยปลูกไว้แห้งเหี่ยวเฉาแล้ว แต่ก็ยังคงอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่เปลี่ยน กระทั่งวาระสุดท้ายก็ยังคงไม่มีใคร เด็กหนุ่มนึกเสียดายอยู่ในใจ เขาไม่มีโอกาสได้เห็นเลย ดอกสีขาว คงได้เห็นแต่ เวลาเริ่ม เวลาจบ เท่านั้น แล้วนี่คนรักของเขาล่ะ อยู่ไหน? เมื่อเจอแล้วจะมีสีหน้ายังไงนะ? อยากเห็นรอยยิ้ม . อยากได้ยินเสียง . อยากสัมผัสกาย .. ลมหนาววูบหนึ่งพัดพ่านกาย ทั้งๆที่นี่เป็นฤดูร้อน? ลมหนาวที่ห่อม้วนเรื่องราวแปลกๆมาสู่ dieเริ่มรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติบางอย่าง ใบไม้แห้งเกลื่อนหน้าบ้าน?ฝุ่นละอองจับทั่วบริเวณ? คล้ายกับ .บ้านนี้ไร้พลังงานของสิ่งมีชีวิต เด็กหนุ่มส่ายศีรษะช้าๆปัดจินตนาการที่เขาหวาดกลัวอยู่ลึกๆ .ไม่อยาก แม้จะคิด - --กึก-- - เสียงการเคลื่อนไหวของบางสิ่ง die รีบหันกลับไปดู ถ้าใช่ ------ - ------ หญิงวัยกลางคนหยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้ว ไม่ใช่ . shinya แรงลมปะทะรั้วขาวแกว่งเบาๆ สตรีคนนั้นยื่นมือออกจับรั้วไว้ สายตา แปลกๆ เศร้า? สงสัย? “เธอเคยอยู่ที่นี่กับshinyaคุงนี่” dieพยักหน้ารับ “ทำไมเหรอครับ” ความหวาดหวั่นก่อตัวขึ้นอีกครา “รู้เรื่องรึยังเนี่ย” ได้แต่นิ่งเงียบแทนคำตอบ นางก้มหน้าเหมือนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเงยขึ้น “shinyaคุง แกเสียได้ประมาณเดือนกว่าแล้ว หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลว” ----- .----- . ไร้คำพูด แม้อยากจะพูดก็ไม่อาจเค้นเสียงออกมาได้ คล้ายบางอย่างฉุดกระชากสำนึกไป . ล่องลอย หลอกลวง? .ไม่จริง? ขอร้อง . ขอร้อง . ไม่จริงใช่มั้ย? . shinya . แทบไร้การทรงตัว dieใช้แรงกำลังที่เหลืออยู่วิ่งเข้าสู่ตัวบ้าน “shinya!! นายอยู่ที่ไหน shinya!!” .. “ออกมา!! ออกมาสิ!! อย่าล้อเล่นกับชั้นอย่างงี้” . ทรุดกายลง น้ำตาอาบไหล น้ำตา .ที่ไม่เคยไหล “ ออกมา ” คำพูดปนเสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาอย่างแผ่วเบา ภาพเบื้องหน้าหมุนเคว้ง .เลือนหาย .. หลอกตัวเองว่าเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นคงไม่ได้ มันเป็นเรื่องจริง เขารุ้ เขารู้ตั้งแต่แรกที่ก้าวเข้ามาที่นี่ ทุกสิ่งทุกอย่างพยายามบอกกล่าวให้เขารู้ รวมทั้ง . shinya . นายไปแล้ว นายหนีชั้นไปแล้วจริงๆ ในที่สุด ผ้าขาวก็หลุดมือไป กลิ่นอาย รอยยิ้ม จากไปหมดแล้ว . เพียงชั่วเวลาเดียวที่ละสายตาไปจาก เพียงชั่วเวลาเดียวที่ไม่ได้จับจ้อง ฉุดรั้งไว้ ไม่ทัน ทุกสิ่งจบลงแล้ว เพียงกลับไปเป็นอย่างเก่าอย่างที่เคยเป็น เพียงเหลือแต่ความว่างเปล่าอย่างในอดีต เพียงไม่มีใคร .อย่างที่เคย เรื่องราวเหล่านี้ เพียงแค่ ---- -‘จบ’- ---- . . เนิ่นนานมากแล้วซินะ จากวันที่เธอจากไป เธออาจไม่รู้ ว่าฉันยังคงรอคอยเธออยู่เสมอ ทั้งร้องเรียง ทั้งเฝ้ามองหา แต่ทุกครั้งที่ทำอย่างนั้น ก็ยังคงไม่พบแม้แต่เงาของเธออยู่ดี เธออาจลบล้างภาพในใจทั้งหมดให้หายไป และใช้ชีวิตอย่างคนที่มีความสุขได้ แต่ฉันเป็นแค่คนที่อ่อนแอที่สุดคนนึง คงไม่มีเรี่ยวแรงพอจะลืมเรื่องราวของเธอออกไปจากความทรงจำ ฉัน จึงทำได้เพียง เฝ้ารอ วันเวลา เฝ้ารอ เธอ .แม้จะรู้ว่า ‘ไม่มีวัน’ ------- ------ บทส่งท้าย: อย่าร้องไห้เสียใจกับการจากไปของชั้นเลยนะ ชั้นไม่ได้ทิ้งนายไปไหนเลย die ตลอดเวลาที่นายก้าวเดิน ทุกการกระทำของนาย ชั้นเฝ้ามองดูอยู่เสมอ เพียงแค่ มันเป็นคนละสถานที่กับที่นายยืนอยู่เท่านั้น ชั้นเองก็ทรมานใจไม่น้อยไปกว่านายเลยนะ ชั้นเห็น..ชั้นรู้ แต่ชั้นกลับไม่สามารถสัมผัสได้เลย ไม่สามารถช่วยปลอบนายได้ทั้งๆที่สาเหตุของน้ำตามันมาจากชั้น ที่ชั้นไม่ตอบจดหมายนาย ทอดสายโทรศัพท์ออก ตัดขาดจากนายทุกอย่าง เพียงเพราะหวังว่านายอาจจะลืมชั้นซะ ไม่ต้องกลับมาที่นี่และใช้ชีวิตที่มีความสุขต่อไปในเมือง แต่ตัวชั้นซะเอง ที่จัดการเตรียมพร้อมกับการกลับมาของนายทุกอย่าง ที่ชั้นทำน่ะ ชั้นรู้ว่ามันทำให้นายห่วงมากนะ die และ ชั้นก็รู้ด้วยว่าชั้นเหลือเวลาอีกไม่มากนัก รู้ตั้งแต่นายยังไม่ไปแล้วล่ะ ความดำมืดที่ชั้นหลบหนีมาตลอดเคลื่อนใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ร่างกายชั้นมันย่ำแย่ลงทุกวันๆ ชั้นไม่อยากบอกนาย มันจะทำให้นายคิดมากและกังวล ชั้นไม่อยากให้นายต้องว้าวุ่นเวลาทำงาน แล้ว ชั้นก็ไม่อยากให้นายกลับมาพบความว่างเปล่า .ที่นี่ . ชั้นอ่อนแอซะจนไม่สามารถทนรอนายกลับมาได้ เป็นแค่คนที่จะเอาแต่พึ่งพิงนาย สุดท้ายแล้ว .ก็ทำอะไรให้นายไม่ได้ซักอย่าง . die . ชั้นไม่เคยเสียใจเลยทีได้พบกับนาย ทุกสิ่งทุกอย่างที่เลวร้ายในตอนนี้ถ้าเป็นการแลกเปลี่ยนกับที่ได้พบนายชั้นก็คิดว่ามันคุ้มค่าแล้ว แม้เวลาจะไม่ยาวนานนัก แต่ สำหรับชั้นตั้งแต่วันนั้น มันคือชีวิต เป็นวันเวลาที่กลบทับความเลวร้ายที่ชั้นเคยผ่านมา ชั้นอุ่นใจขึ้นทุกครั้ง ที่รู้ว่ายังมีนาย die . ชั้นอยากให้นายคิดเหมือนชั้น และเฝ้ารอวันเวลา ครั้งหน้าถ้าเป็นไปได้ชั้นอยากพบนายให้เร็วกว่านี้ อยากมีช่วงเวลาร่วมกับนายนานๆ ตอนนี้ .ชั้นจะหลับตาลง หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกัน ทุกเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามา ทุกวัน ทุกวินาที ชั้นคงจะเสียน้ำตาอีกมากมายในการย้อนคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ แต่ชั้นสาบาน .ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้าย แล้วชั้นจะหลับตานิ่งๆ หยุดทุกความรู้สึก .แล้วรออีกครั้ง ที่จะได้พบกับนาย . . die . จาก : miya-pon - - miya-pon@thaimail.com - 12/04/2003 00:15

ข้อความ : เศร้าจังเลย...แต่งดีนะค่ะ ยังไงก็พยายามอีกหน่อยแล้วกันนะ สู้ๆ เรารออ่านอยู่นะ ฟิคแนวเศร้าๆอย่างงี้ชอบมากเลยอ่ะ... รัก...คิดถึง...ห่วงหา...เฝ้ามองหาเธอ...แม้ไม่มีแม้เพียงเศษเสี้ยวของความหวัง...แต่ก็จะรอ...รอวันที่เธอจะกลับมาอีกครั้ง...กลับมาสู่อ้อมกอดของกันและกัน...รอ...รักเธอนะ...รัก... ปล.อันหลังนี้ไม่ต้องสนใจก็ได้นะแค่อยากแต่งน่ะ ปัญญาอ่อนๆตามแนวเราแหละ...v=^V^=v... จาก : AnAn - - rubymoon_a@hotmail.com - 12/04/2003 13:50

ข้อความ : ฮึก....ฮึก และแล้วนู๋ Shin ก็จากไป สงสารเพ่ Die กะนู๋ Shin มาก ๆ เลยอะ เศร้าดีอะ ตอนต่อไปมาเร็ว ๆ นะ จาก : blueflame - 13/04/2003 00:15

ข้อความ : เศร้าจัง จาก : witch - 13/04/2003 17:14

ข้อความ : มาแล้วจะ ขอรายงานตัวก่อนนะ แต่งได้ดีเหมือนเดิม แสดงว่าตอนแต่งอารมณ์ไม่ค่อยแน่นอนละสิ ถึงออกมาตายงะ แต่ต้องขอยกนิ้วให้เพื่อนเรา เศร้ามากคับผม ป.ล. อย่าลืมต่ออีกนะ ขอภาคสองก็ได้ เอาให้ยิ่งกว่านี้ยิ่งดี ของคุงมาก จาก : saki - ton - 19/04/2003 00:25