หัวข้อ : GHOST RHAPSODY #1 ข้อความ : GHOST RHAPSODY By:Kisou ในอาพาร์ทเมนต์ที่ค่อนข้างหรูใจกลางเมือง โตเกียว ผมชื่อ คาโอรุ พักอยู่คนเดียวที่นี่ ห้องนี่กว้างพอที่จะอยู่ได้2-3คน แต่ผมชอบที่จะอยู่คนเดียวแต่บางครั้ง ผมก็อยากมีใครสักคนนึงที่จะมาอยู่ด้วยกันกับผม แต่ ผมยังหาไม่เจอสักที สะดวกสบายดีนะ แต่ผมไม่ค่อยชอบเสียงรถราที่วิ่งพลุกพล่านนี่เท่าไหร่หรอกมันรบกวนผมน่ะ แต่ก็ต้องอยู่ ถ้าเทียบกับสิ่งที่ผมต้องการและความสะดวกสบายแล้วมันก็แฟร์กันดีนะ ใกล้ที่ทำงาน ใกล้ร้านสะดวกซื้อ ไม่ต้องเหนื่อยเดินไปไกลๆ อ้อ!!!ผมทำงานอยู่ที่ร้าน KARAOKE แห่งหนึ่งในช่วงกลางวัน กลางคืนผมรับงานอีกที่นึง เป็นบาร์เทนเดอร์ครับ เป็นงานที่ได้เงินดีทีเดียวเรียกว่าเดือนๆหนึ่งสบายไปเลยล่ะครับ แต่ ผมไปบ้างไม่ไปบ้างเพราะว่าบางวันกลับจากซ้อมดนตรี หรือถ้าวันไหนมีLive House ผมก็พักงานไปเลย ชีวิตผมน่ะขาดดนตรีไม่ได้เสียด้วยสิ แล้วคุณล่ะ ถ้าผมต้องการใครสักคนละก็ เค้าคนนั้นน่ะนะจะต้องมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ ไม่ว่าอย่างใดอย่างหนึ่งล่ะ Heroของผมก็คือคุณ Hide ไงล่ะ เค้าคือคนที่ทำให้ผมมีพลัง และเลือกที่จะมีดนตรีเข้ามาในชีวิต ถึงแม้ว่า วันนี้จะไม่ได้มีเค้าอยู่บนโลกใบนี้แล้วก็ตาม ผมก็ยังเดินต่อไปเวลาที่ผมท้อ ผมก็จะมีคุณHideเป็นกำลังใจให้เสมอ โปสเตอร์ใบจัมโบ้ใบนั้นเหมือนกับว่าคุณHideยังคงจ้องมองผมว่า ”เมื่อไหร่กันนะนายถึงจะไปถึงจุดหมายซักทีชั้นรอนายอยู่นะ คาโอรุ ” การค้นพบเส้นทางที่ตัวเองอยากจะทำน่ะมันเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุด ผมคิดอยู่เสมอเลยนะไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่แล้วก็ยังอยากเติบโตขึ้น อยากค้นพบความสำเร็จของตัวเองเร็วๆ แต่ว่า ยิ่งเข้าใกล้เรื่อยๆมันก็เหมือนว่าห่างออกไป เพราะว่าผมเป็นคนที่ไม่รู้จักพอในความฝันน่ะสิ จึงต้องเดินต่อไปและต่อไปเรื่อยๆ ไม่อยากหยุดความฝันของตัวเองเลยสักนิด ตอนที่ผมรู้ข่าวในวิทยุที่ทำงานว่าคุณ Hideเสียชีวิตผมแทบทำอะไรไม่เป็นเลย มันเหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน หลังที่กลับจากที่ทำงานผมไม่ออกไปไหนเลย 2 วันเต็มๆ แต่ในที่สุดผมก็ต้องลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวบอกกับตัวเองว่าต้องไป ผมไปเคารพศพคนที่ผมเรียกเขาว่าHeroของผมในวันสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเค้าจะถูกฝังอยู่ใต้พื้นดิน ผมร้องไห้อย่างไม่อายใคร ไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น กีต้าร์จำนวน 20 กว่าตัวที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ตรงหน้า มีบางตัวที่ผมใฝ่ฝันมาตลอดว่าอยากเป็นเจ้าของ มองหีบที่ประดับไปด้วยดอกไม้สดอย่างไม่ละสายตา ถึงแม้ว่าจะนานมามากแล้วผมยังจำได้ว่าใบหน้าครั้งสุดท้ายที่ผมได้เห็นนั้นเป็นยังไง ใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างปราณีต ปากที่ยิ้มเล็กน้อย ผมได้สัญญากับคุณHideเอาไว้ว่าผมจะก้าวต่อไปในเส้นทางที่ผมเลือก ถึงแม้ว่าวันนี้ผมยังจะเป็นเด็กห้องKARAOKE จะมีแค่วงที่เล็กๆวงหนึ่ง ผมก็จะพยายามต่อไป จนมาถึงวันหนึ่งมีเรื่องประหลาดๆเกิดขึ้นกับผมล่ะ ผมมักจะได้ยินเสียเพลงแว่วๆเข้าหู มันคงจะไม่แปลกหรอกนะถ้าหากคนอื่นๆได้ยินเหมือนกับผม แต่เปล่าเลยไม่มีใครเค้าได้ยินเหมือนผมเลย แม้แต่คนเดียวด้วยซ้ำ ผมเคยถามเพื่อนร่วมวง ทุกคนหาว่าผมทำงานหนักจนเพี้ยน แต่ผมเปล่านะผมได้ยินจริงๆแต่บอกใครเขาไปก็คงไม่มีใครเชื่อ เพราะว่าผมยังไม่รู้เลยว่าต้นตอของเสียงดนตรีนั่นมันมาจากไหน ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน หรือว่าผมเป็นบ้าอย่างที่เพื่อนมันว่าไปซะแล้ว อืม ย้อนไปก่อนหน้านี้อีกนิดนะครับก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงเพลงที่หาต้นตอไม่นั้น ผมได้เจอกับเพื่อนสมัยเรียนม.ต้น บางทีเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมอาจจะเกี่ยวข้องกับเหตุการที่เจอที่ร้าน KARAOKE วันนั้นก็ได้ครับ หมอนั่นมากับเพื่อนอีก 2-3คนมาร้องKARAOKEที่ร้านที่ผมทำงานอยู่ อันที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรให้ผมคิดถึงหรอกนะ แต่เค้าคงเมาจนหูตาลาย เพื่อนๆที่มากับเค้าบอกว่า เคียวเค้าบ่น พร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมา ว่าเพลงนี้เค้าไม่ได้เลือก แล้วที่มองเห็นมันไม่ใช่โหมดKARAOKEหรือโหมดอะไรทั้งนั้น[คงจะเมาเอาการแหละครับผมว่านะ] ท่าทางของเคียวตอนนั้นก็ประมาณว่าช็อคกับสิ่งที่ได้ยินได้เห็นอยู่ตรงหน้า นั่นแหละครับ แล้วจู่ๆก็วูบไปเลย ทั้งๆที่มือยังจับไมค์ไว้แน่น ใครเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ก็เลยออกมาเรียกผมเพราะเห็นว่าก่อนเข้ามาเคียวเค้าทักผมก็คิดว่าเป็นเพื่อนกัน จนทุกคนกลับกันไปหมดแล้วผมเองก็ปิดร้านเรียบร้อยแล้ว กลับเข้ามาอีกทีก็เห็นเคียวนั่งจ้องจอTV.อยู่ด้วยอาการหวาดๆทำเอาผมต้องมองตามไปด้วย ไม่มีภาพอะไรเลย หน้าจอที่มืดสนิท เคียวจ้องแทบไม่กระพริบตาเหมือนกลัวว่ามันจะลอยมาปะทะหน้าอย่างนั้นแหละ จนผมเองที่ต้องเดินไปสกิดเคียวจึงละสายตาจากจอนั้น “เพื่อนๆมีไหนกันหมด” นี่คือประโยชน์แรกที่เคียวถามผม ++แปลกล่ะครับถ้าเพื่อนที่มาด้วยจะอยู่รอ++ผมคิดในใจ “ดึกป่านนี้แล้ว ใครจะอยู่รอนายเล๊า” ผมตอบ แต่ยังคงสงสัยว่าอะไรที่เคียวเห็นในจอนั่น แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร ผมเหลือบมองนาฬิกาข้างฝา ผมงี้อยากจะร้องไห้พลางคิด ++ป่านนี้กูคงนอนไปแล้ว..แต่ยังต้องมาอยู่ที่นี่เพราะหมอนี่++ ว่าแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ประมาณว่าเข้าใจผมนะครับ แล้วเคียวก็รีบกุลีกุจอลุกขึ้น โค้งศรีษะเล็กน้อยพร้อมกล่าวคำขอโทษ ผมรีบลากหมอนี่ออกจากร้านก่อนที่หัวหน้าจะมาเจอ และ บ่นอีกยาวกว่านี้ เสียเวลานอนหมดครับ เอาล่ะครับไม่มีรถไฟที่ไหนอยู่รอหมอนี่แน่ๆ ให้กลับแท็กซี่ก็ดูว่าจะอันตรายไปสำหรับหมอนี่อีกนั่นแหละ หน้าที่ของผมอีกแล้วสินะ ที่ต้องไปส่ง จะเรียกว่ากลุ้มหรือเรียกว่าอะไรดีครับ T^T มอเตอร์ไซด์ที่ผมไม่เคยให้ใครหน้าไหนซ้อนมาก่อนก็เป็นอันว่าเสร็จหมอนี่ไปแหละครับ ดูท่าทางของเค้ายังไม่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นที่ร้านนั่นเป็นแน่ เงียบมาตลอดทางเลยล่ะครับ ที่จะเอ่ยปากเป็นคำพูดนั่นก้คงบอกเรื่องทางที่จะกลับบ้านเท่านั้นแหละครับ ก็ไม่ไกลเท่าไหร่จากที่ทำงานของผมหรอกนะขับรถแค่10กว่านาทีก็ถึง ท่าทางจะอยู่คนเดียวเหมือนผมเสียด้วยสิ ครับ และหลังจากวันนั้นเป็นต้นมาเรื่องประหลาดๆก็เกิดขึ้นกับผม ลองมาลงดูเป็นเรื่องแรกนะครับ เรื่องมันอาจจะยังไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ก็ตั้งใจที่จะทำนะคับ ยังไงก้ช่วยเมนต์ และ ช่วยติดตามต่อไปด้วยนะครับ ขอบคุณคับ จาก : kisou - 15/04/2003 14:15

ข้อความ : เฮอะๆๆๆ คนแรกกกก ป่าวหว้า ครับ หนุกดีอ่ะครับ เคียวเจอไรเหรอ ในทีวีมีไรเหรอ รึเคียวเป็นบ้า แหงะๆ คงม่ายช่าย ต่อเร็วๆน่ะครับ จารออ่านครับผม... จาก : aoiumi - 15/04/2003 18:51

ข้อความ : เพ่เคียวเจออะไร หรือว่าhide......... จาก : witch - 15/04/2003 19:18

ข้อความ : เหอ ๆ Kyo เจอไรอะ แล้วมันติดต่อไปหา Kao ได้ด้วยเหรอ น่าสนุกจัง ตอนต่อไปมาเร็ว ๆ นะ จาก : blueflame - 15/04/2003 23:13