หัวข้อ : in the wind [ รวดเดียวถึงตอนจบเลยคับ ] ข้อความ : ในที่สุดก็เข้าได้แล้ว อิอิ เลยเอามาลงที่นี่ด้วย จบซะทีคับเรื่องนี้ in the wind [ fin ] ความเดิมตอนที่แล้ว : ทุกคนในหมู่บ้านรู้ความจริง จึงพยายามขับไล่ toshiya ออกไป เมื่อทนความกดดันไม่ไหวจึงขาดสติวิ่งหนีไป พอจะจำได้มะเนี่ย .................................... “ ใจเย็นก่อนสิ !! toshiya ใจเย็นๆก่อนๆ “ กว่าเขาจะจับเธอได้ก็เหนื่อยพอดู เขาโอบกอดเธอไว้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ไหล่อันบอบบางที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาตอนนี้กำลังสั่นเทา ความกลัว ความหวาดระแวง ความสิ้นหวัง ความรู้สึกเหล่านี้กำลังครอบงำจิตใจของเธออยู่ น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาแสนเศร้าคู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลย ทั้งๆที่มือคู่นั้นก็กำลังปลอบประโลมเธอด้วยความอ่อนโยน “ ปล่อยเถอะ ” เธอผละออกจากอ้อมแขนของเขา “ . “ เขารู้สึกสับสนกับคำพูดของเธอ จนพูดอะไรไม่ออก “ พอแล้ว kaoru “ น้ำตาที่ไหลอยู่เมื่อครู่กลับถูกบังคับไว้ไม่ให้ไหลออกมา “ ทำไม “ ความสับสนยิ่งทวีความรุนแรงมากกขึ้นอีกเมื่อเธอเอ่ยคำนั้นออกมา “ เพราะอะไร toshiya เพราะว่าเธอไม่คู่ควรกับฉันอย่างั้นใช่มั้ย “ ความโมโหทำให้เขาแทบกลายเป็นอีกคน มือแกร่งของเขาบีบไหล่ของเธอจนเป็นรอยช้ำ “ .. “ เธอไม่พูดอะไรต่อไป เพียงแต่น้ำตาที่พยามกลั้นไว้ในตอนแรกมันกลับทรยศ ไหลออกมาเสียดื้อๆ ..ทำไมกัน ทำไมต้องไหลออกมาตอนนี้ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น ฉันก็จะทำได้ เพื่อคนๆนี้เท่านั้นอีกเพียง ..นิดเดียว . “ อะ ขอโทษนะ toshiya เจ็บมากมั้ย “ หยดน้ำอุ่นๆที่กระทบกับมือของเขาช่วยเรียก kaoru คนเดิมให้กลับมา “ ” เธอส่ายหน้าเบาๆ “ กลับบ้านกันนะ กลับบ้านของชั้นกับ toshiya เราจะอยู่ด้วยกัน จำได้มั้ยว่าเธอยกให้ฉันแล้ว “ เขาโอบเธอไว้อย่างอ่อนโยน คำพูดเพียงแผ่วเบามันอาจทำให้เธอผ่อนคลายได้บ้าง “ แต่ชั้นมันสกปรกเกินไป “ เธอเอ่ย “ บางที ความรู้สึกของคนเราก็ไม่ต้องการเหตุผลนะ “ เขาจุมพิตลงไปที่แก้มแดงเรื่อนั่น เพื่อแทนความหมายของคำๆหนึ่ง ..บ่ายคล้อย ดวงอาทิตย์เอนตัวต่ำลง สาดแสงสีทองให้เป็นทางสายที่ทอดยาว ออกไปเพื่อแสวงหาวันพรุ่งนี้ อยากจะจูงมือของเธอแล้วเดินไปด้วยกัน ไปให้สุดสายทางของฉันกับเธอ แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอจะอยากไปกับฉันหรือเปล่า . .. “ นี่ shinya ฝีมือเธอใช่มั้ย “ ชายหนุ่มคนหนึ่งลากแฟนสาวของเขามายังเนินหลังโบสถ์ “ ถ้าใช่ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยไม่ใช่เหรอ die มันดีต่อ kao_chan ไม่ใช่เหรอ “ สาวน้อยบอกเหตุผลของเธอ “ แน่ใจเหรอ shinya ว่า kaoru จะมีความสุข แล้วไม่คิดถึง toshiya เขาบ้างเหรอ “ ชายหนุ่มถามเพื่อให้เธอคิดและเข้าใจบางอย่างที่กำลังเปลี่ยนไป “ แน่ใจสิ ฮะฮะ .สมน้ำหน้ายัยนั่นจัง “ สาวน้อยว่าพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ shinya !!!!ทำไมเป็นคนที่มีความคิดแบบนี้นะ “ ชายหนุ่มตวาด “ die .ตวาดใส่ shinya ทำไมล่ะ เข้าข้างยัยนั่นเหรอ die ” สาวน้อยจ้องหน้าแฟนหนุ่มของเขาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ รู้สึกน้อยใจ ทำไมไม่เข้าข้าง ทำไมต้องมาว่า “ อะ .ผมขอโทษ shinya ฟังผมนะ ผมไม่อยากให้shinya เอาเรื่องของคนอื่นมาคิดให้เป็นเรื่องวุ่นวาย มันไม่เกี่ยวกับเราไม่ใช่เหรอ kaoru เขาโตแล้วนะ มีความคิดเป็นของตัวเอง ให้เขาตัดสินใจเองเถอะนะ “ ชายหนุ่มอธิบายเหตุผลที่ถูกต้องให้สาวน้อยฟัง “ ฮือ .shinya ขอโทษ shinya ไม่รู้จริงนะ die “ คำขอโทษที่ออกมาพร้อมกับเสียงสะอึกสะอื้นทำให้ชายหนุ่มโกรธเธอไม่ลงจริงๆ “ เอ้า . ร้องไห้เป็นเด็กๆไปได้ ผมไม่โกรธแล้วล่ะ เงยหน้าสิ “ เขาเอ่ย พร้อมกับยื่นบางสิ่งให้เธอ ..แหวนวงเล็กๆ สำรับนิ้วนางข้างซ้าย ตัวเรือนสีเงินวาวประดับไว้ด้วยอัญมณีสีฟ้าใส สีที่ช่วยขับให้เธอดูสดใสยิ่งขึ้นอีก “ die .” สาวน้อยสวมกอดชายหนุ่มไว้แน่น ความรู้สึกต่างๆพรั่งพรูเข้ามา ทั้งดีใจ สับสน ทั้งตื้นตัน แต่ทำไมกันนะน้ำตามันพาลจะไหลอยู่เรื่อย “ ตั้งแต่นี้ไป สนใจแต่ผมคนเดียวนะ shinya “ . จากลมหนาว ไอเย็น กลายเป็นหิมะ ทุกสิ่งทุกอย่างดูขาวโพลนไปหมด ราวกับว่า ทุกอย่างที่พยามสร้างมา กลายเป็นความว่างเปล่า สีขาว มันทำให้รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เธอเก็บตัวอยู่ในห้องตั้งแต่วันนั้น วันที่ความหวังอันริบหรี่ของเธอได้พังทะลายลง ทุกอย่างกลับไปเป็นแบบเดิม ราวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง มันกลับมาซ้ำเติมเธออีกเช่นเคย ไม่อยากจะพยามทำอะไรที่มันเกินตัวอีกต่อไปแล้ว “ ขอโทษนะที่ปกป้อง toshiya ไม่ได้ ขอโทษ จริงๆ “ เขาเอ่ยออกมาเบาๆ พลางทรุดตัวลงนั่งพิงกับประตูไม้บานนั้น ประตูที่เธอใช้ “ ปิดกั้น “ ตัวเอง ไม่ต้องขอโทษหรอก kaoru คนอย่างฉันมันไมมีค่าพอสำหรับคำขอโทษของเธอเลยซักนิด แต่รอก่อนนะ อีกไม่นาน ทุกอย่างที่ทุ่มเทเพื่อฉัน มันจะไม่สูญเปล่า เพราะ kaoru ทำให้ฉันเปลี่ยนไป และเพื่อ kaoru ฉันจะเข้มแข็ง แม้จะเป็นแค่ดอกหญ้าริมทาง แต่ดอกหญ้าดอกนี้ จะยืนหยัดให้ได้ในสายลมหนาว เพื่อให้เธอ ได้ภูมิใจ . สายลมหนาวได้จากไปแล้ว นี่คือจุดเริ่มต้นของฤดูกาลใหม่ ต้นไม้ที่ผลิใบเขียวสด น้ำค้างที่จับอยู่บนยอดหญ้าส่องประกายเมื่อต้องแสงอาทิตย์แรกแห่งวัน เงาของเธอที่สะท้อนอยู่ในกระจก ช่างงดงาม ไม่ต่างไปจากเจ้าของเงานั้นเลย แม้ใบหน้านั้นจะไร้การแต่งแต้มใดๆ แต่ฉันรู้ว่ามันไม่จำเป็น เธองดงามเสมอในสายตาของฉัน “ kaoru ..นี่ kaoru เสร็จแล้วล่ะ “ เสียงของเธอช่วยดึงเขาออกจากอาการเหม่อลอย “ อะ เสร็จแล้วเหรอ “ เขาเบือนหน้าหลบทันทีเมื่อรู้สึกตัว “ งั้นลงไปกันเลย “ เขาและเธอเดินออกมายังสวนหน้าบ้าน แม้ว่าก่อนหน้านี้ มันอาจจะเป็นสวนที่ออกจะโล่งไปสักหน่อย คือมีแต่หญ้ากับต้นแอปเปิ้ลที่อยู่ริมรั้วเพียง 1 ต้น แต่หลังจากวันที่เธอเข้ามาเขาก็พยามทำให้สวนนี้สดใสขึ้น อยากให้เธอรู้สึกสดชื่นเมื่อได้เห็นดอกไม้สีสวย อยากให้เธอรู้สึกผ่อนคายด้วยกลิ่นของดอกไม้เหล่านั้น “ toshiya ถือนี่ไว้นะ “ เขาบอกพร้อมกับยื่นเมล็ดพืชเมล็ดหนึ่งให้เธอ “ จะปลูอะไรน่ะ kaoru “ เธอถาม “ ดอก wind flower ไง “ เขาตอบพลางวางตะกร้าเครื่องมือลงข้างกาย “ ต้นเดียวเหรอ “ เธอถามด้วยความสงสัยที่ทวีคูณขึ้น ปลูกแค่ต้นเดียว แล้วเรียกเรามาช่วยทำไมกันนะ . “ ใช่แล้ว ..ไม่ต้องทำหน้างงขนาดนั้นก็ได้ ดอก windflower เนี่ยนะ มันจะบานเมื่อย่างเข้าฤดูหนาว เมื่อหมดหน้าของมัน มันจะเหี่ยวแต่มันยังไม่ตายหรอกนะ หัวใจของ มันจะถูกฝังอยู่ในดิน เมื่อฤดูกาลของมันก้าวย่างมาถึง มันจะกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง พร้อมกับจำนวนที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น ทุกๆปี เพราะงั้นเม็ดเดียวก็พอไงล่ะ เข้าใจแล้วนะ toshiya “ เขาอธิบายไปพลางในขณะที่กำลังขุดหลุมเล็กๆ หลุมหนึ่ง เพื่อฝังเมล็ดพันธุ์ของดอกไม้นั้นลงไป “ อย่างนี้นี่เอง “ เธอยิ้มออกมาเล็กน้อย “ จะรอถึงวันนั้นมั้ย toshiya วันที่เราได้เห็น windflower อีกครั้ง “ . “ นี่ kaoru นึกถึงตอนนั้นอีกล่ะสิ “ เธอที่อยู่ในอ้อมแขนเอ่ยออกมาเพียงแผ่วๆ “ อืม รู้ดีอีกแล้วนะ เอาล่ะนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ toshiya สัญญาว่าจะทำอาหารใช่มั้ย “ เขาลูบหัวเธอเบาแล้วออกจากห้องไป มันคงถึงเวลาแล้ว ช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน ระยะเวลาที่พ้นผ่าน มันคงทำให้เธอไว้วางใจฉันได้บ้าง หวังว่าเธอคงจะไม่ปฏิเสธ หวังว่าเราจะได้อยู่ด้วยกัน .ตลอดไป แสงแดดรำไรส่องผ่านเข้ามาภายในบ้าน กลิ่นหอมของอาหารที่โชยออกมาจากในครัว ทำให้รู้ว่าเวลาที่รอคอยใกล้เข้ามาทุกที เมื่อคืนแทบนอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าเธอจะดีใจรึเปล่า ไม่รู้ว่าเธอจะตอบรับฉันหรือไม่ “ เดี๋ยวมานะ toshiya รออยู่ที่บ้านดีๆล่ะ “ เขาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง “ จ้าๆ แต่ปล่อยก่อนเถอะ เดี๋ยวไหม้หมดนะ ..นี่ kaoru เดี๋ยวจับลงกระทะด้วยเลย “ เธอดุเขาที่ตอนนี้กำลังกอดเธอเอาไว้แน่นจนทำอะไรไม่ได้ “ ก็ได้ๆ ไปก็ได้ “ ท่าทางงอนๆ กับน้ำเสียงที่แสดงความไม่พอใจ ทำให้เธออดขำไม่ได้ ..คนอะไร โตจนป่านนี้ยังทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้ .อย่ามาขำเลย toshiya ท่าทางแบบนี้น่ะ ไม่มีใครเคยเห็นหรอกนะ ยกเว้น toshiya คนเดียว เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะว่า toshiya เป็นคนพิเศษ ยังไง .. บนทางสายเดิม เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย ทุกที่ที่เดินผ่าน ช่วยย้ำความทรงจำทั้งดีละร้าย วันนี้ก็อยากให้มีสิ่งที่ดีเกิดขึ้นบนถนนสายนี้อีก ความสุขของฉันกับเธอ ขออย่าให้มีใครมาทำลายมันเลย ถ้าพระผู้เป็นเจ้าจะได้ยินคำวิงวอน ก็อยากจะขอ โปรดเถอะพระผู้เป็นเจ้า ช่วยคุ้มครองคนที่ลูกรัก . ลูกขอเพียงเท่านี้ “ สวัสดีคร้าบ !!! มีอะไรให้รับใช้ครับ “ เสียงของคุณลุงเจ้าของร้านดังขึ้นเมื่อเขาเปิดประตูก้าวเข้าไปในร้าน “ มาเอาของที่สั่งไว้ครับ “ เขาเดินไปยังเคานท์เตอร์แล้วยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆให้กับเจ้าของร้าน “ นี่ครับ ทั้งหมดก็ 349 shene ( หน่วยเงินสมมติ ) ครับ “ เจ้าของร้านเอ่ยและส่งของให้ หลังจากที่ดีดลูกคิดคู่ใจของเขาอยู่ครู่หนึ่ง เขาส่งเงินให้เจ้าของร้านพร้อมกับออกจากร้านไปในทันที อยากรีบกลับไปรับเธอเร็วๆ อยากให้เกิดเหตุการณ์ดีๆขึ้นเร็วๆ และอยากจะรู้ว่า เธอจะดีใจมั้ย . “ แกร๊ก .ปัง!! “ “ กลับมาแล้วเหรอ kaoru “ เธอเดินออกมาจากในครัวพร้อมกับแก้วสีฟ้าใสที่บรรจุน้ำเอาไว้จนเกือบเต็ม “ ยินดีต้อนรับกันขนาดนั้นเลยเหรอ toshiya “ น้ำเสียงเรียบเฉยของชายคนหนึ่งที่ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกล ทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าขาทั้งสองข้างถูกตรึงอยู่กับที่ จิตใต้สำนึกถูกกดให้ตกอยู่ภายใต้อำนาจของเจ้าของเสียงนั้น “ miyabi ” “ ยังจำกันได้นี่ น่ารักจริงๆ “ ชายคนนั้นเดินเข้าไปใกล้ๆ เชยใบหน้าหวานนั้นขึ้นพิจารณา “ ดูมีความสุขดีนะ “ เสียงเรียบเฉยนั่นทวีความ***มโหดมากขึ้นเรื่อยๆ “ ..มี .ธุระ ..อะไรกับฉัน “ เสียงที่สั่นเครือของเธอนั้นเอ่ยออกมาด้วยความยากลำบาก “ แกล้งโง่หรือไง คนสวย “ คนๆนั้นว่าพลางเดินไปที่ประตู เมื่อมันถูกเปิดออกชายสี่คนเดินตามนายของพวกเขาเข้ามา พร้อมกับชายอีกหนึ่งคนซึ่งตอนนี้ อยู่ในสภาพที่ไร้ซึ่งสติ “ kaoru .” เธอเอ่ยชื่อนั้นออกมาเพียงแผ่วเบารับรู้ได่ทันทีถึงชะตากรรมของตัวเอง ..ดีแล้ว อย่าเพิ่งตื่นขึ้นมาตอนนี้เลยนะ อย่าตื่นขึ้นมารับรู้เรื่องราวเหลวแหลกของฉันอีกเลย “ ไม่หนีเหรอ ไม่ร้องให้ใครมาช่วยเหรอไง “ เสียงเย็นเรียบนั้นบาดลึกลงไปในหัวใจ ..แต่หนีไปไม่ได้ ร้องขอความช่วยเหลือจากใครไม่ได้ ทิ้งคนที่สำคัญไว้อย่างนี้ไม่ได้ และรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น รู้ดีว่าต้องทนให้ได้ “ จะทำอะไรกับฉันก็ได้ แต่ .ต้องไม่ใช่ที่นี่ “ เธอจ้องมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่หนักแน่น เก็บความรูสึกต่างๆ เอาไว้จนลึกสุดใจ กดมันลงไป ไม่อยากแสดงออกว่าตัวเองเป็นคนอ่อนแอ เพราะฉันจะต้องเข้มแข็ง เพื่อเธอที่เป็นคนสำคัญ และเพราะรู้ว่านี่เป็นโชคชะตาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เป็นทางที่ดีที่สุดให้เลือกเดิน . ขอโทษนะ kaoru แต่เธอต้องลืมให้ได้ สำหรับเธอแล้วของให้เรื่องราวของฉันเป็นเพียงความทรงจำที่ขาดหายไป ขอแค่นี้ ได้มั้ย .kaoru “ รักกันมากนี่ แต่ขอโทษนะ ชีวิตชั้น ชั้นก็ต้องรักษาไว้ ชั้นได้รับคำสั่งมายังไง ก็ต้องทำอย่างนั้น “ ก่อนที่จะเดินออกไปชายร่างสูงทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แววตาที่แข็งกร้าวนั้น ถ้ามองลึกลงไปข้างใน ก็จะได้เห็นว่ามันซ่อนความเจ็บปวดไว้มากแค่ไหน ..ไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยสักนิด เข้าใจดีว่ามันทรมานแค่ไหน เข้าใจดีว่ามันทำใจลำบากเพียงใด ไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดแบบที่ตัวเองเคยเจอมา แต่ฉันทิ้งชีวิตนี้ไปไม่ได้ ฉันทิ้งสัญญานั้นไม่ได้ ขอโทษด้วย .จริงๆ . “ ฝันอันแสนหวานจบลงแล้วนะ “ และแล้วบทลงโทษสำหรับคนทรยศก็เริ่มต้นขึ้น มันเป็นกฏ ที่จะต้องยอมรับ ในเมื่อเขาเป็นคนเลือกที่จะหนีมาเอง ชายร่างสูงทั้งสี่คนปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับคำสั่งมาอย่างไม่ปราณีเธอเลยแม้เพียงนิด ร่างกายเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ เสียงหัวเราะสะใจของคนเหล่านั้นดังก้องอยู่ในหัว ร่างที่บอบช้ำนั้นนอนแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น หน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างช้าๆ บงบอกถึงลมหายใจที่รวยรินขึ้นทุกที “ ปัง !!! “ เสียงที่ดังลั่นขึ้น ปลิดลมหายใจที่รวยรินของร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่นั้นให้ขาดสนิท ..พร้อมทั้ง ..เรียกสติของเขาให้กลับคืนมา “ toshiya !!!!!!!!! . “ แม้จะเรียกชื่อนั้นยังไง แต่เธอก็ไม่หันมา ไม่หันมายิ้มให้ฉันอีกแล้ว เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนนั้น น้ำตาที่ไม่เคยไหลออกมาเลยตลอดเวลายี่สิบกว่าปี ตอนนี้มันกลับหยุดไม่ได้เสียแล้ว มือที่สั่นเทานั้นกำลังสวมแหวนให้ร่างที่ไร้วิญญาณ หินรูปหยดน้ำสีน้ำเงินใสเป็นประกายเมื่อต้องกับแสงแดดที่ลอดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ใบหน้าที่สวยได้รูปดูสงบนิ่ง ดวงตาคู่นั้นปิดสนิท เธอ ..จะไม่กลับมาอีกแล้ว “ รักนะ toshiya “ จุมพิตแผ่วเบาลงบนริมฝีปากที่ซีดเผือด จูบที่แสนหวาน ฉันจะไม่มีวันลืม .. “ อ้าว kao_chan จะไปโบสถ์เหรอ .. anna_chan ทักทายคุณอาสิลูก “ เสียงใสๆของสาวน้อยที่ตอนนี้กลายเป็นคุณแม่คนใหม่ไปเสียแล้วทักทายเขาอย่างคนคุ้นเคย “ หวัดดีค่ะ คุณอา “ เด็กน้อยทักทายเขาพร้อมกับส่งยิ้มให้ “ หวัดดีจ้ะ อาไปก่อนนะ แล้ววันหลังอาจะซื้อขนมมาฝาก “ เขาโบกมือให้เด็กน้อย แล้วเดินจากไป ไปยังที่ที่คุ้นเคย ..เสียงเพลงแผ่วพริ้วถูกบรรเลงขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นสิ่งจรรโลงใจในการคงอยู่ เพื่อรอคอยวันนั้น หากจะมีวันที่กระแสลมจะพัดหวน พาเธอกลับมาหาฉันอีกครั้ง ให้ฉันได้สัมผัสวันเวลาเหล่านั้นอีกครั้ง ในตอนนี้ ถ้าเธอมายืนอยู่ตรงหน้า จะทำให้เธอได้รับรู้ แต่ในความเป็นจริง ฉันนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว นั่งอยุ่ตรงที่เคยมีเธออยู่ข้างๆ เพราะไม่สามารถทำให้เธอได้รับรู้ว่า “รัก” มากแค่ไหน จึงได้แต่ฝากไป ในสายลม fin จบแล้วค๊าบ!!!! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามคับ ขอบคุณ dirfix ที่ให้ลงคับ จาก : ... - 16/04/2003 20:47