หัวข้อ : Although...11[end] ข้อความ : Part 11<the end> “มึนจัง” Kaoru คิดกับตนเอง เมื่อเริ่มรู้สึกตัวก็นึกได้ คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวสมอง “ Toshiya “ หันไปมองด้านข้างพบ Shinya สลบอยู่แต่ใจเขาอยู่ที่ Toshiya เท่านั้นยิ่งหันมามองเห็น Sakito ตะโกนเรียกชื่อพี่ชายพร้อมทั้งส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ Kaoru ใจหายวาบ สาวเท้าออกจากรถอย่างรวดเร็ว เขาเห็นเพียงแขนข้างหนึ่งที่โผล่พ้นจากรถเท่านั้น พร้อมกับกองเลือดที่ไหลริน “ Tochi!!!!! ไม่จริง นายไม่มีทางอยู่ใต้รถคันนี้หรอกใช่ไหม ก็ฉันหักหลบพ้นนายแล้วไม่ใช่เหรอ กระโดดเข้ามาทำไม ฮือๆๆๆ ทำแบบนี้ทำไม” Kaoru ตะโกนก้องพยายามผลักรถที่ทับอยู่ออก แต่แรงของคนแค่สองคน(Kaoru และ Sakito) ไม่มีทางทำได้เลย ไม่ว่า Kaoru จะออกแรงมากเท่าไรรถก็ไม่เขยื้อน น้ำตาที่เจ้าตัวพยายามเก็บไว้ไหลอาบแก้ม Kaoru ร้องไห้อย่างไม่อายใครอีกต่อไป เมื่อเขยื้อนรถออกไม่ได้ก็เริ่มขุดดินด้วยมือของตนเอง ถึงแม้มือจะเป็นแผล เลือดจะไหลออกมากแค่ไหนแต่ Kaoru ก็ยังไม่ละความพยายาม คำถามสุดท้ายที่ Kyo เคยถามไว้ คำถามที่เขาไม่สามารถตอบไม่ได้ แต่ตอนนี้คำตอบมันกลับอยู่ในหัวสมองของเขา .แล้วใครบ้างในโลกนี้ที่นายคิดว่าขาดเขาไม่ได้ ใครที่ถ้าเกิดเขาต้องตาย แล้วนายไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ คนๆนั้นคือ Shinya เหรอ .. ไม่ ไม่ใช่เลย Kyo คนที่ฉันขาดไม่ได้ คนที่ถ้าเขาตายแล้วฉันไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ต่อไปได้ คนๆนั้นคือ Toshiya “เขยื้อนซะทีสิ ไอรถเฮงซวย ฮือๆๆ Tochi นายอย่าเป็นอะไรนะ ฉันขอโทษ ทุกอย่างที่ทำกับนายฉันเสียใจ อย่าจากฉันไปนะ ไม่มีนายแล้วฉันอยู่ไม่ได้ นายไม่ต้องรักฉันแล้วก็ได้ รัก Die ก็ได้ แต่ขอร้องขอแค่มีชีวิตอยู่ก็พอ แค่มีชีวิต ฮือออ” พยายาม ทั้งขุดดินทั้ง ยกรถอยู่อย่างนั้น หากแต่ก็ไม่ขยับเขยื้อน ไม่นานนักรถพยาบาลก็มาถึง Toshiya ถูกพาส่งโรงพยาบาลพร้อมกับ Shinya ในขณะที่ Kaoru เองก็เฝ้า Toshiya ไม่ยอมห่าง Sakito ถูกแยกตัวไปตรวจอีกครั้งเพื่อความแน่ใจตามขั้นตอนของทางโรงพยาบาล “เอ่อ คุณคะ คือเชิญตรวจร่างกายทางด้านนี้ได้เลยค่ะ”พยาบาลสาวกล่าวกับ Kaoru “ไม่ ผมจะอยู่กับ Tochi จะอยู่กับเขาที่นี่” Kaoru พูดอย่างเจ็บปวดพร้อมทั้งชะเง้อมองคนที่กำลังถูกลำเลียงเข้าห้อง ICU “แต่ว่า มือคุณเองก็บาดเจ็บนะคะ แล้วก็คงจะมองไม่เห็นหรอกคะ”พยาบาลยังคงกล่าวต่อ ผ้าม่านบดบังร่างที่อาบเลือดไปแล้ว หากแต่ Kaoru ก็ยังมองเหมือนกับสามารถเห็นทะลุผ้าม่านสีเขียวหม่นได้ เขาไม่ได้กล่าวอะไรกับนางพยาบาลอีกเลย มีเพียงสายตาที่ยังจับจ้องมองที่จุดเดิมไม่เปลี่ยน ร่างที่อาบเลือดของ Toshiya แม้ตอนนี้จะถูกบดบังไปแล้วแต่มันก็ยังตราอยู่ในความรู้สึก น้ำตาที่ไหลลงมาก็ไม่ยอมหยุด นางพยาบาลเห็นอย่างนั้นจึงเดินจากไป นานเท่าไรแล้วนะที่ Kaoru นั่งเป็นอนุสาวรีย์อยู่อย่างนั้น ไม่ขยับไปไหน รอเพียงอย่างเดียว ยิ่งนานความรู้สึกที่กลัวจะสูญเสียก็ยิ่งมีมากขึ้น ภาพที่เขา Toshiya อยู่ด้วยกันเสมอย้อนกลับมา ตั้งแต่เด็กจนกระทั่งคบกัน เขาทำร้าย Toshiya เขาทิ้งหมอนั่นไป สุดท้ายเขาไปอยู่กับ Shinya แต่ Toshiya ก็ไม่เคยแม้แต่จะกล่าวโทษเขาเลย เคยมีสักครั้งไหมที่ชั้นไม่ทำให้นายเจ็บปวด ฉันเป็นคนที่เลวมาก ฉันมันไม่กล้าแสดงความรู้สึกลึกๆกับนาย พอเห็น Die กล้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่าชอบนาย ความอิจฉานั้นทำให้ฉันรู้สึกหมั่นไส้ที่เห็น Die ดูแลปกป้องนาย รำคาญการแสดงออกของนายกับ Die จนไม่อยากเจอหน้านาย ฉันพร่ำบอกตัวเองว่าเบื่อนาย รำคาญนาย การที่บอกตัวเองอยู่เสมอแบบนั้นมันทำให้ฉันคิดว่าตัวเองไม่ชอบนาย อยากอยู่ห่างๆ พอนายมาบอกรักก็ถือโอกาสนั้นทำร้ายนาย แต่เหตุผลที่แท้จริงก็เพราะ .กลัวใจตัวเอง .ฉันกลัวที่จะรักนาย กลัวว่าถ้ารักนายแล้วนายไม่รักฉันตอบ .ฉันคงอยู่ไม่ได้ ฉันกลัวที่จะเจ็บปวด กลัวที่จะเสียใจ จนกลายเป็นทำร้ายนาย ทำไมกว่าจะรู้สึกตัวว่าตนเองทำอะไรลงไป ก็เมื่อสายไปแล้วทุกที gg : เดี๋ยวมีต่อข้างล่างน้าาา ยังไม่จบแค่นี้ จาก : gg - - totjee@hotmail.com - 28/04/2003 10:15

ข้อความ : ทั้งๆที่แต่ก่อนพวกเราสามคนสนิทกันยิ่งกว่าใคร แต่เมื่อไหร่กันที่ฉันพยายามปลีกตัวออกมาเพียงลำพัง ..มันเป็นเพราะอะไร ยิ่งเห็นนายสองคนสนิทกันมากเท่าไร . ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีม่านบางๆมากางกั้นความรู้สึกของชั้นไว้ .. แปลกแยก .แตกต่างจากพวกนายสองคน .. ความไม่กล้าความกลัวกลายเป็นความโกรธ . จากความโกรธแปรเปลี่ยนความรู้สึกของชั้น เฝ้าบอกตนเองตลอดเวลา .ทุกคืน ทุกวัน . . ฆ่าความรู้สึกของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า และท้ายที่สุด ..การกระทำของชั้นกลับกลายเป็น ทำร้ายนาย . ทั้งที่อยากจะอยู่ด้วยกัน . อยากจะคอยดูแล .ห่วงใย .เอาใจ . เหมือนที่ Die ทำ ..แต่ตอนนี้มันคง .สายเกินไป . เสียงฝีเท้าดังมาทางที่เขาอยู่ทำให้ Kaoru หันไปมอง Die อยู่ตรงนั้นสุดทางเดินด้านขวา หมอนั่นกำลังร้อนรนกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด Die เป็นอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วถ้าเป็นเรื่องของ Tochi หมอนั่นจะกังวลเกินเหตุ แต่ที่เขารู้สึกว่าหมอนั่นกังวลเกินเหตุ อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยใส่ใจ Toshiya ก็เป็นได้ “Kaoru Tochi ล่ะ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้” Die กระชากคนที่นั่งนิ่งเป็นหุ่นอยู่ตรงหน้าขึ้นมาถาม แต่ Kaoru ก็ยังไม่ตอบว่าอะไร ความเงียบเข้าครอบคลุมพื้นที่บริเวณนั้น Kaoru ไม่ตอบโต้ใดใดทั้งสิ้น ไม่มีคำอธิบายใดใด ไม่ว่า Die จะควบคุมอารมณ์ของตนไม่อยู่ถึงขั้นชกเขาซะจนล้มลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้น จน Kyo ที่ตามมาทีหลัง หลังจากไปหา Sakito แล้วต้องจับ Die แยกกับ Kaoru “ใจเย็นหน่อย Die นายไปทำร้าย Kaoru ก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา” Kyo พยายามห้ามปราม จาก : gg - 28/04/2003 10:22

ข้อความ : “ที่เคยบอกว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น นายมีเหตุผลและทุกอย่างที่ทำไปนายเสียใจ นี่เหรอสิ่งที่นายจะทำ Kaoru สิ่งที่จะทำคือการฆ่าเพื่อนของตัวเองนะเหรอ ห๊าาาาา ใช่ไหม ทำไมไม่ตอบ มันเป็นเพราะนาย Kaoru Toshiya ถึงเป็นแบบนี้ นายทำได้ยังไง Kaoru ทำได้ยังไง” Die ตะคอกพร้อมกับมองหน้าอดีตเพื่อนรักด้วยความสะเทือนใจ “ใช่ เพราะฉัน .เป็นเพราะฉันเอง Die มันเป็นความผิดของฉัน” Kaoru พูดอย่างเหม่อลอย น้ำตานอง ไม่มองตอบสายตาของเพื่อนรักที่มองมา สายตาจดจ้องอยู่ที่ผ้าม่านที่กางกั้นเขากับ Toshiya เอาไว้เท่านั้น แต่บทสนธนาทั้งหมดก็ต้องหยุดชะงักอยู่เพียงแค่นั้นเมื่อประตูห้อง ICU เปิดออกพร้อมกับแพทย์ที่ทำการผ่าตัดเดินออกมา Kaoru เดินเข้าไปหาแพทย์เป็นคนแรก ตามด้วย Die และ Kyo “Tochi เป็นยังไงบ้างครับหมอ อาการดีขึ้นแล้วพ้นขีดอันตรายแล้วใช่ไหมครับ เขาจะออกจาก ICU เมื่อไรครับ เข้าไปเยี่ยมได้รึเปล่า หมอช่วยเขาไว้ได้ใช่รึเปล่าครับ” Kaoru ถามหมอ พร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลไม่ยอมหยุด หากแต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็น “หมอเสียใจ ทางเราพยายามถึงที่สุดแล้ว ..เหล็กรถยนต์ทะลุปอด ทำให้เลือดคั่งอยู่ข้างใน นี่เป็นช่วงเวลาสุดท้ายของเขา พวกเธอเข้าไปเยี่ยมได้เลยนะ แต่คาดว่าพรุ่งนี้คง ..หมออยากให้พวกเธอทำใจ” สิ้นเสียงหมอ Kaoru ก็ทรุดลงตรงนั้น ซักพักพยาบาลก็มานำทางไปหา Toshiya Kaoru และ Die เดินตามพยาบาลเข้าไปในห้องพักที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ (Kyo กลับไปพา Sakito มาหา Tochi ค่ะ : คนเขียน) ร่างบางที่นอนเหยียดยาว สวมใส่เสื้อของโรงพยาบาลนอนนิ่งไม่ไหวติง สายระโยงระยาง เครื่องมือ อุปกรณ์แพทย์ต่างๆมากมายตามร่างกาย บ่งบอกว่าแพทย์พยายามฉุดรั้งลมหายใจของร่างนั้นให้ยาวนานอย่างสุดความสามารถ เครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจทำงานของมันไปตามปกติ หากแต่เส้นกราฟที่ปรากฏกลับลากยาวเป็นช่วงๆ แสดงถึงลมหายใจที่อ่อนเต็มที Kaoru นั่นลงข้างๆร่างของ Toshiya จับมือของร่างตรงหน้าแน่นเหมือนจะพยายามถ่ายทอดไอชีวิตให้ พร้อมกับฟุบหน้าลงที่มือข้างนั้น Die ลงนั่งด้านตรงข้ามมองไปทางร่างตรงหน้าเช่นกัน ทั้งสองมองร่างที่นอนอยู่อย่างสงบ หวังจะให้ Tochi ฟื้นขึ้นมา ทุกนาที ทุกวินาที ที่ผ่านเลยไปลมหายใจของ Toshiya ก็ยิ่งขาดหาย จาก : gg - 28/04/2003 10:26

ข้อความ : “Toshiya ฉันรักนาย มากกว่าใครทั้งนั้น ขอร้องลืมตามาคุยกับฉันเถอะ ไม่มีนายแล้วฉันจะอยู่ยังไง” Kaoru พร่ำบอกร่างที่สงบนิ่งอยู่แบบนั้น นาฬิกาบอกเวลา วันใหม่กำลังจะมาถึงในไม่ช้า แสงแดดแรกของวันใหม่ที่สดใสมาถึงแล้ว แต่สำหรับ Kaoru และ Die พวกเขาสองคนมองเห็นเพียงความมืดมน และในที่สุดเมื่อนาฬิกาบอกเวลาเจ็ดนาฬิกาตรง ลมหายใจสุดท้ายของ Toshiya ก็หมดลง พร้อมรอยยิ้มบาง ๆที่แต่งแต้มใบหน้าที่ดูซีดเผือดแต่จะยังคงความงดงามในหัวใจของ Kaoru และ Die ตลอดไป งานศพของ Toshiya ผ่านไปอย่างเรียบง่าย มีคนในครอบครัวเพียงไม่กี่คนที่มาร่วมงานเท่านั้น Kyo ตัดสินใจพา Sakito ที่เสียใจอย่างหนักเพราะคิดว่าตนเองเป็นเหตุทำให้พี่ชายที่ตนรักต้องตาย ไปอเมริกาเพื่อลืมเรื่องราวที่ปวดร้าว ส่วน Shinya ก็รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล ทุกวันก็จะพร่ำเรียกหาแต่ Kyo เพราะทำใจยอมรับที่ต้องสูญเสีย Kyo ไปไม่ได้ จนกลายเป็นคนเสียสติ!!! Kaoru ใช้ชีวิตไปตามปกติ หากแต่หัวใจของเขาก็แตกร้าวแหลกละเอียดไปแล้วเช่นเดียวกันกับ Die ทั้งสองคนยังคงเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิมเพราะทั้งคู่รู้ดีว่า Toshiya ต้องการเช่นนั้นแน่ๆ Die ไม่ได้โกรธ Kaoru อีกเพียงเพราะนั่นเป็นสิ่งที่ Die รู้ว่า Toshiya ต้องการทุกอย่างย้อนกลับไปเหมือนเดิม มี Kaoru Die และ Toshiya เพียงแต่เขาทั้งสองไม่สามารถมองไม่เห็นร่างกายของ Toshiya ได้อีกแล้วเท่านั้น แต่ถึงแม้จะมองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่ทั้งคู่รู้ดีว่า Toshiya จะอยู่ในใจของพวกเขาเสมอ ทุกๆเย็น Kaoru และ Die จะนำดอกลิลลี่สีขาวสดไปวางไว้ที่หน้าหลุมศพของชายที่เป็นทั้งเพื่อน คนรัก และเป็นชีวิตจิตใจของเขาทั้งสองคน .. เพื่อเป็นเครื่องย้ำเตือนความทรงจำของตนเองถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้นมาในอดีต และระลึกถึงคนสำคัญที่สุดในชีวิต .Toshiya gg : จบแล้วจ้าาาาาาา ในที่สุดก็จบซะที นี่เป็นเรื่องแรกของเราเลย เพราะงั้นบางจุดอาจจะใช้คำแปลกๆแล้วก็วกวนไปนิดยังไงก็ช่วยติชมกันด้วยน้าาาาา ไม่รู้ทำไมต้องโพสตั้งหลายรอบไม่งั้นเครื่องเรามันรวนง่ะ แล้ว MIK CHAN เรามาลงต่อให้แล้วน้าาา ฝากตัวด้วยค่าาาา แล้วก็ขอบคุณทุกคำติชมที่มีตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ จาก : gg - 28/04/2003 10:32

ข้อความ : จบแบบนี้จริงๆอ่ะ มันเศร้ามากๆเลยนะ จาก : witch - 28/04/2003 20:59