หัวข้อ : กาลครั้งหนึ่ง...ของชีวิต-๓- ข้อความ : ตอน-๓- “อุก..!!” เค้นเสียงออกมาด้วยความจุกเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆมาทับที่ท้อง “ตื่น!! ตื่นได้แล้ว!!!” เสียงตะโกนข้างหูทำเอาร่างสูงสะดุ้งตื่นทันที “หลับสบายเลยนะ” เอ่ยประชดคนที่อยู่ใต้ร่างของตน “คาโอรุ มันหนักออกไปที” “ไม่ต้องเลย..ผมต่างหากที่ควรจะทำหน้าแบบนั้น ต้องไปสะสางงานที่พี่ทำค้างไว้จนถึงเช้า เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!” น้ำเสียงต่อว่าพี่ชายตัวดีที่ทำท่าจะหลับต่อ ดายมองหน้าน้องชายอย่างเอ็นดูเลื่อนลำแขนโอบด้านหลังแล้วพลิกให้คาโอรุลงมาอยู่ใต้ร่างของเขาแทน “พี่ดายหนักนะ!!” ร้องท้วงขึ้นฝ่ามือดันแผ่นอกกว้างให้ถอยออก “หนัก?...แล้วเมื่อกี๊พี่ไม่หนักรึไง?” เลิกคิ้วเป็นเชิงถามก่อนจะฟุบหน้าลงแล้วหลับต่อ คาโอรุถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายเลื่อนแขนขึ้นโอบพี่ชายไว้แล้วทำท่าจะหลับไปเหมือนกัน “อ้ะ! พี่ดายลุกเร็ว” น้ำเสียงตกใจเหมือนนึกอะไรออก กำปั้นทุบรัวที่แผ่นหลังพี่ชาย ดายพลิกตัวลงให้คาโอรุขึ้นทับตัวเองแทน คลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย “พี่เจอชินยะแล้วใช่มั้ย?.. เป็นไงมั่งน่ารักรึเปล่า เอ อ้วนหรือว่าผอมแล้วตัวสูงมั้ย!?” คำถามมากมายเกี่ยวกับชินยะเอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น ทำให้ดายขมวดคิ้วแสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ไม่ถามแล้ว..ไปดูเองดีกว่า” พูดจบคาโอรุก็รีบผละออกจากอ้อมกอดแล้ววิ่งออกไปทันที “ทำท่าดีใจอะไรนักหนา” ดายบ่นอย่างหัวเสียก่อนจะลุกขึ้นเพราะไม่มีอารมณ์จะนอนต่อ ทันทีที่ผ้าห่มผืนใหญ่ถูกดึงออกก็ปรากฏรอยเลือดที่แห้งติดผ้าปูที่นอนข้างๆตัวเขา ‘ดีที่คาโอรุไม่เห็น’ นึกในใจก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป * ก๊อกๆๆ * . * ก๊อกๆๆ * คาโอรุเริ่มแปลกใจเมื่อเคาะประตูหลายครั้งแล้วกลับไม่มีใครมาเปิด สายแล้วน่าจะตื่นได้แล้วนี่นา * แกร็ก! * “อ้าวไม่ได้ล็อคหรอกเหรอ?” เมื่อประตูถูกเปิดออกคาโอรุก็ถือวิสาสะเดินเข้าไปในห้องแล้วเดินตรงไปที่เตียงทันที สิ่งที่พบก็คือ เด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มอย่างสบาย ใบหน้าที่สวยหวานยามหลับนี่ช่างดูไร้เดียงสาจริงๆ ตัวเล็กแขนก็เรียว เลื่อนนิ้วเกลี่ยเส้นผมสีน้ำตาลที่ปิดหน้าออกให้ สายตาจ้องมองร่างที่หลับไหลอย่างไม่กระพิบตา ไหนบอกว่าเป็นน้องชาย กลับไม่เหมือนผู้ชายเลยซักนิด ดวงตากระพิบถี่เพื่อปรับกับแสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง ดูแล้วน่ารักจริงๆ ชายร่างสูงที่กำลังยิ้มให้อย่างอ่อนโยนนั่งอยู่ข้างๆนี้ใครกัน ? “พ่อฮะ ” ชินยะเอ่ยออกมาเบาๆ “เหมือนขนาดนั้นเลยเหรอ?” คาโอรุพูดกลั้วหัวเราะเพราะอดขำไม่ได้กับท่าทีเหมือนเด็กๆนั้น ไม่ใช่!! ดวงตาเบิกกว้างทันทีเหมือนกำลังหวาดกลัวอะไรซักอย่างเมื่อเห็นคนตรงหน้าชัดแล้วแต่กลับไม่รู้ว่าเป็นใคร “ช-ชินยะ ชินยะ” เอ่ยเรียกคนตรงหน้าอย่างแปลกใจ ร่างบางใต้ผ้าผืนหนายอมหันกลับมามองอีกครั้ง . “เอ่อ..ชั้นคาโอรุ เรียกพี่คาโอรุก็ได้นะ” คาโอรุแนะนำตัว ผู้ใฝ่ฝันอยากจะมีน้องไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง การที่รู้ว่าชินยะจะมาอยู่ด้วยจึงเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นและดีใจมากสำหรับเขา “คงจะเหนื่อยสินะ เพิ่งมาถึงเมื่อวานนี่นาพักผ่อนต่อเถอะพี่ไม่รบกวนแล้ว” น้ำเสียงอ่อนโยนดึงผ้าห่มขึ้นให้จนถึงหน้าอกก่อนจะเดินออกไป จาก : Ashi - - xz_9@thaimail.com - , 0 - 01/05/2003 17:46

ข้อความ : “พี่ คาโอรุ” พึมพำตามหลังคนที่ดินออกไป แค่นั่งอยู่ข้างๆกับคำพูดที่ฟังดูเป็นมิตรก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เลวร้ายเมื่อคืน เฝ้าถามตัวเองว่าเป็นเพราะอะไร?? น้ำตากลับไหลออกมาอย่างช่วยไม่ได้ พลิกกายนอนตะแคงข้างอยากยากลำบาก เจ็บ ปวดไปหมดทั้งกายและใจ เสียงประตูถูกเปิดออกอีกครั้งไม่ได้สนใจที่จะหันกลับไปดูเลยว่าใคร พี่คาโอรุละมั้ง เลื่อนมือขึ้นปาดน้ำตาออกทันที “ไง เจอคาโอรุแล้วสินะ” ชินยะเบิกตาโพลงทันทีเมื่อรู้ว่าเสียงใคร อยากจะถอยหนีให้ห่างที่สุดกลับขยับกายไม่ได้เลย ดายเดินมานั่งลงบนเตียงมองอีกฝ่ายที่นอนหันหลังให้ “อย่าแม้แต่จะคิดบอกเรื่องนั้นกับคาโอรุล่ะ” เอ่ยเสียงเข้มเป็นเชิงขู่ มือเล็กสั่นระริกกำผ้าเอาไว้แน่นด้วยความกลัว “อ้อ! แล้วอย่ามาเรียกฉันว่า ‘พี่’ อีกเว้นแต่เวลาอยู่ต่อหน้าคาโอรุ จำไม่เห็นได้ว่าเคยมีน้องชายสองคน” ดวงตาปิดแน่นเมื่อรู้สึกว่าร่างนั้นกำลังเคลื่อนกายเข้ามาใกล้ทุกที “เข้าใจมั้ย?” น้ำเสียงเรียบเย็นกระซิบข้างหู ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าเรือนผมฝังจมูกลงไปสูดดมเบาๆ น้ำตาไหลผ่านดวงตาที่ปิดแน่นอีกครั้ง ดายยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยกับท่าทีนั้นก่อนลุกออกไป ปัง!!! ปิดประตูใส่เสียงดังจนร่างบางสะดุ้งเฮือกทันที ไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกรึเปล่าที่มาอยู่กับพี่ตามที่พ่อสั่งเสียเอาไว้..แต่ถ้าไม่อยู่ที่นี่ก็ไม่มีที่จะอยู่เหมือนกัน .จะทำยังไงดี!!! ถึงตอน-๓-แล้วช่วยติดตามและเมนต์ให้กำลังใจกันด้วยนะฮะ ......... บอร์ดเป็นไรเหรอ!?โพสเยอะหน่อยเป็นไม่ติดทุกทีเลยอ่ะ~0~ จาก : Ashi - - xz_9@thaimail.com - 01/05/2003 17:52

ข้อความ : ม่ายรู้เหมื่อนกัน หายไป10กว่าวันกลับมามันก็เป็นงี้แล้ว จาก : witch - 01/05/2003 18:28

ข้อความ : อ่า.......เพ่ Die น่ากลัวจัง สงสารนู๋ Shin อะ ตอนต่อไปมาเร็ว ๆ นะ จาก : blueflame - 02/05/2003 22:56

ข้อความ : หมู่นี้บอร์ดมันช่างเงียบเหงาเสียเหลือเกินน้อ มาต่อเร็วๆ ละกัน จาก : shiori - - kyo_dieshiori@hotmail.com - 02/05/2003 23:06