หัวข้อ : ++====ELuDe====++ >>>>>>(Die+Shinya) Part II ข้อความ : Elude (Die+Shinya) Chapter II : Your order. “เข้ามา” ทันทีที่เปิดประตูบานใหญ่เข้าไปร่างที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้น้ำตาลก็เงยขึ้นมาสบตา หนังสือหลายเล่มวางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ บ้างก็เปิดกางเอาไว้ข้างๆกัน เอกสารจำนวนหนึ่งถูกทับด้วยที่ทับกระดาษทำจากคริสตัลสีขาวทรงสี่เหลี่ยม น้ำหมึกยังส่องประกายจากกระดาษแผ่นสุดท้ายที่เพิ่งจะละมือไป มือแข็งแรงเสียบปากกาขนนกไว้ที่เดิมก่อนจะเอนหลังพิงพนักอย่างอ่อนล้า “ท่านพ่อดูซูบไปท่าจะไม่ได้พักล่ะสิ” ร่างเล็กเดินอ้อมมาโอบกอดชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่อย่างเคารพ “ถ้าเจ้ามาช่วยพ่อคงจะได้พักบ้าง” “แสดงว่าที่เรียกมาต้องมีอะไรให้ทำแน่ๆ” “มิยาบิ เจ้าหยิบเอกสารซองนั้นให้ที” มิยาบิเดินไปหยิบซองสีน้ำตาลเก่าๆมาส่งให้ชายที่นั่งอยู่ “เอ้า!เจ้าเอาไปอ่านซะ แล้วพรุ่งนี้ไปประชุมแทนพ่อ” “หา!” “ไม่มีคำอุทรณ์สำหรับเจ้าหรอก จะกลัวอะไรกับขุนนางแก่ๆหัวโบราณเล่าในเมื่อเจ้าก็เถียงชนะเขาทุกทีไป” น้ำเสียงมีแววล้อเลียนในที ชินยะมักจะบ่นทุกครั้งเมื่อได้รับมอบหมายงานให้ทำร่วมกับขุนนางทั้งหลาย...ซึ่งจบด้วยการทะเลาะกันทุกครั้ง ‘เจ้าพวกหนังเหนียว นอกจากจะตายยากแล้วหัวยังด้านอีก’ “โถ่!ท่านพ่อ” “ไปเถอะ...พ่อเหนื่อย อีกไม่นานเจ้าก็ต้องทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว” “แต่ใครจะทำได้ดีเท่าท่านล่ะ” “อย่าดูถูกตัวเองชินยะ พ่อรู้ว่าเจ้าทำได้ ทุกสิ่งที่เจ้าทำพิสูจน์ให้เห็นแล้ว...แสดงให้เห็นหน่อยสิว่าเลือดของเรามันแรง” “ถ้าท่านพ่อคิดไว้เช่นนั้นข้าก็ไม่อาจปฏิเสธ” “ดีแล้ว ไปเตรียมตัวเถอะ” “แล้วมิยาบิเล่า จะไปกับข้าได้หรือไม่” “เจ้าไปกับเรียวแล้วกัน พ่อมีงานจะให้มิยาบิทำ” “เดี๋ยวนี้รู้สึกจะมีงานให้ทำเยอะจัง...เป็นความลับซะด้วย” ชินยะกอดร่างตรงหน้าแน่นๆก่อนจะผละไปที่ประตู มือเรียวที่จับประตูชะงักก่อนที่จะหันกลับมา “ระวังตัวไว้ด้วยล่ะ พระราชฐานชั้นในมีการเคลื่อนไหวแล้ว” ร่างเล็กเดินออกไป ทันทีที่ประตูปิดสนิท ‘ท่านพ่อ’ ก็หัวเราะอย่างถูกใจ “นายเจ้านี่ไม่ใช่ย่อย ขนาดข้าปิดไม่ให้รู้แล้วนะ” “ท่านชินยะมีสายในพระราชวังมากมาย ย่อมเป็นธรรมดาที่จะรู้สึกระแคะระคายบ้าง” “อย่างนี้ข้าก็หายห่วงแล้วสิ” ร่างสูงยิ้มให้กับมือตัวเอง...ใช่สิ ข้าเองก็หายห่วง “งานที่ข้าสั่งไปถึงไหนแล้ว” “ข้าวางคนของเราจำนวนหนึ่งไว้ในพระราชวังแล้ว อีกไม่กี่วันคงพร้อม...เชิญกลับ” “ขอบใจเจ้ามากมิยาบิ” สายตากร้าวมีร่องรอยชีวิตชีวาชั่วครู่เมื่อนึกถึงสิ่งที่จะ...เชิญกลับ แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น ความอ่อนล้าปรากฏชัดในสีหน้า แม้กระนั้นก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่...ประมุขแห่งตระกูล...ตระกูลเก่าแก่ที่ช่วยประคับประคองราชบัลลังก์มานาน จนบัดนี้อำนาจ...เต็มเปี่ยม อาจมากกว่าที่กษัตริย์พึงมีเสียด้วยซ้ำ เพียงหน้าที่เท่านั้นที่รั้งความยิ่งใหญ่ของตระกูลให้หยุดไว้แค่...ที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน ข้าหลวงใหญ่ในราชสำนัก “ข้ามิบังอาจ เพียงได้ตอบแทนบุญคุณที่นายท่านชุบเลี้ยงข้ากับเรียว ต่อให้ลำบากกว่านี้ข้าก็ทำได้” “เจ้าเป็นคนดีมิยาบิ มีเจ้าอยู่เคียงข้างชินยะข้าก็ไม่กังวลเรื่องใดๆอีก ไปพักผ่อนเถอะ” “นายท่านเองก็พักด้วยเช่นกัน ต่อให้ท่านหักโหมสักเพียงใดก็ยังต้องรอวันนั้นอยู่ดี...ไม่ต้องกังวล วันนั้นของท่านต้องดีที่สุด” ร่างสูงถอยออกไปอย่างแผ่วเบา...เกรง...จะรบกวนร่างที่อยู่เบื้องหลัง ตลอดเวลาที่ทำงานนี้มาต้องเหนื่อยทั้งกาย...ใจ... แต่เพื่อใครคนหนึ่งจำให้ต้องยอมทำ ...ข้าจะสร้างฐานที่ดีไว้ให้ท่านเสมอ...ชินยะ... “หืม...ชินยะเหรอ” ทตจิลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักของเตียงที่ยุบลง มือเย็นนั้นลูบไล้ใบหน้าอย่างอ่อนโยน “ข้าจะเข้าไปในพระราชวัง เจ้าจะเอาอะไรรึเปล่า?” “วันนี้?” “อืม ถ้าเจ้าจะเอาอะไรข้าจะได้แวะตลาดให้เจ้า” “ไม่อยากได้อะไรหรอก เจ้ากลับมาเร็วๆก็พอ” มือเล็กคว้าข้อมือชินยะไว้...เหงาจัง...รู้ว่าไม่อยู่ก็เหงาซะแล้ว แม้บางครั้งจะไม่ได้เจอกันทั้งวัน...แต่...แค่รับรู้ว่ายังอยู่ใกล้ๆ...ก็อุ่นใจที่สุด... “อย่านอนตื่นสายล่ะ ออกไปเดินเล่นซะบ้าง ดูสิ...” สายตากวาดไปทั่วใบหน้าหวาน “...จะบ่มเอาไว้ในห้องทำไมก็ไม่รู้ ตัวเจ้าน่ะซีดเหมือนกระดาษเข้าไปทุกที” “โถ่!ถ้าทุกคนยอมให้ข้าออกไปข้างนอกได้มิยาบิคงกลายเป็นคนอารามณ์ดีไปล่ะ” ชินยะหัวเราะอย่างขบขัน “อยากให้เจ้าตัวมาฟังเจ้าพูดจัง หน้าคงตลกน่าดู” “อย่าเลย แค่นี้ข้าก็เข้าหน้าไม่ค่อยจะติดอยู่แล้ว” “จะกลัวทำไมแค่มิยาบิ ก็แค่ผู้หญิงตัวสูงที่ชอบทำหน้าดุตลอดเวลาเท่านั้นเอง” “ก๊อก ก็อก” ชินยะละสายตาไปมองต้นเสียง ผมสีทองโผล่มาให้เห็นก่อนที่ ใบหน้าแย้มยิ้มจะเข้ามา...แต่ก็เพียงตรงประตูเท่านั้น “อรุณสวัสดิ์ท่านโทชิยะ” “อรุณสวัสดิ์เรียว วันนี้ต้องไปกับชินยะเหรอ” “ครับ พี่ข้าให้มาบอกท่านชินยะว่าคงไม่อยู่หลายวัน” “ไปไหน?” “ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน แต่รู้สึกจะเป็นงานใหญ่” “แล้วเจ้าล่ะ” “ข้าจะมาเตือนท่านว่าได้เวลาแล้ว” สายตาชำเลืองมองร่างบางบนเตียง ก่อนจะหลุบลงต่ำอย่างเร็ว “ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ ทตจิดูแลตัวเองดีๆล่ะ” ริมฝีปากอิ่มด้วยเลือดฝาดสัมผัสกับหน้าผากเนียนแผ่วเบา ทตจิดึงแขนชินยะลงมา ริมฝีปากบางประทับที่แก้มนั้นรวดเร็ว เรียวอมยิ้มกับภาพที่ได้เห็น...ใครจะได้เห็นบ่อยๆกัน...การแสดงความรักที่เปิดเผยเช่นนี้ของชินยะ...แม้แต่การยิ้มแย้มเล่นหัวในแต่ละวันยังยาก แต่กับคนๆนี้...เป็นข้อยกเว้น... “เรียว เรียว!” “ครับ?” “ไปสิ มัวแต่เหม่ออยู่นั้น” “ขอโทษครับ ท่านโทชิยะข้าขอตัว” “ฝากดูแลชินยะด้วยนะ” “ด้วยชีวิตครับ” ร่างบางรอฟังเสียงประตูที่ปิดลง...ใจหาย...ที่ที่ไม่มีชินยะอยู่เหมือนไม่มีแสงสว่าง...ที่ไม่เคยได้เห็น แต่ชินยะทำให้สัมผัสได้... พลิกหน้าลงซบหมอน น้ำตาค่อยๆไหลออกมาช้าๆ...ข้าขอโทษชินยะ ทั้งๆที่สัญญาแล้ว...ว่าจะไม่ร้องไห้อีก... “เรื่องที่ข้าให้ไปสืบว่าอย่างไร” “สายรายงานว่ามีการโยกย้ายอะไรบ้างอย่างที่ปราสาทเก่าออกมา ถ้าทางเร่งรีบ...เหมือนร้อนตัว” “ย้ายอะไร?” “รู้สึกจะเป็นคน แต่คงมีรายงานมาในไม่ช้า นี่เป็นข่าวล่าสุดที่ข้ารู้เมื่อคืน” “แปลก” ร่างเล็กปล่อยตัวไปตามจังหวะเคลื่อนไหวของม้า มือที่กำสายบังเหียนเบาจนเหมือนแตะไว้เฉยๆ “มิยาบิไปทำอะไรกับคนพวกนั้น” “ไปถึงตลาดคงมีข่าว” เรียวรั้งสายบังเหียนเข้าไปใกล้เพื่อคุ้มครอง ยิ่งคนมากการดูแลยิ่งยาก...ยิ่งถ้าคนคุ้มครองมีแค่...เขา... ชินยะกระตุกบังเหียนเป็นสัญญาณ ม้าเพศเมียสีขาวยกขาหน้าขึ้นพลางส่งเสียงร้องอย่างผยอง ทั้งคนทั้งม้ามุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กแค่โน้มตัวลงกับแผงคอเท่านั้น สองมือจับบังเหียนไว้หย่อนๆ ความชำนาญที่ฝึกตั้งแต่เด็ก...ย่อมคุ้นเคย เรียวกระตุ้นม้าของตนให้ตามไปจนถึงตลาด ชินยะหยุดรอที่หน้าร้านขายเหล้าที่มีคนพลุกพล่าน สายตากวาดมองรอบๆอย่างสนใจ เรียวชักม้าเข้ามาหา “โอ้แม่เจ้า!” ร่างอ้วนกลมทิ้งตะกร้าอย่างตกใจ เรียวชะงักก่อนที่จะลงจากม้าไปช่วยร่างกลมที่วิ่งเก็บของวุ่นวาย “ขอบคุณนายท่าน” มือเรียวขัดกับรูปร่างภายนอกยัดกระดาษแผ่นเล็กใส่มืออย่างเร็วขณะที่เรียวรับมันด้วยท่าทีปกติ “ระวังหน่อยล่ะ” เรียวจ้องมองร่างนั้นอย่างขบขัน ร่างกลมยืดตัวขึ้นท่าทางอุ้นอ้ายก่อนจ้องคนตรงหน้าอย่างท้าทาย “นายท่านเองก็ระวังด้วยนะเจ้าคะ” ร่างกลมที่เดินผ่านชินยะไปก้มหัวน้อยๆ จนถ้าใครไม่สังเกตคงไม่เห็น เรียวส่งของในมือให้ชินยะแต่สายตาแลตามร่างนั้นไป...เจ้าบ้าเค... ร่างเล็กแกะออกอย่างระมัดระวัง ข้อความสั้นถูกเรียบเรียงไว้ในแผ่นกระดาษสีน้ำตาล งานมือยุ่งๆบอกชัด...เร่งรีบ ข่างเพิ่งมาเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เอง ‘ผู้หญิงสูงศักดิ์ที่หอคอย หัวหน้าเดินอยู่รอบบ้านกับลูกน้อง’ ส่งกระดาษคืนให้เรียว ใบหน้าเรียบเฉยมีร่องรอยครุ่นคิด...ใช่มิยาบิแน่ๆ มาชิงตัวใครกัน... “ท่านชินยะได้เวลาแล้ว” “ปล่อนเจ้าพวกหัวด้านรอซะบ้างเถอะ ถึงจะไปเร็วก็ยังต้องเถียงกันนานอยู่ดี” ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่มือก็กระตุ้นม้าให้ออกเดินช้าๆ เรียวคลี่แผ่นกระดาษออกอ่าน สักพักก็ค่อยๆฉีกกระดาษเป็นชิ้นเล็กๆปล่อยไปกับสายลมพร้อมกับความคิดที่หนักอึ้ง...พี่ไปทำอะไรที่นั้น... จาก : oshin - - oshin_loveshinya@hotmail.com - 05/09/2003 19:31