|
หัวข้อ : ลำนำแห่งรักสุดฟากฟ้า : ตอนที่ 1(2) ข้อความ : ธงประจำราชวงศ์โบกสะบัดพลิ้วไปตามแรงลม เสียงแตรและเครื่องเป่าประโคมกระหึ่มก้อง ตลอดทั้งมหานครบาฮาเนียคับคั่งไปด้วยประชาชนและบรรดาผู้คนมากมาย ที่เดินทางเข้ามาร่วมงานเฉลิมฉลอง เนื่องในวาระที่ราชินีฟีเรนา ราชินีแห่งบาฮาเนียทรงประสูติพระราชธิดา ซึ่งเป็นรัชทายาทพระองค์แรกแห่งมหานครอันยิ่งใหญ่ในแผ่นดินเหนือ เจ้าหญิงรัชทายาท ผู้ซึ่งชาวบาฮาเนียเชื่อกันว่าจุติจากฟากฟ้า เปี่ยมด้วยบุญญาธิการ โถงรับแขกเมืองแห่งพระราชวังคับคั่งไปด้วยบรรดาแขกเมืองจากทั้งนครเหนือใต้ ที่มาเยี่ยมเยียนอวยพระพรแด่เจ้าหญิงพระองค์น้อย ที่มาไม่ได้ก็ส่งของขวัญของกำนัลมาให้ ราชาเนซาลิลและ ราชินีฟีเรนาประทับ ณ พื้นยกระดับสูงกว่าแขกเมืองที่มาเล็กน้อย มิได้เข้าไปคลุกคลีใกล้ชิดจนเกินไปและมิได้เหินห่างมากนัก ทั้งสองต่างวางพระองค์ได้ดียิ่ง สีพระพักตร์สดใส โดยเฉพาะพระนางฟีเรนา แทบไม่มีเค้าความอิดโรยใดๆเลยแม้แต่น้อย บรรดาแขกเมืองทั้งหลายต่างพากันชื่นชมความงามอันยากที่จะมีอิสตรีใดเทียมเท่า วงพักตร์เพริศพิไล ดวงเนตรเป็นประกายแจ่มใสระยับงามจับตา ยิ่งพิศโฉมสตรีตรงหน้า ทุกผู้ที่อยู่ในงานต่างมั่นใจว่าหากพระราชธิดาทรงเจริญชันษาขึ้นในภายหน้า ย่อมจะได้รับถ่ายทอดความงามพร้อมเฉกพระราชมารดามาเป็นขององค์เองอย่างแน่แท้ ท่ามกลางเสียงสรวลเสเฮฮาที่ดังรอบด้าน และการพูดคุยสนทนาอันเปี่ยมไปด้วยความเบิกบานใจของทุกผู้ที่อยู่ ณ ห้องโถงแห่งนั้น ราชาเนซาลิลทรงทอดพระเนตรไปรอบๆก่อนจะตรัสถามราชินีของตนเบาๆ นี่ท่านพี่เอมิวลัสยังไม่มาอีกเหรอ? ฟีเรนา เจ้าเห็นบ้างหรือเปล่า? ไม่เจ้าค่ะ ท่านพี่ บางทีท่านพี่เอมิวลัสคงเสียเวลาเดินทางมาแน่ๆ นครอามัวอยู่ห่างไกลกว่านครอื่นๆนะเจ้าคะ สุรเสียงไพเราะอ่อนหวานดังขึ้นแผ่วเบา เนตรงามแลมองมา ยังผู้เป็นสวามีของตนด้วยความจงรักภักดีสุดหัวใจ ดวงเนตรคมใหญ่แลสบ รอยแย้มสรวลอ่อนโยน ปรากฎชัดบนริมโอษฐ์ เจ้าเป็นยังไงบ้าง? รู้สึกเหนื่อยหรืออ่อนเพลียหรือเปล่า? ถ้ายังไงกลับเข้าไปพักผ่อนก่อนดีมั้ย เจ้าเพิ่งคลอดลูกหญิงไม่นานอย่าเพิ่งฝืนร่างกายนัก กระแสเสียงเจือแววห่วงใย หากใบหน้างามส่ายปฏิเสธ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ และก่อนที่จะเอ่ยเช่นไรต่อไปนั้นเอง เสียงของทหารที่อยู่เบื้องนอกห้องโถงก็ดังขึ้น ราชาเอมิวลัส และเจ้าชายรัชทายาทอัสร่าแห่งนครอามัวร์เสด็จมาถึงแล้ว! สิ้นเสียง ราชาวัยกลางคนและเด็กหนุ่มน้อยวัยเจ็ดปีเข้ามาภายในงาน ตามด้วยเหล่าผู้รับใช้และข้าทาสที่มีหน้าที่นำหีบห่อของขวัญกำนัลแด่ราชธิดาพระองค์น้อย แต่ละหีบล้วนเปี่ยมไปด้วยผืนผ้าแพรพรรณชั้นเลิศถักทอฝีมือเยี่ยม และอัญมณีล้ำค่ามากมาย บุรุษวัยกลางคนผู้มีเรือนร่างแกร่งเกร็งดำเนินเข้ามาใกล้ ราชาเนซาลิลลุกจากที่ประทับด้วยความดีพระทัย สุรเสียงดังขึ้นทักทายราชาอามัวร์ผู้ซึ่งนับถือกันและกันประดุจเชษฐาและอนุชา มาช้าเหลือเกินนะท่านพี่เอมิวลัส ข้านึกว่าท่านจะไม่มาเสียแล้ว! ต้องมาสิ งานเฉลิมฉลองวันเกิดของหลานข้าทั้งคนมีหรือจะไม่มา ราชาเอมิวลัสตรัสขึ้นด้วยสีพระพักตร์แจ่มใส ราชาผู้เปรียบประดุจพระอนุชาเอ่ยเชื้อเชิญให้บุคคลทั้งสองนั่งถัดจากฟูกของตนเพียงเล็กน้อยอย่างถือสนิทรักใคร่ ดวงเนตรคมใหญ่ เหลียวไปยังเด็กหนุ่มน้อยที่นั่งอยู่เคียงข้างผู้เปรียบประดุจพระเชษฐา แล้วนั่น อัสร่า ลูกของท่านงั้นเหรอ ท่านพี่? ราชาเอมิวลัสตอบรับ พร้อมกับเบือนพระพักตร์มายังบุตรของตน อัสร่า นี่ท่านอาเนซาลิล เจ้าคงจำไม่ได้แล้วล่ะมังเพราะเคยพบเพียงหนเดียว แล้วตอนนั้นเจ้าก็ยังเด็กมากด้วย จำได้ขอรับ ท่านพ่อ ท่านอาเคยไปเยือนอามัวร์เพื่อเยี่ยมเยียนท่านพ่อตอนที่ท่านประชวร แล้วท่านอาก็ยังประทับอยู่กับเราเป็นเวลานานด้วย ถึงจะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม แต่ว่าข้าก็ยังพอจำได้บ้างขอรับ เสียงเล็กๆตอบฉะฉาน พลางเหลียวมองพระพักตร์ของผู้เป็นบิดาและผู้ถือศักดิ์เป็นอาสลับกัน ดวงตาสีน้ำตาลดูตื่นๆแฝงแววอยากรู้อยากเห็นตามประสาเด็ก ราชาเนซาลิลทรงพระสรวลด้วยความพอพระทัยในความช่างจดจำของอีกฝ่าย อืม ใช่อย่างที่เจ้าว่านั่นล่ะ อัสร่า ความจำดีจริงๆ ทั้งที่ตอนนั้นเจ้ายังเด็กมากแท้ๆ ดวงเนตรคมใหญ่ ทอดพระเนตรพินิจเด็กหนุ่มน้อยตรงหน้าอย่างละเอียด แล้วทรงดำริกับพระองค์เองว่า เจ้าชายรัชทายาทองค์น้อยคนนี้ท่าทีหน่วยก้านไม่เลวทีเดียว ราชาผู้ถือศักดิ์ประดุจเชษฐาของอีกฝ่ายรับสั่งทักทายราชินีผู้ทรงโฉม แล้วจึงเหลียวไปรอบๆพร้อมกับตรัสถามขึ้น ว่าแต่ไหนล่ะ หลานสาวของข้า?" ตรัสรำพึงแผ่วเบา พร้อมกับรอยแย้มสรวลน้อยๆที่มุมโอษฐ์ ราชินีฟีเรนาให้สัญญาณแก่แม่นม เพียงชั่วขณะ แม่นมเลนาจึงค่อยคลานเข้ามาใกล้ ในอ้อมแขนโอบอุ้มพระราชธิดาองค์น้อยเอาไว้แน่น เมื่อเข้าใกล้ได้ระยะสมควรจึงหมอบราบกับพื้นแล้วส่งร่างเล็กๆในอ้อมแขนให้อีกฝ่าย ราชาเอมิวลัสรับเจ้าหญิงพระองค์น้อยโอบอุ้มไว้ในอ้อมพระกร เจ้าชายอัสร่า ชะโงกพระพักตร์เข้ามาใกล้ด้วยความตื่นเต้นตามประสาเด็กที่อยากรู้อยากเห็น พระองค์ไม่เคยทอดพระเนตรเด็กทารกมาก่อน ดวงตาสีน้ำตาลเบิกโตด้วยความฉงน ตัวเล็กจังเลยนะขอรับท่านพ่อ พลางเอื้อมมือสัมผัสผิวเนื้อละมุนบอบบาง ตัวแดงเชียว ผิวก็นิ่มจัง เด็กตัวเล็กๆเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าขอรับ? ใช่ อัสร่า ตอนที่เจ้ายังเป็นทารกก็ตัวเล็กๆนิ่มๆอย่างนี้เช่นกัน ผู้เป็นบิดารับสั่ง พลางเบือนพระพักตร์มายังทารกในอ้อมพระกร พินิจเส้นผมที่เพิ่งขึ้นน้อยๆอย่างฉงน สีผมของเด็กคนนี้คงออกน้ำตาลทองล่ะมัง ยังไม่ลืมตาเลย ดวงตาจะสีอะไรนะ ช่างน่ารักน่าชังจริงๆ พลางทรงพระสรวลเบาๆเมื่ออุ้งมือเล็กๆขยับกำแน่น พร้อมกับขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัดแล้วอ้าปากหาวกว้าง เจ้าตั้งชื่อให้หรือยัง เนซาลิล? ราชาหนุ่มผงกพระเศียรรับ ทอดพระเนตรทารกน้อยในอ้อมพระกรของพระเชษฐาด้วยความรักใคร่ท่วมท้น สุรเสียงเอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิ ข้าตั้งชื่อให้ว่า อาเรเชีย อาเรเชีย ซาริเอนา เจ้าหญิงรัชทายาทแห่งมหานครบาฮาเนีย แก้วตาดวงใจของข้า ท่านพ่อ ขอข้าอุ้มบ้างได้มั้ยขอรับ? มือเล็กกระตุกแขนเสื้อผู้เป็นบิดาของตนเองอย่างแรง ไม่ได้ เดี๋ยวเจ้าก็ทำน้องตกพอดี สุรเสียงจากราชาเอมิวลัสกึ่งดุกึ่งเตือน มือเล็กนั้นจึงเปลี่ยนเป็นเขย่าพระเพลา ไม่ตกขอรับ ท่านพ่อ นะขอรับ ข้าอยากอุ้ม ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะท่านพี่เอมิวลัส ให้อัสร่าอุ้มเถอะเจ้าค่ะ สุรเสียงอ่อนโยนเจือรอยสรวลบางเบา ด้วยความเอ็นดูผู้อ่อนวัยกว่า ราชาวัยกลางคนถอนปัสสาสะ พลางส่งเจ้าหญิงองค์น้อยในอ้อมพระกรให้กับโอรสของตนเอง อัสร่ายื่นแขนออกไปรับร่างเล็กพลางพิศดูใบหน้าเล็กๆจิ้มลิ้มน่ารัก มือน้อยๆขยุ้มกำเข้าหากันแน่นพร้อมกับยกเข้าปากขณะที่หาวกว้าง น่ารักจังเลย น้องหญิงอาเรเชีย เสียงเล็กกล่าวพึมพำกับตนเองพลางยิ้มน้อยๆ กระชับอ้อมแขนเล็กแน่นขึ้นอีก เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างในอ้อมแขนพลัดตก กอด ประคองระมัดระวัง ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามที่เฝ้าพินิจอดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูมิได้ แต่แล้ว ใบหน้าเล็กเงยขึ้นสบพระเนตรราชาเนซาลิลด้วยแวววิงวอนประหลาด เสียงใสๆดังขึ้นอย่างจริงจัง ทำให้ผู้ที่อาวุโสกว่านิ่งเงียบด้วยความคาดไม่ถึง ท่านอาขอรับ ข้าขอได้มั้ยขอรับ? ความรู้สึกเฉกเด็กทั่วไปคือ เมื่อได้เห็นสิ่งที่ถูกใจก็อยากได้ อยากเก็บเอาไว้กับตนเองไม่คิดจะมอบให้ใคร หวงแหนเอาไว้เป็นของตนเองเพียงคนเดียว อยากได้งั้นเหรอ อัสร่า? หลังจากนิ่งไปนาน ราชาเนซาลิลจึงตรัสถามขึ้นด้วยกระแสเสียงแผ่วเบาอย่างครุ่นคิดถึงอนาคตในภายภาคหน้า ขอรับ ท่านอา ยกให้ข้านะขอรับ? เหลียวพระพักตร์มองไปยังผู้เปรียบประดุจพระเชษฐา ก็เห็นอีกฝ่ายจ้องมองตนอยู่ก่อนด้วยสีพระพักตร์จริงจัง ราชาหนุ่มหลับพระเนตรนิ่ง ก่อนจะตัดสินพระทัยแน่นอน ได้ แต่ตอนนี้น้องยังเด็กมาก เจ้าดูแลไม่ได้หรอก ต้องให้น้องโตก่อน เมื่อโตเป็นผู้ใหญ่เมื่อไหร่ถึงตอนนั้นเจ้าจะดูแลน้องให้มีความสุขได้หรือเปล่า? จะปกป้องดูแลได้มั้ย? ได้ขอรับ ข้าจะรอให้อาเรเชียโตเป็นผู้ใหญ่ ถึงตอนนั้นท่านอายกให้ข้านะขอรับ? ราชาเนซาลิลพยักพระพักตร์เนิบช้า ผู้เป็นราชาตรัสสิ่งใดย่อมไม่คืนคำอย่างแน่นอน! อ่า...รู้สึกไหมว่ามันคุ้นๆนะ ที่จริงเรื่องนี้เขียนหลังจาก D&I ไม่นานหรอก แล้วตอนที่เริ่มเขียนนั่นก็ตั้งใจจะทำเป็น D&I ภาคเจ้าหญิงเจ้าชายนั่นแหละ เหอะๆ^^ แต่พอเขียนๆต่อไปกลับไม่เหมือนเสียนี่ เพราะคิด plot อื่นได้น่ะจ้ะ ก็ทนๆอ่านความคล้ายคลึงของตอนนี้ไปก่อนก็แล้วกันนะ (เตรียมพบกับ Fan-fiction พิภพมนตรา เดือนหน้า...ถ้าไม่มีอะไรคลาดเคลื่อน^^) จาก : อ้อ - - ziaru@hotmail.com - 14/01/2003 10:22  โฮมเพจ : http://now.at/dreamming |