ห้องสนทนาสบายๆ สไตล์ธรรมปฏิบัติ
|
หัวข้อกระทู้ : ตายซะดีไหม : เบื่อ เบื่อ เบื่อมาก เบื่อทุกสิ่งทุกอย่าง |
1 : ที่น่าตลกคือ คนหลายคนไม่ยักกะรู้สึกเบื่อความเบื่อ ถึงได้ปล่อยปะละเลยให้จิตเกาะแกะความรู้สึกแบบนี้อยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน ความเบื่อมันก็เป็นเพียงจิตอารมณ์นึงในหลากหลายล้านอารมณ์ แต่คนก็ยังไปสอนให้จิตจับจดกับมันอารมณ์เดียวอีก จิตกับการกระทำเป็นคนละส่วนกัน จิตสามารถโน้มนำการกระทำเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงจิตในรูปของอารมณ์อื่นได้ เช่นใช้สติบังคับร่างกายให้ทำงานอดิเรกที่ตนชอบ หรือทำบุญไปซื้อปลามาปล่อยเล่น ไปเยี่ยมเด็กกำพร้า มีเรื่องดีดีทั้งหลายที่ไม่เสียตังเยอะแม้นกระทั่งไปฝึกฝนสติ แม้นแต่เรื่องการกระทำที่ส่งเสริมกิเลศตัณหา ก็ยังเป็นการเปลี่ยนแปลงอารมณ์จิตเพียงแต่เป็นการดึงจิตให้ตกต่ำ อย่างเช่น คนบางคนรู้ว่าชอบดูสาวสวยเซ็กซ์ซี่หรือหนุ่มหล่อ ก็เปิดเน็ตค้นหาดูเข้าไปเช้ายันค่ำส่งเสริมโมหะจนเต็มล้นในดวงจิตผลที่เกิดขึ้นคือความเบื่อไม่มีที่ให้จิตเกาะแกะแม้นกระทั่งบางคนชอบนักชอบหนาหาChat สาวสาวหรือหนุ่มหนุ่มหรือไม่รู้ว่าเป็นใครแต่คุยสนุกคุยโดยไม่หลับไม่นอนก็ยังได้ก็ทำให้จิตขาดสติเลื่อนลอยติดโมหะไปอีกแบบความเบื่อก็ถูกเบียดเบียนไปได้นานนานอีกเช่นกัน บ้างก็เล่นเกมส์ บ้างก็แกล้งชาวบ้าน บ้างก็มุสาจีบสาวจีบหนุ่มจีบเพื่อน บ้างก็แสวงหาอาหารโปรดนอกบ้านหรือดื่มสุรา สุดท้ายคนเราทุกคนสามารถบงการจิตตัวเองให้เกาะแกะอารมณ์ใดก็ได้เพียงแต่จะทำด้วยจิตบริสุทธิ์มีสติหรือทำด้วยจิตที่เปลี่ยมล้นไปด้วยกิเลสเท่านั้น ทั้งสองการกระทำล้วนเปลี่ยนแปลงสภาพจิตแต่ผลที่เกิดคือจิตจะพัฒนาขึ้นเพื่อการหลุดพ้นทุกข์หรือตกต่ำเพื่อเตรียมลงนรกก็เท่านั้นเอง |
2 : เบื่อนั้น...ใครๆ ก็เป็นกันทั้งนั้น |
3 : ผมก็เป็นไม่ใช่เพียงแค่คุณ คุณตอบตัวเองได้มั้ยว่าคุณเบื่ออะไรแล้วทำไมต้องเบื่อ เรื่องเดิมๆเหรอหรือเรื่องเก่ามาเล่าใหม่ อย่าคิดมากทำใจให้สบายลองทำเรื่องเดิมๆให้ดูมีสีสันซิ การฆาตัวตายไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแต่การค้นหาความจริงซิว่ามันคืออะไรนั้นเหละที่น่าสนใจ ผมเชื่อคุณทำได้แต่ตอนนี้คุณแค่มีสูญญากาศทางความคิดเท่านั้นเอง ลองดูครับในโลกใบนี้มันไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่างหลอกครับ |
4 : ขอบคุณ คุณเมล์ คุณdeedi คุณเพื่อนมนุย์ |
5 : คิดโง่ๆ |
6 : นึกว่าเบื่อเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องส่งลูกเรียน ยังไงมันก็ไม่เกี่ยวกับจิตตน รู้จักแยกแยะอะไรเป็นเรื่องของกรรม อะไรเป็นเรื่องของจิตบรรลุธรรม กรรมไม่มีใครหนีพ้น กรรมของแม่แม่ก็มี กรรมของลูกลูกก็มี การปฏิบัติธรรมแม้นมีกรรมเวียนมาก็ยังปฏิบัติได้ฝึกให้รู้เท่าทันจิต จิตที่บรรลุธรรมเป็นอย่างไร หากถึงขั้นกรรมหนักแค่ไหนก็ไม่เป็นทุกข์เหมือนคนตาบอดคิดว่ากรรมหนักกว่าเราไหม ทำไมเขาหัวเราะยิ้มได้หลายหลายครั้ง นั่นแหละเป็นตัวอย่างขณะที่จิตปล่อยวางเพราะเห็นธรรมแบบอ่อนอ่อนโดยไม่รู้ตัวทำให้จิตหลุดทุกข์เผลอติดสุขไปตามอารมณ์บางช่วง คนไม่ฝึกฝนธรรมแต่กรรมหนักต่อเนื่องไปตลอดชีวิตจิตยังเห็นความจริงเองได้บ้างเลย แล้วทุกข์จะเหลืออะไรสำหรับกรรมชั่วคราวที่เกิดขึ้นกับผู้ฝึกฝนธรรมมะอยู่ตลอดเวลา กรรมกับจิตที่หลุดพ้นจึงเป็นคนละเรื่องกันแต่ไปด้วยกันได้โดยไม่จำเป็นต้องมีทุกข์ประกอบ แต่วิธีการเข้าถึงธรรมให้ไวที่สุดเป็นเรื่องเฉพาะแต่ละคนต้องค้นคว้าหาเทคนิคที่เหมาะสมให้ตัวเองกันเองตามบารมีที่สั่งสม |
7 : อย่าคิดสั้นนะ เราเคยผ่านจุดที่คุณอมยู่มาแล้ว เวลาจะช่วยเยียวยาจิตใจคุณ ขอให้อดทดให้เวลาผ่านไปสักพกนะ มองหาอะไรทำ งานมีมากมาย จะได้ไม่ว่าง พระท่านว่า หมาขี้เรื้อนมันยังไม่ฆ่าตัวตายเลย เราเป็นคน อยู่มองความสำเร็จของลูกดีกว่า ทุกข์มากกว่าคุณยังมีอีกตั้งเยอะเ ลองมองไปรอบ ๆ ตัวสิ เขาแย่กว่าเราเขายังไม่ฆ่าตัวตายเลย เราจะได้สบายใจ คุณตายไปแล้วลูกล่ะ เขาจะทำไปเพื่อใคร ไม่มีจุดมุ่งหมาย อยู่ให้ลูกคิดถึงดีกว่า ลองนีกไปถึงตอนที่คุณเสียพ่อกับแม่ คุณอ้างว้างอย่างไร ลูกก็อย่างนั้น ลูกจะมองหาคนจริงใจได้ที่ไหน ไม่เคยได้ยินเหรอ ความรักของใครสักร้อยคนพันคน ก็ไม่เท่าความเกลียดของแม่ แม่เกลียดลูก ก็ยังอยู่เปแนเพื่อนลูก ดูแล ป้อนข้าวน้ำ ทำเพื่อลูกทุกอย่าง ถ้าคุณตายไป ใครจะทำให้ลูกเรา ไม่ห่วงลูกหรือ คงพอเข้าใจนะ |
8 : จิตของคน เปรียบเหมือนสายน้ำ คือ ย่อมไหลจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ |
9 : ขอบคุณ คุณ Oatchariyaphan |
10 : ขอรบกวนหน่อยค่ะ |
11 : รบกวนนิดนึงค่ะ |
12 : ฉันเกลียดแม่ของฉันมากที่สุดเพราะแม่ชอบทำร้ายจิตใจของฉันมากอย่างเช่น ชอบคุยโทรศัพท์กับชายคนที่ฉันไม่ได้รักและชอบคุยเลียนเสียงของฉันเสมอฉันไม่รู้ว่าแม่ของฉันคิดอะไรอยู่แม่ฉันชอบยืมเงินคนรอบข้างของฉันเสมอไม่เว้นแม้แต่ครูประจำชั้นของฉันที่เมาสอนไม่ได้เรื่องฉันไม่อยากไปโรงเรียนเพราะว่าครูของฉันทวงเงินฉันทุกวันฉันอายและรำคาญมากฉันไม่กล้าพูดเรื่องนี้กับพ่อของฉันฉันรักพ่อมากไม่อยากให้แกเสียใจอีกโทรศัพท์มียี่ห้อของแฟนฉันแม่ฉันก็ขโมยไปจำนำแล้วนำเงินไปใช้ฟุ่มเฟื่อยล่าสุดแม่ของฉันนำเงินลงทะเบียนเรียนของฉันไปใช้แล้วฉันก็ไม่ได้คืนฉันได้เงินที่เพื่อนฉันยืมมาคืน200แม่ของฉันก็ยืมอีกตามเคยเมื่อวานนี้ฉันต้องนำเงินไปซื้อชุดนักศึกษาฉันไม่มีเงินเพราะแม่เอาเงินฉันไปหมดฉันไม่กล้าขอพ่อฉันเลยไปทวงแม่แม่กลับด่าทอฉันอย่างไม่ใยดีวันนี้ฉันโดนเชิญผู้ปกครองเรื่องฉันขาดเรียนเกินฉันโทรหาแม่ฉันและคำตอบก็กลับมาในรูปแบบเดิมๆ(โกหก)ทั้งๆที่วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเชิญแม่ฉันก็ไม่มาเธอยังโกหกฉันแบบเดิมๆทุกทีฉันไม่รู้จะทำอย่างไรฉันกลับบ้านมาพ่อด่าฉันแบบแรงๆเพราะแม่ใส่ร้ายฉันอีกตามเคยใครช่วยบอกฉัทีว่าแม่...รักฉันรึเปล่า |
13 : เกลียดแม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ |
14 : ไม่รู้เป็นอะไรเกลียดเเม่มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกที่สุด |
15 : ชีวิตบ้างครั้งก็เหมื่อนกับนิยายนำเน่าเรื่องหนึ่งหนึ่งคนก็หนึ่งเรื่องราว มีหลายฉากหลายตอนหลายรสชาติแตกต่างกันไป แต่สิ่งที่เราทุกคนมีเหมื่อนกันก็คือทุกข์ และสุข จนบ้างครั้งก็ต้องการที่จะระบายความรู้สึกนั้นออกมา แต่จะมีสักกี่คนที่พร้อมจะรับฟังที่พร้อมจะเข้าใจเรา และยืนอยู่เคียงข้างกับเรา แล้วความรู้สึกเหล่านี้มันก็ถูกอัดอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจเพื่อรอเวลาที่มันจะระเบิดออกมา ในเวลาที่พวกเขาทุกข์หรือสุขเขาจะมีเราอยู่ข้างๆเสมอ แต่ในเวลาที่รทุกข์พวกเขาก็หายไปอยู่ที่ไหนกันก็ไม่รู้ |