เพชรพระอุมา(7)

หัวข้อ : เพชรพระอุมา(7)
#
"ค.....คุ.....คุ...คุณลุงรพินทร์"ไพรวัลย์พูดอย่างตะกุกตะกัก
"คุณลุงรู้หรอครับ"

"ก็ใช่ ชั้นรู้ แต่ยังไม่ต้องถามนะว่ารู้ได้ไง มา มา มานั่งก่อน
ชั้นรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องมา เธอน่ะ อารมณ์ร้อนเหมือนแม่เธอเลยนะ
ทำอะไรก็ระวังหน่อย"

"แล้วคุณลุงรู้ไดยังไงครับว่าผมจะมา"

"ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ เธอไม่ปล่อยให้ ดา ลำบากหรอก"

"ก็จริงแหละคัรบ แต่...ผมแค่...คิดว่าผมเป็นต้นเหตุ ก็เท่านั้นเอง
แล้วคุณลุงจะให้ ดารินีออกมาเมื่อไหร่ล่ะครับ"

"เมื่อไหร่ก็ได้นี่ ดา เค้าออกมาเองได้ ถ้าอยากออกเค้าก็ออกมาเองแหละ"

"ดา เค้าเป็นคนหัวแข็งคงไม่ยอมออกมาง่ายๆหรอก"
รพินทร์จ้องมองไพรวัลย์อยู่สักพักก็บอกว่า
"ก็ดูไปละกัน"แล้วก็ลุกไป ปล่อยให้ไพรวัลย์นั่งงงอยู่คนเดียว

.............................................

ในตอนเที่ยง ดารินก็ยังนั่งซึมอยู่แต่ไม่มากเท่าไหร่ รพินทร์ก็ยังนั่งหน้าตาเฉย ส่วนไพรวัลย์ก็ยังคิดอยู่ว่ารพินทร์จะให้ดารินีออกมาเมื่อไหร่
เมื่อดารินเตรียมอาหารเสร็จแล้ว รพินทร์ก็เดินอ้อมโตะอาหารไปทางห้องนอนของดารินีแล้วหยิบกุญแจอันเก่า ที่สนิมจับนิดๆแล้วออกมาจากกระเป๋า แล้วไขกุญแจ เมื่อบานประตูแง้มเปิดออก สิ่งที่รพินทร์เห็นก็คอือร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่นอนฟุบอยู่กับเตียง มีเสียงสะอึกสะอื้นเบาๆ
"จะอยู่ในห้องทั้งวันก็ได้ แต่ออกมากินข้าวก่อน"
ใบหน้าอันเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเงยขึ้นช้าๆ ดวงตาจับจ้องที่ใบหน้าคม หยาบ ดวงตาว่างเปล่า ร่างของเด็กน้อยค่อยๆลุกขึ้นยืน เมื่อหันไปที่ประตูอีกทีก็ไม่เห็นผู้ใดยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว แต่บานประตูยังแง้มเปิดอยู่ ดารินีค่อยๆเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ แล้วมานั่งที่โต๊ะอาหารท่ามกลางความงุนงงของไพรวัลย์ ไพรวัลย์มองหน้าดารินีและรพินทร์สลับไปมา
"เอ้ากินข้าวได้แล้ว"รพินทร์บอก อาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยความเงียบ และตึงเครียด(สำหรับไพรวัลย์) เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ขณะที่ดารินีกำลังจะลุกไปก็ได้ยินเสียงดังมา"เดี๋ยวก่อน"ดารินีชะงัก แล้วนั่งตามเดิม
"ผิดมั๊ย"เสียงนั่นดังมาอีก

"ผิดคะ"เสียงอ่อยๆของเด็กน้อยดังขึ้น

"ขอโทษค่ะพ่อ แม่"ดารินีพูดพร้อมกับยกมือไหว้บุคคลทั้งสอง

"เดี๋ยว"รพินทร์พูด "ขอโทษพี่เค้าด้วย"คราวนี้ดารินีหันขวับขึ้นมามองหน้ารพินทร์อย่างเต็มตา"เดี๋ยวนี้"

"เอ่อ....ไม่ต้องก็ได้ครับ น้องเค้าไม่ได้ทำอะไรผิด"
คราวนี้ใบหน้าทั้งสองหันมาพร้อมกัน ดวงตาจ้องเขม็งเหมือนกันแต่คนละความหมายโดยสิ้นเชิง

"ขอโทษ"ดารินีพูดเสียงเหมือนกัดฟัน

"อย่าพึ่งไปนะ ลูกต้องเริ่มเรียนกับพี่เค้าวันนี้ และเดี๋ยวนี้ด้วย"รพินทร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไม่ต้องก็ได้มั้งครับ น้องเค้าเหนื่อยมากแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้"

"ไม่ได้ เราไม่ได้เรียนกันหลายวันแล้วเริ่มเรียนกันเลย"

"อืม ผมว่าวันนี้ให้น้องเค้าพาผมดูรอบๆหมู่บ้านก่อนดีกว่า"

"ก็ได้ ดา ไปอาบน้ำแล้วพาพี่เค้าไปเที่ยว"

ขณะนี้ แม้ว่าดารินีจะทำอะไรไม่ได้ แต่คิดว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะเป็นเวลาแก้แค้นของเธอแล้ว ฮึ่ม

ไม่ค่อยมีคนมาดูเลยนะคะ แต่ไม่เป็นไร จะแต่งต่อจนสุดความสามารถ
^-^!

จาก : เฮเดส - - thitiratnp.55@chaiyo.com - 28/01/2003 20:37

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ข้อความ :