เพชรพระอุมารุ่นเยาว์

หัวข้อ : เพชรพระอุมารุ่นเยาว์
#

เพชรพระอุมาfic

หลังจากคณะเดินทางของรพินทร์ได้กลับไปแงซายก็คิดถึง แต่ของขวัญที่รพินทร์มอบให้กับลูกของเขา แสดงว่าเขาต้องมีลูกอย่างแน่นอน แต่ก็ยังคิดไม่ตกกับสิ่งที่รพินทร์พูดคือ จนกว่าผู้กล้าทั้งสองจะกลับมา ผู้กล้านั้นคือใคร….และหมายความว่าอะไร….
แงซายเคยลองนั่งทางในดู แต่...นาคเทวีและ.....(คือแบบจำชื่อมะได้ คนที่เป็นอาจารย์อ่ะ)ก็ได้เข้ามาขัดขวางและบอกว่า
.............อย่าได้พยายามเลย เพราะเรื่องนี้ เจ้าจะรู้ได้ก็ต่อเมื่อ ผู้กล้าทั้งสองกลับมา แงซายยังไม่ละความพยายาม จนเข้าญาณไปหาผู้กองทั้งๆที่ไม่อยากได้ยินแม้แต่เสียงหายใจ(((จริงรึเปล่า ต้องถามแงซายดู)))...แต่ผู้กองก็ไม่ได้บอกอะไรเลย
จนกระทั่งวันหนึ่งในมรกตนคร เมยานีปวดท้อง(เพราะใกล้คลอด..)และได้กำเนิดบุตรชาย ชื่อว่า....อัสนีย์ และอีกไม่นานก็ได้กำเนิดลูกสาวชื่อว่า....พีรดา(เฉิ่มจริงๆ) ทั้งอัสนีย์และพีรดาเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน
ในขณะเดียวกันที่หมู่บ้านหนองน้ำท่วม เอ๊ย หนองน้ำแห้ง ดารินก็ได้กำเนิดบุตรสาวและตั้งชื่อให้ว่า ดารินี ตามชื่อที่เคยตั้งให้เจ้าหนูน้อยไพรวัลย์ ตอนอยู่ในท้อง ขณะนั้นไพรวัลย์อายุได้1ปีพอดี ไพรวัลย์ เป็นเด็กที่เรียนเก่งมาก เพราะว่าเชื้อสายของมาเรียซะอย่าง และไม่ค่อยชอบเล่นกับใคร แต่แล้วในช่วงปิดเทอม ไชยยันต์ก็ได้ปรึกษากับมาเรียว่าจะให้ไพรวัลย์ไปอยู่หนองน้ำแห้งซักพัก เพราะกลัวว่าเจ้าหนูไพรวัลย์จะเป็นบ้าและหมกมุ่นกับเรื่อง***มากเหมือนพ่อ และ แม่ และอยากให้ลูกรู้จัก ดารินี บ้าง ในขณะนั้น ไพรวัลย์อายุได้15ปีแล้ว(สำหรับ ฝรั่ง ถือว่าโตแล้ว) เขาโกรธมากเพราะไม่อยากไป และความเคยชินที่จะอยู่ในเมืองกรุง แต่ด้วยคำสั่งเฉียบขาดของแม่ จึงต้องไป(ทั้งความขมขื่น) แต่เมื่อมาเขากลับเห็นไม่ตรงกับความคิด เขาคิดว่าคงเป็นเพียงหมู่บ้านเล็กๆยังไม่พัฒนา แต่กลับกลายเป็นว่ามีเครื่องมือครบไม่ต่างจากเมืองกรุงรวมทั้งคอมพ์ฯรุ่นใหม่ที่เขากำลังรบเร้าให้แม่ซื้อให้ เมื่อไปถึงไพรวัลย์ก็เห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาผ่องใส แต่..เหมือนหินไม่มีผิด กำลังนอนอ่านหนังสืออย่างสบายอารมณ์อยู่บนต้นไม้ใหญ่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะกำลังใจจดใจจ่อกับเครื่องคอมพ์แสนวิเศษ เขาบอกกับพ่อว่าเล่นได้ไหม ไชยยันต์บอกว่า...ถามเจ้าของดูเองสิ ดารินและรพินทร์ได้ลงมาต้อนรับอย่างดี ไพรวัลย์รู้สึกว่าพวกเขาสนิทกันมาก เขาได้ถามลุงรพินทร์ดู รพินทร์ก็บอกว่าเล่นได้ มีครบทุกอย่างเลยตั้งแต่ซื้อมา ยังไม่เคยมีใครเล่นเลย เพราะดารินีตัวแสบไม่เคยอยากที่จะเล่น ดารินพูดว่า"เออ แล้วยัยดาไปไหนล่ะเนี่ย ดาๆ อยู่ไหนลูก " ซักพักใหญ่ดารินีจึงขานตอบมาว่า"ค่า........จะลงไปเดี๋ยวนี้แหละค่า"แล้วทุกคนก็รู้สึกว่ามีอะไรลอยวูบมา ตึง!"เอาอีกแล้วยัยดา
กระโดดลงมาอย่างนี้ได้ยังไงเกิดแข้งขาหักจะทำยังไง"ดารินพูดพร้อมกับหยิกแขนดารินีจนเนื้อเขียว "โอ๊ย แม่ อย่าสิ ตั้งแต่เล็กจนโตขนาดนี้ ดากระโดดต้นไม้สูงอย่างนี้ประจำ แล้วก็ไม่เคยพลาดอย่างที่แม่บอกซะที" ดารินีพูดพร้อมกับกำลังจะเดินไปทางอื่น แต่แม่ก็ห้ามไว้"เดี๋ยวๆๆๆๆๆยัยดา ที่แม่เรียกมานี่ไมใช่เรียกมาเฉยๆนะ นี่ จะแนะนำให้รู้จัก ลุงไชยยันต์ ป้ามาเรีย แล้วก็ไพรวัลย์" "ไพรวัลย์… ทำไมชื่อเหมือนนามสกุลเราเลยคะแม่"ดารินีถามด้วยความสงสัย "ก็ชื่อนี้ พ่อของเธอตั้งให้ลูกของป้ามาเรียตอนอยู่ในท้องไงจ๊ะ ว่าถ้าเป็นผู้ชายชื่อ ไพรวัลย์ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ดารินี แล้วพวกเค้าจะมาอยู่กับเราตลอด 3 เดือน" ดารินตอบ
"3เดือน ตั้ง3เดือนเชียวหรอคะ โอ้ย หนูขอเข้าป่าไปตลอด3เดือนนี้ได้มั๊ยคะ"ดารินีออดอ้อนแม่ ดารินตอบอย่างหนักแน่นว่า"ไม่ได้จะ เพราะแม่กับป้ามาเรียตกลงกันแล้วว่าจะให้หนูสอนยิงปืนและเรื่องในป่าให้ไพรวัลย์ และไพรวัลย์ก็ต้องสอนการใช้คอมพ์ ภาษาอังกฤษ และภาษาฝรั่งเศสให้กับหนู" "หา!"ทั้งสองอุทานมาพร้อมกันอย่างตกใจ ถึงตอนนี้ ทั้งสองคนได้คิดอยู่ในใจว่า เวลา 3เดือนนับแต่นี้ต่อไปคงเป็นเวลาที่โหดร้ายเสียจริง ในขณะนั้นทั้งสองก็ได้ตื่นขึ้นจากภวังค์ เพราะมีเสียงแทรกขึ้นมา "นายหญิงคร๊าบ หนูดาจ๊ะ ไอ้คำมาแล้วจ้า เอาของมาฝากด้วย" "อ้าว นายทหาร กับแหม่มมาเรียมาอยู่นี่ได้ไง หรือว่าไอ้คำตาฝาด"บุญคำตกใจใหญ่เมื่อมาถึง "ตาคำไม่ได้ตาฝาดหรอก ฉันเองแหละ "ไชยยันต์พูด "ชั้นจะพาลูกชายชั้นมาอยู่ที่นี่สักพัก บุญคำจะว่าอะไรมั๊ย " "โอ๊ย ไอ้คำจะไปว่าอะไร แต่ต้องถามนายรพินทร์ก่อน เออ.....แล้วนายใหญ่กับคุณชายอนุชาไม่มาด้วยหรอนายทหาร" ตาคำพูด "อือ ผมเองก็ลืมไปเลย คุณชายเชษฐากับคุณชายอนุชาไปไหนล่ะครับ"รพินทร์พูด "นี่ ถ้าตาคำไม่พูดขึ้นน้อยก็คงไม่สงสัยหรอกค่ะ"ดารินพูด ไชยยันต์พูดพร้อมกับหัวเราะว่า "อย่าไปห่วงเลย คุณรพินทร์ น้อย เออ แล้วก็ตาคำด้วย ไอ้สองคนนั่นพอหลังจากน้อยมาอยู่ไม่นาน ก็หนีไปเที่ยวรอบโลกอีกรอบแก้เซ็งแล้ว" "แหม พี่ใหญ่กับพี่กลางเนี่ย น่าจะบอกกันมั่ง แล้วจะกับมาเมื่อไหร่ล่ะ"
ดารินพูดอย่างตัดพ้อ "ไม่มีกำหนดหรอก เห็นว่าไปติดสาวๆอยู่ที่นั่นแล้วล่ะมั๊ง โอ๊ยๆล้อเล่นน่าน้อย ทำเป็นหวงพี่ชายตัวเองไปได้ แฟนตัวเองดูแลบ้างรึเปล่า"ไชยยันต์พูดกระเซ้าเพื่อนสาว
"รายนี้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ น้อยจัดการได้ ลองไปไหนดูสิ ฮึ่ม"น้อยพูดอย่างเอาจริง รพินทร์ก็ได้แต่ส่ายหน้าแล้วก็พยายามเปลี่ยนเรื่องกลับมาที่เดิม "แล้วตกลงเอาตามนี้นะครับ
คุณไชยยันต์จะค้างที่นี่หรือว่ากลับเลยครับ" ก็ว่าจะกลับเลยน่ะครับ ฝากดูแล เจ้าไพรวัลย์ด้วยนะครับ" "ไม่เป็นไรครับ ทางนี้ไม่ต้องเป็นห่วง ผมจัดการเองครับ"รพินทร์พูด พร้อมกับบอกให้ ไพรวัลย์ไปเล่นคอมพ์ได้ "งั้นผมขอกลับก่อนนะครับ แล้ววันหลังจะมาใหม่ ดูแลตัวเองด้วยนะ น้อย" ไชยยันต์พูด มาเรีย"บาย น้อย" "เอ้า นายทหารจะกลับแล้วหรอ ไอ้คำกะจะถามอะไรหน่อย"บุญคำพูดขึ้น "หยุดไปเลยบุญคำ ทะลึ่งยังไงก็ เป็นอย่างนั้นล่ะนะ "รพินทร์พูดเป็นภาษากะเหรี่ยง เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้เรื่อง
"โธ่ นายรพินทร์รู้แกวอย่างนี้ก็ไม่สนุกสิ"บุญคำบ่นพึมพำ
"มีอะไรหรอครับ"ไชยยันต์ถาม "ไม่มีอะไรหรอกครับ"รพินทร์รีบตอบ "งั้น ไปแล้วนะครับ ไปแล้วไพรวัลย์ดูแลตัวเองด้วย"ไชยยันต์พูด "คร๊าบ"ไพรวัลย์พูดขณะที่ตายังอยู่ที่หน้าจอเกม
- - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
"ตาคำไปเรียก ยัยดามากินข้าวซิ ไพรวัลย์กินข้าวได้แล้วจ้ะ" ดารินพูด "แม่คะ วันนี้มีอะไรกินบ้างคะ ทำไมมีแต่อาหารจืดๆล่ะคะ"ดารินีถามแม่ "ก็ไพรวัลย์เค้ากินเผ็ดไม่เก่งเหมือนลูกนี่ แล้วที่ลูกสั่งไว้ ผัดเผ็ดน่ะจ้ะ คงจะไม่มีนะลูก"ดารินตอบ ดารินีทำหน้าผิดหวัง แล้วหันไปทำตาวาวกับคนที่กำลังเล่นคอมพ์อย่างไม่สนใจอะไร ดารินีเดินเข้าไปแล้วกดปุ่มปิดเลย " นี่ เธอทำอะไรน่ะ ชั้นกำลังเล่นอยู่นะ ปิดยังนี้ได้ยังไงเด๋ยวคอมพ์ก็เสียหมด แล้ว...."
ไพรวัลย์ตะโกนออกมาอย่างหัวเสียแต่ไม่ทันจบ ดารินีก็พูดขึ้นว่า
"โอ๊ยๆๆ พอได้แล้วที่ชั้นปิดเนี่ยก็เพราะจะกินข้าวแล้ว ไม่ได้แกล้งซะหน่อย แล้วถ้าไอ้เครื่องบ้าๆเนี่ยมันจะพังก็ให้มันพังไปเลย ชั้นไม่ได้ต้องการมันซะหน่อย "ดารินีพูดอย่างมีชัย "นี่ลูกดาไปแกล้งพี่เขาได้ยังไง ดื้อจริงๆเลยเราเนี่ย"รพินทร์พูดขึ้น "ดาไม่ได้แกล้งซะหน่อย ดาเห็นว่าจะกินข้าวอยู่แล้ววก็เลยมาปิดคอมพ์ ดาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ "ดารินีพูดอย่างท้าทาย พร้อมกับเหลือบไปมองคนที่ตนแกล้ง กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ไพรวัลย์กระทืบเท้าดัง ปึง! ไปที่โต๊ะอาหาร แต่ดารินีก็ไม่สนใจ เมื่อรพินทร์เห็นเข้าก็ว่าดารินีว่า"ลูกดาทำยังงี้กับพี่เค้าได้ไงลูก เสียมารยาทจริงๆเลย " "ดาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะ ก็ดาบอกแล้วไงคะว่า จะถึงเวลาอาหารอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างเค้าไม่ใช่พี่ของดาซะหน่อยทำไมต้องเกรงใจด้วย"ดารินีพูด "เอ๊ะ ยัยดานี่.." รพินทร์กำลังจะพูดต่อแต่ดารินก็พูดขึ้นว่า "คุณอย่าไปต่อล้อต่อเถียงให้เสียเวลาเปล่าเลยค่ะ คุณก็รู้นิสัยลูกเรานี่คะ ไพรวัลย์จ๊ะ อย่าไปถือสาน้องเลยนะจ๊ะ น้องเค้านิสัยเป็นอย่างนี้แหละ แต่ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ" "ไม่เป็นไรหรอกครับ เพียงแต่ผมคาดไม่ถึงว่านิสัยของลูกสาวน้าจะเป็นถึงขนาดนี้"ไพรวัลย์รีบบอก แต่รพินทร์กับดารินตอนนี้ก็หน้าชาไปหมดแล้ว เพราะว่าโดนไพรวัลย์พูดเหน็บซะขนาดนั้น ......เจ้าเด็กคนนี้นี่ แสบเหมือนแม่จริงๆเลย เฮ้อสงสัยจะเกิดศึกหนักซะแล้ว......รพินทร์คิด และเขาก็คิดไม่ผิดเลย
เมื่อรับ'ทาน อาหารเสร็จแล้ว ไพรวัลย์ก็จะไปช่วยดารินล้างจานแต่ดาริน บอกว่าไม่ต้อง แล้วก็บอกกับดารินีว่า "ดาดูพี่เค้าสิจ๊ะ เห็นมั๊ยเค้ามีน้ำใจมาช่วยแม่ ดาหัดมาช่วยแม่บ้างนะจ๊ะ"
"ก็ดาไม่อยากทำนี่คะ ถ้าเค้าอยากทำก็ให้เค้าทำไปคนเดียวสิคะ"
ดารินีตอบด้วยความโมโหเพราะแม่กลับไปชมไพรวัลย์ พลางคิดในใจว่า...แหม ทำเป็นคนมีน้ำใจไปได้ตัวเองก็ไม่ได้อยากทำหรอก เรารู้หรอกน่า โธ่เอ๊ย .... ขณะที่ดารินีกำลังเดินลงจากบ้าน รพินทร์ก็ทักขึ้นว่า "ลูกดา พาพี่เค้าไปเดินเล่นหน่อยสิจ๊ะลูก พี่เค้ายังไม่รู้จักเลย" "พาไปทำไมกัน อยากไปก็ไปเองสิ ขาก็มีเดินเองก็ได้ ตาก็มีดูก็รู้เองว่าอยู่ที่ไหน ไม่เห็นต้องพึ่งคนอื่นเลย ทีดา ดาจะไปไหน ดายังไปเองได้เลยนี่" ดารินีพูด "เอ ลูกคนนี้ ยังไงกันนะ เถียงคำไม่ตกฝาก พ่อบอกให้พาไปก็พาไปสิ แน่ะ ยังจะมาทำหน้าอย่างนั้นอีก ลูกคนนี้หนิ ...."รพินทร์พูด "ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมไปเองก็ได้ แต่ตอนนี้ผมอยากขึ้นไปพักผ่อนก่อน"ไพรวัลย์ขัดขึ้น แต่ในใจก็คิดว่า ยัยคนนี้ มาแกล้งเรายังไม่พอ ยังมาดูถูกเราอีก เดี๋ยวเถอะจะจัดการเสียให้เข็ด
เมื่อดารินีกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลา 1ทุ่มตรงแล้ว รพินทร์กับดารินกำลังนั่งดูข่าวอยู่ ส่วน ไพรวัลย์ กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ แต่ดารินีไม่ได้สนใจ รีบเดินมาหาดารินแล้วบอกว่า "แม่คะ พรุ่งนี้ดาจะไปเที่ยวป่ากับตาคำนะคะ "
"อะไรนะลูก อ๋อไม่ได้หรอกจ้ะ"ดารินตอบ "ทำไมล่ะคะ พรุ่งนี้ไม่ได้ทำอะไรไม่ใช่หรอคะ"ดารินีถาม
"ทำไมจะไม่มีล่ะจ๊ะ พรุ่งนี้ลูกต้องเรียนภาษาฝรั่งเศสกับพี่ไพรวัลย์นะจ๊ะ"ดารินบอกลูก เมื่อดารินีได้ยินเพียงชื่อนั้น ดารินีก็โมโหขึ้นมาอีก "ทำไมต้องเรียนด้วย ดาไม่เห็นอยากเรียนเลย แล้วดาก็ไม่ได้ใช้ด้วย ดาไม่เรียนยังไงดาก็ไม่เรียน"ดารินีโกรธมาก จนตะโกนเสียงลั่นบ้าน "ยังไงดาก็ต้องเรียน ไม่เรียนไม่ได้ ไม่งั้นพ่อจะไมให้ลูกไปเที่ยวที่ไหนอีก ให้อ่านหนังสืออยู่แต่ในบ้านนี่แหละ"รพินทร์พูดด้วยเสียงเรียบๆกับหน้าที่เหมือนหินเหมือนเคย "พ่อใจร้าย พ่อใจร้าย เอาสิจะขังดาก็ก็เชิญ ให้มันรู้ไป จะตายก็ให้มันตายไปเลย ฮือฮือ"ดารินีพูดทั้งน้ำตาแล้วรีบเข้าห้องของตน ดารินรีบตามไปแต่ไม่ทันแล้ว "ดา เปิดประตูสิลูก ดา"ดารินพูด "ไม่ ฮือ ยังไงดาก็ไม่เปิดฮือ ฮือ "ดารินีตอบออกมา "ดา เปิดสิ ดา นี่คุณทำอะไรหน่อยสิ เพราะคุณคนเดียวลูกดาถึงเป็นหยั่งนี้"ดารินพูดกับรพินทร์ "คุณจะให้ผมทำยังไงล่ะ ถ้าโทษก็ต้องโทษเรานี่แหละที่สอนลูกไม่ดีจนเอาแต่ใจตัวเอง ต้องถูกทำโทษซะบ้าง"รพินทร์ตอบหน้าตาเฉยเพราะรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ "เออ ขอโทษนะไพรวัลย์มาวันแรกก็เจอแต่เรื่องร้ายๆทั้งนั้นเลย ทางที่ดีไปนอนดีกว่านะ" "ไม่เป็นไรหรอกครับ งั้นผมไปนอนก่อนนะครับ"ไพรวัลย์ตอบแล้วลุกไป พร้อมกับคิดว่า- -สมน้ำหน้าแล้วอยากทำไม่ดีกับเรานัก อย่างนี้แหละถึงจะถูกต้อง- -

เช้าวันรุ่งขึ้น ดารินี ก็ยังไม่ออกจากห้อง ดารินก็ได้แต่ร้องไห้อ้อนวอน แต่ดารินีก็ไม่ตอบ(เชื้อใจแข็งแรงจากพ่อ) ส่วนรพินทร์ ก็นั่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้ไพรวัลย์ยังสะใจอยู่แต่ก็ยังอดสงสารไม่ได้ แต่คิดว่าอีกไม่นานก็คงยอมแพ้เอง
"ดา ออกมากินข้าวก่อนนะจ๊ะลูก ทำหยั่งงี้มันไม่ดีนะลูก"
"ไม่ ดา ไม่ออก"
"ออกมากินข้าวก่อนเถอะลูก แม่ขอร้องล่ะ"
"ทำอะไรหน่อยสิคะคุณ ลูกเป็นอย่างนี้ยังจะเฉยได้อีกหรอ"
"ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย ลูกเค้าไม่อยากกินข้าวจะไปบังคับเค้าทำไม มา มา มากินข้าวได้แล้ว ไพรวัลย์กินสิวันนี้มีแต่อาหารอร่อยๆทั้งนั้นเลย"
"ผมว่าลุงรพินทร์น่าจะ ไปเรียก เอ่อ ดารินีมาก่อนนะครับ"
"ไม่ต้องมายุ่งกับชั้นเลย ชั้นจะเป็นยังไงก็เรื่องของชั้นตัวชั้นเอง ชั้นดูแลตัวเองได้ เป็นเพราะเธอคนเดียวนั่นแหละทำให้พวกเราต้องเป็นอย่างนี้ ยังไม่รู้สึกสำนึกแล้วยังจะมายุ่งเรื่องคนอี่นอีก ไม่ต้องมายุ่งเลย ไป๊"ดารินีว่าไพรวัลย์เป็นชุด แต่แทนที่ไพรวัลย์จะตะโกนด่าเหมือนอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างเก่ากลับพูดว่า
"ชั้นขอโทษ ก็ถูกของเธอนะ เป็นเพราะชั้นเดียวเลยทำให้ครอบครัวเธอเป็นอย่างนี้ ลุงรพินทร์ครับ งั้นผมขอกลับตอนนี้เลยนะครับ"พูดเสร็จไพรวัลย์ก็กำลังจะลุกออกไป แต่รพินทร์มองตาเหมือนสั่งว่า ........นั่งลง.......... ไพรวัลย์จึงต้องนั่งเหมือนเดิม
เช้านี้ไพรวัลย์ไม่ได้ทำอะไรนอกจากเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยเพราะไม่มีอารมณ์เล่นเกมส์ หรือทำอย่างอื่น ไพรวัลย์แอบสำรวจทางในบ้านก็พบว่าห้องของดารินีมีหน้าต่างบานหนึ่ง ซึ่งดูเหมมือนจะไม่ได้เปิดมานาน ไพรวัลย์ไม่รอช้ารีบลงมือทันที เขาหยิบบันไดมาพาดแล้วปีนขึ้นไปเคาะหน้าต่าง
"ดารินีๆ เปิดให้ชั้นหน่อยชั้นมาช่วยเธอแล้วนะ"
"ใครน่ะ"
"ชั้นไพรวัลย์ไง"
"ไปเลยนะ ไม่ต้องมายุ่งกับชั้น"
"โธ่ ชั้นอุตส่าห์มาช่วยนะ"
"ไม่ต้องมายุ่ง นึกมาหนีกลับบ้านไปแล้วซะอีก ชั้นจะได้สบายใจสักที ที่แท้ก็ยังมาเกาะอยู่อย่างนี้ ไม่เหมือนผู้ชายเล๊ย"
"ก็ได้ ถ้าเธออยากให้เป็นอย่างนั้น ชั้นก็จะไป" แล้วไพรวัลย์ก็ปีนลงมาจึงไม่ทันได้ยินดารินีพูดว่า ..ชั้นไม่ได้อยากให้เป็นอย่างนี้ซะหน่อย.. ไพรวัลย์ปีนลงมาจนถึงพื้น แต่ก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมีมือ ใหญ่กร้านและหยาบแต่ หนักแน่น(ไม่รู้ใช้คำมั๊ยนะ)มาวางไว้ที่ไหล่ และยังมีเสียงที่คุ้นหูดังมาจากข้างหลังอีกว่า
"ใจเด็ดมากนะเรา ชั้นมารอเธอตั้งแต่กินข้าวเสร็จแล้ว ทำอะไรให้ระวังๆหน่อยนะ"เสียงทุ้มและลึกดังกังวานมาแม้จะเบาแค่ได้ยินกันเพียงสองคน

"ค.....คุ.....คุ...คุณลุงรพินทร์"ไพรวัลย์พูดอย่างตะกุกตะกัก
"คุณลุงรู้หรอครับ"
"ก็ใช่ ชั้นรู้ แต่ยังไม่ต้องถามนะว่ารู้ได้ไง มา มา มานั่งก่อน
ชั้นรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องมา เธอน่ะ อารมณ์ร้อนเหมือนแม่เธอเลยนะ
ทำอะไรก็ระวังหน่อย"
"แล้วคุณลุงรู้ไดยังไงครับว่าผมจะมา"
"ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ เธอไม่ปล่อยให้ ดา ลำบากหรอก"
"ก็จริงแหละคัรบ แต่...ผมแค่...คิดว่าผมเป็นต้นเหตุ ก็เท่านั้นเอง
แล้วคุณลุงจะให้ ดารินีออกมาเมื่อไหร่ล่ะครับ"
"เมื่อไหร่ก็ได้นี่ ดา เค้าออกมาเองได้ ถ้าอยากออกเค้าก็ออกมาเองแหละ"
"ดา เค้าเป็นคนหัวแข็งคงไม่ยอมออกมาง่ายๆหรอก"
รพินทร์จ้องมองไพรวัลย์อยู่สักพักก็บอกว่า
"ก็ดูไปละกัน"แล้วก็ลุกไป ปล่อยให้ไพรวัลย์นั่งงงอยู่คนเดียว

.............................................

ในตอนเที่ยง ดารินก็ยังนั่งซึมอยู่แต่ไม่มากเท่าไหร่ รพินทร์ก็ยังนั่งหน้าตาเฉย ส่วนไพรวัลย์ก็ยังคิดอยู่ว่ารพินทร์จะให้ดารินีออกมาเมื่อไหร่
เมื่อดารินเตรียมอาหารเสร็จแล้ว รพินทร์ก็เดินอ้อมโตะอาหารไปทางห้องนอนของดารินีแล้วหยิบกุญแจอันเก่า ที่สนิมจับนิดๆแล้วออกมาจากกระเป๋า แล้วไขกุญแจ เมื่อบานประตูแง้มเปิดออก สิ่งที่รพินทร์เห็นก็คอือร่างของเด็กสาวคนหนึ่งที่นอนฟุบอยู่กับเตียง มีเสียงสะอึกสะอื้นเบาๆ
"จะอยู่ในห้องทั้งวันก็ได้ แต่ออกมากินข้าวก่อน"
ใบหน้าอันเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาเงยขึ้นช้าๆ ดวงตาจับจ้องที่ใบหน้าคม หยาบ ดวงตาว่างเปล่า ร่างของเด็กน้อยค่อยๆลุกขึ้นยืน เมื่อหันไปที่ประตูอีกทีก็ไม่เห็นผู้ใดยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว แต่บานประตูยังแง้มเปิดอยู่ ดารินีค่อยๆเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ แล้วมานั่งที่โต๊ะอาหารท่ามกลางความงุนงงของไพรวัลย์ ไพรวัลย์มองหน้าดารินีและรพินทร์สลับไปมา
"เอ้ากินข้าวได้แล้ว"รพินทร์บอก อาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยความเงียบ และตึงเครียด(สำหรับไพรวัลย์) เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ขณะที่ดารินีกำลังจะลุกไปก็ได้ยินเสียงดังมา"เดี๋ยวก่อน"ดารินีชะงัก แล้วนั่งตามเดิม
"ผิดมั๊ย"เสียงนั่นดังมาอีก
"ผิดคะ"เสียงอ่อยๆของเด็กน้อยดังขึ้น
"ขอโทษค่ะพ่อ แม่"ดารินีพูดพร้อมกับยกมือไหว้บุคคลทั้งสอง
"เดี๋ยว"รพินทร์พูด "ขอโทษพี่เค้าด้วย"คราวนี้ดารินีหันขวับขึ้นมามองหน้ารพินทร์อย่างเต็มตา"เดี๋ยวนี้"
"เอ่อ....ไม่ต้องก็ได้ครับ น้องเค้าไม่ได้ทำอะไรผิด"
คราวนี้ใบหน้าทั้งสองหันมาพร้อมกัน ดวงตาจ้องเขม็งเหมือนกันแต่คนละความหมายโดยสิ้นเชิง
"ขอโทษ"ดารินีพูดเสียงเหมือนกัดฟัน
"อย่าพึ่งไปนะ ลูกต้องเริ่มเรียนกับพี่เค้าวันนี้ และเดี๋ยวนี้ด้วย"รพินทร์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ไม่ต้องก็ได้มั๊งครับ น้องเค้าเหนื่อยมากแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้ก็ได้"
"ไม่ได้ เราไม่ได้เรียนกันหลายวันแล้วเริ่มเรียนกันเลย"
"อืม ผมว่าวันนี้ให้น้องเค้าพาผมดูรอบๆหมู่บ้านก่อนดีกว่า"
"ก็ได้ ดา ไปอาบน้ำแล้วพาพี่เค้าไปเที่ยว"
ขณะนี้ แม้ว่าดารินีจะทำอะไรไม่ได้ แต่คิดว่า อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะเป็นเวลาแก้แค้นของเธอแล้ว ฮึ่ม!

อันนี้เป็นของเก่านะ แต่อยากเข้ารุ่นใหม่ไฟแรงอ่ะ(board ใช้ไม่ได้)

จาก : เฮเดส - - thitiratnp.55@chaiyo.com - 17/03/2003 17:18

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ข้อความ :