หัวข้อ : Sunny Day 8 ข้อความ : นาโอกิมองสิ่งก่อสร้างข้างหน้าอย่างตื่นเต้น โรงเรียน สิ่งที่เขาไม่เคยหวังมาก่อนในชีวิต สิ่งที่เขาคิดว่ามันอยู่ แต่ในขณะนี้ เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าของมันแล้ว อย่างภาคภูมิ อย่างที่เขาต้องการมาตลอด วันนี้ คุณกายติดงานสำคัญ ไม่สามารถส่งเขามาโรงเรียนได้ แต่ก็มีริวอิจิที่คอยดูแลความสะดวกให้แก่เขาเป็นอย่างดีมาตลอด เป็นผู้ที่มามอบตัวเขา "ผมกลับก่อนนะครับ คุณนาโอกิ มีอะไรก็โทรเข้าไปนะครับ " ร่างสูงของเลขาผู้ทรงประสิทธิภาพหันมาสั่งเขาอย่างเป็นห่วง นาโอกิยิ้มรับ "..ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ถ้ามีอะไร ผมจะโทรไปทันที " นาโอกิเอ่ยเสียงเบา เมื่อร่างสูงนั้นเดินลับหายไปกับช่วงตึก เอาน่า นาโอกิ ใครๆ ก็เป็นวันแรกกันทั้งนั้น วันนี้ เราต้องหาเพื่อนให้ได้ แล้วก็ต้องไม่ก่อเรื่องวิวาทด้วย สัญญากับคุณกายไว้แล้วนะ นาโอกิย้ำเตือนตัวเอง "...นายมาจากไหนน่ะ" เสียงใสๆทักเขาขึ้นทางด้านหลัง นาโอกิหันกลับไป ก็พบกับรอยยิ้มที่มีไมตรีส่งมาให้ เขายิ้มตอบกลับไปโดยอัติโนมัติ ให้กับร่างเล็กบอบบางพอๆ กับเขานั้น นาโอกิอุทานอยู่ในใจ 'สวยจัง' " เราเป็นคนที่นี่แหละ"นาโอกิตอบไปอย่างนั้น "...แล้วนายล่ะ" "เรามาจากฮอกไกโด พร้อมเพื่อนเราเอง...ว่าแต่นายชื่ออะไรล่ะ เราชื่อ ฮานะบุสะ เรอิ นั่นพี่ชายเรา มิซากิ แล้วก็เพื่อนเรา โค.. " ร่างเล็กบางนั้นพูดออกมาเป็นชุด บ่งบอกว่าเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดี อีกอย่างแลจะไม่ค่อยถือตัวด้วย "เราชื่อ ชีนะ นาโอกิ ..ขอฝากตัวด้วยนะ.."นาโอกิยิ้มรับ แล้วถามต่ออย่างสงสัย "นายอยู่ห้องไหนล่ะ ดูมาหรือยัง" "ห้อง 3 ...โค ก็เหมือนกัน" "..ดีจัง ได้อยู่ด้วยกัน.."นาโอกิถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยในตอนนี้ เขาก็มีเพื่อนแล้ว สองคนล่ะ "หวา ...เข้าหอประชุมเถอะ เดี๋ยวจะเด๋อ" ในที่สุดทั้ง 4 คนก็วิ่งๆๆๆๆ เข้าไปยังหอประชุมเพื่อเข้ารับการปฐมนิเทศอย่างฉิวเฉียด อีกทั้งกลุ่มนั้นยังเป็นจุดเด่นในเรื่องของความสวยของนาโอกิและเรอิด้วย เรอิน่ะรู้ตัวอยู่แล้วว่าตัวเองเป็นจุดเด่น เพราะเขาชินชาเสียแล้วกับการถูกมองอย่างทึ่งๆ จากคนที่อยู่รอบข้าง แต่นาโอกินี่สิ ไม่ได้รับรู้เลย กลับคิดไปว่าตัวเองแต่งตัวไม่ดี หรือว่าไม่ถูกต้องตรงไหนถึงได้ถูกจ้องเอาแบบนี้ แต่จนแล้วจนรอดเขาก็คิดไม่ออกเสียที และคงจะต้องเป็นอย่างนั้นไป จนกว่าร่างเล็กนั้นจะรู้สึกตัวกระมัง --------------------------------------------------------------------------- "..จะยุบกลุ่มจริงๆ หรือคะ คุณคาสึยะ.." โนริโกะถามเสียงเครือ เมื่อได้รับข่าวจากคาสึยะเป็นที่แน่นอน และทุกคนที่ไม่มีพ่อแม่ ก็จะถูกอุปการะโดย กาย ชไนเดอร์ แต่ในขณะที่พวกเธอซึ่งมีคอบครัวปกติ ก็ต้องกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาอีกครั้ง "..จริง โนริจัง มันไม่มีทางเลือก ข้อเสนอของคุณกาย จะทำให้ทุกคนได้รับการศึกษาและมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นกว่านี้ " โนริโกะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ "โนริจังคงจะเหงาไปพักหนึ่งนะ แต่เอ...คงไม่นานหรอกมั้ง ได้ข่าวว่าตอนนี้ ริวก็ยังตามกวนใจอยู่ไม่ใช่หรือ"คาสึยะเย้า เล่นเอาโนริโกะหน้าแดงด้วยความเขิน ก้มหน้าไม่ยอมสบตา "..ริวเป็นคนดี แล้วก็มีเหตุผล "คาสึยะพูดขึ้นลอยๆ "เจ้าชู้ล่ะไม่ว่า.."โนริโกะบ่นอุบอิบ คาสึยะอมยิ้ม ไม่ตอบว่าอะไร มันเป็นเรื่องของคนสองคนเท่านั้น "นาโอกิล่ะคะ "โนริโกะถามขึ้นเมื่อมองหาเท่าไหร่ก็ไม่เห็นเสียที "...เปิดเรียนวันแรก.."โนริโกะยกมือขึ้นทาบอก "..จริงด้วยสิคะ ลืมไปเลย " "เราก็เหมือนกัน โนริโกะ ไปโรงเรียนบ้าง เพื่ออนาคตของเราเอง อนาคตที่เราเป็นคนเลือก ไม่อยากให้โนริโกะเสียเวลามากไปกว่านี้แล้ว โนริโกะโตแล้ว คงจะเข้าใจใช่ไหมว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งดี สิ่งไหนเป็นสิ่งที่ไม่ดี คงจะแยกออกนะ เพราะต่อไป อาจจะไม่มีคนคอยปกป้องโนริโกะอีกแล้ว" "..ค่ะ คุณคาสึยะ .." โนริโกะรับคำ แล้วโผเข้าซบหน้ากับอกกว้างนั้นอย่างอาลัย เป็นจังหวะเดียวกับที่ริวเข้ามาเห็นพอดี ร่างสูงนั้นมองอย่างไม่ค่อยพอใจเมื่อเห็นร่างอรชรบอบบางของโนริโกะกอดคาสึยะแน่น "...ทำยังกับจะไม่ได้พบกันอีกอย่างงั้นแหละ"..ริวพูดขึ้น ทำให้โนริโกะต้องผงกหัวขึ้นมาดูอย่างไม่พอใจในขณะที่คาสึยะยิ้มบางๆ แล้วกอดโนริโกะแน่นเข้า ยักคิ้วให้ริวเป็นเชิงท้าทาย ริวมองอย่างไม่พอใจ เขาเดินตรงมายังร่างบางแล้วกระชากร่างนั้นให้ออกมาจากอ้อมแขนของคาสึยะอย่างแรง ทำเอาโนริโกะต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บ "..อย่ามาแตะ นี่ของเรา" ริวประกาศ คาสึยะยิ้มบางๆ มั่นใจแล้ว ต่อจากนี้ โนริโกะจะมีคนปกป้องต่อจากเขา จะมีคนให้ความสำคัญและคอยดูแลนอกจากเขา "ดูแลเขาด้วยก็แล้วกัน อย่าทำให้เขาต้องร้องไห้ล่ะ"คาสึยะบอก เขารักโนริโกะเหมือนพี่สาว เหมือนเพื่อน ที่คอยอยู่เคียงข้างกันเสมอ ยามที่ต้องแยกจากกันก็อดใจหายไม่ได้ "..จะดูแลไปตลอดชีวิตแหละ"ริวตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง คาสึยะพยักหน้า พลางมองไปยังรอบๆโกดังร้างที่เคยเป็นที่ซุกหัวนอนนั้นอย่างอาลัยเป็นครั้งสุดท้าย "...เสร็จหรือยัง.."เสียงห้าวๆของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่จะปรากฎตัวขึ้น คาสึยะถอนหายใจเฮือก ให้ตายสิ มาตรงเวลาจริงๆ "..ครับ "เขาขานรับออกไปแล้วสะพายกระเป๋าขึ้นพาดบ่า พยักหน้าให้ลูกน้องเดินออกไปก่อน "...ไปก่อนนะ .." คาสึยะพูดกับสองคนเป็นคำสุดท้าย แล้วเดินตามคนอื่นๆไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ข้างนอกอย่างรวดเร็ว "..ทำอะไรอยู่" ร่างสูงบนรถถามขึ้นเรียบๆ คาสึยะมองนิดก่อนจะบอก "คุยกับเพื่อนอยู่"คำตอบของเขาห้วน สั้น แล้วเสมองออกไปจากในรถ ไม่คิดจะตอบคำถามอะไรอีก ถ้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่ส่งปึกอะไรบางอย่างมาบนตักเขา "..อะไร" "พูดใหม่" ร่างสูงทำเสียงดุ บอกถึงความไม่พอใจ "อะไรครับ" ..คาสึยะกัดฟันพูด "งานของเธอ ต้องทำให้เสร็จภายในเย็นนี้ล่ะ.."คาสึยะมองดูเอกสารตรงหน้า มันเป็นเตรียมบทเรียน "หา.....ว่าไงนะ เย็นนี้...คุณ พูดเป็นเล่น ใครจะไปทำทันฮะ"คาสึยะพูดอย่างฉุนเฉียว "ทันไม่ทัน เย็นนี้กลับมาก็ต้องมีงานวางอยู่บนโต๊ะ เข้าใจไหม"คาสึยะหน้ามุ่ยอย่างขัดใจ ดวงตาวาววับมองร่างสูงตรงหน้า ถ้าเป็นมีด มันคงจะแร่ร่างสูงออกเป็นชิ้นๆแล้ว "...คืนนี้สิ ผมทำไม่ทันหรอก .."คาสึยะต่อรอง "..ก็ได้ ..ต้องเสร็จนะ ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เป็นเรื่อง"ริวอิจิขู่สำทับ "กลัวตายล่ะ ..เฮอะ"คาสึยะว่าอุบอิบ "ว่าไงนะ" "อะไร ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ"คาสึยะเถียง มองร่างสูงอย่างท้าทาย พลางคิดในใจ '..คนอะไรวะ หูดีชะมัด หนอย นึกว่ากลัวนักเหรอ คอยดูฤทธิ์เรามั่งแล้วกัน ถ้าแก้เผ็ดไม่ได้ ไม่ต้องมาเรียกว่าคาสึยะเลย' "อ้อ..แล้วห้ามตุกติกอีกนะ ไม่อย่างนั้น คราวนี้ล่ะก็ ..." ร่างสูงขู่อีกที จนเขาต้องเบ้หน้า "คุณต้องรีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ ไปสิ ไม่ต้องมาตามผมขนาดนี้ก็ได้ ไม่หนีไปไหนหรอก" "ตอนนี้ก็ทำอยู่ ไม่ต้องห่วงไปหรอก เอ้า ส่งแค่นี้นะ ตอนเย็นไปรับคุณนาโอกิด้วยล่ะ เย๋นนี้ คุณกายต้องบินไปอังกฤษ ฝากบอกคุณนาโอกิด้วย" "แล้วคุณล่ะ.."คาสึยะถาม มองด้วยสายตาเป็นประกาย "อยู่ประสานงานทางนี้" เท่านั้น คาสึยะก็รีบลงจากรถแล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าไปในตัวคฤหาสน์อย่างไม่เหลียวหลัง ในขณะที่ริวอิจิต้องมองตามไปอย่างงงๆ เพราะตามอารมณ์อีกฝ่ายไม่ทัน --------------------------------------------------------------------------- นาโอกิเดินผ่านหน้าห้องสมุดอย่างสงสัยเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังออกมาจึงแง้มประตูเข้าไปดูอย่างระวัง ภาพที่ปรากฎตรงหน้า ทำให้เขาต้องกลั้นยิ้ม เมื่อเห็นว่าคุณคาสึยะนั่งกุมหัวโดยมีริวอิจิยืนขนาบอยู่ข้างหลัง "..เจ็บนะ..ตีลงมาได้.."ร่างโปร่งของคาสึยะบ่นกระปอดกระแปด เมื่อร่างสูงนั้นเขกหัวเขาอย่างแรง "..ทำไมไม่จำ นี่สอนมาตั้งหลายครั้งแล้วนะ" นาโอกิค่อยๆ ปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา พลางอมยิ้ม เมื่อนึกไปถึง โทรศัพท์จากคุณกายเมื่อกี้ แม้จะพูดกันไม่กี่คำ แต่มันก็ทำให้หัวใจของเขาเต็มตื้นขึ้นมาได้ แม้จะเป็นคำพูดสั้นๆ แต่มันก็ซึมลึกไปในหัวใจดวงน้อยๆของเขาที่มันว่างเปล่ามานาน '..เป็นยังไงบ้างเรียนวันแรก' แม้มันจะเป็นคำพูดที่สนธรรมดาสำหรับใครบางคน แต่สำหรับนาโอกิ มันมีค่าเหลือเกิน 'ครับ ..ผมได้เพื่อนใหม่แล้วล่ะฮะ ..มาจากฮอกไกโด...' 'ดีแล้วล่ะ ..ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปส่ง ทั้งๆที่เป็นวันที่เข้าเรียนเป็นวันแรกเสียด้วย' 'ไม่เป็นไรครับ คุณกายงานยุ่ง ผมเข้าใจ..' 'คงจะอีกหลายวันกว่าที่จะได้กลับไป ดูแลตัวเองด้วยนะ นาโอกิ เป็นห่วง' คำพูดนั้นแทรกลึกเข้าไปในหัวใจดวงน้อยๆ ของเขา ความอบอุ่น ความอ่อนโยนที่เขาแสวงหา คุณกาย "...โอ๊ย..ไร้เหตุผลสิ้นดี คนอะไร ตีเอาๆ อยู่ได้" เสียงของคุณคาสึยะดังลั่นออกมาจากห้องสมุดอีกครั้ง นาโอกิส่ายหน้าแล้วเดินขึ้นชั้นบน วันนี้ เขาต้องนอนหลับฝันดีแน่ๆ แต่คุณคาสึยะนี่สิ "..ก็จำให้ได้เสียทีสิ จะได้ไปจากตรงนี้เสียที " ริวอิจิหน้าเครียด เด็กบ้าอะไรอย่างนี้วะ สอนเท่าไหร่ก็ไม่จำเสียที เสียเวลาของเขาจริงๆ "...ข้ามเหอะ..ยังไงมันก็ไม่ได้อ่ะ"คาสึยะบอกแล้วก้มหน้านิ่ง ก็ไม่ว่าทำยังไง เขายังทำไม่ได้สักที จนเขาชักรำคาญตัวเอง "..ไม่ได้ ต้องทำให้ได้เสียก่อน"ร่างสูงยื่นคำเด็ดขาด แม้จะฉุนแค่ไหน เขาก็ต้องทำใจ "..มันยาก" "สิ่งที่ต้องเจอต่อจากนี้มันยากกว่า ถ้าผ่านตรงนี้ไปไม่ได้ จะไปทำตรงอื่นได้ยังไง"คาสึยะหน้าบูดเป็นตูดลิง จนร่างสูงอดที่จะขำไม่ได้ "ต้องพยายามสิ ถ้าไม่พยายามจะสำเร็จได้ยังไง "จากมือที่เคยแต่เขกหัวเขา กลับลูบอย่างอ่อนโยน ให้กำลังใจ คาสึยะเงยหน้ามองแล้วหลุบตาลงที่คำถาม อ่านมันซ้ำ คำพูดของริวอิจิ มันก็จริง ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องพยายามถึงจะได้มา ถ้าเขาไม่พยายามแล้วมันจะสำเร็จได้ยังไง "ครับ ขอโทษ ผมขอเวลานิดหนึ่งนะครับ"คาสึยะบอก ริวอิจิจึงกลับไปนั่งที่ทำงานของตน แล้วลงมือทำงานต่อ ทิ้งให้คาสึยะค่อยๆ ทำคำถามที่เขาหามาให้ไปคนเดียว คาสึยะมองร่างสูงที่จดจ่ออยู่กับจอคอมฯ แล้วมองงานที่อยู่ในมือ อย่าเพิ่งเรียกเลย กำลังเครียดอย่างนั้น รอให้เสร็จเสียก่อนแล้วค่อยเรียกก็ได้ ริวอิจิเงยหน้ามองนาฬิกาที่ติดอยู่ข้างฝา ตี2 จนเข้าวันใหม่แล้ว เด็กนั่นล่ะ เขาหันกลับไปอีกครั้งก็พบว่า ร่างโปร่งบางล้มพับหลับไปกับโต๊ะที่นั่งทำงานเรียบร้อย เขาลุกขึ้นไปดู งานที่ให้ทำ เสร็จแล้ว แถมถูกต้องเสียด้วย ถ้าจะทำก็ทำได้นี่นา แล้วก็ไม่ตั้งใจทำเสียแต่แรก เฮ้อ.. ร่างสูงอุ้มร่างบางที่หลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวกลับเข้าไปนอนที่ห้อง คงจะเหนื่อยล่ะสิ ถึงได้หลับสนิทอย่างนี้ เด็กหนอเด็ก ยังไงก็ยังเป็นเด็กวันยังค่ำแหละ ริวอิจิส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ เมื่อคิดถึงวีรกรรมที่เจ้าเด็กนี่ก่อให้เขาปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันนั้น ช่างไปขุดมาจากไหนกันน้า... --------------------------------------------------------------------------- รอกันนานหรือเปล่า แต่คิดว่าคงไม่นานหรอกเนอะ แค่ลืมกันเท่านั้นแหละ อิๆๆๆๆ ใช่ป่าว จาก : tan - - tantipattana@yahoo.com - 02/11/2002 23:41

ข้อความ : เย่!! ได้อ่านต่อแหล่ว เดี๋ยวไปอ่านก่อนนะ จาก : ap_ple - 03/11/2002 01:17

ข้อความ : เย่...ด้วย ขอก๊อบไปอ่านก่อนนะ จาก : Rivery - 03/11/2002 07:51

ข้อความ : อื๋อ....หง่า เหมือนเคยอ่านว่า คาสึยะ อ่านหนังสือไม่ออก...- -" เอรึเราจำผิดฟะ....งงตัวเอง....เหอๆๆ ^^;;; จาก : sano - 03/11/2002 16:13

ข้อความ : เออ ท่านบอกตาโหดริวอิจิไปว่าท่านอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้จิงๆ ด้วยง่ะ เอาเป็นว่าท่านแกล้วตาริวดีมะ หุหุ จาก : max - 03/11/2002 21:46

ข้อความ : รอตั้งนานแนะ ในที่สุดก็ได้อ่าน สนุกมากเลย แล้วมาต่ออีกเร็วๆ นะ ชอบเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก จาก : kanan - 03/11/2002 23:02

ข้อความ : ตอนนี้ริวอิจิกับคาสึยะน่ารักจัง มีเขกหัวกันด้วย คู่นี้น่าลุ้นจริงๆ ยังไงมาต่ออีกนะค่ะ จาก : siva - 04/11/2002 02:58

ข้อความ : แง่บๆๆๆๆ กะริ๊ดกิ๊ดกิด! รอคู่นี้มาหลายตอนแล่ว ขยันๆๆเข้านาคร้าบ จาก : วิญญาณหมูลอยล่องเพราะคอมเจ๊ง - 04/11/2002 20:51

ข้อความ : หลังจากตามอ่านตอนเก่า ๆ แล้ว หนุกจิง ๆ คับ มาต่อไว ๆ นะคับ จาก : WaTeR - 25/12/2002 09:41