หัวข้อ : Time ข้อความ : เวลา..เมื่อหมุนเวียนผันผ่าน ใครว่า จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวด จะช่วยให้ลืมเรื่องราวต่างๆ ไม่จริงเลย เพราะ ยิ่งเวลาผันผ่านไปนานเท่าไร ก็ยิ่งสลักลึก..ล้ำ กับความรักครั้งแรก ที่เกิดขึ้น แม้บัดนี้. ก็ยังจำได้ ทุกบท..ทุกตอน เมื่อได้ทำให้คนที่รักเจ็บปวด มันก็ได้ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองด้วยเช่นกัน เป็นรอยแผล กรีดความรู้สึกอยู่ทุกวัน มิอาจลืม แม้ว่าอยากจะลืมเท่าไรก็ตาม “หัวหน้าเรียก..อากิระ” น้ำเสียงขุ่นๆนั้นบอกอากิระว่า สงสัยโดนด่าออกมาแหงเลย เขาถอนหายใจเฮือก แล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องของหัวหน้าอย่างรวดเร็วเขาเคาะประตู เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจึงเปิดเข้าไป หน้าของหัวหน้าไม่สู้ดีนัก ใบหน้าหล่อเหลาแต่ดุนั้นทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นัก “นั่งซิ ซาคากิ” อากิระนั่งลงรอรับคำสั่ง แม้จะสงสัย แต่เขาก็ยังไม่เอ่ยปากถามจนกว่าหัวหน้าของเขาอยากจะพูดขึ้นมาเอง “คุณรู้จัก มานูเอล มูชา เคจิโอหรือเปล่า” อากิระงงเมื่อเจอคำถามนั้น เขาทบทวน แล้วพยักหน้า “ เคยได้ยินชื่อมาบ้างครับ แต่ไม่เคยเห็น”หัวหน้าของเขาพยักหน้ารับรู้ แล้วถอนใจเฮือก “ผมต้องการให้คุณต้อนรับเขาให้ดี อย่าขาดตกบกพร่อง” อากิระหน้าเหรอ งานอย่างนี้ทุกทีหัวหน้าของเขาเป็นคนทำนี่นา “แล้วหัวหน้า” “ผมติดงานที่อเมริกา ไม่ไปก็ไม่ได้” “แล้วคนในแผนกล่ะครับ” “ไม่มีใครพูดฝรั่งเศสคล่องสักคน นอกจากคุณ” “แล้วฝ่ายตลาดล่ะครับหัวหน้า” “ติดงานกันหมด ผมล็อควันไว้แล้วล่ะ คุณต้องดูแลเขาเป็นอย่างดีตลอดเวลา 3 วัน แล้วหลังจากนั้นหัวหน้าของฝ่ายตลาดจะเข้ารับงานแทนจากคุณ” “เขามีกำหนดมากี่วันครับ” “ 1 เดือน เห็นว่าจะมาพักผ่อนด้วย พร้อมทั้งดูงาน” อากิระพยักหน้ารับรู้ “หัวหน้าเคยเห็นเขาหรือเปล่าครับ ผมได้ยินแต่ชื่อ แล้วจะไปรับถูกได้ยังไง” “ผมก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน” “อ้าว!!!!” อากิระอุทานอย่างตกใจ ต้องไปรับคนที่มีแต่ชื่อหรือนี่ “ตามกำหนด เขาจะเข้าพักที่โรงแรม Q ตอน 1 ทุ่มตรง จะเดินทางมาโดยเครื่องบินส่วนตัว” “โห รวยน่าดูนะครับ”อากิระยิ้ม ก่อนที่จะรับคำอย่างหนักแน่น “ผมจะดูแลอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่องครับ หัวหน้า แค่ 3 วันเอง ถ้าส่งต่อแล้วก็คงจะไม่มีปัญหา” “ขอโทษนะ ที่ใช้กะทันหัน เพราะผมก็เพิ่งรู้จากผู้อำนวยการเมื่อเช้านี่เอง” “อ้อ งั้นที่หัวหน้าไม่สบายใจก็เรื่องนี้สินะครับ” อากิระถามยิ้มๆ “ใช่สิ หาคนตั้งแต่เช้า เจ้าทาโมสึก็เพิ่งบอกเมื่อกี้นี้เองว่าเธอพูดฝรั่งเศสได้ ก็เลยอัดไปนิดหน่อย” “ไม่นิดนะครับ หัวหน้า “อากิระท้วงยิ้มๆ เมื่อนึกถึงทาโมสึเมื่อครู่ “รู้แล้วน่า เอาเป็นว่าเดี๋ยวเลิกงานแล้ว คุณไปหาข้อมูลของมานูเอลจากฝ่ายตลาดแล้วกัน คงจะมีข้อมูลบ้าง” “ครับ ถามอีกนิดนะครับ งานนี้เขามาเพื่ออะไรกันแน่ครับ” อากิระถามถึงจุดประสงค์หลักของการมาครั้งนี้ของบุคคลที่ได้ชื่อว่ามีความสามารถในการชี้นำตลาดของยุโรปให้เป็นไปในทิศทางที่เขาต้องการนั้น “จะมาดูลู่ทางเปิดธุรกิจในญี่ปุ่น ถ้าเราได้ร่วมทุนกับเขา ฐานะทางการเงินของเราก็จะแข็งแกร่งเพิ่มมากยิ่งขึ้น รวมทั้งยังได้รับความไว้วางใจจากตลาดทั่วโลกด้วยนะ” “เกี่ยวกับอะไรครับ” “เขามีธุรกิจในเครือแทบจะทุกอย่าง ทั้งอาวุธ โรงแรม ตลอดไปจนถึงน้ำมัน กับเครื่องอุปโภคบริโภค” “..ครับ..ผมเข้าใจแล้ว หัวหน้ามีอะไรอีกหรือเปล่าครับ ถ้าไม่มีผมขอตัว” ร่างสูงใหญ่แข็งแรงชั่งใจนิดหนึ่ง มองร่างบางตรงหน้าอย่างฝากความหวัง แล้วพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต “เป็นยังไงบ้าง อากิระ โดนว่าอะไรมาบ้าง “ เพื่อนๆร่วมงานถามกันใหญ่ เพราะอากิระเข้าไปนานพอสมควรที่เดียว “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่พวกนายน่ะ ใครมข้อมูลของมานูเอล มูชา เคจิโอบ้างหรือเปล่า” ถึงตอนนี้ทุกคนต่างส่ายหัวดิก อากิระส่ายหน้า “แค่นี้ก็ช่วยบ้างไม่ได้ “ ร่างเล็กบ่นอุบอิบ “พวกเราเคยได้ยินแต่ชื่อ อากิระ ยังสงสัยอยู่เลยว่าจะมีตัวตนจริงหรือเปล่า” ได้ฟังเพื่อนๆ พูดอย่างนั้น ทำให้อากิระชักอยากจะเห็นหน้ามานูเอลคนนี่ขึ้นมาติดหมัด “ว่าแต่ นายถามทำไมล่ะ อากิระ” “ก็..อีก 3 วันข้างหน้า เราต้องไปรับรองคนที่ไม่มีตัวตนนี่ไงเล่า” อากิระตอบเพื่อนร่วมงานออกมา ปรากฎว่าเป็นที่ฮือฮากันสุดๆ “โชคดี หรือโชคร้ายกันน้า อากิระ” เพื่อนคนหนึ่งยื่นหน้าเข้ามาใกล้เป็นเชิงล้อเลียน “แลกกันหรือเปล่าเล่า” เพื่อนคนนั้นส่ายหน้าดิก “ไม่อยากซวยไปด้วย เกิดทำอะไรไม่ถูกใจขึ้นมา เดี๋ยวโดนจับถ่วงทะเล “ เพื่อนๆเลยเฮกันขึ้นมา แต่ดูท่าเสียงคงจะดังเกินไปหน่อย หัวหน้าโผล่ออกมาจากห้องทำงาน การคุยกันเลยต้องกระเจิงหายแผล็วกันเป็นแถว กู่ไม่กลับล่ะงานนี้ “โชคดีน้า อากิระ พวกเราเอาใจช่วย” เพื่อนๆ ต่างส่งข้อความให้กำลังใจขึ้นมาเป็นแถว เมื่ออากิระเก็บของเพื่อไปยังฝ่ายตลาดหาข้อมูลเกี่ยวกับคนที่จะต้องไปรับอีก 3 วันข้างหน้า “เป็นยังไงบ้างอากิระ” มัตสึถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่ออากิระเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาอ่านข้อมูลเป็นตั้งๆตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ “ไม่เป็นไงหรอก ..เหนื่อย” “พักบ้างก็ได้” “ตรงนี้จบก่อน” “อากิระ.. นายต้องกินอะไรบ้างนะ “ “อีกนิดเดียว” “นายพูดอย่างนี้มาเป็น 10 ครั้งแล้วนะ อากิระ” “น่า มัตสึ โธ่ ก็เราไม่มีข้อมูลของ มานูเอล มิชา เคจิโอเลยนี่นา นายมีบ้างไหมล่ะ” “ใครน่ะ ไม่เคยเห็นรู้จัก” “เห็นหรือเปล่า เพราะงั้นอย่าเพิ่งมากวนเราน่า” จะไปรู้ได้ยังไงกันเล่า ก็อากิระทำงานบริษัท แต่มัตสึรับช่วงร้านอาหารของทางบ้าน งานคนละสายกันเลย “ตามใจ”มัตสึว่า ก่อนที่จะละจากอากิระไปรับแขกที่ทยอยเข้าร้านมาอย่างต่อเนื่อง อากิระถอนใจเฮือก ตานี่มันยังไงกันน้า ข้อมูลอะไรแทบจะไม่มีเลย แล้วจะเตรียมความพร้อมได้ยังไงกันเล่า แล้วถ้าเกิดต้อนรับไม่ถูกใจขึ้นมา เขามีหวังตายลูกเดียว คิดดูสิ ประวัติอะไรก็ไม่มี งานอดิเรก ของชอบ ไม่มีใครรู้อะไรสักอย่าง หินจริงๆ งานนี้ คงต้องทำใจเตรียมตกงานไว้ด้วยแล้วมั้ง อากิระ อากิระลดข้อมูลที่นั่งอ่านมาครึ่งค่อนวันลง ยกมือขึ้นคลึงดวงตา พาดหัวกับพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยอ่อน เวลาอย่างนี้ เขาอยากให้มีใครสักคนอยู่เคียงข้าง เป็นกำลังใจ อย่าง เค น้ำตาของเขารื้นขึ้นมา ทำไมกันนะ เขาถึงไม่สามารถลืมได้เสียที นายยังโกรธเราอยู่อีกหรือ แล้วจะเกลียดด้วยหรือเปล่า นั่นคือสิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุด เพราะอะไรกันนะ ร่างสูงปล่อยความคิดคำนึงให้ล่องลอยไปอย่างไม่มีจุดหมาย ทุกสิ่งทุกอย่างเขาสามารถที่จะไขว่คว้ามาได้อย่างง่ายดาย แล้วทำไม กับเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น ที่เขาไม่สามารถได้มันมาไว้ในกำมือของเขา ร่างเล็กบอบบางที่ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของเขาอย่างไม่รู้เลือน ทั้งรัก ทั้งแค้น เพราะอะไรกัน ทั้งๆที่เขารักมากขนาดนี้ แต่อากิระกลับสลัดมันทั้ง อย่างไม่ใยดี เมื่อให้ แล้วไม่ได้ เขาก็จะแย่งชิง..เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมา ไม่ว่าจะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม คราวนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาก็จะไม่ปล่อยมือนั้นไปอีก..เป็นครั้งที่ สอง เมื่อเขาได้เจ็บ อากิระก็ต้องเจ็บปวดมากกว่าเขา เป็นพันเท่าทวีคูณ อีกไม่นาน เขาก็จะกลับไปเหยียบที่นั่นอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ชีวิตนี้เขาคิดว่า จะไม่มีทางกลับไปอีกเด็ดขาด แต่ว่า ส่วนลึกของจิตใจของเขากลับเรียกร้อง อยากพบ อยากเจอ อากิระ tan ฝากตอนใหม่ด้วยจ้า จาก : tan - 01/12/2002 22:22

ข้อความ : เหอๆๆ มีความรู้สึกว่าคนที่อากิระจะต้องไปรับนี่ก็เปนคนรู้จักกันแหงๆเลยอ่ะ ละก้อคงเคยเป็นแฟนกันด้วยใช่ป่ะ? แล้วไมเลิกกันอ่ะ? แล้ว...<..โป๊กกก~~...> ("แกจะถามไมวะโนะ อ่านๆไปเดี๋ยวก็รู้เองน่า!!") อ่ะคับผมผิดไปแล้ว....(เอามือลูบหัว) ("เออรู้ก็ดี") ดุจิ๊บ....("ว่าไงนะ") อ่ะปล๊าววววว~~ เหอๆๆ ^^;;;;; จาก : sano - 01/12/2002 23:07

ข้อความ : อืม ภาษาสวยมากเลยค่ะ พยายามต่อไปนะค่ะ จาก : sanzo - 01/12/2002 23:08

ข้อความ : hOhOHo >> ใช่ภาค 2 ของเรื่อง friend หรือเปล่าเอ่ย >> อยากอ่านต่อค่า จาก : OHO - 01/12/2002 23:24

ข้อความ : ภาคสองของ friend ใช่เปล่าคับ ภาษาดีครับ เห็นด้วยๆ ^-^ อ่า..แทนที่จะกลับมาง้อ จะกลับมาแกล้งอ่ะ พระเอกใจร้าย ดี ผมชอบ (อ้าว) ฮ่าๆ จาก : max - 02/12/2002 05:30

ข้อความ : วี๊ดดดด ดีใจจังเลย อยากอ่านต่อจังเลยยย โอ้ยยย มาต่อเร็วๆนะค่ะ จาก : Rena - 02/12/2002 09:56

ข้อความ : ท่าน Tan เจ้าขา ใยท่านไม่ติดต่อมาหาข้าเจ้าบ้างล่ะค่ะ ^^ อ่า ... หายเงียบไปเยย ถ้าพอมีเวลาก้เมลล์มาหาไคนะคะ จาก : ไค - 02/12/2002 11:37

ข้อความ : ตอนต่อมาแล้ว ดีใจจัง มาต่ออีกนะค่ะ อยากรู้ว่านายเคจะแกล้งอากิระขนาดไหน จาก : siva - 03/12/2002 17:28

ข้อความ : แอ๊ะ เรายังมะได้อ่าน friend เลย ไปโลดล่ะจ้า จาก : mint - 31/12/2002 04:10