หัวข้อ : Sunny Day ตอนที่ 1 และ2 ข้อความ : Sunny Day เสียงรถที่เบรคดังลั่น ทำให้ร่างที่ผอมบางต้องล้มกลิ้ง ครูดไปกับพื้นถนน แต่ทันทีที่ลุกขึ้นมาได้ ก็กระโดดข้ามรถที่จอดสนิทไปยังฝั่งตรงข้าม โดยไม่ได้เหลียวกลับมามองด้านหลังว่าเกิดอะไรขึ้น "โธ่..คลาดกันจนได้ ทำยังไงดี ไม่น่าพาโนริโกะจังมาด้วยเลย" นาโอกิสบถอย่างหัวเสีย 'เขาไม่น่าประมาทเลย' "...แต่ แผลของเราก็ไม่ใช่ย่อยแฮะ ทำไงดีหว่า ชักมึนๆ แล้วด้วย" นาโอกิใช้มือปาดเลือดที่ไหลลงมาจากหัว และไหลระลงมาตามใบหน้า ลำคอ ร่างกายของเขาสะบักสะบอมจากการต่อสู้มาก็ไม่น้อย นาโอกิเดินย้อนกลับมาทางเดิม และ เขาก็ยังเห็นรถยนต์คันใหญ่ที่เขาวิ่งปาดหน้ายังจอดอยู่ ข้างๆ รถ มีผู้ชายร่างสูงยืนสูบบุหรี่ด้วยท่าทางที่เคร่งเครียด พอเขาเดินเข้าไปใกล้ๆ แต่สติก็พร่าเลือน ภาพตรงหน้าไม่ชัด และสิ่งที่เขารับรู้สิ่งสุดท้ายในตอนนั้นก็คือ มืออันอบอุ่น ดวงตาอันเย็นชา ของใครบางคนเท่านั้น ที่โอบประคองเขาเอาไว้ " โอ๊ย " ร่างเล็กนุ่มนิ่มในอ้อมแขนของริวอุทานออกมาเมื่อถูกโยนลงไปยังเตียงเล็กๆ ในโกดังร้าง 'ไม่น่าคลาดกับนาโอกิเลย' โนริโกะคิด 'เธอถูกพามายังโกดังเล็กๆ ที่ไม่มีคนใช้แล้ว ยากแก่การสืบหา แล้วอย่างนี้นาโอกิจะมาช่วยเธอได้ยังไงกัน แต่ก่อนที่จะคิดถึงว่านาโอกิจะรู้ได้ยังไงต้องถามว่า นาโอกิเป็นอย่างไรบ้างซินะ เพราะเธอดื้อรั้นที่จะตามนาโอกิเข้ามาดูการเจรจาเองนี่นา เธอทำให้นาโอกิต้องบาดเจ็บ' '..ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน คงไม่ใช่ลูกน้องในแก็งค์ของฝ่ายตรงข้ามแน่ เพราะลูกกระจ็อกคงจะไม่มีทั้งฝีมือและไหวพริบขนาดนี้ได้แน่นอน' "จะมองอีกนานหรือเปล่า" เสียงจากอีกฝ่ายปลุกให้โนริโกะตื่นจากภวังค์ความคิดที่สับสน จะว่ากลัว ก็..กลัวล่ะนะ "นายเป็นใคร" โนริโกะถามเสียงห้วน "แล้วต้องการอะไร" เธอมองตรงอย่างต้องการคำตอบ อีกฝ่ายยักไหล่ก่อนจะมองเธอตรงๆ "มองอะไร.." โนริโกะมีความรู้สึกไม่ค่อยดี เมื่ออีกฝ่ายเริ่มมองเธออย่างพินิจพิจารณา เธอกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเป็นผู้หญิง เพราะนาโอกิก็สั่งนักสั่งหนาว่าอย่าให้ใครรู้เพราะพวกในแก็งค์มีแต่พวกไม่ดีทั้งนั้น เขาคงจะห้ามไม่อยู่ถ้าพวกมันรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิง ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงของหัวหน้าก็ตาม อีกอย่างมันก็เพื่อความปลอดภัยของเธอเองด้วย "กำลังคิด ว่า มีผู้ชายที่ไหน ที่อรชรอ้อนแอ้นอย่างนายบ้าง" "ก็...คนกำลังโต เป็นอย่างนี้กันทั้งนั้นแหละ จะตอบได้หรือยังว่านายเป็นใคร จับเรามาทำไม" โนริโกะพยายามเปลี่ยนเรื่องให้ห่างจากตัวมากที่สุด "เราชื่อ ไคบะ ริว เป็นหัวหน้าของกลุ่มมังกร" โนริโกะสะดุ้งเฮือกไม่คิดว่าตัวเองจะมาเจอตัวเป้งเข้าให้แล้ว จุดใต้ตำตอชะมัด " คิดว่านายคงจะมีความสำคัญกับกลุ่มหมาป่าพอสมควรสินะ ไม่อย่างนั้น เจ้าหมาบ้านั่นคงจะไม่ปกป้อง ไม่ติดตามมาเสียขนาดนั้น ทั้งๆที่มันบาดเจ็บจนน่าจะตายไปได้แล้ว" "เราเป็นแค่คนนอก" "อย่ามาโกหกเสียให้ยาก พรุ่งนี้คงได้รู้กันล่ะว่านายเป็นใคร มีความสำคัญแค่ไหนต่อกลุ่มของนาย"โนริโกะถอนหายใจออกมายืดยาวเมื่อได้ฟังดังนั้น "ตามใจ"เธอตอบเสียงกระชาก ก่อนจะถอยหนีเมื่ออีกฝ่ายถอดเสื้อออก "นาย นายจะทำอะไรน่ะ" "อาบน้ำสิ เหม็นตัวเองจะตายอยู่แล้ว"เธอลอบถอนหายใจเมื่ออีกฝ่ายคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ได้ยินเสียงน้ำไหล สักพักริวก็เดินออกมา เข้ามาใกล้จนได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ "นายชื่ออะไร คุยกันมาตั้งนานยังไม่รู้จักชื่อเลย" "โนริ" ....."ชื่อยังกับผู้หญิง"ริวบ่น" 'ไอ้บ้าเอ๊ย ก็ฉันน่ะเป็นผู้หญิง 100%เฟ้ย แล้วจะไม่ให้ชื่อเหมือนผู้หญิงไปได้ยังไง' "เราจะใช้นายต่อรองให้ปล่อยพวกของเรากลับมา"โนริโกะงง "พวกของนาย..ใคร ไม่เห็นคาสึยะเคยพูดถึง" "ก็พวกที่นายไปรุมกระทืบเสียจนต้องเข้าโรงพยาบาลน่ะ" "นายเอาอะไรมาพูด หลักฐานสักชิ้นก็ไม่มี" "หลักฐานหรือ พวกที่นอนอยู่ในห้อง I.C.U ไงล่ะ" "พวกเราไม่ได้ทำ" "ถ้าไม่ใช่พวกของนายแล้วใครทำล่ะ ไหนลองบอกมาซิ" "ตอบไม่ได้ใช่ไหมล่ะเฮอะ ...พวกนายจะต้องชดใช้ให้กับลูกน้องของฉัน"โนริโกะกำลังคิด เรื่องอย่างนี้ ในขณะที่ทุกคนกำลังแตกแยกระส่ำระสาย ใครกันที่ได้ประโยชน์มากที่สุด ใครกันที่ต้องการทำลายทั้ง 2 กลุ่มให้สิ้นซาก 'ตอนนี้เราถูกจับตาอยู่นะ โนริโกะ เป็นพวกที่ไม่หวังดีเสียด้วย' 'นาโอกิรู้เหรอว่าเป็นใคร' 'รู้สิ โชจู แต่ไม่รู้ว่ามันกำลังวางแผนอะไรอยู่ คาสึยะก็ให้จับตาดูไว้ด้วย' โนริโกะกำลังคิดและรวบรวมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ป่านนี้คาสึยะอาจจะรู้แล้วก็ได้รวมทั้งนาโอกิด้วย "เฮ้ เป็นอะไรไปน่ะ อยู่ๆ ก็เงียบไปเฉยๆ" "เปล่า แล้วจะติดต่อไปหาคาสึยะเมื่อไหร่" "พรุ่งนี้ ไม่ต้องห่วงเรื่องสวัสดิภาพ เราเป็นลูกผู้ชาย ถึงนายจะสวยกว่าผู้หญิงขนาดไหน เราก็กอดไม่ลงหรอก ถ้าเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง ฮึฮึ" หนอย มันยังมาหัวเราะกวนอารมณ์อีกแน่ะ "แก้มัดให้ด้วยซิ" "เดี๋ยวนายก็หนีน่ะสิ" "ไม่หนีหรอก เพราะพรุ่งนี้ คาสึยะคงจะมารับเราแล้ว" " ...ยังไงก็ไม่ไว้ใจหรอก นอนอย่างนี้แหละ อ๊ะ ๆ ๆ ไม่ต้องเถียงแล้วนะ เหนื่อย อยากจะพักแล้ว" " ยังกับว่าอยากจะทะเลาะกับนายอย่างนั้นแหละ"โนริโกะบ่นกระปอดกระแปด "นายนี่ บางทีเสียงก็เล็ก ยังกับผู้หญิง แต่บางทีก็เป็นผู้ชาย" "ผู้ชายโว้ย ตอนนี้เสียงกำลังเปลี่ยน ยังกับว่านายไม่เคยผ่านเรื่องแบบนั้น" "เคย...แต่...มันไม่เหมือนนายนี่หว่า" "พอ จะนอนแล้ว " โนริโกะตัดบท แล้วล้มตัวลงนอนทันทีไม่อยากจะให้หมอนั่นจับได้ว่าเธอน่ะ 'เป็นผู้หญิง' พอหัวถึงหมอนความรู้สึกของเธอก็เหมือนกับถูกตัดสวิตช์ หลับไปแทบจะทันที ปล่อยให้ร่างสูงต้องมองร่างเล็ก ที่นุ่มละมุนมือผิดกับผู้ชายโดยทั่วไปอย่างคลางแคลงแล้วส่ายหน้าเมื่อบอกกับตัวเองว่า 'คิดมากไป' @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ นาโอกิกะพริบตา เอ ไอ้นั่นมันอะไร ตู้ เตียง โต๊ะ บ้านของเขามันมีเสียเมื่อไหร่กัน แล้วผ้าห่มนี่ล่ะ แขนของใครกันนะ อุ่นจัง คงจะเป็นความฝันแน่ๆเลย พอเขาตื่นมาอีกครั้งก็จะพบห้องโทรมๆที่ไม่มีอะไรเลย ถ้าเป็นความฝันล่ะก็ ขอหลับต่ออีกสักนิด เมื่อคิดได้ดังนั้น ร่างเล็ก ๆนั้นก็ค่อยๆ คืบคลานเข้าหาความอบอุ่น อ่อนโยน ที่สามารถโอบประคองเขาได้อย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงที่โอบกอดร่างเล็กบางนั้นกระชับอ้อมแขนตอบสนองความต้องการของร่างเล็กอย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงใหญ่ได้แต่บอกกับตัวเองว่า เขาต้องการเด็กคนนี้ คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขามาตลอดทั้งคืน @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ Sunny Day 2 นาโอกิลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ลำคอของเขาแห้งผากและปวดไปทั้งตัว อีกทั้งยังปวดหัวอีกด้วย หรือว่าเขากำลังจะไม่สบาย สำนึกบางอย่างบอกกับเขาอย่างนั้น น้ำตาของเขารื้นขึ้นมา เมื่อสำนึกได้ว่า ในตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่มีใคร มีแต่คุณคาสึยะที่คอยดูแลให้ความสำคัญมาตลอดเท่านั้น "น้ำ" ...เขากระซิบเสียงแผ่ว แต่ก็ดังพอให้ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ได้ยินและเดินเข้าไปประคองให้นาโอกิลุกขึ้นพิงกับอกกว้างที่น่าอบอุ่น แก้วน้ำที่ถูกจ่อเข้ากับริมฝีปากที่แห้งผากนั้น ทำให้เขาสำลัก เมื่อร่างสูงเห็นดังนั้นจึงละแก้วน้ำออก แต่มือบางกลับยื่นมาไขว่คว้า ริมฝีปากอุ่นจัดที่แนบลงมายังริมฝีปากบางที่แห้งเป็นขุย ทำให้นาโอกิดิ้นรนขัดขืน แต่ก็สงบในเวลาต่อมาเมื่อความรู้สึกชุ่มชื้นไหลผ่านลำคอลงไป ใบหน้าที่ซีดขาวแดงเรื่อขึ้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ เขินอาย หรือว่า....โกรธ ที่โดนใครก็ไม่รู้มาแตะต้องเขา "นอนซะ ไม่สบายมากรู้ไหมเราน่ะ" ....เสียงทุ้มๆ ที่ดังขึ้นริมหู ทำให้เขาต้องพยายามที่จะเพ่งมอง แต่ก็เห็นเพียงร่างสูงใหญ่เท่านั้น "...." "..ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครมาทำอันตรายเราได้หรอก พักซะนะ เด็กน้อย ไม่เป็นอะไรแล้ว" เสียงทุ้มนั้นแม้จะเย็นชา แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน นาโอกิรู้สึกอย่างนั้น และเขาก็อยากที่จะให้มันเป็นของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น " ...อยู่ ข้างๆ..นาโอกินะฮะ อย่าไปไหน นาโอกิกลัว..." ในยามนี้ นาโอกิเพียงแต่ต้องการที่จะหาที่พักพิงเท่านั้น ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงลูบศรีษะทุยเบาๆ อย่างอ่อนโยน "ไม่ไปไหนหรอก จะอยู่ข้างๆนี่แหละ นอนเสีย เด็กน้อย จะได้หายเร็วขึ้น" ร่างสูงพูดปลอบประโลม ก้มลงจูบแก้มเนียนที่ร้อนผ่าวด้วยพิษไข้เบาๆ นาโอกิคว้ามือของร่างสูงเข้ามาแนบแก้ม จะเป็นใครก็ไม่รู้ล่ะ แต่ตอนนี้มือใหญ่ๆ อบอุ่นให้ความรู้สึกดีแก่เขาเสียเหลือเกิน @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ "โว้ย ปล่อยเสียทีซิ เจ็บนะ"โนริโกะโวยวาย เมื่อถูกอีกฝ่ายฉุดกระชากลากถูให้เดินตามไปยังลานกว้างที่เป็นสถานที่นัดเจอกับคุณคาสึยะ ผู้ที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม "เงียบเถอะน่า " อีกฝ่ายหันมาดุเบาๆ "คุณคาสึยะ" โนริโกะตะโกนเรียกอย่างดีใจ ค่อยยังชั่ว จะได้กลับบ้านแล้ว "โนริ..." คาสึยะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าโนริโกะอยู่ในสภาพที่ปลอดภัย "...นาโอกิล่ะ..." โนริโกะเหลียวมองหา เมื่อไม่เห็นร่างเล็กที่เกาะติดคุณคาสึยะไปทุกที่ ก่อนจะเหลือบมองร่างสูงที่จับเธอเอาไว้ " ปล่อยโนริมาได้แล้ว" คาสึยะพูดด้วยน้ำเสียง***มเกรียม เขาไม่ชอบที่จะเป็นเป้านิ่งให้ใครมาชักจูงได้ ยิ่งถูกจับตาเป็นพิเศษจากโชจูด้วยแล้ว สถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้กลับเลวร้ายเพิ่มขึ้นเป็น 2เท่า หมากของเกมนี้ ใครเร็วใครได้ แต่จะต้องเดินด้วยความรอบคอบเป็นอย่างยิ่ง เพื่อให้ผ่านพ้นวิกฤตการณ์ไปได้ด้วยดี "ยังไม่ได้ตกลงอะไรกันเลย จะให้ปล่อยแล้ว" ริวถามขึ้น คาสึยะมองหน้าเหมือนกับถามว่าจะเอายังไง ริวยักไหล่ เรียกคนของเขาออกมา โนริโกะไม่คิดเลยว่าการแลกตัวของเธอในครั้งนี้ จะทำให้เรื่องมันบานปลายไปได้ใหญ่โต คาสึยะยิ้มที่มุมปากนิดหนึ่งจนไม่รู้ว่าเป็นยิ้ม นาโอกิคาดการณ์ได้แม่นจริงๆ และเขาก็คิดว่าอีกไม่นานเมื่อกลุ่มหมาป่าลงมือกับกลุ่มมังกรเมื่อไหร่ โชจูจะต้องออกมาแน่ "นี่นาย ....ก็บอกแล้วทำไมไม่เชื่อกันบ้าง ว่ากลุ่มเราไม่ได้ทำร้ายกลุ่มของนาย " "เรามีหลักฐาน" คนของกลุ่มมังกรโห่ร้องขึ้น คาสึยะยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะบอก "เรามีข้อเสนอ ที่คิดว่านายน่าจะสนใจ" "อะไร..." "สู้กันตัวต่อตัว ถ้าเราแพ้ หมาป่าจะส่งคนที่ทำร้ายมังกรให้ และเราจะคุกเข่าขอโทษ ว่ายังไง" "แต่ถ้านายแพ้ ถือว่า เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นและต้องคุกเข่าขอโทษเรา ตกลงหรือเปล่า" ในกลุ่มของนักเลง การคุกเข่าขอโทษถือเป็นการกระทำที่เสียเกียรติอย่างที่สุด ริวนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าตอบตกลง การตกลงของสองกลุ่มนำความไม่พอใจมาให้กับบุคคลที่ 3 เป็นที่สุด บุคคลที่กำลังรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อันมหาศาลที่กำลังจะได้รับ มันขมวดคิ้วก่อนที่จะหลับตาลงอย่างใช้ความคิด เปลี่ยนแผนแค่นิดหน่อยก็ใช้ได้เหมือนกัน ไม่ว่าอย่างไร คืนนี้ มันจะต้องได้ในสิ่งที่มันต้องการมาตลอด การต่อสู้อันดุเดือดได้เริ่มขึ้น ต่างไม่มีใครยอมแพ้ใคร หมัดแลกหมัด การตั้งรุกและตั้งรับกันอย่างมีชั้นเชิงของหัวหน้าสองกลุ่ม กินเวลานานนับชั่วโมง ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างเฮกันลั่นเมื่อลูกพี่สามารถทำให้อีกฝ่ายล้มลงไปได้ คาสึยะยิ้มอย่างพอใจเมื่อเจอคู่ต่อสู้ที่สูสีกันนอกจากนาโอกิแล้ว ไม่เคยมีใครสามารถต่อสู้กับเขาได้นานและทนทายาดอย่างนี้ "เก่งนี่..."คาสึยะชมแล้วเช็ดเลือดที่มุมปาก "นายก็เหมือนกัน น่าจะล้มไปตั้งนานแล้ว " "พูดมาก มาตัดสินให้รู้แพ้รู้ชนะกันดีกว่า" คาสึยะพูด ทำให้รู้ว่า หมัดหรือลูกเตะที่จะออกไปนั้นจะเป็นการตัดสิน เพราะการต่อสู้เริ่มเข้าสู่ชั่วโมงที่สองมาแล้ว ถ้านานมากไปกว่านี้ เขามีสิทธิ์ได้ล้มแน่ "ก็ดี คาสึยะ นายเตรียมตัวคุกเข่าอ้อนวอนขอโทษพวกเราได้เลย" "นายต่างหาก ริว" ทั้งคู่ต่างเข้าประชิด แลกทั้งหมัดและลูกแตะอย่างดุเดือด จนวินาทีสุดท้ายที่ทั้งคู่ต่างเห็นจังหวะที่ต่างมีช่องโหว่หมักของคาสึยะพุ่งเข้ากระทบใบหน้าของริวเข้าอย่างจังเช่นเดียวกับที่คาสึยะโอนลูกเตะของริวเข้าที่กลางลำตัว จนทั้งสองทรุดฮวบลงกองกับพื้นลุกไม่ขึ้นกันทั้งคู่ ลูกน้องของทั้งสองฝ่ายต่างมองลูกพี่ด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปช่วยประคอง เพราะต่างก็รู้ดีว่า การต่อสู้นั้นยังไม่จบ จนกว่าจะมีใครคนใดคนหนึ่งลุกขึ้นมาเสียก่อนเพื่อประกาศถึงชัยชนะ แต่ทั้งสองคน ต่างก็ขยับด้วยความยากลำบาก " ฮะ ฮะ ฮ่า ๆๆๆ"ทุกคนที่อยู่ในนั้นต่างชะงัก เมื่อปรากฎบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามา "โอ๊ะ โอ สะบักสะบอมกันทั้งคู่เชียวนะ ฮ่าๆๆ" "โชจู.." โนริโกะชะงัก "...แกมาทำอะไรที่นี่" "โอ ...โนริโกะจังคนสวย ทำไมถามอย่างนั้นล่ะจ๊ะ ก็จะมาช่วยยังไงล่ะ แต่มาช่วยซ้ำให้มันทั้งคู่ตายยังไงล่ะ" มันพูดพร้อมกับสั่งคนของมันให้กระจายล้อมพวกที่อยู่ในนั้นทั้งหมดเป็นการคุมเชิงไว้ "เจ้าสารเลว" โนริโกะก่นด่าด้วยความคับแค้น "แกมัน แกมันก็ ไม่ต่างกับสัตว์เดรัจฉานเลย" "หุบปากของเธอซะ โนริโกะ ผมไม่อยากให้เนื้อตัวสวยๆของคุณมีริ้วรอย ..ผมชอบผิวสวยๆ นวลเนียน " "เป็นยังไงบ้างครับ คุณคาสึยะ สนุกหรือเปล่า ผมสนุกมากเลยนะครับที่ได้เล่นเกมนี้กับคุณ" โชจูใช้มือข้างหนึ่งคว้าผมของคาสึยะดึงขึ้นแล้วยิ้มเยาะ "คุณด้วย คุณริว ขอบคุณนะครับที่เป็นเบี้ยหมากให้ผมเดิน คุณเป็นตัวขุนทีเดียวที่จะทำให้ผมไปสู่ชัยชนะ ผมคิดตั้งนานว่าจะใช้คุณได้ยังไง แต่คุณก็โง่ผิดคาดนะ น่าจะฉลาดกว่านี้อีกสักนิด" "ตอนนี้ ไม่ต้องบอกก็คงรู้แล้วนะว่าใครเป็นผู้ชนะ คุณหรือผม คุณคาสึยะผู้ปราดเปรื่อง" "แก แก จะทำอะไรคุณคาสึยะ"โนริโกะร้องลั่นเมื่อมันดึงมีดออกมา โชจูหัวเราะเบาๆ มันผละจากร่างของคาสึยะแล้วเดินมาที่ร่างบางของโนริโกะ มันเชยคางของเธอขึ้น ก่อนที่จะใช้ปลายมีดค่อยๆ กรีดเสื้อใหญ่ของโนริโกะออกแล้วดึงผ้าที่พันหน้าอกทิ้งทำให้ ความสาวของเธอปรากฎแก่สายตาของมัน โนริโกะหน้าแดงเรื่อด้วยความโกรธ เมื่อจับชายเสื้อทบเข้าหากันอย่างรวดเร็ว "ปล่อยเธอดีกว่า โชจู" เสียงห้าวเล็กๆดังขึ้นข้างหลัง มันหันขวับกลับไป ก่อนที่จะผงะ "นาโอกิ" "ใช่...ฉันเอง โชจู นายนี่ไม่น่าลืมฉันไปได้เลยนะ" " ..วันนั้น แกสะบักสะบอมปางตายนี่แล้วทำไม " "เผอิญ ฉันมันเป็นคนดวงแข็งโว้ย เอาล่ะถอยออกมาโชจู ฉันไม่อยากให้มือสกปรกๆ ของแกไปแตะต้องโนริโกะ " "แก.."มันตวัดคมมีดเข้าหานาโอกิที่หลบได้เส้นยาแดงผ่าแปด "นี่...พวกเรา จะยอมให้มันจูงจมูกอยู่หรือไง ถึงได้ยืนบื้อกันอยู่นี่ หัวหน้าของพวกเรานอนเจ็บกันอยู่นะ เพื่อพวกนายด้วย จะยอมงอมืองอเท้าให้มันเล่นงานอยู่ฝ่ายเดียวหรือไง" คำพูดของนาโอกิ ทำให้พวกลูกน้องที่ยืนอยู่ในนั้นมองหน้ากัน จริงด้วยสินะ หัวหน้าทำเพื่อพวกเขาถึงกับเจ็บตัวขนาดนี้ พวกเขาจะยืนอยู่เฉยๆ ได้ยังไงกัน "จริงของคุณนาโอกิ พวกเรา ปกป้องหัวหน้าเร็วเข้า ไม่ยอมหรอกเรื่องอะไรที่จะให้หัวหน้าปกป้องอยู่ฝ่ายเดียวล่ะ "เสียงของคนหนึ่งดังขึ้นและมีหลายเสียงที่ดังตามมา เสียงการต่อสู้ที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้นาโอกิยิ้ม อย่างน้อย คนใต้ปกครองก็มีจิตใจฮึกเหิมขึ้นมาแล้ว คงจะไม่ต้องห่วงคุณคาสึยะแล้วล่ะมัง "โนริโกะจัง หลบไปก่อนเดี๋ยวจะโดนลูกหลง" นาโอกิร้องเตือนเมื่อโนริโกะยังคงยืนนิ่ง นั่นแหละเธอถึงได้สติรีบถอยห่างหลบไปอย่างรวดเร็ว "ฝีมือตกไปเยอะนะ นาโอกิ " โชจูกระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อเห็นว่าลูกเตะและหมัดของนาโอกอขาดความเฉียบคม "เออสิวะ ก็เป็นไข้นี่" เออ ยังมีการไปบอกเขาอีก นาโอกินะนาโอกิ "ตาลายไปหมดแล้วด้วย ..."แล้วอย่างนี้นาโอกิมีสิทธิ์ที่จะชนะโชจูได้หรือเปล่านะ โนริโกะคิดเมื่อคิดถึงสภาพร่างการที่ไม่เอื้ออำนวยของนาโอกิ อีกทั้งคุณคาสึยะกับริวก็เจ็บไม่ใช่น้อย "งั้นก็ทีใครทีมันก็แล้วกันนะ "โชจูบอกเมื่อเห็นว่าสภาพของนาโอกิไม่เอื้ออำนวยเอาเสียจริงๆ "พวกเรา ไปช่วยคุณนาโอกิ เร็วข้า " เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้น แต่นาโอกิยกมือห้ามไว้ "...ไม่ต้อง..." "..ดูท่าว่า เกมนี้ นายจะเป็นฝ่ายแพ้นะ โชจู " นาโอกิพูดขึ้นเบาๆ เมื่อรับรู้ว่าฝ่ายของตนเองสามารถพลิกสถานการณ์ขึ้นมาได้แล้ว โชจูหน้าซีดเผือด แผนการที่เขาอุตส่าวางไว้เสียดิบดี กลับต้องมาพินาศป่นปี้ เพราะฝืมือของคนๆเดียวกันถึงสองครั้งสองครา "ไม่มีทาง เราไม่มีทางแพ้ ไม่มีทาง" โชจูวิ่งเข้าหานาโอกิอย่างบ้าคลั่ง ตอนนี้เขาไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกแล้วนอกจากคำว่า 'พ่ายแพ้'ที่มันผุดขึ้นมาในสมอง เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เขาไม่มีวันยอม ไม่มีวัน "นาโอกิ ระวังนะ " โนริโกะร้องขึ้น เมื่อเห็นร่างเล็กบางของนาโอกิรับมีดจากโชจู แต่มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อ มีเสียงปืนดังขึ้นเสียก่อน 1 นัด ทำให้ร่างของโชจูทรุดฮวบลงแทบเท้าของนาโอกิ เขาหันขวับไปทันทีเมื่อเหตุการณ์ เป็นเช่นนั้น ก่อนที่จะชะงัก ร่างสูงที่เดินเอื่อย ๆ มาหาเขา มันบ่งบอกถึงความมั่นคง ทำให้นาโอกิรู้สึกหวั่นไหว ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้กับใครมาก่อน "หนีมาทำไม เราน่ะ ยังมีไข้อยู่เลยนะ " น้ำเสียงนั้นบ่งบอกว่า เขาถูกตำหนิ นั่นไม่ใช่บ้านของเขา แล้วคนตรงหน้าเป็นใคร ก็แค่คนที่ให้ความช่วยเหลือเท่านั้น ความรู้สึกของนาโอกิขัดแย้งกันอย่างรุนแรง "...ผม.." เขาพูดไม่ออก เมื่อเจอสายตาคมกล้า เย็นชาอย่างนั้น ทั้งๆที่อยากจะต่อต้าน แต่พออยู่กับคนๆ นี้เท่านั้น " ..ผม - ไม่ - ได้ - หนี " เขาเค้นเสียงตอบ "ไม่ได้หนี ..." ร่างสูงทวนคำ " แล้วที่เราทำน่ะ มันอะไร" ร่างสูงหมายถึงการที่นาโอกิออกมาโดยที่ไม่ได้บอกให้เขารู้สักนิด เมื่อกลับไปเขาจึงเห็นแต่ความว่างเปล่า "กลับ.." เขาช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้ม ก่อนจะหันไปสั่งคนที่ตามเขามาว่า " จัดการส่งคนที่บาดเจ็บเข้า ร.พ. ส่วนคนที่ตายฝังมันไปได้เลย เคลียร์พื้นที่ให้เรียบร้อยด้วย" "ครับ"คนของเขาก็เพียงแต่รับคำ และร่างสูงก็พานาโอกิกลับไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ "จะพาไปไหน ปล่อยผมนะ" นาโอกิดิ้น ทั้งๆ ที่แรงก็แทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว "กลับบ้าน"ร่างสูงตอบ "นั่นไม่ใช่บ้านของผม ปล่อยนะ ไม่ใช่ " "เงียบน่าอย่าร้องมาก" เขาเหมือนกับจะรำคาญนาโอกิ แล้วจะพาไปด้วยทำไมกัน " ก็ไม่ใช่ อุ๊บ....อื้อ" ร่างสูงก้มลงปิดปากที่ช่างจำนรรจานั้นด้วยริมฝีปากของตนเอง นาโอกิพยายามดันร่ายกายให้หลุดจากอ้อมแขนแข็งแรง อบอุ่น ที่เขาเพิ่งจะรู้ว่า มันอันตรายด้วยนั้น ความหอมหวานที่เขาได้สัมผัส ทำให้ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะส่งลิ้นเข้าไปพัวพัน หยอกล้อ และปลุกเร้าอารมณ์ที่นาโอกิไม่เคยพานพบมาตลอด11ปี ไม่เคยมีใครกอดเขาอย่างนี้ ไม่เคยมีใครกล้าทำกับเขาแบบนี้ เขาลอยคว้างกับความรู้สึกนั้น อยากจะลิ้มลอง แต่ในขณะเดียวกันก็หวาดกลัว ร่างสูงถอนริมฝีปากออก จึงได้เห็นใบหน้าเนียนแดงเรื่อ ริมฝีปากช้ำจากการสัมผัสของเขา และสติที่ยังเหมือนกับจะยังไม่กลับมา "เด็กน้อย นี่เพิ่งเป็นบทเรียนเล็กๆน้อยๆเท่านั่นนะ อย่าเพิ่งเป็นหมดแรงไปเสียก่อนสิ เดี๋ยวจะเรียนบทอื่นไม่ได้นะ"เขากระซิบแผ่วๆ อยู่ที่ข้างหู "ใครเขาอยากจะเรียนกันเล่า ปล่อยนะ ปล่อยผม" "มีแรงแล้วเหรอ งั้นมาเรียนกันต่อนะ" "ไม่เอา พอแล้ว นี่คุณ ผมกำลังป่วยอยู่นะ อย่ามารังแกกันแบนี้" "คนป่วยเขาไม่ดื้อแบบนี้กันหรอก " "ใครว่าผมดื้อ มีแต่คุณแหละ ผมไม่ได้ดื้อเสียหน่อย" "อ้อ..ไม่ได้ดื้อ ขนาดไม่ได้ดื้อ ยังมีแรงตะลอนๆ ออกมาข้างนอกอีกนะ" ร่างสูงแดกดันเมื่ออุ้มร่างเล็กของนาโอกิเข้าไปในห้องนอนที่นาโอกิเคยใช้เมื่อ3 ชั่วโมงก่อน "เพื่อนผม ตกอยู่ในอันตรายนี่ฮะ คุณคาสึยะ โนริโกะ ผมไม่ไปช่วยไม่ได้หรอก ไม่ได้ ....เด็ดขาด" นาโอกินิ่งไปพัก “..คุณ เป็นคนแปลกนะฮะ ผมเป็นตัวยุ่งยากแท้ๆ ยังเก็บผมกลับมาอีก ทั้งๆที่ผมไปไม่รบกวนคุณ ก็เป็นการดีแล้ว” ร่างสูงไม่ตอบคำถามนั้น “ ถ้าผมเป็นขโมย ..คุณจะทำยังไงฮะ” “ฆ่าทิ้งซะน่ะสิ ..ยากอะไร” รางสูงตอบอย่างไม่สนใจ แต่ดวงตาแน่วแน่ เย็บเยียบจนนาโอกิขนลุก "เอาเถอะ เราเหนื่อยมาพอแล้ว นอนพักเสียก่อนเดี๋ยวจะเช็ดตัวให้ " "ครับ" "แล้วพรุ่งนี้เราค่อยคุยกันอีกที .." ร่างสูงบอก เมื่อก้มลงจูบแก้มนวลแผ่วๆ นาโอกิพยักหน้ารับก่อนที่จะหลับตาลงอีกครั้งอย่างเหนื่อยอ่อน @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ tan จาก : tan - 16/12/2002 21:57

ข้อความ : ...อ่ะ "ฆ่าทิ้งซะสิ จะยากอะไร" อุ.....ประโยคนี้.......ก็ว่าเป็นคนที่...นะ...โอ้ คนเรา..... จาก : sano - 16/12/2002 22:27

ข้อความ : เริ่มต้นมาพระเอกเราก็เข้มเลย จาก : pinet - 17/12/2002 07:56

ข้อความ : สนุกดีมาต่อเร็วๆนะ จาก : pui - 17/12/2002 20:45

ข้อความ : funny i like it so much. จาก : i dont know - 20/04/2004 14:06