หัวข้อ : Sunny Day ตอนที่ 3 - 4 ข้อความ : Sunny Day 3 ดวงตากลมโตที่ฉายแววงุนงง ทำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่ห่างออกไปต้องเดินเข้ามาหาแล้วโน้มตัวลงมองร่างเล็กที่บอบบางน่าทนุถนอมนั้น เขาแนบหน้าผากของตัวเองลงไปเพื่อเป็นการวัดไข้ ในขณะที่ร่างเล็กสะดุ้งโหยง ถอยห่างแทบจะทันที "ทะ ..ทำอะไรน่ะ ..." นาโอกิโวยเมื่ออีกฝ่ายกระทำการต่อเขาอย่างจาบจ้วง "วัดไข้ " ร่างสูงตอบเสียงห้วน เมื่อเห็นกริยานั้นเข้า "วัดอะไรอย่างนี้ ไม่มีที่ไหนเขาวัดกันหรอก จะบ้าเหรอ " ร่างเล็กตวาดแว้ดด้วยความโมโห "อ้อ...มีแรงอย่างนี้แสดงว่าหายดีแล้วซินะ ..." ร่างสูงพูดอย่างมีเลศนัย แล้วนั่งลงข้างเตียงยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกครั้ง "หาย ใครเป็นอะไร" นาโอกิงง ก่อนที่เขาจะพยายามลำดับเหตุการณ์แล้วลุกพรวด เมื่อนึกขึ้นมาได้ "คุณคาสึยะ โนริโกะจัง ..." แล้วก็ล้มโครมกลับลงไปยังเตียงนอนเหมือนเดิม ร่างสูงกลั้นหัวเราะจนดวงหน้าที่เย็นชาอ่อนโยนขึ้น อาการอย่างนั้นทำให้นาโอกิเลือดขึ้นหน้าได้อย่างสบายๆ "...หัวเราะอะไร" "ก็...เธอน่ะสิ นาโอกิ ต้องชีนะ นาโอกิ สินะ อายุ 11 ปี เป็นเด็กกำพร้า ไม่ได้เข้าเรียน ไม่มีผู้ปกครอง ปัจจุบันอาศัยอยู่ในโกดังร้างแถวท่าเรือ K เป็นรองหัวหน้าของกลุ่มหมาป่า มีฉายาว่า "ไอ้หมาบ้า" เพราะถ้าลงได้กัดแล้วล่ะก็ เป็นฟัดไม่ปล่อย มีประวัติเรื่องการฉกชิงวิ่งราวเป็นหางว่าว เข้าบัญชีดำของตำรวจเรื่องการขายตัวและขายยา โฮ่ ...อายุแค่นี้เอาทุกอย่างจริงๆ ..." นาโอกิชะงัก ดวงตากลมโตทอดมองมายังเขาอย่างไม่ไว้ใจ และหวาดระแวง ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในเวลาต่อมา "..คุณต้องการอะไร" นาโอกิถามอย่างไม่อ้อมค้อมด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "เปล่า..." ร่างสูงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกัน "..แล้วคุณรู้ประวัติของผมได้ยังไง อย่าบอกนะว่าไปสืบมา" ร่างสูงยักไหล่ ก่อนจะโยนปึกเอกสารที่เขานั่งอ่านเมื่อสักครู่ลงบนที่นอน นาโอกิมองมันนิดหนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นมอง "....คุณเป็นใคร..." นาโอกิถาม "จำเป็นที่เธอจะต้องรู้ด้วยเหรอ" " ถ้าคุณไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ..แต่ ผมขอเสื้อผ้าของผมคืน"นาโอกิบอก เมื่อเขาลุกขึ้นแล้วผ้าห่มมันหลุดลงไปกองอยู่ที่เอว สายตาของคนตรงหน้าทำให้เขาหนาวๆ ร้อนๆ ราวกับจะเป็นไข้ เขาอ่านไม่ออกหรอกจากสายตานั่น รู้แต่ว่า มันไม่ดีสำหรับเขาแน่นอน แม้ว่าดวงตาของอีกฝ่ายจะเย็นชา แต่นาโอกิก็รับรู้ถึงความอบอุ่นจากดวงตานั้น แต่อีกความรู้สึกหนึ่งล่ะ ที่ไม่ดี มันคืออะไรกัน "เสื้อผ้า ..ผ้าขี้ริ้วนั่นน่ะ " น้ำเสียงดูถูกทำให้เลือดของนาโอกิขึ้นหน้า ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน มีสิทธิ์อะไรมาวิจารณ์เสื้อผ้าของเขา เสื้อผ้าที่เขาหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง "...สำหรับคุณ มันอาจจะเป็นเพียงผ้าขี้ริ้ว แต่สำหรับผมมันคือเสื้อผ้าที่ผมหามาด้วยตัวเอง เพราะงั้น ผมขอคืนเถอะ ..."นาโอกิมองหน้าร่างสูงที่เขายังไม่รู้แม้แต่ชื่อ ดวงตาเย็นชามองปราด ไปยังร่างบอบบางที่นั่งยั่วเขาอยู่ตรงหน้าอย่างไม่ตั้งใจนั้น ก่อนที่จะหลุบลงแล้วหันไปคว้าโทรศัพท์ คุยอะไรลงไป 2-3 คำ "หิวหรือยัง..." คำถามนั้นทำเอนาโอกิน้ำลายสอ บอกได้คำเดียวแหละ "หิวซิ ...หิวมากเลย ท้องร้องตั้งนานแล้ว"นาโอกิบ่น "ทำไมไม่บอก" "ก็คุณไม่ถาม ผมจะกล้าบอกเหรอ จริงซิ โนริโกะจัง คุณรู้ไหมฮะ" "อยู่โรงพยาบาลโน่น ทั้งคาสึยะ ริว โนริโกะด้วย ส่วนคนที่จะทำร้ายเธอคงเป็นอาหารของปลาไปแล้วมั้ง" คำตอบเรียบๆ ทำให้นาโอกิต้องค่อยๆ ทบทวนความทรงจำ จริงซินะ ที่นี่ที่ไหนกัน เขามาต่อล้อต่อเถียงกับใครที่ไหน แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น "คุณ คุณ ฆ่าคนนะ แล้วมานั่งเอ้อละเหยอยู่ได้ยังไงกัน " "แล้วจะเป็นไงล่ะ" "คุณต้องโดนตำรวจจับแน่ " "ก็ลองดูสิ ถ้าจับได้ล่ะนะ เด็กน้อย หึๆๆ" "คุณ " "อย่าเพิ่งมาเถียงตอนนี้ ทานข้าวเสียก่อนแล้วค่อยพูดกัน คงจะต้องพูดกันอีกยาวเชียวแหละ เด็กน้อย" คำพูดของผู้ชายร่างสูงตรงหน้าทำให้นาโอกิต้องครุ่นคิด ต้องการอะไรจากเขา ที่เป็นเพียงเด็กขายยา กับขายตัวจนๆ เพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องกันนะ "ค่อยๆ เดี๋ยวติดคอ ดูสิ พูดยังไม่ทันขาดคำ" คงจะมีเวลานี้กระมังที่คนๆ นี้จะอ่อนโยน "มันหิว แล้วก็ไม่เคยกินอะไรดี อย่างนี้มาก่อนด้วย" ร่างสูงมองหน้าเขานิดหนึ่งแล้วลูบหัวเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลม นาโอกิชะงัก แล้วพึมพำเบาๆ "มือ...ของคุณเองหรือฮะ"ร่างสูงเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม "อุ่นจังเลยฮะ"มือใหญ่โยกหัวของเขาเบาๆ ทำเอาน้ำตาของนาโอกิรื้นขึ้นมา เป็นครั้งแรกที่มีคนลูบหัวให้เขาอย่างนี้ เป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่มีคนดูแลเอาใจใส่เขาอย่างนี้ "เป็นอะไรไป" ร่างสูงถามเมื่อเห็นอาการของร่างเล็กบางตรงหน้า "อิ่มแล้วหรือ" นาโอกิพยักหน้า ร่างสูงจึงส่งเสื้อและกางเกงมาให้เขา "อยากไปไหนหรือเปล่า" " คุณคาสึยะอยู่ที่ไหนฮะ" "ให้เธอแข็งแรงกว่านี้เสียก่อนแล้วค่อยไปเยี่ยม" "ผมไม่ได้เป็นอะไรนี่ฮะ"นาโอกิตอบเมื่อคว้าเสื้อผ้าชุดใหม่เดินเข้าห้องน้ำไป @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ "คุณ ...คุณไม่มีสิทธิ์มาทำอย่างนี้กับผมนะ"ร่างเล็กบางตะโกนเสียเสียงแหบเสียงแห้ง เมื่อเขาถูกลากออกมาจาก ร.พ. หลังจากที่ (หนี)ไปเยี่ยมคาสึยะที่ ร.พ. คุณคาสึยะพูดไม่ออก ในขณะที่โนริโกะมองตาค้างอย่างตกใจแต่นาโอกิไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขาทั้งดิ้น ทั้งร้อง ทั้งโวยวาย เพื่อที่จะเอาตัวรอดจากอ้อมแขนแข็งแรงที่รัดร่างของเขาแนบอกไม่ยอมปล่อยนั้น "ไม่มีสิทธิ์ยังไง ไหนลองบอกมาซิ"ร่างสูงพูดเสียงเย็น นาโอกิได้แต่อึกอัก เถียงได้ไม่เต็มเสียง มองร่างสูงอย่างขลาดๆ "คุณกาย...ไม่มีสิทธิ์มาจำกัดสิทธิเสรีภาพของผม ถึงคุณจะเป็นผู้ปกครองของผมก็ตาม" "..จำกัด จำกัดตรงไหน แค่บอกว่าให้คอยหน่อยจะได้มาพร้อมกัน" นาโอกิหน้ามุ่ย "ผมอยากไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระเหมือนเมื่อก่อน ผมรู้ว่าคุณเป็นผู้ปกครองของผม แต่ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องมาคุมผมถึงขนาดนี้ก็ได้ ผมไม่ใช่สิ่งของนะ ..." ร่างเล็กไม่เข้าใจถึงความปรารถนาของเขา ไม่เข้าใจถึงความหึงหวงของเขา ไม่เข้าใจว่าเขาต้องการอะไร "ไม่ใช่สิ่งของ แต่นาโอกิเป็นของผม เป็นของ "กาย ชไนเดอร์"คนนี้ไม่ว่านาโอกิจะเคยเป็นของใครมาก็ตาม แต่ในเวลานี้ และตั้งแต่เดี๋ยวนี้นาโอกิจะต้องเป็นของผมเท่านั้น" น้ำเสียงเย็นเยียบ ทำให้นาโอกิต้องถอยร่างหนีอย่างหวาดกลัว อะไรกัน "คนอะไร อย่ามาวางอำนาจนะ รู้จักกันได้ไม่กี่วัน คุณก็ ...อื้อ..."ร่างสูงอุ้มร่างเล็กลงจากรถทันทีที่จอดสนิท เข้าไปยังตัวบ้านที่กว้างใหญ่ ผิดกับอพาทเม้นบนคอนโดหรูใจกลางเมือง ทุกคนที่ออกมาต้อนรับมองมายังเขาอย่างตกใจ นาโอกิทั้งดิ้น ทั้งถีบ ทั้งร้อง แต่ก็ไม่สามารถช่วยตัวเองไว้ได้เลยเมื่อ "ห้ามขึ้นไปชั้นบน ..."ทุกคนต่างก้มหน้ารับคำ คำสั่งนั้นพวกเขามีหน้าที่ต้องทำตามอย่างเคร่งครัด "ปล่อยนะ อย่ามาทำกับผมแบบนี้ ปล่อย..." "ไม่ต้องมาร้องอะไรอีกแล้ว เด็กน้อย สิทธิ์ที่ กาย ชไนเดอร์ จะมีในนาทีข้างหน้านี่ เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะร้องอ้อนวอนอะไรทั้งนั้น เข้าใจหรือเปล่า นาโอกิ " "...ไม่ ..ใครก็ได้ ใครก็ได้ ช่วยผมด้วย ใครก็ได้ ช่วยผม อ๊า.....ฮึก" ร่างสูงไม่สนใจร่างที่สั่นสะท้านไปด้วยความกลัวแม้แต่นิด เขากระชากเสื้อผ้าที่สวมติดกายร่างเล็กจนขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี ก่อนที่จะทาบทับลงไปด้วยความเสน่หา ร่างสูงใหญ่แข็งแรง ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เขามีแต่ความโกรธ ความไม่พอใจ และเมื่อมันระเบิดออกมา ร่างเล็กบางนั้นก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะร้องขอ หรืออ้อนวอนอะไรได้ทั้งนั้น “ สวย สวยอย่างนี้นี่เอง นาโอกิ สวยเหลือเกิน ” ร่างสูงครางออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อได้เห็นร่างบางของนาโอกิอย่างชัดเจน นับแต่ใบหน้ารูปไข่ที่ล้อมกรอบภายใต้ผมยาวสลวย ที่แผ่กระจายเต็มหมอน คิ้วเรียวโก่งราวคันศร ดวงตากลมโต ที่ทอประกายสุกใสราวกับดาวบนฟากฟ้า จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากสีชมพูเรียวสวยที่เม้มสนิท เรื่อยลงมายังลำคอยาวระหง อกบางที่มีเม็ดทับทิมประดับอยู่สองเม็ดช่างท้าทายเขาชวนให้ลิ้มลอง เอวบางสอบรับกับช่วงตะโพกเพรียว ขาเรียวนั้นช่างกระตุ้นอารมณ์ได้ดีนัก ผิวของนาโอกิช่างสวยนักทั้งขาวและเนียนละเอียดเรียบลื่นชวนให้สัมผัส ดวงตาของเขาวาวโรจน์ขึ้น เมื่อคิดว่า ก่อนหน้าเขาเคยมีใครได้สัมผัสร่างกายนี้บ้าง มีใครเคยได้ครอบครองเป็นเจ้าของ เคยมีใครได้แตะต้อง แต่!!!! ไม่ว่านาโอกิจะเคยเป็นอะไร เป็นอย่างไร กายไม่เคยสนใจ แต่ตอนนี้ ร่างเล็กบางที่ดิ้นรนต่อต้านเขาอย่างไม่ยอมลงให้นี้จะต้องเป็นของเขา “ อย่าขัดขืน นาโอกิ ไม่อย่างนั้นจะเจ็บนะ” ร่างสูงกระซิบที่ริมหู แต่นาโอกิไม่สนใจอะไรอีกแล้ว “อ้อ ลืมไป ว่าเธอคงจะชินแล้ว” นาโอกิชะงัก เมื่อได้ฟังคำพูดนั้น ดวงตาของเขาเจ็บปวดร้าวราน มือเล็กข้างหนึ่งที่สะบัดหลุดจากการเกาะกุม ปัดป่ายไปโดนโคมไฟที่หัวเตียงจนมันหล่นลงมาแตกกระจาย เขาเจ็บแปลบที่แขนเมื่อรู้สึกว่ามันบาดเขาจนเป็นแผล แต่ร่างสูงไม่สนใจ กิริยาอาการต่อต้านอย่างเอาเป็นเอาตายนั้นแม้แต่นิด ไม่ว่ามือหรือริมฝีปากของร่างสูงผ่านไปทางไหน มันก็เหลือรอยทั้งเอาไว้ทุกที่ทีผ่านไป นาโอกิกัดริมฝีปาก เมื่อคว้าหมอนได้ แล้วฟาดลงไปยังร่างสูงเต็มแรง กายมึนไปวูบ ปล่อยร่างเล็กให้หลุดจากอ้อมแขน นาโอกิไปไม่พ้นจากเตียงกว้างก็ถูกกระชากกลับไป ดวงตาวาวโรจน์ที่นาโอกิสบสายตาด้วย ทำให้เขาเย็นสันหลังวาบไปด้วยความกลัว กลัวกับความโกรธอันประมาณไม่ได้ของร่างสูงตรงหน้า กลัวความรู้สึกของร่างสูงที่กดทับเขาไว้ทั้งตัวนั้น กายรูดไทด์ลงแล้วมัดข้อมือของนาโอกิไว้กับหัวเตียง ร่างเล็กเบิกตากว้าง เมื่อร่างกายถูกรุกรานโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้เตรียมเขาให้พร้อมก่อน ขาทั้งสองข้างของเขาถูกแยกออกกว้างแล้วร่างกายสูงใหญ่ นั้นก็ล่วงล้ำเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างถือสิทธิ์ แรงส่งผ่านร่างกายของกายส่งให้นาโอกิสะเทือนไปทั้งตัวด้วยความเจ็บปวด ร่างกายอันใหญ่โตของกายที่ฝังแน่น แนบสนิทอยู่ในร่างกายของเขา ทำให้นาโอกิเจ็บปวดและหวาดกลัว “ เจ็บ อะ ” นาโอกิร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดไปทั่วสรรพางกายจากการกระทำของเขา การขยับในแต่ละครั้งของกายสร้างความร้าวรานให้ร่างเล็กจนเกินจะทน แต่ร่างสูงไม่สนใจ เขารู้แต่ว่า ร่างเล็กนี่ให้ความสุขแก่เขาอย่างล้ำลึกเหลือเกิน “ ทำท่า..ไร้เดียงสาอย่างนี้นี่เอง ใครๆ ถึงได้ติดใจจนต้องย้อนกลับมาใช้บริการทุกครั้ง” คำพูดนั้นบาดใจนาโอกิเหลือเกิน “ แต่ไม่ใช่อีกแล้วนะ นาโอกิ ..ต่อแต่นี้เธอไม่ได้เป็นของใคร เธอเป็นของ กาย ชไนเดอร์คนนี้เท่านั้น จำไว้นะ ..นาโอกิ เด็กน้อยของผม ” @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ Sunny Day 4 “..จำไว้ จำไว้นะ ..ต่อแต่นี้ไป เธอเป็นของกาย ชไนเดอร์นี้คนเดียวเท่านั้น นาโอกิ” เสียงกระซิบที่ริมหู ในขณะที่ร่างสูงแนบชิดกับร่างเล็กจนสนิทเป็นเนื้อเดียวกัน ราวกับจะย้ำให้มันสลักอยู่ในใจของร่างเล็กนั้น “..เจ็บ บ อือ..” มือบางที่ผลักไสร่างสูงนั้น ทำให้กายต้องยกมือเล็กบางนั้นขึ้นมาจูบอย่างทนุถนอม ไม่ว่าอย่างไร เวลานี้ นาโอกิเป็นของเขา เป็นของเขาเท่านั้น และในวันข้างหน้า นาโอกิก็ต้องเป็นของเขาเพียงคนเดียว ร่างสูงแข็งแกร่งส่งแรงผ่านไป เพื่อให้ร่างของเขาสนิทแนบลึกล้ำมากยิ่งขึ้น ความคับแน่น ทำให้เขาแทบคลั่งไปด้วยความปรารถนา ความต้องการที่มากล้น หากไม่คิดว่า มันจะเป็นประสบการณ์ที่เลวร้ายของนาโอกิ เขาคงจะไม่ยั้งอารมณ์ไว้มากมายอย่างนี้ แต่..ขนาดที่เขายั้งอารมณ์ ก็ยังทำให้นาโอกิเจ็บ และกลัวเกินไปสำหรับครั้งแรก . อาการประหวั่นกลัวราวกับว่าไม่เคยพานพบเรื่องอย่างนี้มาก่อนทำให้เขาเอะใจ และยิ่งสัมผัส เขาก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นๆ นาโอกิยังไม่เคยมีใครนอกจากเขา นาโอกิยังบริสุทธิ์นัก แต่เขาเองต่างหากที่เป็นคนที่ฉีกกระชากความบริสุทธิ์นั้นมาด้วยความเห็นแก่ตัวอันยิ่งยวด เขาอาจจะเห็นแก่ตัว แต่นั่นก็เป็นเพราะว่า เขารัก และต้องการนาโอกิมาเป็นของเขา เป็นของเขาเพียงคนเดียว อาจจะน่าขำ ที่คนอย่างกาย ชไนเดอร์จะต้องการใครได้มากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่มีผู้หญิงอีกตั้งมากมายที่ยินยอมทอดกายให้เขาอย่างเต็มใจ ไม่ขัดขืนมีแต่จะสนองความต้องการของเขาให้อย่างเต็มอิ่ม แต่กับเด็กตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว เขาต้องใช้ทั้งกำลัง ใช้ทั้งสมอง เพื่อให้ได้มาครอบครอง “ อ๊าาา ”ร่างเล็กบางใต้ร่างของเขากรีดร้องออกมา เมื่อไปจนถึงสายรุ้งที่เขาเป็นผู้พาก้าวขึ้นไป กายทิ้งตัวลงทาบทับ จูบปลอบประโลม ร่างเล็กของนาโอกิลืมตาปรือปรอย หอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขานิ่วหน้าด้วยความอึดอัดที่ร่างสูงไม่ยอมถอนกายออกไปเสียที “ นาโอกิ ” ร่างสูงเรียกเขาอย่างอ่อนโยน แต่สำหรับนาโอกิในตอนนี้แล้ว การกระทำที่ป่าเถื่อนโหดร้ายของคนๆ นี้ ทำให้เขาหวาดระแวง หมดความไว้เนื้อเชื่อใจโดยสิ้นเชิง “ อ..อย่า ..อย่า..มาแตะต้องผม ” นาโอกิพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นพร่า น้ำตารื้นขึ้นมาเต็มหน่วยตา ทำไม ถึงได้ทำร้ายเขาถึงขนาดนี้ ทั้งๆ ที่นาโอกิทั้งขอร้อง ทั้งอ้อนวอน แต่คุณกายกลับโหดร้ายกับนาโอกิเหลือเกิน “ อะ..เจ็บ..”นาโอกิครางออกมาอีกครั้งเมื่อร่างสูงถอนกายออกจากร่างของเขาพลิกตัวลงไปนอนเคียงข้าง โอบเขาเข้าไปแนบอก แม้ว่านาโอกิพยายามที่จะดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั้น แต่อาการเจ็บปวดตามร่างกายก็ทำให้เขาทำอะไรไม่ถนัดนัก คำพูดของคุณกายช่างเชือดเฉือนหัวใจของเขาให้ขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี!!!!! ร่างเล็กบางหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า เขาเหนื่อย และล้าไปทั้งหัวใจดวงน้อยๆ ที่แหลกสลาย ทำไม ??? ทำไม??? คุณกายถึงทำกับนาโอกิอย่างนี้ ร้ายกาจเหลือเกิน น้ำตาของนาโอกิ ไหลซึมลงหมอนโดยไม่มีเสียงสะอื้น มันเป็นน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เป็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่นาโอกิไม่คิดว่าตัวเองจะมีอีก อ้อมแขนที่นาโอกิเคยคิดว่ามันอบอุ่น กลับกลายเป็นอันตรายสำหรับนาโอกิเสียแล้วหรือ ทำไม เพราะอะไรกัน @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ "ไม่เห็นนาโอกิหลายวันแล้วนะ"ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงบ่นกับโนริโกะที่มาดูแลเขาในตอนเช้า ร่างสูงโปร่งบอบบางของโนริโกะหันมามองนิดหนึ่งก่อนที่จะยิ้ม "...ติดธุระละมัง " "ไม่น่าใช่ ...หรือว่า จะอยู่กับไอ้หมอนั่น"คาสึยะบ่น " อาจจะ .." โนริโกะยักไหล่แล้วส่งแอปเปิ้ลที่ปอกเปลือกไว้แล้วให้ พลางนึกไปถึง ผู้ชายร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อคมเข้ม มีเพียงแววตาเท่านั้นที่เรียบเย็นและคมราวกับใบมีดโกน มองมาที ยังกับจะแร่ออกเป็นชิ้นๆนั่น "มันเป็นใคร โนริจังรู้หรือเปล่า" เธอส่ายหน้า "มันฆ่าคน แต่ไม่ยักกะมีข่าวสักนิด " " เป็นห่วงนาโอกิจริงๆ ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ"คาสึยะบ่นเบาๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างหนักอก "...ไปห่วงอะไร หมาบ้าอย่างนั้น ฆ่ายังไงก็ไม่ตายหรอก"เสียงเปิดประตูเข้ามาทำให้คาสึยะต้องตวัดสายตาไปมองอย่างไม่พอใจ "เสียมารยาท..." โนริโกะว่าอย่างไม่พอใจที่อีกฝ่ายถือวิสาสะเข้ามาก่อนได้รับอนุญาต "..หรือไม่จริง ทนทรหดอย่างกะอะไรดี.." ริวบอก "..ไอ้บ้า เห็นอย่างนั้นน่ะ อายุแค่ 11 นะ ยังเป็นเด็กที่ต้องมีคนดูแล เอาใจใส่..."คาสึยะ ตะโกนออกมา แต่ประโยคไหนก็ไม่รู้ทำเอาริวตีสีหน้าปุเลี่ยนๆ จ้องหน้าคาสึยะเขม็ง "พูดจริง โกหกล่ะซิ" "เรื่องจริง " คาสึยะย้ำ "เวร อายุ11 ยังเด็กอยู่เลย เด็กมากเลยนะนั่น" "ถึงต้องดูแลไงเล่า แล้วตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน บ้านก็ไม่กลับ โอย..." คาสึยะยกมือขึ้นกุมหัวด้วยความเป็นห่วงร่างเล็กบอบบางที่เขาคอยดูแลมาตลอดนั้น "ถ้าไม่หาเรื่องใส่ตัวก็จะดี"โนริโกะตบไหล่ของคาสึยะเบาๆ ใช่ว่าเธอจะไม่ห่วง แต่.... "โนริจัง ดูแลแต่คาสึยะคนเดียว ไม่เอาเปรียบไปหน่อยเหรอ" โนริโกะมองหน้าเหมือนกับจะถามว่า ทำไม "ทีผมล่ะ ไม่มาดูแลกันบ้างเลย บาดเจ็บเหมือนกันนะ" โนริโกะกอดอก มองหน้าคนเจ็บอีกคนแล้วยิ้ม "ก็...เห็นมีคนมาดูแลเป็นอย่างดีแล้วนี่ ทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น และเที่ยงคืน ไม่ซ้ำหน้ากันอีกต่างหาก .." "รู้ดีจัง แอบไปดูห้องของผมมาหรือไงจ๊ะ.." อีกฝ่ายยั่ว ตีสีหน้าทะเล้น "อีตาบ้า...ไป ไปเลยนะ แล้วไม่ต้องมาให้เห็นหน้าอีก" โนริจัง ปาทั้งแอปเปิ้ล ทั้งส้มที่เอามาเยี่ยมคาสึยะใส่ร่างสูงแต่อีกฝ่ายก็หลบได้ทันแถมเก็บได้ทุกลูกอีก "ขอบคุณนะครับ สำหรับของเยี่ยม คราวหน้าอย่าลืมเอามาอีกนะ"ริวว่าก่อนที่จะผลุบออกไปเมื่อโนริโกะตั้งท่าเตรียมจะให้ของอีกอย่างที่ไม่พึงประสงค์ไป(คราวนี้มีดนะ มีดปลายแหลม) เธอหอบแฮ่กด้วยความไม่พอใจ อีตาบ้านี่ ยั่วเธออยู่ได้ทั้งตาปี บ้าชะมัด "..อย่าเพิ่งคิดมากเลย คาสึยะ เดี๋ยวจะให้คนลองสืบดู ได้เรื่องยังไงจะมาบอกให้รู้ก็แล้วกัน.." "อืม..เร็วเท่าไหร่ยิ่งดีนะ โนริจัง ผมเป็นห่วงนาโอกิเหลือเกิน สังหรณ์ยังไงก็ไม่รู้ เหมือนกับว่าเขาจะต้องจากผมไปไกลแสนไกลอย่างนั้นล่ะ" "คิดมากน่า คาสึยะ .." โนริจังปลอบเป็นคำสุดท้ายแล้วเดินออกจากห้องเพื่อไปสั่งคนตามคำสั่งของคาสึยะ พอผ่านหน้าห้องของริวก็ได้ยินเสียงหัวเราะเฮฮา เธอย่นหน้าให้ด้วยความหมั่นไส้กับประตูนั่นแหละ "คนเจ้าชู้" @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ นาโอกิลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ลำคอของเขาแห้งผาก ปวดหัว ปวดตัว โดยเฉพาะท่อนล่างเพียงแค่ขยับเท่านั้น ความเจ็บปวดก็พุ่งแทงเข้าหัวใจ "ฮึก...คนใจร้าย ..."นาโอกิพึมพำ "อย่ามาแตะต้องตัวผมนะ"นาโอกิปัดมือที่ยื่นเข้ามาหาทิ้งเขาสะท้านไปทั้งร่างกาย กัดริมฝีปากแน่น ข่มความรู้สึกนานัปการที่ตีขึ้นมาประเดประดังกันในเวลานั้น ความรู้สึกที่ดูจะมีมากที่สุดก็คือ ความน้อยใจ ความรู้สึกนั้นทำให้เขามองร่างสูงด้วยสายตาอันเจ็บปวด และตัดพ้อต่อว่า "....นาโอกิ" น้ำเสียงอันอ่อนโยนนั้นทำให้น้ำตาของเขารื้นขึ้นมา "คุณไม่ต้องมาทำดีกับผม ไม่ต้อง ...ผมมันก็แค่เด็กข้างถนน คุณจะทำยังไงก็ได้ " “ คุณกายใจร้าย .. ทำร้ายผมขนาดนี้ ยังไม่พอใจอีกหรือไง” คำตัดพ้อนั้น ทำให้เขาต้องจูบที่เรือนผมเบาๆ อย่างปลอบประโลม "นาโอกิ " ร่างสูงโอบประคองร่างเล็กขึ้นมาแนบอก เขาก้มมองดูร่างเปลือยเปล่าที่มีแต่ร่องรอยทั้งจากริมฝีปาก และหนวดที่เริ่มยาวรวมไปถึงฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไปถึงไหนรอยก็ปรากฎไปถึงนั่นของเขาด้วย "คนใจร้าย ..." นาโอกิตัดพ้อเบาๆ ทั้งอ้อมแขนและฝ่ามือที่เคยอบอุ่นตอนนี้กลับทำให้เขาเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ ความไว้วางใจที่เขาเคยมีกลับถูกคนที่โอบกอดเขาอยู่ทำลายอย่างไม่มีชิ้นดี น้ำตาของเขาไหลรินด้วยความรู้สึกปวดร้าว เจ็บแปลบ เจ็บลึกไปถึงไหนๆ คำพูดของคุณกายยังก้องอยู่ในหูของเขา ย้ำเตือนเขาอยู่ทุกวินาที คุณกายเหยียดหยามเขา เหยียบย่ำเขา ราวกับว่าเขาไม่มีค่าอะไร ทั้งๆ ที่คุณกายเคยให้ความอ่อนโยน ความอบอุ่นกับนาโอกิ แต่ทำไมกันนะ ทำไมกันเขาถึง.... @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ "นายท่านยังไม่ออกมาเลย"คนรับใช้ออกมาบอกกับเลขาส่วนตัวที่ยืนกระวนกระวายอยู่ข้างล่าง "อะไรกัน ..นี่มันหลายวันแล้วนะครับ จะร่วมอาทิตย์อยู่แล้ว"เขาถามคนรับใช้ "คุณชไนเดอร์ไม่สั่งอะไรลงมาบ้างหรือ"คนรับใช้เก่าแกส่ายหน้า "ตั้งแต่คุณท่านพาเด็กคนนั้นขึ้นไปข้างบนก็ยังไม่ลงมาเลย มีคำสั่งกำชับลงมาอย่างเคร่งครัดว่า ห้ามขึ้นไปรบกวน " " ...โอย...ตาย ..ผมมีงานด่วนรอคุณชไนเดอร์ตัดสินใจอยู่ด้วยซิครับ" เลขาคนเก่งยกมือขึ้นกุมหัว " ก็..คงต้องรอแหละครับ ถึงจะรอไม่ได้ก็ตาม.." "นั่นน่ะสิครับ ...เฮ้อ"เลขาคนเก่งบ่นอุบในความเอาแต่ใจของเจ้านายของตน รู้ทั้งรู้ ว่างานเร่งด่วน แต่ก็ยังทิ้งได้เพียงเพราะว่า เจ้าเด็กตัวเล็กนั่นหายไปจากอพาทเม้นเท่านั้น พอไปตามกลับมาได้ก็เล่นซุกอยู่แต่ในห้องไม่ยอมลงมาทำงานเลย ให้มันได้อย่างนี้ซิ เจ้านาย @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ เอาล่ะ ลงย้อนให้ครบแล้วน้า...คราวหน้าจะอัพเป็นตอนล่าสุดให้ อย่าลืมติดตามกันนะฮะ tan จาก : tan - 20/12/2002 19:35

ข้อความ : เย้ๆๆ จาก : ZeTsuYa_Ze!ryUu - 20/12/2002 19:50

ข้อความ : สนุกดีมาต่ออีกเร็วๆนะ จาก : pui - 20/12/2002 19:57

ข้อความ : พระเอกใจร้ายจังเลย ทำกันได้ จาก : pinet - 21/12/2002 13:27

ข้อความ : เขียนได้ดีนี่จ๊ะ^^ จาก : อ้อ - 22/12/2002 19:55

ข้อความ : เขียนได้สนุกดีคะ จาก : subaru - - kansait@thaimail.com - 27/10/2005 11:04