หัวข้อ : <Novel> Time 5 ข้อความ : มัตสึหัวเราะออกมาเต็มที่ หน้าตา หัวหู แดงไปหมด เมื่ออากิระระบายเรื่องที่ค้างคาอยู่ในหัวใจให้ร่างสูงตรงหน้าได้ฟัง “..นายก็คิดดูสิ ..คนอะไร เอาแต่ใจชะมัด” “.คนรวยก็อย่างนี้ล่ะ” มัตสึ ยังหัวเราะอยู่ในลำคอ ขณะที่ปลอบ “ให้ตายสิ มัตสึ เมื่อไหร่นายจะหยุดหัวเราะ ฮึ “ อากิระตีแขนของเพื่อนอย่างหมั่นไส้ “..อ้าว แล้วนายเป็นยังไงบ้างล่ะ แต่ถึงขนาดต้องลาหยุดงานทันทีหลังจากที่ นี่มัน ฮะๆๆ .” มัตสึยังไม่หยุดหัวเราะเสียที จนอากิระอยากจะบีบคอเพื่อนให้ตายคามือไปเลย “ ถ้านายไม่หยุดหัวเราะเสียทีนะ มัตสึ ..” อากิระฮึ่มฮั่มในลำคอ “เอ้า ขอโทษ ๆ “ ร่างสูงของเพื่อนพยายามที่จะกล้ำกลืนอาการหัวเราะอย่างเต็มที่ “ว่าแต่นี่ จะไปไหนล่ะ หรือว่าจะกลับบ้าน” มัตสึถาม อย่างเป็นการเป็นงาน หลังจากที่สงบสติอารมณ์ได้ และรู้ว่าร่างบางตรงหน้ายื่นใบลาพักร้อนไปแล้วก่อนที่จะมาหาเขา “..ฮื่อ ว่าจะกลับบ้านสักพัก ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง” “งั้นก็มีโครงการจะไปไหนแล้วงั้นสิ” “..ใช่ แต่ยังไม่ได้ตัดสินใจ ขอพักสักสองสามวันเงียบๆ แล้วถึงจะตัดสินใจ” อากิระพูดกับมัตสึด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แล้วเสมองออกไปยังถนนข้างนอก หลบตา เป็นอันที่ร่างสูงรู้ว่า ร่างเล็กบางตรงหน้ามีเรื่องที่จะต้องคิด และคงจะไม่พ้นเรื่องของหมอนั่นไปได้ “..ยังไม่ลืมหมอนั่นอีกหรือ” มัตสึถามอย่างปวดแปลบ เมื่อเห็นใบหน้าเหงาๆ และดวงตาที่เจ็บปวดของอากิระ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานสักเพียงใด อากิระก็ยังจมอยู่กับความหลัง ที่ผ่านไปแล้ว ทำไมถึงไม่ลืมซักที??? “..เขาเป็นเพื่อนของเรา มัตสึ ..” “..เพื่อนเหรอ ..เป็นเพียงเพื่อนแน่เหรอ ..” มัตสึพึมพำ แต่อากิระก็ยังได้ยิน “นายรักเขาใช่ไหม . อากิระ ” คำถามที่แทงตรงนั้น ทำให้ร่างเล็กตกใจ กัดริมฝีปากแน่น เมื่อมันสั่นระริกไปด้วยความรู้สึกที่อากิระก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าเป็นยังไง รู้แต่ว่ามันเหวอะหวะ และเละเทะเป็นที่สุด “ ” “ทำไมล่ะ อากิระ ทั้งๆ ที่มันก็ผ่านเวลานั้นมาตั้งนานแล้วนะ 10 ปี เวลาที่ยาวนานขนาดนั้น ทำไม?? นายยังไม่ลืมมันอีก “ “เราลืมไม่ได้” “ลืมไม่ได้ หรือไม่ต้องการที่จะลืมกันแน่ อากิระ” มัตสึถามขึ้นจากแรงกดดันภายใน ที่ปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งๆที่เขาอยากจะให้อากิระลืมไปเสียที แต่อากิระก็ไม่เคยลืมเลย “นายจะมาคาดคั้นอะไรเรา มัตสึ” ร่างบางถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่พยายามที่จะสะกดความรู้สึกต่างๆ ไว้ข้างในให้มากที่สุด ไม่อยากที่จะแสดงความอ่อนแอของตัวเองให้ใครเห็น.. “เพราะว่า เรารักนายน่ะสิ อากิระ รักนายมาตลอดเวลา แต่นายก็ไม่เคยที่จะรับรู้ หรือว่าหันมามองเราเลยสักครั้ง นายคิดว่า เรายืนอยู่ข้างๆ นายด้วยความรู้สึกยังไงกันล่ะ มีความสุขมากมายอย่างนั้นหรือ” อากิระมองหน้าของมัตสึอย่างตกใจ เป็นไปได้ยังไง ทำไมเขาถึงไม่รู้ ดวงตาที่สั่นระริกไปด้วยความรู้สึกนานัปการทำให้มัตสึ ต้องลอบถอนใจด้วยความเจ็บปวด เขารู้มาตั้งนานแล้วว่า อากิระไม่มีสายตาที่จะมองใครอีกแล้ว นอกจากหมอนั่น หัวใจของอากิระไม่มีวันที่จะเปิดรับใครอีกแล้ว เพราะมีแต่หมอนั่นเท่านั้น แต่เขาก็ยังไม่วายดันทุรัง เพราะคิดว่า สักวันหนึ่ง อากิระจะหันมามองเขาบ้าง สักวันหนึ่งอากิระคงจะลืมหมอนั่นได้ แม้จะเป็นความหวังที่ไม่มีความจริง แต่เพราะว่ารัก เขาถึงได้รอ “ ขอโทษ..มัตสึ ..” เสียงของอากิระสั่นเครือ น้ำตารื้นขึ้นมาเต็มหน่วยตาทั้งสองข้างอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้ การที่รักเพียงข้างเดียวเป็นยังไง การที่เฝ้าคอยโดยที่ไม่มีความหวัง การที่เฝ้าคอยโดยที่รู้ว่าไม่มีทางที่เขาจะกลับมาหาเราอีกครั้ง และไม่มีทางเป็นเหมือนเดิมได้อีก “นายไม่ผิดหรอก อากิระ” มัตสึปลอบ “เรื่องของหัวใจ มันห้ามกันได้เสียเมื่อไหร่กันล่ะ” มัตสึโอบร่างเล็กเข้ามากอด เมื่อเห็นว่า น้ำตาที่เขาไม่ปรารถนาร่วงลงมาจากดวงตาทั้งสองข้างของอากิระ ร่างเล็กสั่นสะท้านไปด้วยแรงสะอื้น ที่แม้แต่เจ้าตัวยังตกใจ “เราไม่เคยคิดที่จะทำให้นายเจ็บปวด เพราะเรา . เมื่อเราได้รัก อากิระ เราก็อยากที่จะให้นายมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้น เราจะให้นายไม่ได้ก็ตาม “ “นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา มัตสึ” “เรารู้ อากิระ รู้มาตั้งนานแล้ว แต่เราก็ตัดใจจากนายไม่ได้เสียที” “ขอโทษ “ “ วันนี้จะเป็นวันสุดท้าย อากิระ จากวันนี้ไป เราจะพยายามที่จะตัดนายออกจากหัวใจของเรา ไม่ว่ามันจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม” มือของมัตสึสั่นระริก เมื่อลูบไล้เส้นผมนุ่มนั้นอย่างเบามือ ความเสียใจ ความเจ็บปวดที่เขามีในวันนี้ช่างกัดกินให้เขาแทบจะล้มลงทั้งยืน ถ้าเพียงแต่ไม่มีทิฐิมาเป็นตัวผลักดันให้เขายังยืนอยู่ได้ เพราะว่ารู้น่ะสิ ถ้าเขาล้มเมื่อไหร่ ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาจะต้องเจ็บปวดมากยิ่งกว่าใครๆ อากิระไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่ใครเห็น.. อากิระอ่อนแอและบอบบางเกินไป ..กว่าที่ใครจะรู้ หัวใจที่อ่อนล้าของอากิระยังคงเต้น เพียงเพื่อที่จะพบหมอนั่น สายตาของอากิระมีไว้..มองหาแต่หมอนั่น แล้วอย่างนี้ เขาจะได้อยู่ตรงไหนกัน อยู่ตรงไหนในหัวใจของอากิระ ถ้าเขาจะดึงดัน ทำให้อากิระเป็นของเขา เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้.. “มัตสึ..” “และเราก็จะได้เป็นเพื่อนกัน ตลอดไป” “..ขอบใจนะ ..มัตสึ ขอบใจนายมาก ” อากิระพูดเสียงเครือ ถ้าเพียงแต่เขารู้เร็วกว่านี้ ถ้าเพียงแต่เขารู้สึกตัวให้เร็วกว่านี้ ทำไมกันนะ ?? สิ่งที่เขาทำแต่ละอย่างมันถึงมีแต่ความผิดพลาด ผิดพลาดไปเสียหมด นับตั้งแต่ เรื่องของ เค จนมาถึงเรื่องของ มัตสึ เขาทำให้คนที่รักเขาทั้งสองคน เจ็บปวด โดยที่ตัวของเขาเองไม่ตั้งใจ มัตสึถอนหายใจ อย่างน้อยในวันนี้ สิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจของเขาก็ได้ชำระสะสาง ไม่มีอะไรติดค้างอีกแล้ว เวลานี้ เขาอาจจะยังเจ็บ แต่สักวันหนึ่งเขาคงจะสามารถรักใครได้มากกว่าที่เขารักอากิระ รักคนคนนั้นได้เต็มหัวใจทั้งดวงของเขา มากกว่าความรักที่เขามอบให้กับอากิระ . แม้ว่า มันอาจจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตของเขาก็ตาม @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ หยางสะดุ้งอย่างตกใจ เมื่อคุณมานูเอลโยนแฟ้มเอกสารลงมากองกับพื้นอย่างไม่สนใจว่าใครจะอยู่ตรงไหนบ้าง สาวสวยตรงหน้ายืนตัวแข็งอย่างตื่นตะลึง แทบจะทรุดตัวลงนั่งเสียตรงนั้นทีเดียว มานูเอลลุกขึ้นจากโซฟาตัวใหญ่ ทอดน่องเดินไปยังกระจกที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของมหานครโตเกียว หยางพยักหน้าให้คนของเขามาพาตัวของพนักงานสาวจาก Z คอมพิวเตอร์ ออกไปข้างนอก เพราะเขารู้ดีว่า อารมณ์ของคุณมานูเอลในตอนนี้ เป็นอย่างไร ถ้าคนไม่รู้ก็อาจจะคิดว่า ร่างสูงตรงหน้าเย็นชาและสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ดี แต่ใครจะรู้บ้างเล่า ว่าอารมณ์แบบนี้ของคุณมานูเอลน่ะ คือภูเขาไฟใต้น้ำดีๆ นี่เอง ภูเขาไฟที่รอวันปะทุขึ้นมา “..บอกไปทาง Z คอมฯ ว่าผมไม่ต้องการคนรับรองคนใหม่ นอกจาก ซาคากิ อากิระ คนเดียวเท่านั้น “ หยางเหลือบตาขึ้นมองหน้าของมานูเอลอย่างแปลกใจ “..ผมต้องการเห็นหน้าของเขาภายในเย็นนี้ด้วย ถ้าเป็นไปได้..” น้ำเสียงเย็นเยียบนั้น ทำให้หยางสะท้านเยือกขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคุณมานูเอลโกรธขนาดนี้ นับแต่ได้ทำงานร่วมกันมาตลอด 8 ปี คุณมานูเอลที่มีแต่ความเย็นชาและควบคุมสถานการณ์ต่างๆ ได้อย่างดีเยี่ยมจนสามารถก้าวขึ้นมายืนในระดับแนวหน้าด้วยวัยเพียง 22 ปีในขณะนั้น “ครับ..” หยางรับคำก่อนจะถอยห่างจากห้องนั้นออกไปอย่างรวดเร็ว มานูเอล มูชา เคจิโอ กำมือแน่น ก่อนที่จะทุบเปรี้ยงไปที่กระจกอย่างแรง เพราะอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจากภายใน ดวงตาที่ไม่เคยปรากฎความรู้สึกอะไร บัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยความโกรธที่อัดแน่นขึ้นมาจากภายใน “..ไม่มีทาง อากิระ” ร่างสูงคำรามอยู่ในลำคอ ‘..แฟนเหรอ..’ ‘ครับ’ ประโยคที่เขาถามยังก้องอยู่ในหู และคำตอบที่เขาได้รับ กลับยิ่งมีความหมายมากกว่า อากิระจะรู้บ้างหรือเปล่า ว่าเขาร้อนรุ่มไปหมดด้วยความหึงหวง ไม่มีทาง อากิระเป็นของเขา จะต้องเป็นของเขาเท่านั้น ไม่มีทางที่เขาจะให้อากิระเป็นของใคร ถึงแม้ว่าเวลา 10 ปีจะทำให้อากิระห่างจากเขาไป ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะไม่มีที่ของเขาอีกแล้ว แต่ว่า เขาจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ สร้างมันขึ้นมาอีกครั้งด้วยตัวของเขาเอง “..ว่าไง..” เขาถามทันทีเมื่อหยางเข้ามา “ ..คุณซาคากิ ลาพักร้อนไปแล้วครับ” “ควานหาตัวให้พบ ผมให้เวลาแค่เย็นนี้เท่านั้น ถ้า 16.00 ผมไม่เห็นหน้าอากิระ ผมจะย้ายฐานการลงทุน..” คำฝากบอกของมานูเอลอาจจะฟังดูง่าย เขารู้ ตอนนี้ ญี่ปุ่น ต้องการการลงทุนจากต่างประเทศ เพื่อสร้างสภาพคล่องภายในประเทศ ยิ่งเป็นฐานการลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์ การเงิน และอาวุธด้วยแล้ว เพียงแค่คนเดียวไม่ว่ายังไง ก็ต้องควานตัวให้เจอจนได้ “ครับ” แค่นี้ เคก็อมยิ้ม เขารู้ดี ไม่ว่ายังไง บริษัทของอากิระก็ต้องควานหาตัวมาให้เขาจนได้ล่ะน่า อยากจะรู้จัง อากิระจะทำหน้ายังไง ถ้ารู้ว่าเขายื่นข้อเสนอไปอย่างนั้น คงจะโกรธสินะ.. หยางวางหูโทรศัพท์ลง เมื่อยื่นคำขาดจากคุณมานูเอลเรียบร้อยแล้ว ทางโน้นคงจะวิ่งกันวุ่นเชียวล่ะ แต่จะทำไงได้ล่ะ คุณมานูเอลต้องการอย่างนี้นี่นา “ตอนนี้กี่โมงแล้ว หา!!! “ ผู้จัดการใหญ่เต้นเป็นคนแรกเมื่อวางหูโทรศัพท์ลง เลขาหน้าห้องยกนาฬิกาขึ้นมาดู “บ่ายสองแล้วค่ะ” “ตาม ซาคากิ อากิระ มาพบผมด่วน”เลขาหน้าห้องโทรศัพท์ลงไปยังแผนกจัดการฝ่ายข้อมูลและรับรองลูกค้าทันที แต่คำตอบที่ได้รับทำให้เลขาคนสวยนิ่วหน้าก่อนจะเหลือบมองเจ้านาย “ เจ้านายคะ คุณซาคากิ ลาพักร้อนตั้งแต่วันนี้ค่ะ” ผู้จัดการใหญ่เงยหน้าขึ้นมาทันที “เอามานี่” เลขาสาวยื่นโทรศัพท์ที่ใช้ติดต่อภายในให้ทันที “..ผมเอง..ใช่ ” ผู้จัดการใหญ่กรอกเสียงลงไป “ผมต้องการให้คุณตามซาคากิ อากิระไปพบคุณมานูเอลที่โรงแรมด่วนที่สุด” ผู้จัดการบอกความประสงค์ไปยังคนที่รับสาย ซึ่งเป็นรองหัวหน้าแผนก “ผมรู้..” เขารับรู้ เมื่ออีกฝ่ายอธิบายเหตุผลมา “แต่ไม่ว่ายังไง คุณก็ต้องตามไปให้เร็วที่สุดถ้ายังอยากที่จะมีงานทำกันต่อไปล่ะนะ” “ตามนั้นแหละ “ ผู้จัดการย้ำอย่างไม่สบอารมณ์ “คุณไม่ต้องมาถามผม คุณมานูเอลยื่นคำขาดมา ถ้าไม่เห็น ซาคากิภายในบ่าย สี่โมงนี่ เขาจะถอนการลงทุนออกไป “ เป็นเหตุผลที่ไม่ต้องการคำอธิบายมาก เพราะมันกระจ่างในตัวของมันเองอยู่แล้ว ทุกคนต่างรู้ดีว่า การลงทุนของมานูเอลในคราวนี้ จะยังผลประโยชน์ให้แก่บริษัทมากมายเพียงใด แต่เพราะอะไร ถึงต้องเจาะจงคนรับรองว่าต้องเป็น ซาคากิ อากิระ เท่านั้น ไม่เพียงแต่เฉพาะลูกน้องงงเลย ผู้จัดการเองยังงงเมื่ออีกฝ่ายประสงค์มาอย่างนั้น ติดใจอะไรกันนักหนา กับแค่พนักงานที่ให้การรับรองเพียงคนเดียว อีกทั้งยังเป็นผู้ชาย แต่ก็อย่างว่าล่ะนะ นิสัยคนรวย จะไปเอาอะไรกันนักหนา อาจจะถูกใจเพราะอีกฝ่ายไม่เรื่องมาก และเป็นผู้ชาย ไปไหนไม่มีคำครหากระมัง “เข้าใจแล้วใช่ไหม เพราะฉะนั้น พวกคุณจะทำยังไงก็ได้ รีบหาตัวซาคากิให้เจอ แล้วพาไปหาคุณมานูเอลที่โรงแรม ดี รีบหน่อยล่ะ เวลาเหลืออีกไม่มากแล้ว “ ผู้จัดการถอนหายใจเฮือก อย่างไม่สบายใจพลางเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือ 2 ชั่วโมง เวลาที่จะกำหนดชะตาชีวิตของบริษัทว่าจะยืนหยัด หรือว่าจะล้มลง “เฮ้ย เป็นยังไงบ้าง ติดต่อได้หรือเปล่า “ เพื่อนคนหนึ่งที่โทรกลับไปยังห้องพักของอากิระตะโกนถาม “ไม่มีคนรับว่ะ” เพื่อนอีกคนตอบกลับมา “แล้วมือถือล่ะ “ “ติดต่อไม่ได้เหมือนกัน เอาไงดีล่ะ” “พวกนายโทรไปเรื่อยๆ นะ เดี๋ยวเราจะโทรหาเพื่อนที่ออกไปรับรองลูกค้าข้างนอก เผื่อจะเจอ อากิระบ้าง” “เออ ดี รีบหน่อยละ” ทุกคนต่างพยายามที่จะติดต่ออากิระให้ได้ แต่ดูเหมือนกับว่าความพยายามจะไม่เป็นผล ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม ก็ไร้การติดต่อกลับจากอากิระ “ทำยังไงดีล่ะ” เพื่อนคนหนึ่งยกมือขึ้นกุมหัว เขายังไม่อยากตกงาน ไหนจะเมีย ไหนจะลูกของเขาที่กำลังเรียนอยู่ ถ้าเขาไม่มีงานทำในตอนนี้ ครอบครัวของเขาจะเป็นยังไง “ อย่าเพิ่งท้อแท้น่า รีบติดต่อเข้าเถอะ “ เพื่อนอีกคนปลอบ ทั้งๆที่สีหน้าก็ไม่สู้ดีสักเท่าไหร่ ถ้ามานูเอล มูชา เคจิโอ ย้ายฐานการลงทุนไปเมื่อไหร่ เศรษฐกิจของญี่ปุ่นที่กำลังฟื้นจะต้องล้มครืนลงไปไม่เป็นท่าแน่นอน แล้วถ้าถึงตอนนั้น อะไรมันจะเกิดขึ้น “ อากิระนะ นายอยู่ที่ไหน “ เพื่อนๆ ในแผนกเริ่มมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก เมื่อเวลาที่กระชั้นเข้ามา แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสามารถติดต่อกับอากิระได้เลย “ โธ่ อากิระ ติดต่อกลับมาหน่อยซิ ได้โปรด ” เพื่อนได้แต่ภาวนา เพราะถ้ามีคำสั่งจากมานูเอลเพียงคำเดียว ราคาหุ้นของ Z คอมฯ เป็นอันตก และล้มละลายภายในวันนี้แน่นอน “..เวลายังมี พยายามติดต่อให้ได้” “ก็พยายามกันอยู่นี่ไงเล่า “ “อีกหน่อย ทำไมน้าอากิระ “ “ ” “ โอ๊ย..ใครก็ได้ช่วยทีเถอะ ..” ทุกคนต่างเริ่มกุมหัว เมื่อมองเวลาที่เหมือนกับว่า มันเริ่มเดินเร็วขึ้น ทั้งๆ ที่ เวลาก็เดินไปอย่างที่มันเคยเดิน หมุนไปอย่างที่มันเคยหมุน เพียงแต่ทุกคนไม่ได้ใส่ใจเท่านั้นเอง @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ อากิระเดินซื้ออาหารในซูเปอร์มาเกตอย่างเพลิดเพลิน นานแล้วที่เขาไม่ได้เดินซื้อของเพื่อเอากลับไปทำเอง มันทำให้เขาเพลิดเพลินจนลืมเวลา แต่ก็ไม่อาจลืมความหม่นหมองที่เกิดขึ้นในใจ ความมืดมิดที่ปกคลุมหัวใจของเขาตลอดเวลา “..เอ..ขาดอะไรอีกหรือเปล่านะ..” อากิระมองผักที่เขาใส่ลงในรถเข็นอย่างพิจารณา เมื่อเห็นว่ามันครบแล้ว เขาก็เดินไปยังอีกแผนกหนึ่ง แผนกของใช้ ที่บ้านของเขาขาดอะไรกันนะ พรุ่งนี้จะกลับไปทำความสะอาดเสียหน่อย นานแล้วที่เขาไม่ได้กลับไป เพราะว่างานยุ่งเหลือเกิน ป่านนี้คงจะเต็มไปด้วยฝุ่น สนามหญ้าหน้าบ้าน คงจะรกน่าดูล่ะมัง “อ๊ะ..ขอโทษครับ” อากิระสะดุ้ง เมื่อเขาเข็นรถไปชนร่างเพรียวบางจนแทบกระเด็น “..เซ่อจริง” อีกฝ่ายพูดด้วยภาษาฝรั่งเศส ก่อนที่จะหันขวับกลับมาหาเขา “..คุณ ..เอ่อ..” อากิระไม่รู้ว่าจะเรียกยังไง เมื่อเห็นหน้าถนัด ไม่ใช่คุณมานูเอลนี่นา “..ขอโทษครับ ..เจ็บมากหรือเปล่า..” ใบหน้าหวาน หันกลับมามองเขาอย่างไม่พอใจ “..เจ็บซิ ไม่ใช่ค่อยๆ นะ เจ้าซุ่มซ่าม..” อ้าว ยังมาว่าเขาอีก อย่างนี้ชนอีกทีดีไหมเนี่ย เอาให้เดี้ยงจนพูดไม่ได้ไปเลย แต่เพราะว่า เห็นอาการเดินขัดๆ ของอีกฝ่าย ทำให้อากิระทนดูไม่ได้ รีบเขาไปประคองและพยุงไปหาที่นั่ง เพื่อให้อีกฝ่ายได้พักขา “เจ็บตรงไหนครับ” อากิระถามอย่างสุภาพ พลางนั่งลงแล้วดึงขาของอีกฝ่ายออกมาดู ขาเพรียวเรียวเล็ก ราวกับผู้หญิง “โอ๊ย..เบาหน่อยซิ อย่าจับตรงนั้น” ร่างเล็กว่า เมื่ออากิระจับข้อเท้าข้างนั้นพลิกไปมา “ ขาแพลงครับ ไม่เป็นไรมาก นั่งสักพักนะครับ “ อากิระนั่งลงเป็นเพื่อน ในขณะที่อีกฝ่ายลูบขาตัวเองป้อยๆ ด้วยความเจ็บ “ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยครับ” อากิระชวนคุย “ ..เซร่า” อีกฝ่ายตอบมาสั้นๆ ยังไม่ยอมมองหน้าของอากิระจนแล้วจนรอด “..มาซื้อของหรือครับ” “ฮื่อ” “ แล้วซื้อได้หรือยังครับ” อากิระถามอย่างเป็นห่วง “ยัง” “จะซื้ออะไรครับ ..ผมพาไปไม๊” ร่างเล็กตวัดสายตาขึ้นมอง “..ยังไม่รู้เลย” “อ้าว..” อากิระงง มองร่างเล็กนั้นอย่างไม่เข้าใจ “มาคนเดียวหรือครับ” อากิระถามเมื่อมองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นใคร “..ฮื่อ” ดูท่าจะประหยัดถ้อยคำเอามากๆ จนอากิระสงสัย “งั้น เดี๋ยวผมช่วยดูให้ไหมครับ คุณเซร่า” กริยาพยักหน้ารับ ทำให้อากิระต้องอมยิ้มอย่างเอ็นดู ยังไงก็ยังเด็กอยู่ล่ะนะ “..ครับ อยากไปดูอะไรล่ะครับ” “..นายซื้ออะไรมาน่ะ” เซร่าเหลือบมองในรถเข็นที่มีแต่อาหารสดอย่างสนใจ เจอหมอนี่ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยเขาก็ยังมีเพื่อนล่ะนะ ถึงไม่อยากจะยอมรับสักเท่าไหร่ก็เถอะ “..อาหารสดครับ เย็นนี้ ผมจะทำทานเอง” เซร่าสะดุด เมื่อได้ยินคำตอบ “อ้าว..แล้ว ไม่รับรองคุณมานูเอล” “..ผมเป็นแค่ตัวแทนครับ ทำแค่ 3 วันเท่านั้นเอง วันนี้ มีคนจากฝ่ายตลาดมาทำหน้าที่เต็มแล้วครับ” อากิระอธิบาย เขายังไม่ค่อยเข้าใจนัก ว่าเด็กคนนี้เป็นอะไรกับมานูเอลกันแน่ มองยังไงก็ยังไม่เข้าใจ “แล้วคุณล่ะครับ ทำไมมาคนเดียว” “ ” “น่าจะไปเที่ยวกับคุณมานูเอลนะครับ โปแกรมที่จัดไว้ มีที่เที่ยวที่น่าสนใจเยอะแยะเลยครับ” เซร่าเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยใบหน้าเหงาๆ “ ” ไม่มีคำตอบจากร่างบางอีก “เอางี้ ..คุณเซร่า อายุเท่าไหร่ครับ” อากิระเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นดวงตาที่ไม่ค่อยแจ่มใสเท่าไหร่นัก “ 17 ครับ” “.เคยมาญี่ปุ่นหรือเปล่าครับ” “ไม่ นี่เป็นครั้งแรก” “ไปไหนมาบ้างแล้วครับ” ร่างเล็กส่ายหน้า “อืม.. งั้น แต่คุณมานูเอลจะอนุญาตหรือเปล่านี่สิ” “ทำไม..” “ไปเที่ยวกับผมไหมครับ “ “คุณจะไปไหน” “ ไอซุครับ ตอนที่พาคุณมานูเอลไปที่นั่น ผมยังติดใจอยู่เลย” “เมื่อไหร่” “อีก 2-3 วันครับ ผมต้องกลับบ้าน ทำความสะอาดก่อน” “ไม่ทำงานหรือ” “ลาพักร้อนครับ 15 วัน” “ทำไมล่ะ” “ประสาทจะกินครับ ทนไม่ไหว “ “ใคร” “คุณมานูเอลแหละครับ คุณเซร่า” “หือม์” “ตีหน้ายักษ์ได้ทั้งวัน ใครจะไปทนได้ล่ะครับ” อากิระทำสีหน้าอย่างหนึ่ง เซร่ามองแล้วอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ดวงตาที่พราวระยับ ทำให้อากิระยิ้มตามอย่างพอใจ “ในที่สุดก็ยิ้มนะครับ คุณเซร่า “ “คุณที่ยิ้มดีกว่าทำหน้าบึ้งตั้งเยอะ” “จริงเหรอ” “ครับ ..ไม่เชื่อก็ถามใครก็ได้ คุณออกที่จะน่ารัก ทำหน้าบูดบึ้งไม่ดีหรอกครับ คุณเซร่า” “..เรียกผมเซร่าก็พอ ..คุณอากิระ..” “แต่” “ผมขอโทษนะครับ ที่แสดงกิริยาที่ไม่สุภาพออกไป” เซร่าพูดเสียงเบา หลบตา เพราะที่ผ่านมาเขาแผลงฤทธิ์กับอากิระไว้เยอะ เท่านี้อากิระก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มที่จะเปิดใจให้เขามากขึ้น “ไม่เป็นไรครับ” “..รู้หรือยังครับว่าจะซื้ออะไร” อากิระมองหน้าที่สดใสขึ้นอย่างดีใจ “ก็ยังไม่รู้อยู่ดีแหละครับ..เดินตามคุณไปก็แล้วกัน” เซร่าสรุปง่ายๆ “ขาเป็นยังไงบ้างครับ” อากิระถามอย่างเป็นห่วง อีกฝ่ายลุกขึ้น ก่อนจะพยักหน้า “ได้แล้วครับ เดี๋ยวกลับไปค่อยใส่ยา” “ค่อยยังชั่ว ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคงโดนคุณมานูเอลเล่นงานอ่วม” อากิระพยายามที่จะทำให้เป็นเรื่องสนุก แต่คำตอบที่ได้รับจากอีกฝ่าย ทำให้อากิระถึงกับสะอึก “..ไม่หรอกครับ ผมมันก็แค่ ของเล่นของคุณมานูเอลเท่านั้น ยังไม่รู้เลยว่า จะโดนทิ้งวันไหน” “อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิครับ” เซร่ากลับต้องเป็นฝ่ายปลอบ เมื่อเห็นว่า สีหน้าของอากิระเงียบเฉย “..แต่..” “..คุณมานูเอลเป็นผู้มีพระคุณของผมต่างหากล่ะครับ ถ้าไม่ได้คุณมานูเอล ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องขายตัวไปจนถึงเมื่อไหร่..” “แค่นี้ ผมก็พอใจแล้วล่ะครับ” อากิระโอบร่างเล็กเข้ามาแนบอกอย่างสงสาร ค่ามันก็เท่ากันไม่ใช่หรือ “..อย่างน้อย มันก็ดีกว่าชีวิตที่อยู่ในซ่องล่ะครับ” ร่างเล็กบางพูดออกมาอย่างไม่อาย ความเข้มแข็งนั้นทำให้อากิระต้องถอนหายใจ ถ้าเขามีความเข้มแข็งอย่างที่เซร่ามีเพียงสักครึ่ง เขาก็คงไม่ต้องเจ็บปวดอย่างนี้ “ตอนนี้ มันผ่านไปแล้ว ผมไม่เก็บมันมาใส่ใจอีก คุณไม่ต้องเป็นห่วง” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมอง “คุณรังเกียจผมหรือเปล่า” รอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ปรากฎขึ้น ทำให้เซร่าต้องยิ้มตอบอย่างสบายใจ “..คุณเป็นคนอ่อนโยนนะฮะ คุณอากิระ..” ดวงตาของอากิระหมองลงแว่บหนึ่ง แต่ร่างบางก็ยังสังเกตเห็น “ขอบคุณมากนะฮะ ..ที่วันนี้..” เซร่าไม่พูดต่อ แต่อากิระก็เข้าใจในสิ่งที่ร่างบอบบางนั้นต้องการบอก เขาขยี้หัวเล็กๆ นั้นอย่างเอ็นดู แม้ว่าครั้งแรกเขาอาจจะไม่ชอบหน้า แต่ในตอนนี้ สิ่งที่เขาได้รู้ความรู้สึกที่อยู่ในส่วนลึก ของเซร่าว่ามันคือความเหงา เขาก็พอที่จะเข้าใจมันได้ดี “ผมเลยกวนคุณตั้งนาน” “กวนอะไรกัน อย่าคิดมากสิ “ “..ก็ชวนคุณคุย จนไม่ได้ซื้ออะไรเลย” “..เดินดูไปเรื่อยๆก่อนก็ได้ ไม่ได้รีบร้อนไปไหนเสียหน่อย ว่างทั้งวันเลย วันนี้” “เหรอฮะ ดีจังเลย “ “จริงซิ เซร่า ไม่มีเพื่อนเหรอ” “ไม่มีหรอกฮะ พวก บอร์ดี้การ์ดก็ไม่มายุ่งกับผม คุณมานูเอลห้ามอย่างเด็ดขาด ยกเว้นหยางคนเดียวฮะที่คุณมานูเอลให้ดูแลผม” “ชอบเขาหรือเปล่า” “ดุจะตายฮะ คุณมานูเอลยังจะใจดีกว่าตั้งเยอะ” อากิระเลิกคิ้ว “จริงน่ะ” “ไม่เชื่อหรือฮะ” “เอาแต่ใจไม่ว่า คนมีเงินเป็นอย่างนี้หมดเลยหรือเปล่า” “ไม่หรอกฮะ คุณอากิระเข้าใจผิดแล้ว คุณมานูเอลเป็นคนที่มีเหตุผลนะฮะ “ ร่างบางแย้ง “กับเซร่าคนเดียวล่ะสิ “ อากิระค่อน ขณะที่หยิบถุงใส่ขยะลงรถ และอุปกรณ์ทำความสะอาดอีก 2- 3 อย่าง “ไม่นะฮะ “ ร่างบางยังเถียงแทน อากิระมองหน้าร่างเล็กอย่างค้นคว้า ก่อนจะถาม “ รักคุณมานูเอลมากล่ะสิ” “ครับ” ร่างเล็กรับคำอย่างเขินๆ “..ผมชอบเวลาที่คุณมานูเอลกอดผมที่สุดเลยครับ เพราะคุณมานูเอลอ่อนโยน..” ร่างบางพูดอย่างมีความสุข “อยู่กับคุณมานูเอลมานานหรือยัง” “ 2 ปีกว่าครับ” เซร่าตอบอย่างไม่แน่ใจ แล้วเงยหน้าขึ้นมองอากิระ “คุณไม่รังเกียจผมแน่นะฮะ..” “..แน่นอนซิ ..เซร่า ไม่ว่าจะเป็นเซร่าคนไหน ผมก็ยินดีที่ได้เป็นเพื่อน..” อากิระให้กำลังใจ เมื่อร่างบางถามเขาอย่างไม่แน่ใจ “จริงซิครับ ..คุณอากิระมีเบอร์โทรหรือเปล่า” เซร่าล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา “ ครับ ..อ้าว” อากิระอุทานอย่างตกใจ เมื่อล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้ว หาไม่พบ “..ทำไมครับ” ร่างบางถามอย่างสงสัย “สงสัยผมจะลืมโทรศัพท์” อากิระพูดอย่างไม่แน่ใจ “ลืม ..หรือว่าหายครับ” “คงจะลืม ขอตัวแป๊บนะ ขอไปโทรหาเพื่อนหน่อย” อากิระนึกถึงมัตสึขึ้นมาได้ ตอนเช้าเขาไปหาหมอนี่ ถ้าไม่มี คงจะหาย เพราะเขาจำได้ว่าก่อนออกจากห้องเขาหยิบโทรศัพท์ติดมือมาด้วย “ใช้ของผมก็ได้ครับ” เซร่าบอกก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อากิระซึ่งรับไปอย่างเกรงใจ เขาต่อเบอร์เข้าไปหามัตสึ ซึ่งอีกฝ่ายก็รับอย่างรวดเร็วทันใจ น้ำเสียงบอกว่าไม่พอใจนัก คงเพราะกำลังยุ่ง บ่ายๆ ตอนวันหยุดอย่างนี้ ร้านของมัตสึยุ่งนักล่ะ “ มัตสึ เราเองนะ ฮื่อ ใช่ โทรศัพท์เราอ่ะ ใช่ อยู่กับนายหรือเปล่า ได้ เราจะถือสายรอ .ขอโทษทีนะที่โทรมาตอนกำลังยุ่ง อยู่กับนายจริงๆ ใช่ไหม..โล่งอก..ทำไม ???” อากิระขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย เมื่อมัตสึบอกว่าที่ทำงานของเขาโทรเข้ามือถือจนโชว์เบอร์มากเสียจนน่าตกใจ ก็เขาลาพักร้อนแล้วนี่นา หรือว่ามีเรื่องด่วนอะไรกันนะ “..ฝากไว้กับนายก่อนนะ แล้ววันหลังเราจะไปเอา..ขอบใจมาก มัตสึ..” อากิระวางโทรศัพท์ลงก่อนจะยกนาฬิกาขึ้นดู อีก 5 นาที 4 โมง ยังมีคนอยู่ในออฟฟิศหรือเปล่านะ?? เซร่ายืนมองหน้าตาที่ขมวดมุ่นของอากิระอย่างสงสัย มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่านะ ดูท่าทางอากิระจะกระวนกระวาย เมื่อกดโทรศัพท์อีกครั้ง “..ครับ อากิระนะครับ อะไรนะครับ เดี๋ยวๆๆ อธิบายก่อนซิครับ โธ่ อย่าเพิ่งวางสายซิครับ “ อากิระยังไม่ทันที่จะเข้าใจอะไร อีกฝ่ายก็ตัดสายไปทันที อากิระต่อสายเขาไปยังโรงแรมที่พักของมานูเอล พนักงานรับโทรศัพท์ส่งเสียงเจื้อยแจ้วชวนเย็นใจ แต่ตอนนี้ อากิระใจร้อนราวกับไฟ มีอะไรกันอีกนะ .. “ครับ ห้องคุณมานูเอลครับ ผมซาคากิ อากิระ ” เขาบอกพนักงานที่รับโทรศัพท์ อีกฝ่ายก็ต่อขึ้นไปให้ทันทีอย่างรวดเร็ว “ครับ ซาคากิครับ..” “อะไรนะครับ เดี๋ยว คุณมา..” ปลายสายตัดไปแล้ว ทิ้งให้อากิระงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อได้ยินเพียงแค่ว่า ‘ ผมต้องการพบคุณ ในอีก 1 ชั่วโมงข้างหน้า ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนก็ตาม..’ “..มีอะไรหรือครับ” อากิระหันขวับกลับมา แยกเขี้ยว เซร่าเห็นแล้วก็ไม่สบายใจ “ผมต้องขอโทษนะครับ เซร่า คงจะพาคุณไปไหนไม่ได้แล้ว คุณมานูเอลต้องการพบผมภายใน 1 ชั่วโมงนี่ครับ”ร่างเล็กบางเงยหน้ามองอากิระอย่างไม่เข้าใจ อากิระถอนใจเฮือก ส่ายหน้า เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่า โปรแกรมที่เขาวางไว้ทั้งหมดจะต้องถูกยกเลิกอย่างไม่มีทางเลือกเสียแล้วล่ะมัง อาการสลดของร่างสูงกว่าเขา ทำให้เซร่าต้องมองอย่างเห็นใจ สงสัยเหมือนกัน ว่าทำไมคุณมานูเอลถึงได้จงใจเลือกคุณอากิระ ทั้งๆ ที่ มีคนอื่นที่มาแทนแล้ว “ แกล้งกันชัดๆ ..” อากิระพึมพำในลำคอ ขณะที่นำของไปคิดเงินที่เคาเตอร์แต่เซร่าก็ยังได้ยิน ถอนใจเฮือก อาชีพถนัดของคุณมานูเอลเขาล่ะ แต่เซร่าพูดไม่ได้หรอก ขอโทษนะครับ คุณอากิระ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ หยางมองหน้าของคุณมานูเอลที่สงบลงมากเมื่อได้รับโทรศัพท์จากใครบางคนแล้วก็ต้องลอบถอนหายใจ ไม่รู้ว่าคุณมานูเอลคิดยังไง ถึงได้ทำอะไรที่ไม่มีเหตุผลอย่างนี้ เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่เขาได้เห็นคุณมานูเอลแสดงอารมณ์ออกมามากมาย กับผู้ชายหน้าสวยคนนั้น ซาคากิ อากิระ แม้จะไม่สวยเท่ากับเซร่า แต่ก็มีเสน่ห์ดึงดูดให้น่าติดตามค้นหา หยางก็ติดใจอยู่อย่าง ..ที่ตัวของเขาเองก็บอกไม่ถูกว่า มันคืออะไร เกี่ยวกับ ซาคากิ อากิระคนนั้น???? ถ้าคุณมานูเอลพอใจ ก็อาจจะเป็นเพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ ที่มาญี่ปุ่นเท่านั้น ถ้ากลับไปแล้วก็คงจะลืมไปได้เอง เหมือนอย่างที่แล้วๆมา และเขาก็คิดว่า คุณมานูเอล คงจะไม่ทำเรื่องง่ายๆ ให้เป็นเรื่องที่ยุ่งจนสางไม่ออกเพราะคนคนเดียวหรอก แต่สิ่งที่หยางลืมไปก็คือ หยางไม่รู้ถึงความคิดของมานูเอล มิชา เคจิโอ มากไปกว่าตัวของเขาเอง ในขณะที่ เครู้ตัวเองดีว่า เขาต้องการอะไร และเขาจะต้องทำอย่างไรเพื่อที่จะทำให้อากิระเป็นของเขา เพียงคนเดียว ไม่ว่าจะต้องทำอะไร เขาก็ต้องได้ อากิระกลับคืนมาเป็นของเขาเท่านั้น ทั้งร่างกาย และหัวใจ . @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ ตอนหน้าอาจจะช้าหน่อยนะครับ เพราะคนพิมพ์ไม่รู้มันหาย (ละไว้ในฐานที่เข้าใจ) ไปไหน แต่ก็หวังว่า เพื่อนๆ ยังคงจะติดตามกันต่อนะครับ สุดท้าย ..ฝากเม้นครับ tan จาก : tan - - tantipattana@yahoo.com - 06/01/2003 20:15

ข้อความ : เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นทุกที่แล้วเนอะ รีบมาต่อนะ จาก : pui - 06/01/2003 21:44

ข้อความ : สนุกดีค่ะ จาก : jira - 06/01/2003 23:14

ข้อความ : wow wow เรื่องเข้มข้นขึ้นแล้วววว อากิระจะรู้เมื่อไหร่เนี่ยว่าเจอเคแล้ว จาก : jane - 06/01/2003 23:58

ข้อความ : นายเคนี่สุดๆ เลยแฮะ น่าสงสารอากิระจริงๆ จะโดนแกล้งขนาดไหนหว่า จาก : siva - 07/01/2003 02:04

ข้อความ : พระเอกขี้แกล้ง จาก : pinet - 07/01/2003 07:43

ข้อความ : โอ้ ว้าว ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้ละ แย่จังเลย เมื่อไรมาต่ออีกละ มาเร็วน้ากำลังหนุกๆๆ อยู่เชียว จาก : lek - - saengnapa@hotmail.com - 07/01/2003 09:57

ข้อความ : เหอะๆๆ อ่านเมื่อเช้าได้ครึ่งเดียว - -" ข้อหาง่วงจัด มาเมนต์ฮับๆๆ ^^ มานูเอลเค้าเปนไรเนี่ย? เหอะๆๆๆ แบบว่า......ไม่ได้ตัวชั้นถอนตัวออกจากการลงทุนไรเนี่ยแหละอ่ะ เหอะๆๆ โหดร้าย TT น่าสงสารคนในบริษัท + คนที่อยู่กะเค้าจิงๆอ่ะ เหอะๆๆ - -" เอาแต่ใจง่ะ.... จาก : sano - 07/01/2003 17:54

ข้อความ : หุหุ ในที่สุดข้าพเจ้าก็ได้อ่าน ดีใจจริง ๆ คับ หนุกสมกับที่รอคับผม ยังไงก็ขอให้คนพิมพ์กลับมาไว้ ๆ นะคับ จาก : WaTeR - 07/01/2003 18:57

ข้อความ : รอนานจนลืมไปแล้วนะเนี่ยว่ามันจบตรงไหน ต้องย้อนกลับไปอ่านใหม่เลยอ่ะ จาก : reiin - 07/01/2003 20:25

ข้อความ : กะลังลุ้นมากเลย มาต่อเร็วๆน้า จาก : Garu - 09/01/2003 02:52

ข้อความ : หนุกมากๆเลยค่ะ คุณคนพิมพ์ขา.........กลับมาเร็วๆนะคะ ทั่น tan เองก็ห้ามอู้นะเคอะ โฮะ โฮะ ไม่งั้นจะไปเข้าฝันแน่ๆ จาก : mint - 14/01/2003 00:58