หัวข้อ : กาวใจ...แสนรัก ภาคพิเศษ เวลาของเราสอง 1.1 ข้อความ : กาวใจ...แสนรัก ภาคพิเศษ ตอน...เวลาของเราสอง 1 "หืม...ฝรั่งเศส?" ร่างใหญ่ละจากการแกล้งน้องชายคนเล็กหันไปถามบิดา "ใช่..สาขาทางนั้นจะมีการต่อเติมบางส่วน พ่ออยากให้ลูกไปดูซะหน่อย" นิโคลัสมองหน้ายุ่งยากนิดๆของลูก.."มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?.." "มีครับมี...ดัสต์นัดไลล่าเอาไว้ตอนสุดสัปดาห์ครับ" เคียวยะ..ลูกชายคนเล็กของบ้านแย่งพี่ชายตอบคำถามพ่อ เคียวสุเกะหันไปถลึงตาใส่...และจั๊กจี้น้องชายคนเล็กต่อ "ไล่ลา?" "คู่ควงคนใหม่ของดัสต์ฮะ.." เคียวชิโร่ตอบพ่อด้วยน้ำเสียงเบื่อๆกับความเจ้าชู้ของคู่แฝด "อีกแล้วหรือลูก?.." อายาโกะที่เดินถือถาดของว่างออกมา..ถามอย่างไม่ค่อยชอบใจ เธอเดินเอาขนมไปวางบนโต๊ะที่สามีกับลูกๆนั่งอยู่..แล้วนั่งลงข้างสามี "โธ่~~คุณแม่ครับ เราสองคนเป็นแค่เพื่อนกัน..ผมก็แค่จะพาเธอไปกินข้าวเท่านั้นเอง แต่คงจะต้องโทรไปยกเลิกแล้วละครับ..แล้วคุณพ่อจะให้ผมไปเมื่อไรครับ?" เคียวสุเกะหันไปถามบิดา "พ่ออยากให้ลูกไปพรุ่งนี้เลย.." "พรุ่งนี้!!..ทำไมเร็วอย่างนี้ละครับ? ผมยังมีงานที่นี่ค้างอยู่เลย" เคียวสุเกะมองหน้าบิดาอย่างแปลกใจ เพราะทุกครั้งที่จะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ..หรือต่างเมือง บิดาจะต้องบอกเขาล่วงหน้าก่อนทุกครั้ง... "ทางนั้นมีปัญหาบางอย่างอยู่..พ่ออยากให้ลูกไปจัดการเรื่องนี้ให้พ่อด้วย ส่วนงานทางนี้..พ่อจะให้เคียวยะจัดการต่อเอง" "ครับ!!.." พอเห็นสีหน้ากลัดกลุ้มของบิดา...เคียวสุเกะจึงไม่อาจปฏิเสธได้ นี่คือบ่อเกิดของเรื่องราวแห่งความวุ่นวาย..ความรัก....และการพลัดพราก ที่เคียวสุเกะจะไม่มีวันลืมเลย...ตราบจนชั่วชีวิตของเขา +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ เคียวสุเกะเดินทางมาถึงฝรั่งเศสโดยเครื่องบินส่วนตัว...ชายหนุ่มเลยคิดว่าคงไม่มีใครมารับเป็นแน่ แต่พอลงจากเครื่อง...เขาก็ต้องแปลกใจที่มีผู้ชายคนนึงมาคอยรอรับเขาอยู่ ชายคนนั้นแต่งชุดสูทสีดำ...ท่าทางเข้มๆ พอชายคนนั้นเห็นเขาปุ๊บก็รีบเดินเข้ามาหาทันที "คุณฟิลลิบให้ผมมารับคุณครับ" พูดจบแค่นั้นก็จัดการหิ้วสัมภาระทั้งหมดของเคียวสุเกะเดินนำไปที่รถ เคียวสุเกะมองอย่างไม่พอใจกับความไร้มารยาทของชายผู้นั้น...แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ชายในชุดสูทสีดำที่ถูกส่งมารับเคียวสุเกะ...ขับรถพาชายหนุ่มมาถึงโรงแรม Art&Life Grand Hotel สาขาปารีส...และพาเขาขึ้นไปชั้นบนสุด...ซึ่งเป็นห้องทำงานของ 'ประธานคณะกรรมการ' ก๊อก!!!...ก๊อก!!!...ก๊อก!!!...ชายในชุดสูทสีดำเคาะประตูก่อน พอได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง...จึงเปิดประตูให้เคียวสุเกะเข้าไป "สวัสดีครับ...คุณลุง.." เคียวสุเกะทัก...ฟิลลิป ดูบัวร์...ผู้เป็นเพื่อนรักของบิดา...รักและไว้ใจถึงขนาดที่บิดาของเขายอมยกสาขาที่ปารีสนี้ให้ดูแลโดยไม่เข้ามายุ่งแม้สักนิด "หวัดดี..หลานรัก การเดินทางเป็นไงบ้าง?.." ฟิลลิปลุกจากเก้าอี้..เดินเข้าไปหาเคียวสุเกะ แล้วพาชายหนุ่มไปนั่งคุยที่ชุดโซฟารับแขก "ก็ดีครับ..." ชายหนุ่มตอบสั้นๆ..ตั้งแต่เด็กๆแล้ว เขาไม่ชอบเพื่อนของบิดาคนนี้เลย.. "..แล้ว...นี่คุณแม่ของเราเป็นไงบ้าง..สบายดีไหม?" สายตาคมวาบวับจับจ้องเพื่อนบิดา แทนที่จะถามถึงเพื่อนรักก่อน...กลับถามถึงภรรยาของเพื่อนก่อน อย่านึกว่าเขาไม่รู้นะว่าฟิลลิปคิดยังไงกับแม่ของเขา...และนี่ก็เป็นสาเหตุนึงที่เขาไม่ชอบหน้าฟิลลิปเอามากๆ "คุณแม่สบายดีครับ...ยัง*หวานชื่น*กับคุณพ่อไม่เปลี่ยนเลยละครับ" เขาจงใจเน้นย้ำถึงความสัมพันธ์ระหว่างบิดากับมารดาให้อีกฝ่ายรับรู้ ฝ่ายฟิลลิบเองก็ไม่โง่พอที่จะไม่รู้ความหมายแฝงของเคียวสุเกะ...สายตาที่เจ้าเล่ห์และสูงวัยกว่าจ้องตอบนัยน์ตาคมของผู้อ่อนวัยกว่าเป็นเชิงข่ม "ลุงก็ว่างั้นแหละ...ก็พ่อกับแม่เราออกจะรักกันขนาดนั้นนี่นะ" พูดแล้วยิ้มให้เคียวสุเกะเหมือนผู้ใหญ่เอ็นดูเด็ก "เดินทางมาเหนื่อยๆอย่างนี้..ลุงว่าเราไปพักผ่อนก่อนดีกว่า..ลุงจัดห้องเอาไว้ให้เราแล้ว...แล้วค่อยมาคุยเรื่องงานกัน" ฟิลลิบหันไปหาลูกน้อง..กะจะให้พาเคียวสุเกะไปที่ห้องพัก แต่ก็ถูกชายหนุ่มขัดขึ้นซะก่อน "ไม่จำเป็นหรอกครับ...เพราะผมจะไปพักที่บ้านเพื่อน"...เคียวสุเกะเตรียมการเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว เขาไม่มีวันยอมอยู่ใกล้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์นี่แน่ "งั้นก็ตามใจหลานแล้วกัน.." "ครับ..ถึงคุณลุงจะไม่ตามใจ...คุณลุงก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามผมอยู่ดี เพราะคุณลุงไม่ใช่พ่อแม่ผม" เคียวสุเกะเดินลิ่วออกจากห้องไป ทิ้งให้เพื่อนบิดายืนตาขวางมองตามไปด้วยความไม่พอใจ ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ "รอสักครู่นะค่ะ...คุณชาร์ลกำลังลงมาค่ะ" เคียวสุเกะนั่งรอ ชาร์ล เรอนัวร์...เพื่อนสนิทสมัยเด็กของเขากับเคียวชิโร่ เขาตั้งใจจะมาขอชาร์ลพักอยู่ด้วย...แต่ก็ไม่รู้จะได้รับการต้อนรับแค่ไหน เพราะ..... ความคิดของเคียวสุเกะต้องสะดุดลง...เมื่อได้ยินเสียงสาวใช้ตะโกนด้วยความตกใจ "อย่าวิ่งค่ะ!!!..คุณฌองค่ะ...อย่าค่ะ!!!" สาวใช้คนนึงที่ได้รับคำสั่งให้คอยดูแล ฌอง...บุตรชายคนเล็กของบ้านเรอนัวร์ กำลังตะโกนห้ามนายน้อยของตนที่กำลังวิ่งลงบันไดอย่างไม่กลัวอันตราย...และไม่นึกห่วงสุขภาพของตัวเองมั่งเลย "แค่นี้เองฉันไม่เป็นไรหรอก..." พูดยังไม่ทันขาดคำ...ขณะที่หันหลังไปพูดกับสาวใช้...แต่ขายังคงพาตัวเองวิ่งลงบันไดอยู่...ทำให้ฌองเสียหลักตกบันได ตึง!!!...ตึง!!!...ตึง!!!.....โครม!!!!!!... ขณะที่ร่วงตกบันได....ฌองหลับตาแน่นด้วยความกลัว พอรู้สึกตัวว่าถึงพื้นด้านล่างแล้ว...ฌองถึงลืมตา ทำให้ฌองรู้ว่ามีคนมาช่วยรองรับตัวเขาเอาไว้ไม่ให้เจ็บ ฌองรีบลุกขึ้นจากตัวคนๆนั้น... "พี่ดันแคน..." ฌองเรียกขานชื่อเสียงเบา...เมื่อเห็นว่าคนที่มารับตัวเองเอาไว้เป็นใคร เคียวสุเกะยันตัวลุกขึ้น...หน้าแหยเกด้วยความเจ็บนิดๆ "เป็นไงบ้างเรา....ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม?" "ผมไม่เป็นไรหรอกครับ...พี่ดันแคนละครับ พี่ดันแคนเป็นอะไรหรือเปล่าครับ" ฌองถามอย่างร้อนรน...พลางเข้าไปสำรวจดูตัวของเคียวสุเกะว่ามีบาดแผลตรงไหนไหม ชายหนุ่มมองร่างบางตรงหน้ายิ้มๆ...พลางรวบข้อมือเล็กที่สาละวนอยู่กับร่างกายตนมากุมเอาไว้ "แค่เห็นเราปลอดภัย...พี่ก็หายเจ็บแล้ว" มือใหญ่ค่อยๆยกมือบางเล็กขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ก่อนจะดึงร่างบอบบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอด...เคียวสุเกะกอดฌองแน่น...ส่งผ่านความคิดถึงที่มีอยู่เต็มหัวใจให้ และด้วยความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน...ฌองกอดตอบเคียวสุเกะแน่น...ด้วยน้ำตาแห่งความคิดถึง 5 ปี...แล้วสินะ...ที่ไม่ได้เจอกัน 5 ปีแห่งความคิดถึง...แม้อยากจะพบ...อยากจะเจอแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถทำได้....ความรู้สึกนี้มันช่างแสนทรมานเหลือเกิน "อะแฮ่ม!!!.." เสียงกระแอมของชาร์ลที่เดินลงมา...ทำให้เคียวสุเกะกับฌองต้องผละออกจากกัน "เป็นไงมั้ง...เจ็บตรงไหนเปล่าวะ" "ไม่....." เคียวสุเกะตอบเพื่อนสั้นๆ...ก่อนจะพยุงตัวยืนขึ้น โดยมีฌองและชาร์ลช่วยพยุง....ทั้งคู่พยุงเคียวสุเกะไปนั่งที่โซฟา ชาร์ลหันไปพูดกับน้องชายหน้าขรึมๆ..."ฌองกลับไปที่ห้องก่อน...พี่มีธุระจะคุยกับดันแคนหน่อย" อยากจะอยู่ข้างๆคนที่คิดถึงมานานแสนนาน...แต่ฌองจำต้องกลับห้องของตัวเอง เมื่อเห็นหน้าของพี่ชายที่มองมาอย่างดุๆ พอฌองเดินขึ้นบันไดกลับห้องไปแล้ว...ชาร์ลก็เริ่มเข้าเรื่องที่จะพูดกับเคียวสุเกะทันที "ฉันมีเรื่องจะต้องบอกนาย....เกี่ยวกับฌอง.." ชาร์ลเงียบไปสักพัก...เพื่อรวบรวมคำพูดที่ไม่อยากจะบอกออกมา "ฌองจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่เดือนเท่านั้น" เปี้ยง..!!!..เหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวใจ...สำหรับเคียวสุเกะ...เขารักฌองเสียยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง แม้จะรู้ว่าเรื่องระหว่างเขากับฌองจะเป็นไปไม่ได้...แต่เขาก็ยังหวัง และปรารถนาให้ร่างบาง...มีชีวิตที่มีความสุข ฉะนั้น..พอได้ยินสิ่งที่เพื่อนบอก...ชายหนุ่มจึงรู้สึกเหมือนว่า...ได้ถูกกระชากเอาความรู้สึกทั้งหมดออกไปจากร่าง "ทำไม...เพราะอะไร..." เสียงสั่นอย่างไม่อาจเก็บกดไว้ได้.... "มะเร็งในสมองระยะสุดท้าย...คุณหมอบอกว่าฌองจะมีชีวิตอยู่ได้อีก 2-3 เดือนเท่านั้น..." ชาร์ลเองก็ทุกข์ใจกับเรื่องนี้ไม่น้อยเหมือนกัน...และยิ่งทุกข์ใจมากขึ้น เมื่อนึกถึงเรื่องของเคียวสุเกะกับฌอง ถ้ารู้ว่าจะมีวันนี้...เขาจะไม่ขัดขวางความรักของคนทั้งคู่เลย ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ จาก : ส้ม - - fame@ksc.th.com - 11/10/2003 17:29

ข้อความ : ขอเปลี่ยนแปลงค่ะ...จากที่เคยบอกว่าเคียวสุเกะไปทำงานให้บิดาที่สเปน...เคียวชิโร่ไปเซ็นสัญญาที่ฝรั่งเศส เปลี่ยนเป็น...เคียวสุเกะไปฝรั่งเศส เคียวชิโร่..ไปสเปนแทนค่ะ และแค่สองเดือนเท่านั้น และเนื้อเรื่องกาวใจฯ...ตั้งแต่ตอนที่ 1-14...จะมีการเปลี่ยนแปลงบางส่วนด้วยค่ะ ซึ่งเนื้อเรื่องที่สมบูรณ์นั้น...ส้มจะส่งให้ท่านไคลงเวปค่ะ ( ซึ่งยังส่งไม่หมดเลย...เหอๆๆๆๆ...) จาก : ส้ม - 11/10/2003 17:43

ข้อความ : อืมสาหนุกดีจ้า จาก : ๏P_A_N_G๏ - 11/10/2003 18:41

ข้อความ : เหอๆๆ... แฟนกะลังจะตาย คนอะไรซวยอิ๊บ - -" จาก : sano - 12/10/2003 12:05

ข้อความ : เศร้าง่า...ณองกำลังจะตาย ฮือ...ฮือ สงสารดัสต์ง่า แฟนกำลังจะตายไป TT_TT จาก : Rena - 12/10/2003 15:04

ข้อความ : เป็นตอนพิเศษแบบเศร้าเคล้าน้ำตาหรือเนี่ย น่าสงสารทั้งคู่เลยอ้ะ จาก : siva - 12/10/2003 23:21

ข้อความ : เศร้าจางงงง ดัสช์จ๋า ฮือออออ!!!! แล้วจามีตอนของนู๋เจฟด้วยป่ะ ส้มเอ๊ยยย ร เรือหายไปไหน ต้อง"เปรี้ยง!!!!" จ้า จาก : yayoy - 13/10/2003 10:43

ข้อความ : ขอบคุณค่ะ...เจ๊ยา เจ๊..ตอนของนู๋เจฟเจ๊อะ มีไปแล้วนะ...ยังจะเอาอีกเหรอ จาก : ส้ม - 13/10/2003 12:51

ข้อความ : ก็นั่นแหละ แต่ไว้ก่อนก็ได้ ตอนนี้ชั้นต้องการ คุณหมอกะนิชิวากิมากกว่า เหอๆๆๆ จาก : yayoy - 13/10/2003 16:48

ข้อความ : นี่คือนิยายที่เขียนขึ้นแต่ของผมมันกำลังจะเกิดขึ้นจริงแฟนผมกำลังพบกับมะเร็งในสมองระยะสุดท้ายๆจริงๆ จาก : putawan - 11/05/2006 20:42