|
หัวข้อ : Sunny Day 13 ข้อความ : ไคมองคฤหาสน์ทรงตะวันตกที่ใหญ่โตตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง ก่อนที่จะหันมามองร่างเล็กบอบบางที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ อย่างไม่อยากเชื่อ นาโอกิเพียงแต่ยิ้มบาง ไม่พูดอะไร จนกระทั่งรถค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปจอดที่หน้าคฤหาสน์ โดยมีคาสึยะ และริวอิจิลงมายืนต้อนรับ ..นั่นคุณคาสึยะ เป็นพี่ชายของเรา ส่วนนั่นคุณริวอิจิ เป็นคนที่ดูแลที่นี่ ตอนนี้เป็นผู้ปกครองของเราเอง ..ผม เอนยะ ไค ครับ ร่างสูงโปร่งพอกับคาสึยะ แนะนำตัวเอง เชิญข้างในครับ ผมให้เด็กเตรียมห้องให้คุณเรียบร้อยแล้ว ริวอิจิกล่าวพร้อมกับเดินนำเข้าไปข้างใน ท่ามกลางการอารักขาที่เข้มงวด ..บ้านนายเหรอ เปล่า เราอาศัยเขาอยู่ .. ไคไม่ได้พูดอะไรอีก อย่างน้อย นาโอกิก็เป็นเพื่อนต่างวัยที่เขารู้สึกสนิทใจด้วยเป็นพิเศษ เป็นเพื่อนเพียงคนเดียว ที่ไคคิดไว้ใจ คุณอาของนายว่าไงบ้าง นาโอกิหันมาถาม ในขณะที่ร่างสูงโปร่งเบ้หน้า ..จะว่าไง เราออกมาป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย อีกอย่าง ..เขาก็ไม่สนใจเราอยู่แล้ว เขาสนใจแต่หลานรักของเขาเท่านั้นแหละ .. ..ใคร ฮิคารุ ..เหรอ นาโอกิรับคำในลำคอ แต่ตามสายตาของเขากลับไม่คิดอย่างนั้นเลย ดูคุณอา ของไคจะเป็นห่วงร่างโปร่งนี้เอามากๆ เสียด้วย อย่างเมื่อคืนก่อน ก็จ้องเขาเขม็ง เมื่อร่างสูงโปร่งนี้แตะต้องเขาอย่างสนิทสนม อยากจะบอก ใจจะขาด ว่าเขาไม่มีสายตามองใครอีก นอกจากคุณกายเท่านั้น แล้วไคไม่รักคุณอาเหรอ.. คำถามนั้นทำให้ร่างสูงอึ้ง ..รักซิ ..ทำไมจะไม่รัก แต่คุณอาไม่รักเรา.. รู้ได้ยังไงว่าคุณอาไม่รัก ไคเม้มปากแน่น ไม่ตอบคำถามนั้น และนาโอกิก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก นอกจากพาเดินไปยังห้องกว้างที่ได้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยแล้วเท่านั้น พักผ่อนก่อนแล้วกัน เดี๋ยวค่อยหาอะไรทานกัน ฮื่อ นาโอกิปิดประตูห้องลง ส่วนไคก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างอย่างเหนื่อยล้า ถ้าเป็นไปได้ เขาก็ไม่อยากจะเห็นหน้าของคุณอาสักพัก เพราะว่าบาดแผลที่เขาได้รับนั้น ยังใหม่อยู่เหลือเกิน ทำไมกันนะ คำพูดแต่ละคำของคุณอา ถึงได้ทำให้เขาเจ็บอย่างนี้ คำพูดเพียงไม่กี่คำ สร้างความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยรู้จัก สร้างความเสียใจ อย่างที่เขาไม่เคยนึก ไค ไปทำอะไรให้กันมากมาย คุณอาถึงได้จ้องที่จะทำร้ายเขาอยู่ร่ำไป เขาไม่อยากกลับไป ยังไม่อยากที่จะกลับไปที่นั่นสักพัก .. ร่างสูงโปร่งของไคกัดริมฝีปาก เพื่อสะกดกลั้นน้ำตาที่รื้นขึ้นมา ให้มันย้อนกลับลงไป .เข้มแข็ง เขาจะต้องเข้มแข็งมากกว่านี้ เข้มแข็งให้เหมือนร่างเล็กบางนั้น ที่ยังคงยืนตระหง่านอย่างทรนง เขาอยู่มาได้ และจะต้องประคองตัวเองให้ผ่านพ้นอุปสรรคไปให้ได้ เหมือนอย่างที่ผ่านมา @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ ..จะฆ่าเราหรือไง นาโอกิ.. เสียงของไคครวญ เมื่อตัวเองถูกทุ่มลงกับพื้น ร่างเล็กกว่าส่ายหัวอย่างระอา อย่างนี้สิ นายถึงไม่ไปไหนเสียที..ลุกขึ้นมาเร็วเข้า ไม่ลุกแล้ว นายเล่นเราเสียจนช้ำไปทั้งตัวแล้วนะ อย่าบ่น ร่างเล็กบางกว่าทำเสียงดุเดินเข้าไปหาร่างที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาเสียทีอย่างหมั่นไส้ เอาเถอะ นาโอกิ ให้ไคพักบ้าง ส่วนนาย มาเล่นกับเราต่อดีกว่า คาสึยะเอ่ยปราม ก่อนที่จะเสนอตัวเอง นาโอกิหันมามอง ก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างพอใจ ..ครับ สิ้นคำรับ ร่างสูงโปร่งของคาสึยะก็รุกเข้าหาร่างบางทันที นาโอกิเบี่ยงตัวหลบก่อนที่จะสวนลูกเตะออกไป แต่คาสึยะก็สามารถหลบได้อย่างทันท่วงที ทั้งสองคนยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะพุ่งเข้าหากันใหม่ และการต่อสู้ที่ไคไม่ได้เห็นบ่อยนักก็เริ่มขึ้น ทั้งความแม่นยำ ความรวดเร็ว และแรงกดดัน ที่นาโอกิมีให้เขาเมื่อสักครู่ แทบจะไม่ได้สักเศษเสี้ยวของการต่อสู้ตรงหน้าของเขา ทั้งสมาธิ ถ้าใครวอกแวกสักเพียงนิด มีสิทธิ์แพ้ทันที หมัดที่ปะทะกัน ทำให้ทั้งคู่ต้องแยกออกจากกัน หอบแฮ่กอย่างเหนื่อยอ่อนแต่ก็ลดกระแสของแรงกดดันลงไปด้วยเช่นกัน ยังเหมือนเดิมนะ นาโอกิ.. คุณคาสึยะก็เหมือนกันนะครับ .. เก่งจังเลย นาโอกิ นายทำได้ยังไงน่ะ ก็ไม่ได้ถูกเลี้ยงมาอย่างคุณหนูเหมือนนายนี่หว่า อ้าว!!!! พูดอย่างนี้หาเรื่องกันนี่ พูดความจริงก็หาว่าหาเรื่อง จะให้ทำยังไง ฮึ.. นาโอกิหันหน้ามาหาเรื่อง พาเอาร่างสูงโปร่งต้องกระโจนเข้ามาหาอย่างโมโห และเกิดการต่อสู้อย่างพัลวัน ก่อนที่จะจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างหลุดลุ่ยของไค ..จะยอมหรือยัง ร่างเล็กกว่าถามอย่างเป็นต่อ ..ก็ได้ ยอมแล้ว ไคกัดริมฝีปาก เพื่อข่มความเจ็บปวดไว้ ..นายอ่อนมากนะ เรื่องฝีมือ จะต้องฝึกให้เข้มกว่านี้ เข้าใจหรือเปล่า ไม่มีใครฝึกให้นี่นา ไม่ต้องห่วง ..เราจะฝึกให้เอง ภายใน 2 อาทิตย์นายจะต้องเก่งขึ้นอย่างแน่นอน นาโอกิพูดให้กำลังใจ ก่อนที่จะยิ้มบางๆ เมื่อคลายแรงลงจากการจับไหล่ของไคไว้ และฉุดให้ร่างสูงโปร่งลุกขึ้น ..เอ้า..เลิกเล่นกันก่อนเด็กๆ . คุณริวอิจิ มีอะไรหรือครับ นาโอกิถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่อเห็นริวอิจิเดินเข้ามาหา ทั้งที่บอกตั้งกะเช้าว่างานยุ่งห้ามรบกวน หรือว่าทำงานเสร็จแล้วก็ไม่รู้ ถึงได้ออกมาหาพวกเขาที่โรงยิมนี่ได้ คืนนี้มีงานเลี้ยง ครับ แล้วเกี่ยวอะไรกับพวกผม โดยตรงเลยล่ะครับ คุณกายโทรมาบอกว่า อยากให้คุณนาโอกิไปงานนี้ให้ได้ ร่างสูงเฉลย เมื่อเห็นว่าทั้งสามคนยืนทำหน้างง คาสึยะย่นหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย ในขณะที่ร่างบางนั้นฉีกยิ้มออกมาทันควัน คุณกายจะมาหรือครับ ..เป็นกรณีพิเศษเชียว อย่าเอะอะไปนะครับ ริวอิจิล้อ งั้นไป ..คุณคาสึยะ ไค ไปด้วยกันนะ .. ร่างสูงโปร่งพอกับคาสึยะตีหน้าลำบากใจ เขาไม่ใช่แขกของคุณกาย จะไม่เป็นการรบกวนเกินไปหน่อยหรือไงก็ไม่รู้ ..ริมฝีปากที่ทำท่าจะค้านต้องหุบสนิทเมื่อได้ฟังประประโยคต่อมา ..ห้ามปฏิเสธนะ ไค ..เราจะแนะนำให้นายรู้จักกับคุณกาย .. แล้วก็ ไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีนะ ..ไม่ค่อยได้ออกไปไหนไม่ใช่เหรอ ..ว่าแต่เขา นาโอกิ เราก็เพิ่งเคยได้ออกไปไม่กี่ครั้งเอง ร่างเล็กกว่าหน้ามุ่ย เมื่อถูกร่างสูงกว่าดักคอ ค้อนควับเข้าให้แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะให้หลุดออกมาจากริมฝีปากของไค จนได้..ริวอิจิยิ้มนิดหนึ่ง ก่อนที่จะมองร่างของคาสึยะด้วยดวงตาอย่างหนึ่งที่คนถูกมองจะต้องเสียวสันหลังวาบทีเดียวล่ะ เอาล่ะ ไปทำงานได้แล้ว คาสึยะ ร่างสูงแข็งแรงพูดเสียงหนัก คาสึยะหันกลับมายิ้มแหย จะโดนอะไรไม๊เนี่ย เล่นหมอนั่นซะหนัก ใจหนึ่งเขาไม่อยากไปเลย แต่ก็ทำไม่ได้.. ต้องเดินตามไปจนได้ล่ะน่า???? เราไปด้วย จะดีเหรอ นาโอกิ ทำไม??? ร่างบางกว่าขมวดคิ้วมุ่น ถามอย่างไม่เข้าใจ จะเกะกะเสียเปล่าๆ อย่าคิดมากน่า ..อย่างน้อยเราก็ไม่ยืนเคว้งล่ะ อ้าว คุณริวอิจิกับคาสึยะก็ไป ..คุยกันเรื่องงาน นาโอกิไม่เข้าใจหรอก ..อ้อ เอาเราไปเป็นไม้กันหมานี่หว่า อย่างน้อยก็ยืนเคว้งเป็นเพื่อนกันไงเล่า ..คุณกายของนายล่ะ กว่าจะมาก็คงโน่นล่ะ งานใกล้เลิก คอยอยู่ที่บ้านไม่ดีกว่าหรือ อยากพบ แม้จะเพียงเสี้ยววินาทีก่อนหน้านั้น ..ก็ยังดี รักเขามาก ..เราไม่เคยรักใคร นอกจากคุณกาย นาโอกิยังเด็ก แล้วรักไม่ได้หรือไง ถึงนาโอกิจะเด็ก แต่นาโอกิก็รักเป็นแล้ว นาโอกิเป็นของคุณกายคนเดียวเท่านั้น ..อ๊าาา..อย่าบอกนะว่านาย..ไคพูดประโยคต่อไปไม่ออก ทำไมเล่า ร่างเล็กบางตะคอก หน้าร้อนฉ่าขึ้นมา ไคมองก่อนจะถอนหายใจ เมื่อร่างเล็กนั้นหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ นอกจากใบหน้าแล้ว ยังลามลงไปยังลำคอระหง.. แล้วถ้าเกิดว่า..เขามีใครกลับมาด้วยล่ะ นาโอกิเงยหน้ามองก่อนจะยิ้ม เป็นยิ้มแรกที่ไคคิดว่า มันมีความหมายมากมายเชียวล่ะ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะแปลความหมายนั้นไปทางไหน ..นาโอกิมีคุณกายเพียงคนเดียว แต่??? คนที่จะอยู่เคียงข้างคุณกายได้ ต้องเป็นนาโอกิเท่านั้น ..แล้วถ้า?? ไคพูดไม่ออก ..อาจจะเจ็บปวดเกินไปก็ได้ ถ้าเขาจะถามคำถามนี้ แต่ถ้าวันไหน คุณกายไม่ต้องการนาโอกิอีกแล้ว นาโอกิจะเป็นฝ่ายไปเอง ไค ..แต่คุณกายจะต้องเป็นคนพูดเท่านั้น .. ..นาโอกิจะฟังแต่คำพูดของคุณกายเท่านั้น รอยยิ้มของนาโอกิสดใส แต่ใครจะรู้บ้างว่า ..หัวใจของนาโอกิปวดร้าวแค่ไหน ทำไมนาโอกิจะไม่รู้ ว่านาโอกิไม่สามารถที่จะยืนอยู่เคียงข้างคุณกายได้ สักวัน คุณกายก็จะต้องมีใครอื่น ที่พร้อมจะก้าวเดินไปกับคุณกาย และคนคนนั้น ก็คงจะไม่ใช่นาโอกิอย่างแน่นอน แต่เพราะว่า นาโอกิรักคุณกาย รักอย่างมากมาย พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อคุณกาย แม้ว่า หัวใจของนาโอกิเองจะต้องแตกสลายก็ตาม .. นาโอกิเพียงแต่ต้องการทนุถนอมวินาทีนี้ไว้ ถนอมเวลาที่นาโอกิจะได้อยู่กับคุณกาย เพื่อที่ว่าสักวัน ในวันที่นาโอกิจะต้องอยู่เพียงเดียวดาย มันจะกลายเป็นกำลังใจให้นาโอกิมีชีวิตอยู่ต่อไป นาโอกิไม่เคยเสียใจเลย เพราะคุณกายมอบแต่สิ่งดีๆ ให้กับนาโอกิตลอดเวลาที่ผ่านมา มอบวันที่สดใส มอบดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้า สลายเมฆหมอกแห่งฝันร้าย เป็นแสงสว่างส่องทางในความมืดของนาโอกิ คุณกายให้นาโอกิขนาดนี้แล้ว นาโอกิจะไปเรียกร้องอะไรอีกได้ ถึงแม้ว่านาโอกิจะต้องการสักเท่าไรก็ตาม!!!! เข้มแข็งจัง นาโอกิ เวลามันสอน ..ไค สำหรับนาโอกิแล้ว นาโอกิได้รู้ ..ไม่มีใครจะสำคัญมากไปกว่าคุณกาย สักวัน ..คุณกายอาจจะไม่ต้องการนาโอกิอีกแล้ว แต่ว่า ..แค่ในวันนี้ คุณกายยังต้องการนาโอกิ ก็เพียงพอแล้ว .. ..ถ้าไค มีความรัก ..ความรักจะสอนให้ไคเข้มแข็ง อดทน แต่บางครั้งก็อ่อนแออย่างไม่น่าเชื่อ ..คงไม่มีหรอก .. ไคอย่าปฏิเสธหัวใจของตัวเอง เพราะจะทำให้ไคเจ็บปวด ..ถ้ารักก็ต้องบอกว่ารัก ไม่มีใครสามารถรู้ได้ ถ้าเราไม่บอกออกไปเป็นคำพูด แต่บางครั้ง ..คำพูดนั้นจะสร้างความเสียใจให้เราอย่างสุดซึ้งก็ตาม.. เจ้าเด็กแก่แดด .. ไม่มีคำตอบจากร่างเล็กบาง นอกจากรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยเหลือเกินนั้น พร้อมกับดวงตาที่เลื่อนลอยมองไปไกล โดยที่ไคก็ไม่รู้ว่า นาโอกิกำลังคิดอะไรอยู่.. @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ ..เป็นงานเลี้ยงที่หรูหราแพรวพราวมากเลยนะ นาโอกิ น่าเบื่อจะตาย ร่างเล็กบางย่นหน้าอย่างไม่ชอบใจ ทำเอาไคต้องอมยิ้ม ก่อนที่จะมองไปรอบๆ อย่างสนใจ งานอย่างนี้ไคไม่เคยได้ย่างกรายเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยเลยสักนิดเดียว นี่เป็นครั้งแรก ซึ่งก็ทำให้เขาออกจะตื่นพอสมควร อีกทั้ง เมื่อมายืนอยู่กับคุณริวอิจิ คาสึยะ และนาโอกิก็ดูเหมือนว่าเขาเองก็จะกลายเป็นจุดเด่นไปเลย.. นาโอกิ..นายก็มาด้วยเหรอ เสียงทักที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้ร่างบางต้องหันกลับไปมอง ก่อนที่จะยิ้มกว้าง ..เรอิ โค มิซากิ อ๊ะ รุ่นพี่ไค เรอิทักอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามาในงานนี้ด้วย และยังทำท่าสนิทสนมกับนาโอกิเป็นอย่างดี ร่างบางหันกลับไปสบตากับโคแว่บ ว่าไง ไคทักทายกลับ ก่อนจะมองไปยังร่างสูงของมิซากิที่มองมายังเขาอย่างสนใจ หมอนี่เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับเขา เพียงแต่ว่าต่างห้องกันเท่านั้น แต่โดยส่วนตัวกันแล้ว เขาก็ไม่ค่อยที่จะสุงสิงกับใครมากนัก โดยเฉพาะเพื่อนต่างห้อง ส่วนเด็กสองคนนั้น เป็นรุ่นน้องที่นาโอกิสนิทสนมด้วย ..ไปทางโน้น ให้เด็กคุยกันดีกว่า ร่างที่สูงกว่าเขาเอ่ยชวน เมื่อเห็นว่าพวกเด็กนั้นทำท่าคุยกันออกรส ด้วยเรื่องที่พวกเขาไม่ค่อยเข้าใจ ไคพยักหน้าเมื่ออีกฝ่ายพาเดินแยกออกไปอีกทางหนึ่ง หิวหรือเปล่า มิซากิชวนคุย ไคพยักหน้ารับโดยอัตโนมัติ ร่างสูงจึงเดินนำเขาไปยังโต๊ะที่มีอาหารเรียงรายไว้อย่างสวยงามและเป็นระเบียบเรียบร้อย เพื่อที่ให้ผู้ที่เข้ามาร่วมงานบริการตัวเอง ร่างสูงหยิบจานมาเผื่อไค ที่ยังยืนมองอาหารที่ถูกประดับประดาตกแต่งไว้อย่างดี เพราะตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเอาอะไรใส่จานของตัวเอง มิซากิอมยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะอธิบายให้ดูถึงรายการอาหารที่มากมายนั้น ก่อนที่จะลงมือตักรายการอาหารที่ไคบอกเพราะว่าเจ้าตัวเอื้อมมือไปไม่ถึง ..โฮ้ ..ไม่คิดว่าจะมาเจอกับนายที่นี่นะ ไค.. ร่างสูงโปร่งเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่ชอบใจ เขาไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับฮิคารุในงานนี้ด้วยสักนิด ดวงตาที่ทอประกายสนุกสนานเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นเรียบเฉยขึ้นมาทันที ไคมองร่างของฮิคารุอย่างประเมินเพราะไม่รู้ว่าหมอนั่นจะมาไม้ไหน อ้าว..มิซากิ.. ฮิคารุเอ่ยทักอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างนั้นถนัด เขม้นมองอย่างไม่แน่ใจ ตัวของเขาเองแน่ใจอยู่แล้วว่าจะต้องมาเจอหมอนี่ในงานอย่างนี้แน่นอน แต่คนที่ยืนอยู่ข้างๆนั้น อยู่นอกเหนือความคาดหมาย ส่วนมิซากิเองกลับทักร่างสูงโปร่งนั้นอย่างไม่มีการลังเล ..มาเหมือนกัน ฮื่อ.. ร่างสูงรับคำสั้น ก่อนที่จะก้มลงมองร่างบาง เมื่อเทียบกับเขา ไคก็ถือว่าตัวเล็กล่ะนะ ได้แล้วล่ะ ไปทานกันทางโน้นดีกว่า มิซากิบอกก่อนที่จะชี้ไปยังระเบียงที่ทอดยาวออกไป ณ ชายน้ำ ไคพยักหน้ารับ ก่อนที่จะผละไปทันที อย่างไร้มารยาท ทิ้งให้มิซากิคุยกับฮิคารุไป เขามองอาหารในจานอย่างเซ็งๆ ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจอกับฮิคารุที่นี่ งานที่เขาคิดว่าสนุกก็เลยกร่อยไปทันที ไม่อร่อยหรือไง เสียงของมิซากิดังขึ้นข้างๆ ไคช้อนตามอง ก่อนที่จะส่ายหน้า เซ็ง.. งานยังไม่เริ่มเลย เซ็งคน ใคร อย่าบอกนะว่าเป็นผม ไม่ใช่มิซากิหรอก ..อย่าใส่ใจ เขาก็อยู่ส่วนเขา เราก็อยู่ส่วนเรา เป็นนายก็พูดได้สิ อ้าว เลยรวนกันเสียแล้ว ไม่ได้รวน ไคกัดริมฝีปาก เขาลืมไปว่าคนตรงหน้าไม่ใช่นาโอกิที่เขาจะระบายได้เกือบจะทุกเรื่อง นายนี่ตลกดีนะ จะเป็นเด็กก็ไม่ใช่ ผู้ใหญ่ก็ไม่เชิง บ้า!! แต่คำล้อนั้นก็พารอยยิ้มกลับมาประดับที่ริมฝีปากของไคอีกครั้ง เพิ่งได้คุยกับนาย นึกว่าพวกเด็กเรียนจะคร่ำเคร่งแต่เรื่องเรียนเพียงอย่างเดียวซะอีก ใครว่า ก็พูดตามที่เห็น ไคก็เรียนดีนี่ สู้นายไม่ได้หรอก แถมมีบางวิชาที่เรียนยังไงก็ไม่เข้าใจซะอีก รอดมาได้บุญเท่าไหร่แล้ว หือ ..มีด้วย ร่างสูงเลิกคิ้ว ทำไมไม่ให้ใครช่วยติวให้ ไม่มีใครอยากมาเสวนากับเด็กอย่างเรานักหรอก เอางี้ .วิชาไหนที่ไม่เข้าใจ มาถามเราก็ได้ จะที่ห้องหรือที่ไหนก็ได้เราไม่เกี่ยง จริงนะ ไม่โกหก ใช่มั้ย เราไม่ใช่คนโกหก ก็คงจะเป็นเลขอ่ะ วิชาเดียวนี่แหละ เรียนยังไงก็ไม่เข้าหัวสักที แล้วตอนนี้ห้องนายเรียนถึงไหนแล้ว ถึงบทที่ 6 แล้ว หา ..เรียนเร็วชะมัด ห้องเรายังเพิ่งขึ้นบทที่ 5 เอง.. แต่ก็ดี ..อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อน ปลายเทอมนี่ไม่น่าที่จะมีปัญหา ยังจะกลัวอะไร ..ผลสอบออกทีไร นายก็ยังติด 1 ใน 10 ทุกที น้ำเสียงนั้นบอกถึงความชื่นชม แต่ก็ทำให้ไคยิ้มมากขึ้น ว่าแต่นาย..ไหงมางานนี้ล่ะ พ่อของเราได้รับเชิญมาน่ะ แล้วไคล่ะ มาเป็นเพื่อนนาโอกิ ติดกันจนน่าอิจฉาเชียวนะ ไม่ต้องมาอิจฉา ท่านประธานนักเรียนจอมโหด ไคล้อเลียน เมื่ออารมณ์ของเขาเป็นปกติ หายขุ่นเคือง นายนั่นแหละ เจ้านักเรียนจอมแสบ ทั้งสองคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน นัยน์ตาของไคสุขสกาวไปด้วยความสุข ซึ่งเป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมาเสียนาน และมิซากิก็เผลอจ้องมองไม่ได้ ดาวที่ว่าสวยยังต้องอาย เมื่อเทียบกับดวงตาของไคในค่ำคืนนี้ เข้าไปข้างในกันดีกว่า ป่านนี้เจ้าพวกนั้นคงหาเราแล้วล่ะ ฮื่อ ไครับคำ เมื่อตักของกินที่ตักมาเข้าปากไปได้ 23 คำ จะทานให้หมดก่อนหรือเปล่า ไม่ล่ะ เดี๋ยวค่อยตักใหม่ มิซากิพยักหน้ารับ ก่อนที่จะเดินเคียงกันเข้าไปด้านในที่แขกเริ่มทยอยกันมาเยอะเข้า และเพราะเหตุนี้เอง ทำให้ไคถูกเบียดจนต้องล้มคะมำชนตูมเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่โอบเขาเข้าไปทั้งตัวก่อนที่เขาจะคะมำไปกองกับพื้นให้ได้อาย ในขณะที่มิซากิรั้งเขาไว้ไม่ทัน ขอโทษครับ ร่างบางพึมพำขอโทษพอได้ยินมองไปยังมิซากิที่เดินเข้ามาเพื่อประคองเขา ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองหน้าของคนที่รั้งเขาไว้ทั้งตัว ตั้งใจว่าจะยิ้มขอโทษให้อย่างดีที่สุด แต่พอเห็นหน้าของร่างที่เขายืนพิงไว้ทั้งตัวนั้นถนัด เขาก็แทบเข่าอ่อน คุณอา!! ไค.. ดวงตาเรียบเฉยทอประกายแสงกล้า มาทำอะไรที่นี่ แล้วมาได้ยังไง เขาน่าจะรู้ ถ้าฮิคารุมา คุณอาก็ต้องมาด้วย ไม่น่าที่จะลืมเลย บ้าจริง วันนี้มันวันซวยอะไรนักหนานะ ปล่อยครับ ผมยืนเองได้แล้ว ..ไค ..นายเป็นอะไรหรือเปล่า ไม่เป็นไร มิซากิ ไคหันหลับไปบอก ยังไม่ตอบอีก เสียงคุณอาเข้ม บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ..จะมากับใครก็เรื่องของผม. แล้วนั่นใคร มือแข็งแรงพลิกร่างบางเข้ามาแนบกับอก ทำให้ไคต้องตกอยู่ในอ้อมแขนของคุณอาไปโดยปริยาย แม้ว่าพยายามที่จะแกะอ้อมแขนออกนั้นก็ไม่สามารถทำได้ เพื่อนของผมครับ ไคตอบอย่างเสียไม่ได้ เมื่อมิซากิก็มองมาอย่างไม่เข้าใจ มิซากินี่คุณอามาซายูกิ .. ร่างบางแนะนำ มิซากิโค้งตัวด้วยวัยที่น้อยกว่า ส่วนร่างสูงใหญ่แข็งแรงพยักหน้ารับนิดหนึ่งจ้องมองมิซากิด้วยสายตาที่คมกริบ ประเมินร่างตรงหน้าอย่างไม่พอใจ ยิ่งเมื่อร่างนั้นเอื้อมมือมาเพื่อที่จะรับไคออกไป จากอ้อมแขนของเขา ..ผมมีเรื่องที่จะพูดกับไค มิซากิชะงัก ก่อนที่จะพยักหน้ารับ มองไคแล้วยิ้มให้แล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง คงจะเดินกลับไปหานาโอกินั่นแหละ ร่างบางในอ้อมแขนนั้นถอนใจเฮือกก่อนจะเกร็ง เมื่ออ้อมแขนนั้นรั้งให้เขาเดินตามไปอีกทางที่ห่างจากพวกนาโอกิ ซึ่งไคไม่ชอบเลย.. มีอะไรจะพูดกับผม ไคขืนตัวไว้ไม่ยอมก้าวตาม ไปพูดกันข้างนอก ที่นี่ก็ได้ ไม่นาน?? นาน.. ไคผ่อนลมหายใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่มองเขาด้วยสายตาคมกริบ ไม่พอใจ ..ก็เป็นเรื่องปกติ เขาทำอะไรไม่เคยเป็นที่พอใจของอามาซายูกิเลยนี่นา มาซายูกิพาเขาเดินหลบเข้าไปที่สวนซึ่งถูกจัดแต่งไว้เป็นอย่างดี และเขาก็ถูกพลิกกลับมาเผชิญหน้า มือใหญ่แข็งแรงทั้งสองข้างของคุณอาจับไปที่ต้นแขนของเขา ด้วยท่าทีที่บังคับกลายๆ มาได้ยังไง มากับนาโอกิ พ่อของเรารู้หรือเปล่า กลับไปถึงจะบอก รู้หรือเปล่าว่ามันอันตราย อย่ามากะเกณฑ์ผมนะ ปล่อย ไค??? ทีคุณอายังมาได้เลย ฮิคารุก็มา แล้วทำไมผมถึงจะมาไม่ได้ มันไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนกันยังไง ..บอกมาสิ ผมแตกต่างจากคนอื่นยังไง ผมถึงทำอะไรไม่ได้เลย นั่นไง คุณอาก็ตอบผมไม่ได้ ไม่มีเหตุผล ทั้งที่คนอื่นทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการได้ แล้วทำไมผมถึงทำบ้างไม่ได้ ผมไม่ใช่ตุ๊กตาที่จะให้คนอื่นมาเชิดเล่นนะ ผมเป็นคน มีความคิด แล้วทำไมจะต้องห้ามผม ในเมื่อสิ่งที่ผมทำ ก็อยู่ในขอบเขตไม่เกินเลยสักนิด ผมไม่ได้ทำผิด แล้วทำไมถึงต้องบังคับผมให้อยู่แต่ในกรอบ พ่อยังไม่ห้ามผมขนาดนี้ แล้วคุณเป็นใคร เป็นแค่อา ไค.. มาซายูกิอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะพี่ปล่อยเธอเกินไปน่ะสิ เธอถึงได้เป็นอย่างนี้..ตามใจกันเกินไป คุณต่างหาก ปล่อยผมนะ มือที่จับแขนเขาไว้หลวมๆ ตอนนี้บีบแขนเขาแน่น ไคเจ็บ จนต้องนิ่วหน้า แต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงออกมาแม้สักนิด คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาทำกับผมอย่างนี้ ไคตะโกนใส่หน้าของมาซายูกิอย่างไม่เกรงกลัว เขาไม่ใช่หลานรัก เขาไม่ได้เป็นที่รัก และในตอนนี้เขาก็โตพอที่จะไม่ต้องการความรัก ความเอาใจใส่จากคนคนนี้แล้ว ..ไค..คุณไคครับ คุณไค อยู่ที่ไหนครับ.. เสียงของริวอิจิแว่วมาแต่ไกล ทำให้ไคใจชื้นขึ้น อยู่นี่ครับ คุณริวอิจิ ไคส่งเสียงตอบกลับไป ไม่นานหลังจากนั้น เสียงฝีเท้าของริวอิจิก็ใกล้เข้ามาและหยุดอยู่ตรงหน้าของเขาในที่สุด ใบหน้าที่ยิ้มแย้มด้วยท่าทางอันอบอุ่นทำให้เขาอยากจะร้องไห้ อยากที่จะโผเข้าไปหาอ้อมกอดนั้นแล้วร้องไห้ออกมาให้สะใจ มาทำอะไรที่นี่ครับ แล้วนั่น.. ริวอิจิมองร่างสูงใหญ่ที่พอๆ กับตัวเขาทางด้านหลังอย่างสงสัย สบสายตากับดวงตาคมกริบราวกับว่ากำลังจะเกิดพายุขึ้นมาอย่างนั้น มาซายูกิถอนใจเฮือก ไม่มีอะไรหรอกครับ ไคปฏิเสธเสียงสั่น เมื่อเดินเข้าไปหาริวอิจิอย่างรวดเร็ว หลังจากที่มาซายูกิจำเป็นต้องคลายอ้อมแขนที่โอบกอดอยู่อย่างเสียไม่ได้ ดวงตาคมกริบมองตามร่างของไคที่เดินไปอย่างไม่วางตา สำหรับเขาแล้ว อ้อมแขนนี้ทั้งอบอุ่นและปลอดภัยต่อเขามากว่าอ้อมแขนของคุณอาที่เป็นญาติแท้ๆเสียอีก เข้าไปข้างในกันเถอะครับที่นี่น้ำค้างแรงเดี๋ยวจะไม่สบาย นาโอกิล่ะครับ เป็นห่วงคุณไคใหญ่แล้ว แทบจะนั่งเก้าอี้ไม่ติดเลย งั้น ..ไปกันเถอะครับ ไคกระตุกแขนของริวอิจิให้ก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ต้องการที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว ไม่ต้องการเห็นหน้าคนใจร้ายที่คอยแต่จะทำร้ายเขาอยู่ร่ำไป แต่ทำไม ถึงได้มืดอย่างนี้นะ น้ำตาของไคหยดเป็นทางลงมาตามร่องแก้มไหลลงสู่ปลายคาง ร่างบางหยุดยืนนิ่งสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกเจ็บปวด อย่างที่เขารู้สึกตลอดเวลา นับจากเวลานั้น คนที่สามารถสร้างความทรมานให้แก่เขาได้ แม้บัดนี้ก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น อ้อมแขนที่โอบเขาเข้าไปกอด ทำให้ไคต้องซุกหน้าลงไปกับอกกว้างนั้น แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย เวลานี้ เขาอยากที่จะระบายความอัดอั้นออกมาให้หมด เพื่อให้ตัวของเขาเองสบายใจขึ้น มือที่ลูบผม ลูบไหล่ ลูบหลังเขาอย่างปลอบประโลมสร้างความรู้สึกที่ดีให้กับไคเป็นอย่างมาก ..ขอโทษนะฮะ สบายใจขึ้นหรือยังครับ ครับ คุณริวอิจิ ดีแล้วครับมือใหญ่ลูบหัวของเขาอย่างปราณี งั้นไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย นะครับ มือใหญ่นั้นเกลี่ยน้ำตาที่เปื้อนแก้มของเขาให้อย่างอ่อนโยน ใบหน้าคมระบายไปด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ไคสบายใจอยู่เสมอ ไม่ถามผมหรือครับว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างสูงส่ายหน้า เราทุกคนต่างก็ต้องมีความลับด้วยกันทั้งนั้นครับ คุณไค..และผมคงจะไม่ก้าวเข้าไปก้าวก่าย เว้นเสียแต่ว่าคุณจะเป็นฝ่ายเล่าออกมาเอง.. ขอบคุณมากครับ รีบไปกลบเกลื่อนหลักฐานดีกว่าครับ เดี๋ยวนาโอกิจะเป็นห่วง หายไปนานยังพออธิบายได้ แต่น้ำตานี่ไม่รู้จะอธิบายยังไง ร่างสูงล้อเลียน ตามหลังร่างบางที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ ริวอิจิจุดบุหรี่ขึ้นสูบก่อนจะพ่นควันออกมา สิ่งที่เขาเห็นอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดก็ได้ ผู้ชายคนนั้นคงจะไม่ได้คิดจะทำร้ายคุณไค เพราะว่าร่างบางเองก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร นอกจากความเจ็บปวด ความเสียใจเท่านั้น เอาเป็นว่าระวังไว้หน่อยดีกว่า ไม่อย่างนั้น เกิดอะไรขึ้นเขาจะแย่ .. ไปกันได้แล้วล่ะครับ ไคออกมาอีกครั้งด้วยใบหน้าที่ดีกว่าเดิม ริวอิจิพยักหน้าก่อนที่จะดับบุหรี่แล้วเดินตามร่างบางเข้าไปในงานอีกครั้ง ด้วยท่าทางครุ่นคิด @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ tan จาก : tan - 21/10/2003 08:29 |
|
ข้อความ : มาต่อเร็วๆ นะคะ คิดถึงนิยายของ tan มากๆๆๆๆ ต้องมาต่อแบบยาวเป็นวาเลยนะ จาก : akiko - 21/10/2003 12:32 |
|
ข้อความ : เรื่องราวระหว่างไคกะคุณอามันชักยังไงๆแล้วน้า
แหม...นาโอกิอย่าพึ่งเศร้าไปจิ คุณกายคงไม่คิดจะมีคนอื่นหรอก เย้ๆ ในที่สุด tan ก็กลับมา จาก : Rena - 21/10/2003 15:43 |
|
ข้อความ : จะได้เจอคุณกายแล้วน่ะนาโอกิ
หมั่นไส้ฮิคารุจังเลย ชอบไคจัง มาต่อเร็วๆน่ะ จาก : OT - 21/10/2003 16:42 |
|
ข้อความ : สนุกมากก รีบมาต่อไวๆนะ จาก : one - 21/10/2003 18:07 |
|
ข้อความ : ในที่สุดก็ได้อ่านแล้ว คิดถึงจัง เดี๋ยวคงต้องกลับไปรื้อฟื้อซะหน่อย
มาต่อเร็วๆนะค่ะ คุณกายจะได้ออกแล้ววววววววว จาก : oka - - okada_nut@hotmail.com - 21/10/2003 19:17 |
|
ข้อความ : ท่าน tan กลับมาแล้ว ดีใจๆ ว่าแต่ตอนนี้ออกจะเศร้าๆ นะเนี่ย ทั้งตอนที่นาโอกิพูดถึงคุณกาย กับตอนที่ไคเจอคุณอานะ น้ำตาซึมเลยอ้ะ จาก : siva - 22/10/2003 00:23 |
|
ข้อความ : ดีใจ ดีใจ จังในที่สุดก้อได้อ่านเรื่องที่อยากอ่านที่สุดเรื่องหนึ่งแล้ว ขอบคุณนะคะ จาก : manie - 22/10/2003 21:50 |
|
ข้อความ : คุณอาขา~~~ รักเค้าก็บอกเค้าไปสิค๊า~~~ ^ ^ เหอๆ ^^ จาก : sano - 23/10/2003 18:13 |