หัวข้อ : Pureblood สายเลือดแห่งความตาย ตอนที่ 1(ตอนต่อจาก [everything I do] ข้อความ : PURE BLOOD สายเลือดแห่งความตาย <1> เฮอร์ไมโอนี่เดินกลับหอพักด้วยจิตใจที่ร่าเริงและเบิกบานเพราะศาสตราจารย์เวคเตอร์ผู้สอนวิชาตัวเลขมหัศจรรย์ไม่ได้การบ้านกับเธอเลยสักข้อ เด็กสาวยิ่งดีใจเพิ่มมากขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของรอนที่กำลังบ่นเรื่องการบ้านวิชาพยากรณ์ศาสตร์ของศาสตราจารย์ทรีลอว์นีย์ที่ให้เขาและแฮร์รี่มามากมายเหลือเกิน “ยายค้างคาวแก่หนังเ***่ยว” รอนพึมพำบ่นอย่างขุ่นเคืองใจ เฮอร์ไมโอนี่รีบร้องทัก “การบ้านแยะเหรอ”เธอถามเสียงใสระคนเย้าเมื่อเดินตามพวกเขาทัน “ศาสตราจารย์เวคเตอร์ไม่ได้ให้การบ้านเราเลยล่ะ!” “ขอให้ศาสตราจารย์เวคเตอร์จงเจริญๆ” รอนประชด ทั้งสามเดินมาถึงหน้าโถงทางเข้าที่มีนักเรียนกำลังทะยอยเข้าไปในห้องอาหารเพื่อรับประทานอาหารค่ำอยู่ เสียงร้องทักดังลั่นอยู่ท้ายแถว “วีสลีย์ วีสลีย์” เฮอร์ไมโอนี่เม้มปากทันทีที่ได้ยินเสียงนั้น “มัลฟอย เธอจะก่อเรื่องอะไรกันอีกล่ะนี่” เธอพึมพำเบาๆกับตัวเองขณะที่มองดูรอนซึ่งเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ “มีอะไร” รอนถามห้วนๆ มัลฟอยยิ้มเหยียดๆ “พ่อนายอยู่ในหนังสือพิมพ์แน่ะ วีสลีย์” มัลฟอยพูดพลางโบกหนังสือพิมพ์เดลี่พรอเฟ็ตในมือไปมาแล้วเริ่มต้นอ่านข่าวด้วยเสียงที่ดังลั่นเพื่อเรียกร้องให้ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นสนใจ “มีรูปด้วยนะ” มัลฟอยพูด “ถ่ายที่หน้าบ้านนายด้วย นี่เขาเรียกว่าบ้านอย่างนั้นหรือ วีสลีย์ พวกฉันเรียกไอ้นี่ว่าโรงเลี้ยงม้านะ อ้อ แม่นายนี่น่าจะลดน้ำหนักหน่อยนะ ว่ามั้ย” รอนตัวสั่นด้วยความโกรธ เฮอร์ไมโอนี่พยายามมองหน้ามัลฟอยแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้สนใจ “ทุเรศน่า มัลฟอย” แฮร์รี่พูด “มาเถอะรอน....” “อ้อ นายก็ไปอาศัยที่นั่นตอนหน้าร้อนที่ผ่านนี่นะพอตเตอร์ ไหนช่วยบอกสิว่าแม่ของเจ้าหมอนั่นน่ะอ้วนตุ๊ต๊ะจริงหรือเปล่า” มัลฟอยยังไม่ยอมเลิก “แล้วแม่ของนายล่ะ มัลฟอย” แฮร์รี่ตอบอย่างใจเย็น มือพยายามรั้งชายเสื้อคลุมของรอนไว้โดยมี เฮอร์ไมโอนี่ช่วยอีกแรง รอนพยายามออกแรงดิ้นเต็มที่เพื่อที่จะพุ่งเข้าใส่มัลฟอย “แม่ของนายทำหน้าเหมือนมีของเหม็นๆจ่ออยู่ใต้จมูกตลอดเวลาเลยนะ แม่นายทำหน้าแบบนั้นตลอดเวลาเลยหรือเปล่าแม้แต่เวลาอยู่กับนายน่ะ” แฮร์รี่พูดต่อมัลฟอยหน้าเริ่มมีสีชมพูจางๆ “นายอย่าได้กล้าสบประมาทแม่ของฉันนะ พอตเตอร์” “งั้นหุบปากเสียๆของนายซะ มัลฟอย” แฮร์รี่ตอบพลางหมุนตัวกลับโดยมีรอนที่ทำท่าฮึดฮัดเดินตาม ปัง! ความร้อนพุ่งผ่านถากใบหน้าของแฮร์รี่ไปพร้อมๆกับเสียงหวีดร้องอย่างตกใจของคนรอบๆ เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุมทันที ปัง! เสียงดังกึกก้องเป็นครั้งที่สองตามด้วยเสียงตะโกนร้องที่ดังลั่นไปทั่วห้องโถง “อย่าทำแบบนั้นเป็นอันขาด พ่อหนุ่ม” ศาสตราจารย์มูดดี้เดินลงจากบันไดด้วยท่าทางขโยกเขยกมือถือไม้กายสิทธิ์และชี้ตรงไปที่ตัวเฟเร็ตสีขาวสะอาดที่กำลังนอนตัวสั่นอยู่ที่ที่มัลฟอยเคยยืนอยู่ “ฉันไม่ชอบคนที่ทำร้ายคนจากด้านหลัง” เขาคำรามอย่างน่ากลัวพลางโบกไม้กายสิทธิ์ขึ้นลง ร่างสีขาวของเฟเร็ตลอยสูงขึ้นและตกลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่น มันร้องเสียงแหลมอย่างเจ็บปวด “น่ารังเกียจ ขี้ขลาดตาขาว โสโครก” มูดดี้พูดพลางสะบัดไม้กายสิทธ์ขึ้นลง เฟเร็ตกะดอนขึ้นและลอยลงกระแทกพื้นตามจังหวะของไม้ “อย่า...ทำ...แบบ...นี้....อีก.....!!!!” มูดดี้ออกเสียงเน้นย้ำทีละคำตามจังหวะกระแทกของเฟเร็ต เฮอร์ไมโอนี่มองดูมัลฟอยในร่างของเฟเร็ตอึ้ง เธอพยายามจะร้องห้ามแต่เหมือนเสียงติดค้างอยู่ในลำคอ “อย่า” เสียงที่ลอดผ่านริมฝีปากออกมาเบาหวิวจนแม้แต่ตัวของเธอเองยังไม่ได้ยิน ใจหนึ่งสงสารมัลฟอยแต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกสมน้ำหน้าเขาที่มาหาเรื่องรอนก่อน เสียงศาสตราจารย์มักกอนนากัลร้องอย่างตกใจ “ศาสตราจารย์มูดดี้” เธอร้องเสียงดังลั่น “อย่าบอกนะคะว่านั่นเป็นนักเรียน” เธอโบกไม้กายสิทธิ์ในมือทันที ร่างของเฟเร็ตค่อยๆกลายเป็นมัลฟอยดังเดิม เขานอนกองอยู่กับพื้นผมสีบลอนด์ลู่ตกลงปรกใบหน้าที่เป็นสีเข้มจัด เขาส่งเสียงครางเบาๆ “พวกเราไม่ลงโทษนักเรียนโดยการแปลงร่างนะคะ เราใช้วิธีกักบริเวณหรือไม่ก็แจ้งให้อาจารย์ประจำบ้านของผู้ที่ทำผิด” “งั้นผมจะทำ” เขาเดินไปหามัลฟอยที่ยืนโงนเงนอยู่ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บปวด เด็กชายกัดฟันจ้องหน้ามูดดี้ด้วยความแค้นปากก็บ่นพึมพำ “พ่อของฉัน” “งั้นรึ” มูดดี้พูดค่อยๆ “ฉันรู้จักพ่อของเธอดีและรู้จักมานานแล้ว บอกเขาด้วยว่าฉันกำลังยืนจ่ออยู่ใต้คอหอยของเขา ทีนี้อาจารย์ประจำบ้านของเธอคือสเนปใช่หรือไม่” “ใช่” มัลฟอยตอบห้วนๆ “เพื่อนเก่าแก่ของฉันล่ะ อดใจแทบไม่ไหวสำหรับการได้เจอ มากับฉันสิ” เขากระชากลากมัลฟอยเดิน ออกไป “อย่าเพิ่งพูดกับฉันนะ”รอนทำท่าเคลิ้มฝันหลังจากนั่งลงที่โต๊ะอาหารของพวกเขา สีหน้าดูดีที่สุด “เดรโก มัลฟอย เฟเร็ตเจ้าแห่งลีลากระเด้งกระดอนที่สุดแสนจะน่าทึ่ง” แฮร์รี่และเฮอร์ไมโอนี่หัวเราะออกมาพร้อมๆกัน “แต่ฉันว่าเขาคงจะเจ็บมากเลยนะ” เฮอร์ไมโอนี่อดพูดขึ้นไม่ได้ รอนทำตาโต “เฮอร์ไมโอนี่ !!!” รอนร้องเสียงลั่นอย่างโกรธๆ “เธอกำลังทำลายนาทีที่ดีที่สุดของฉันเลยนะ” เฮอร์ไมโอนี่ทำหน้าอ่อนใจก่อนจะรีบรับประทานอาหารอย่างเร็ว ใจหนึ่งเธออยากจะไปที่ห้องสมุดในขณะที่อีกใจหนึ่งเธออยากจะไปดูมัลฟอยที่ห้องพยาบาล เด็กสาวรีบรวบช้อนแล้วดื่มน้ำ “อย่าบอกนะว่าเธอจะไปที่ห้องสมุดอีกน่ะ” แฮร์รี่ร้องถาม “ต้องไปน่ะ” เธอโบกมือแล้วรีบวิ่งออกไปทันที มัลฟอยส่งเสียงร้องครางเบาๆหลังจากที่แครบและกอยล์ค่อยๆประคองเขานอนลงบนเตียงในห้องพยาบาล “เจ้าตาเดียว ฉันจะต้องหาทางล้างแค้นมันให้ได้คอยดูสิ” เขาพึมพำด้วยเสียงขุ่นแค้น แครบและกอยล์มองหน้ากัน “แล้วนายจะแก้แค้นเขายังไงล่ะมัลฟอย เขาเก่งมากนะ” “ฉันรู้แล้วน่ะ เจ้าโง่!” มัลฟอยตะคอกแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว ผมสีน้ำตาลไหววูบที่ประตูห้องพยาบาล มัลฟอยขมวดคิ้วน้อยๆก่อนจะพูดขึ้น “พวกนายไปได้แล้ว” “แต่ว่า” กอยล์อึกอัก มัลฟอยจึงตะคอกด้วยความรำคาญ “ฉันบอกว่าให้ออกไป ไปให้หมดได้ยินไหม” แครบและกอยล์สะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจก่อนจะรีบลนลานออกจากห้อง มัลฟอยเม้มปากเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้ที่ก้าวเข้ามาแทน “จะมาสมน้ำหน้าฉันงั้นล่ะสิ เกรนเจอร์” เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดเชิงน้อยใจ เฮอร์ไมโอนี่นิ่งเงียบก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆเตียง “จะว่าอย่างนั้นก็ได้” เธอตอบเสียงห้วนๆขณะที่มองดูเขา รอยช้ำแดงปรากฏอยู่ทั่วตัว เด็กชายหันหน้าไปมองทางอื่นอย่างขุ่นเคืองใจ “เป็นยังไงบ้าง” น้ำเสียงที่ถามดูอ่อนโยนขึ้น เด็กชายเงียบไม่ตอบ เฮอร์ไมโอนี่จับมือของเขาเบาๆ “มัลฟอย” เงียบ “ถ้าไม่ชอบที่ฉันมาเยี่ยม ฉันก็จะไปล่ะรอแพนซี่เขามาดูแทนก็แล้วกัน” เธอลุกขึ้นหมุนตัวทำท่าจะเดินออกไป มัลฟอยรีบจับมือของเธอไว้ “เดี๋ยว อย่าเพิ่งไปสิ” เขาร้องเรียกอย่างเร็ว เฮอร์ไมโอนี่ชะงัก “อยากจะมาก็มาอยากจะไปก็ไปอย่างนั้นเหรอ” เขาบ่นเฮอร์ไมโอนี่เลิกคิ้ว “ฉันตั้งใจจะมาเยี่ยมเธอ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สนใจนี่” “ใครบอกล่ะ” เด็กชายตอบใบหน้าสีชมพูระเรื่อขณะที่พูดเบาๆ “ฉันดีใจต่างหาก” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มน้อยๆอย่างพอใจกับคำพูดของเขาแต่ไม่วายหยอกเย้า “เธอพูดว่าอะไรนะ ฉันไม่ค่อยได้ยินเลย” “ช่างเถอะ” มัลฟอยตัดบทเขามองหน้าเฮอร์ไมโอนี่นิ่ง “เธอเป็นยังไงบ้าง” เขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เฮอร์ไมโอนี่ทำหน้างงๆ “นั่นควรจะเป็นคำถามของฉันมากกว่านะ มัลฟอย” เธอย้อน มัลฟอยส่ายหน้า “ฉันหมายถึง.....ช่างเถอะ” เขาตัดคำพูดด้วยความน้อยใจระคนเสียใจ เด็กสาวมองดูเขาแล้วเอื้อมมือไปบีบมือเขาเบาๆ “เธอแปลกๆไปนะ มัลฟอย เธอทำท่าเหมือนไม่อยากคุยกับฉันเลยตั้งแต่เกิดเรื่องคราวนั้น” มัลฟอยมองดูเฮอร์ไมโอนี่เขากัดริมฝีปากตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบแก้มเด็กสาวเบาๆด้วยท่าทางที่อ่อนโยน “ฉันแค่ไม่อยากให้เธอเดือดร้อนอีก ก็เท่านั้น” มัลฟอยตอบก่อนจะดึงตัวเฮอร์ไมโอนี่ลงมาจูบเบาๆที่แก้ม เด็กสาวขืนตัวเล็กน้อยแต่ก็ยินยอมโดยดี “ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก เธอไม่ต้องเป็นห่วง หนักกว่านี้ก็เคยโดนมาแล้วนี่” เขาหัวเราะเบาๆกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูขมขื่น เฮอร์ไมโอนี่จ้องมองดูเขาอย่างเงียบๆก่อนจะลุกขึ้น “ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะ นอนพักให้หายดีแล้วค่อยไปเรียน ฉันจะจดเลคเชอร์มาให้” “ขอบใจ ยายผมยุ่งหนอนหนังสือ” */*/*/* จาก : moony (อดีต lupin) of Lorien - 10/10/2006 19:40

ข้อความ : สนุกมากค่ะ ไปอ่านตอน2 โล้ดดดดด!!~ อืม...ห่างเหินฟิคแฮรี่ไปนาน รู้สึกว่าเดรโกนี่ปากเสียจริงๆ = = หรือรู้สึกไปเอง กั่กๆๆ เหตุการณ์ตอนนั้นมันอารายหว่า (อ๊ากกกก ความจำสั้น) ต้องกลับไปอ่าน everything ใหม่ โฮะๆๆๆ กำลังว่างๆพอดี~ ปล. อยากเล่นไฟเย็น >< จาก : Bo-bO - 13/10/2006 08:50

ข้อความ : เอิ้ววววววว เหมือนได้รำลึกชาติ เอ้ย! ไม่ใช่ ความหลังๆ ฮ่า ๆ ๆ ไปต่อตอนสองโลด >,< จาก : - LinDFa - - 17/10/2006 13:55