หัวข้อ : เรื่อยเปื่อย ข้อความ : ตอนแรกกะจะไม่ตั้งแล้ว แต่ก็ เฮ่ออ ไม่อยากทำให้คนอื่นลำบากใจ เจนี่แย่จริงๆ เนอะ อ่อนแอชะมัด กระทู้นี้คือการระบายอะไรไปเรื่อยเปื่อยค่ะ มีคนบอกว่าคนแต่งนิยาย คิดมาก จิ้นเยอะ อื่อ เจนี่ก็คงคิดมาก พอคิดเยอะๆ สมองมันตื้อ เลยอยากหาทางระบาย ไม่อ่านก็ได้ค่ะ แค่เปิดเข้ามาก็ดีใจแล้ว~ ตอนนี้กำลังสงสัยอย่างนึง เส้นกั้นระหว่างคนเป็นกับคนตายน่ะ มันห่างกันแค่ไหน ถ้าเราหยุดหายใจ อกไม่สะท้อนขึ้นลง หัวใจไม่เต้นตึ้กๆ ตายแล้ว? ให้ตายเหอะ ไม่อยากใช้คำนี้จริงๆ หลวงพ่อที่โบสถ์ บอกว่าคุณอาแค่ล่วงหลับ ไม่ใช่ล่วงลับ แค่นอนหลับไปเฉยๆ .. จริงหรอ? วันนี้เจนี่ไปรับศพอามาค่ะ ไปกราบอโหสิกรรมอะไรต่างๆ เจนี่ลองเดินไปจับมือคุณอาดู ตอนเด็กๆ จำได้นะคะว่ามือคุณอาทั้งอบอุ่น ทั้งใหญ่ จูงมือเจนี่เดินต้อยๆ แต่ตอนนี้มันเย็นเฉียบ.. แล้วทั้งที่อาสะใภ้น่ะ ยังหายใจ หัวใจยังเต้น ยังกระพริบตาปริบๆ แต่มืออาสะใภ้ก็เย็นชืดพอกัน หมอบอกว่าข้างในไม่มีอะไรแล้ว อวัยวะถูกนำไปบริจาค ทั้งที่เป็นอย่างนั้น แต่เหมือนหลวงพ่อจะพูดถูก คุณอายังใส่เสื้อสีฟ้าตัมเดิม กางเกงขายาวตัวเดิม ใส่แว่น ใส่ถุงเท้า รองเท้า เหมือนนอนหลับ แต่ถ้าหลับทั้งเต็มยศแบบนี่คงแปลกน่าดู ตลกเนอะ แต่ไม่ยักจะขำออก นอกจากเขียนโน่น แต่งนี่ วิธีระบายอีกอย่างนึงคือการร้องไห้ ตอนแรกเจนี่ร้องไห้เพราะไม่รู้จะแสดงออกยังไง แต่ตอนนี้การร้องไห้ของเจนี่มีจุดมุ่งหมายแล้ว เสียใจ เศร้าโศก ดีใจ เสียใจ.. ที่ทำอะไรดีๆ ให้คุณอาไม่มากพอ เศร้าเพราะ.. ไม่มีคุณอาที่คอยซื้อของอร่อยๆมาฝากแล้ว ดีใจ.. ที่คุณอาพ้นทุกข์ หมดกรรม ไม่ต้องมานั่งเจ็บ ทรมานอะไรอีก บางทีคุณอาคงไม่ชอบใจ อาจจะกำลังทำหน้าบู้อยู่ ตอนเจนี่ร้องไห้ เจนี่รู้ค่ะ ว่าคุณอาคงไม่อยากเห็นเราร้องไห้ เอาเป็นว่า อีกแป๊บนึง ขอเวลาอีกหน่อย เจนี่จะยิ้มส่งสวยๆ ไปให้บนสวรรค์นะคะ หวังว่าคงเหมือนที่บาทหลวงท่านว่า สักวันหนึ่ง เราจะได้พบกัน ณ ริมแม่น้ำอันสงบ จุดแรกเริ่มแห่งการเกิดใหม่ของดวงจิต ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง (ออกแนวคริสต์ไปหน่อย เพราะอานับถือคริสต์ค่ะ) ไม่รู้มีใครอ่านจนถึงบรรทัดนี้รึป่ะ ถ้ามีก็ขอบคุณมากค่ะ สำหรับการสละเวลามานั่งฟังเราบ่น รักชาวบอร์ดนะคะ รักเอสเจ รักทงบัง รักซิน ซินอย่าวีนนะ ซินไม่แคร์ตัวเอง แต่เราแคร์ซิน เกลียดแอนตี้แฟนคลับค่ะ แล้วก็สุดท้ายแล้ว รักคนตาย แต่เกลียดความตาย เจนี่รักคนตายเพราะคนตายคือคุณอา แต่เกลียดควมตาย เพราะมันพรากคุณอาไป ถ้าสายลมพัดอีกครั้งหรึ่ง ถึงจะอีกนานแสนนาน สิบปี ยี่สิบปี ตลอดช่วงอายุขัยของเราหมดไป ขอให้สายลมพัดดวงจิตของเราให้มาเจอกันนะคะ จาก : J-Ne - 16/10/2006 23:10

ข้อความ : ((เอิ๊บบ อุตส่าทำใจก่อนอ่าน น้ำตาดันซึมอี๊ก)) ไม่รู้สิ ถ้าเป็นเรา เราจะคิดว่า เค้าแค่ไม่อยู่ เค้าแค่เดินทางไปที่ไหนสักแห่งที่ไกลแสนไกล และเพราะว่าระยะทางมันห่างไกลกันมากๆ เราก็เลยไม่มีโอกาสได้เจอกัน แต่แย่หน่อยที่เทคโนโลยีของโลกเรายังพัฒนาได้ไม่ถึงขีดสุด จะโทรศัทพ์ติดต่อกันก็ไม่ได้ ส่งไปรษณีย์จะธรรมดาหรืออิเล็กโทรนิคก็ไปไม่ถึง เหม่ โลกเรายังไฮเทคไม่พอเนอะ ที่ที่เค้าไปมันต้องสะดวกสบายกว่าที่ที่เราอยู่มากๆ เลยนะเนี่ย เค้าถึงไม่ยอมกลับมา... ฮ่า คิดไปได้ ตอนอาก๋งเค้าเสียเค้าก็คิดอย่างงี้นะ ตอนนั้นเค้าอยู่ ป.5 อายุ ประมาณ10 ขวบ ได้มั้ง เค้าไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีน้ำตา เค้ายังไม่รู้จักหรอกว่าความตายเป็นยังไง ก็นี่ไง อาก๋งยังนอนอยู่ตรงนี้เลย แต่งสูท โอ้โห โก้เก๋กู๊ด เหมือนกำลังเตรียมตัวจะออกเดินทาง แต่แย่หน่อย อาก๋งอ่าน-เขียนภาษาไทยไม่เป็น เรื่องจดหมายไม่ต้องพูดถึง อีเมล สมัยนั้นยังใช้ไม่เป็น โทรศัพท์เรอะ เกิดมาไม่เคยเห็นก๋งใช้โทรศัพท์เลย ถ้าไม่มีใครกดเลขให้อ่านะ อืมม มันก็ช่างจิ้นไปได้ แม้ว่าเค้าจะไม่อยู่ให้เราเห็นหน้า แต่เค้าก็ยังอยู่ให้เราคิดถึง เค้ายังอยู่ในห้วงคำนึง อยู่ในความทรงจำของเรานะ อย่างน้อยเค้าก็ไม่ได้จากไปเปล่าๆ ไม่ได้พรากเอาความสุขไปจากคนที่ยังอยู่ เค้ายังทิ้งความสุข ความทรงจำไว้มากมายให้คนเบื้องหลังได้นึกถึง อาของเจนี่ต้องดีใจมากแน่ๆ เลย ที่มีหลานที่รักเค้าอย่างเจนี่ เจนี่ก็กลับสู่โหมดร่าเริงไวๆ น้า ถ้าเป็นไปได้อยากให้เจนี่ไปงานหนังสือด้วยกัน เศร้ามามากแล้ว มาเดินหารอยยิ้มด้วยกันบ้างนะก๊ะ ^----^ take care urself na~ with Luv & miiz >w< ปล. เงิ่ม.. ไม่รู้ทำไมนึกถึงเรื่องยมทูตสีขาวขึ้นมา นึกถึงโมโมะ >w< แล้วก็คิดถึงที่รักบัว ฮ่าฮ่า เค้าว่าคล้ายกันอยู่ เอิ๊กก จาก : - LinDFa - - 17/10/2006 01:28

ข้อความ : อืม....อ่า....เมนต์ไม่ถูก (เศร้า) ...ขอแสดงความเสียใจแด่คุณอาด้วยนะคะ... แต่คุณอาต้องดีใจแน่นอนเลย อยากบอกว่า เจนี่เข้มแข็งมากๆ ไม่รู้ทำไม แต่มันรู้สึกอย่างงั้นน่ะ >< กลับมาร่าเริงเหมือนเดิมเร็วๆน๊า!!~ จาก : Bo-bO - 17/10/2006 09:13

ข้อความ : อ๊า คำปลอบเจ้เจ๋งชะมัด คิดไงอ๊า ชอบๆ ขอบคุณเจ้นะค๊า > < จะพยายามทำใจ ขอบคุณโบด้วยจ๊ะ ขอให้พระเจ้าคุ้มครอง จาก : J-Ne - 17/10/2006 10:31

ข้อความ : ฟู่~ อ่านแล้วแอบเศร้าอ่ะท่าน แต่ว่านะ พริมก็เคยคิดเหมือนกันว่าอะไรที่แบ่งคั่นระหว่างการเป็นและตาย บางทีเห็นคนที่เดินด้วยกันอยู่ดีๆ พอผ่านไป เจออีกทีก็ไม่มีชีวิตแล้ว ได้แต่มองร่างของเขาอ่ะนะ แยกไม่ถูกว่าเขาจะต่างจากตอนที่มีชีวิตแค่ไหน อย่างไร มันสับสน ถ้าเกิดคนตายแล้วสลายกลายเป็นผงไปเลย ก็คงไม่คิดแบบนี้ ก็อาจเป็นเพราะว่า เรายังยึดติดกับร่างกายของเขา มองแล้วก็จินตนากรว่า ถ้าเขาตื่นขึ้นมาแล้วพูดได้ มันก็คงจะเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ (ตอนนั้นมีแต่จินตนาการเลยนะ) แต่ความตายไม่ได้เป็นสิ่งน่าเกลียดน่ากลัวเสมอไปเลยนะ พริมว่า ความตายทำให้เรารู้จักโลก เพราะชีวิตเหมือนกับเหรียญสองด้าน มีทั้งการได้มาและการสูญเสีย ถ้าเรารู้จักเหรียญแค่ด้านเดียว ก็ไม่คุ้มสิ และการสูญเสียก็ทำให้การได้มาเป็นสิ่งมีค่า ยังไงพริมเชื่อว่าท่านเจนี่ต้องกลับมาเหมือนเดิมได้เร็วแน่นอน ขอให้มองไปข้างหน้าบ้างนะ มองไปในอนาคตว่าจะมีสิ่งดีๆใดบ้างเกิดกับชีวิตเรา มันนับไม่ถ้วนหรอก และสุดท้าย มีสท่านมากมาย หวังว่าคงได้เจอกันงานหนังสือ (ฮา~~) +++++++++++++++++++จบจ้า+++++++++++++ จาก : H.grenger - 17/10/2006 10:59

ข้อความ : ... โอ้....ลุกลี้ลุกลน...คุณชิงเม้นไม่ถูก แหะๆ อย่างแรกเลย ขอแสดงความเสียใจกับการจากไปของคุณของเจนี่ด้วยน๊าา สำหรับพี่แล้ว เรื่องของความตายเนี่ยนะ...อืม มีทั้งดีและไม่ดีว่ะ ฮาาา ดี...เพราะ ไม่ต้องวุ่นวายกับเรื่องบนโลก มีแต่เรื่องปวดเฮด ปวดใจ (กระซิก) ไม่ดี ....เพราะ บนโลกยังมีอะไรให้เราหื่นอีกเยอะ (เวร กิเลสหนาเชียว) แต่เห็นด้วยกับที่รักหลินเขรอะ ว่า คุณอาคงเดินทางไปอีกที่นึง ที่ๆ ไกลแส๊นนนน ไกลลล จนเทคโนโลยีไปไม่ถึงอย่างที่รักว่า (ฮา) แต่อาจต้องใช้ เจ้าเข้าทรงพึ่งไสยศาสตร์อะไรงี้ (มั่วแล้วเมิงงงง) เอาล่ะๆ อย่ามัวแต่เศร้าโศกเสียใจ ยิ้มๆ สู้ต่อไป ใช้ชีวิตอย่างสุขีๆ แทนคุณอา น่อ ฮู้วววว จาก : ching - 17/10/2006 18:06

ข้อความ : เป็นห่วงแกนะเว้ย จะโทรหาก็ไม่ได้ เพราะทำเบอร์แกหายไป มีแต่เบอร์ 04 ของแก ที่โทรไปทีไร มันก็โทรไม่ได้ อย่างที่เจ่เจ๊บอกอ่ะ เค้าไปอยู่ในที่ไกล๊ ไกลจากเรา แต่เชื่อเหอะ คุณอาเค้าต้องอยู่ที่ที่ไกล แต่เค้าก็ยังสามารถเฝ้าดูหลานของเค้าได้อยู่ เค้าจะดีใจ ที่แกเป็นห่วงเค้า แต่เค้าจะเสียใจ ถ้าเค้ารู้ว่าแกร้องไห้ขนาดนี้ ความตายไม่ได้พาเค้าไปไหนหรอก มันแค่พาเค้าไปจากโลกๆ นึง ไปสู่อีกโลกนึง อาจจะเป็นโลกที่เค้าสามารถมองเห็นเรา แต่เรามองไม่เห็นเค้า เชื่อสิ คุณอาแกไม่ได้ไปไหน เค้ายังอยู่ข้างๆ แก แล้วเค้าก็คอยเป็นกำลังใจให้แกอยู่ อย่าร้องไห้นะเว้ย เพราะมันจะทำให้เราร้องไปด้วย T T ปล. เดี๋ยวก็เจอกัน ^^ รอไปอีกสั๊ก 80 ปี ไม่นานหรอก แล้วแกก็จะได้เจอคุณอา ปล2. เป็นห่วงมากๆ มีไรก็โทรหาได้นะ ถึงเราจะปลอบใจอะไรใครไม่เก่ง แต่เราฟังแกได้ทุกเรื่องนะ จาก : Sakura Ninrina - 17/10/2006 19:48

ข้อความ : เฮ้อ~ เม้นไม่ออก..พิมไม่ถูก แสดงความเสียใจกับเจนี่ด้วยน้า เห็นเจนี่เศร้าๆมาหลายวันแล้ว ตอนนี้คงดีขึ้นแล้วสิ่ใช่ป่ะ คงดีขึ้นแล้วแหละ เพราะมาถ้าพิมพ์อะไรแบบนี้ได้ ก็คงโอแล้ว ตอนเด็กๆที่เราเคยเสียคนสำคัญไป เราก็เป็นนะ ของเรา เราไม่เล่าให้ใครฟังอ่ะ เพราะช่วงนั้นถ้าพูดเราคงร้องไห้ แล้วเราก็ไม่ชอบร้องไห้ให้ใครเห็น เราก็เลยเก็บไว้ จนวันที่เราพร้อม เราถึงจะเล่าให้ใครคนนึงฟัง เราว่าเจนี่ไม่ได้อ่อนแอหรอกนะ เป็นใคร ใครก็คงต้องร้องไห้แหละ ในเมื่อเราเสียคนที่เรารักมากไปนิ่ แต่พอเจนี่ร้องไห้จนเบื่อแล้ว เจนี่ต้องกลับมายิ้มนะ กลับมาร่าเริงให้ได้ โอเค๊? เราว่าคุณอาเจนี่คงไม่ดีใจแน่ๆ ถ้าเจนี่จะร้องไห้เพราะเค้าอ่ะ ร้องไห้มากๆไม่สวยนา ตาจะบวม หน้าจะโทรม เหมือนคนติดยาอ่ะ (ไม่ใช่) เรื่องความตายมันหลีกเลี่ยงไม่ได้หรอก อยู่ที่ว่าจะมาช้าหรือจะมาเร็วเท่านั้น ถ้ามาเร็ว ก็แสดงว่าเราหมดกรรมเร็ว อาเจนี่ไม่ได้หนีเจนี่ไปไหนนิ่ แค่ไปรอเจนี่อยู่ที่ที่นึง เจนี่ก็รอวันที่จะได้เจอคุณอาอีกครั้ง แล้วก็ยิ้มเพื่อคุณอาที่เค้ามองเจนี่อยู่ไง (บ่นอะไรไปเนี่ย -*- ปลอบไม่เป็น โฮก) ปล. เค้าเหมือนโมโมะหรอที่รัก งั้นเค้าก็ตาโตสิ่ 555 จาก : :) l3 u A ,,* - 17/10/2006 19:49

ข้อความ : ในเมื่อมีเกิดก็ต้องมีตายเนี่ยเน๊อะ อย่างที่เจ๊โมพูด อาเค้าไม่ได้ไปใหนแค่รอเจนี่เท่านั้นแหละ เราก้อนับถือคริสต์ ไม่รู้สิ อธิบายไม่ถูก ตัวเจนนี่เองนั้นแหละที่จะรู้ดีที่สุด แข้มแข็งไว้นะอย่างที่เจนี่บอกว่าสักวันจะส่งยิ้มไปให้คุณอาเค้า เอ้า~~ ยิ้มเร้วววว จาก : kalo - 18/10/2006 20:15

ข้อความ : เจนี่!! เจนี่ต้องเข้มแข็งนะ อย่างแรก ขอแสดงความเสียใจด้วย เรื่องคุณอานะคะ อย่างที่สอง ขอโทดเจนี่ด้วย ที่ไปรบกวนผิดเวลา เพราะแทนที่เจนี่จะปลอบ กลับเป็นโมต้องปลอบเจนี่ ^^ แต่ยังไงก็ได้นี่เนอะ ครอบครัวเดียวกันมีกันหลายคนต้องปลอบกันและกันสิถึงจะถูก ยังไงก็ตาม เจนี่ยังดีนะ ที่ถึงจะเสียคุณอาไป แต่พอหันกลับมามอง ก็ยังไม่มีอะไรที่ร้ายแรงกวักมือเรียกเราหลังจากนั้น มีแต่ความโศกเศร้า เสียใจ ดีใจ หลายๆอย่าง และเราก็ยังสามารถดำเนินชีวิตเราต่อไปได้อย่างปกติ ไม่เหมือนโมนะ ที่ตอนนั้นคุณยายโมเสีย แล้วเหลือคุณตา แล้วคุณตาเค้าหัวงูออก จนเกิดเรื่องบ้าๆนั่น ที่โมเครียดมาก ที่เคยเอามาปรึกษาทุกคนไงคะ เจนี่ไม่ได้เจอแบบที่โมเจอหลังจากมีเรื่องที่ต้องเศร้าเสียใจไป เพราะฉะนั้นเจนี่อย่าเสียใจอย่าเศร้านานมากนะจ๊ะ ถ้าเจนี่เองก็รู้ว่าคุณอาคงหน้าบู้เมื่อเห็นเจนี่ร้องไห้ เจนี่ยังจะร้องไห้อยู่อีกหรอจ๊ะ? เจนี่ต้องยิ้มรับสิ พยายามเพื่อคุณอานะ ถ้าเราอยากเห็นคุณอายิ้มให้เจนี่ คอยมองดูเจนี่อย่างเอ็นดูตลอดเวลา ต้องไม่ร้องไห้นะจ๊ะ ทำให้ท่านภูมิใจนะ สู้ๆจ้ะ อ่า...ปลอบไรอีกดีน้า นึกม่าออก เอาเป็นว่าพยายามเข้านะจ๊ะ เจนี่เข้มแข็งจะตายนี่เนอะ ร้องไห้อีกไม่นานหรอก ^^ คนที่เจอมรสุมทันทีพร้อมๆกับความเสียใจที่เสียคุณยายไปด้วยโรคมะเร็งอย่างพี่ ยังไม่ร้องไห้มากเลย ร้องแค่ไม่กี่วันเอง เพราะต้องสู้กับปัญหาข้างหน้า และเพราะไม่อยากให้คุณยายหน้าบู้เพียงเพราะพี่ร้องไห้หรอกนะ พี่ชอบเห็นคุณยายยิ้มมาก เหมือนโลกทั้งใบสดใส และเมื่อ2อาทิตย์ก่อน แม่โมรูปตอนแบเบาะที่ทำเป็นกรอบใหญ่มาให้โม โมก็งงนะว่าเอ๊ะ!! รูปนี้เคยอยู่ที่บ้านเราด้วยหรอ และ...คนในรูปนั้นใช่โมหรอ? แม่แทบจะเอาค้อนมาทุบหัวเลยล่ะ 55+ แม่ก้อบอกว่าเนี่ย รูปโมตอนเด็กๆคุณยายเก็บไว้ข้างเตียง เอามาดูตลอดเลย เพิ่งไปเจอมา เท่านั้นแหละ พี่ร้องไห้ทั้งน้ำตาพร้อมยิ้มกว้างมากๆ คิดถึง ดีใจ ทุกอย่างเลย หลานรุ่นเดียวกันมีตั้งหลายคน แต่คุณยายมีรูปโมที่เป็นกรอบรูปใหญ่วางอยู่ข้างเตียงและคุณยาย...หยิบมามองตลอด... มันรู้สึกดีมากๆเลยนะ อ่า.... พล่ามมามากนัก เอาเป็นว่า สู้ๆนะจ๊ะเจนี่ จาก : momoTaroJang - 18/10/2006 20:48