หัวข้อ : New Fic:-+Be with You-+<3 คู่ชู้ชื่น>บทที่1 อ่อนแอจริงหรือ ข้อความ : นำเรื่อง ฟิคเรื่องนี้เพิ่งแต่งค่ะ เป็นฟิคที่ไม่ค่อยมีอะไรมาก ฉากแอคชั่นน้อยพอๆกับฉากเลิฟซีน จุดประสงค์ในการแต่งคือ อยากแต่งอย่างเดียวค่ะ บทที่ 1 อ่อนแอจริงหรือ ถึงแม้ว่าการบ้านวิชาอักษรรูนของเฮอร์ไมโอนี่จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เธอกลับเลือกที่จะนั่งอ่านหนังสือทบทวนวิชาต่างๆในห้องสมุดแทนที่จะออกไปนั่งดูสองหนุ่มซ้อมควิดดิชให้เสียเวลาอันมีค่าของเธอไปโดยเปล่าประโยชน์ "สวัสดี เฮอร์ไมโอนี่"ใครบางคนกระซิบทักทาย "หวัดดี ลูน่า"หญิงสาวยิ้มรับ แค่ได้ยินเสียงก็เดาได้ว่าใคร "อากาศดี ไม่ออกไปไหนเหรอ"ลูน่า ที่วันนี้แต่งตัวปกติกว่าทุกวัน คือไม่ได้สวมต่างหูรูปหัวผักกาดกับสร้อยคอจุกบัตเตอร์เบียร์ถามเสียงแผ่ว "ไม่ล่ะ ฉันอยากอ่านนี่ให้จบน่ะ"เฮอร์ไมโอนี่ชี้ไปที่หนังสือกองสูง "งั้นฉันไปก่อนนะ"ลูน่าลอยละล่องจากไปแล้ว พร้อมกับช่วยจุดประกายความคิดบางอย่างให้กับเฮอร์ไมโอนี่ ก็ในเมื่ออากาศดีออกขนาดนี้ บางทีการออกไปอ่านหนังสือข้างนอกอาจทำให้เธอสดชื่นกว่าที่เคยก็เป็นได้ หญิงสาวรีบเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าและรีบเร่งออกเดิน แต่ขณะที่เธอผ่านห้องน้ำชายที่ชั้นสอง ร่างสูงของใครบางคนก็ถลาหน้าทิ่มออกมาชนเธอซะก่อน "อ๊ะ"หญิงสาวเพียงแค่เซ แต่ทว่าใครคนนั้นกลับไหลล้มลงนอนคว่ำกับพื้น ท่าทางไม่น่าดูอย่างแรง เฮอร์ไมโอนี่กุลีกุจอเข้าไปดูชายผู้น่าสงสารคนนั้นอย่างรวดเร็ว และเธอก็ถึงกับอึ้ง งง ปนสงสัยเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา "มะ มัลฟอย"อุทานเสียงสั่น "นี่ ตื่นสิ ตื่น เป็นอะไรไปน่ะ บอกให้ตื่นไง"เมื่อตั้งสติได้พอควร เธอจึงรีบเขย่าเขา เขย่าซะแรงด้วยสิ โดยให้เหตุผลกับตัวเองว่า ขอแก้แค้นสักนิดคงไม่น่าเกลียดหรอกน่า หญิงสาวมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่เจอใครที่พอจะไหว้วานให้ลากตานี่ไปห้องพยาบาลได้ "เฮ้อ นี่มันเวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย"เฮอร์ไมโอนี่ถอนใจแบบเซ็งๆ ก่อนจำต้องเข้าหิ้วปีกมัลฟอย ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นศัตรู เธอกึ่งลากกึ่งประคองเขามาเรื่อย จนใกล้ถึงห้องพยาบาลเต็มที "ปล่อย อย่ามายุ่งกับฉัน ยัยเลือดสีโคลนโสโครก"มัลฟอยที่จู่ๆก็ฟื้นขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย สะบัดอย่างที่คิดว่าแรงแล้ว แต่ก็ทำได้แค่อีกฝ่ายผงะเล็กน้อยเท่านั้น "แกสิโสโครก หนอย ไอ้คนสถุล นี่ฉันโปรดสัตว์ได้บาปเหรอเนี่ย"เฮอร์ไมโอนี่โกรธจัด มือรีบควานหาไม้กายสิทธิ์ จะประมาทไม่ได้แม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าหน้าตานายนี่จะดูเซียวๆกว่าปกติ แถมตายังแดงๆก็ตามเหอะ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่ร้ายกาจเหมือนเดิมนี่นา "ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินแล้วกัน"พูดจบ ชายหนุ่มก็สะบัดเสื้อคลุมจากไป ไม่ต่อล้อต่อเถียงเหมือนเคย และปล่อยให้เฮอร์ไมโอนี่ยืนงง "นี่น่ะเหรอ คำขอโทษของนาย"หญิงสาวตะโกนตามหลัง และก็รู้ได้ในทันทีว่าเธอเซ็งจนไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านหนังสือแล้ว บางทีการออกไปนั่งดูแฮร์รี่กับรอนซ้อม อาจไม่ทำให้เธอรู้สึกแย่ไปกว่านี้แล้วล่ะมั้ง ตกช่วงหัวค่ำ หลังทานอาหารเย็นเรียบร้อย "เฮอร์มี่จ๋า รอนอยากให้เฮอร์มี่ช่วยตรวจการบ้านสเนปให้รอนหน่อยน่ะ ได้ไหมจ๊ะ"รอนแอ๊บแบ๊ว อ้อนวอน..แต่คงไม่ได้ผล "ไม่ ไม่ ไม่ ตราบใดที่เธอไม่คิดจะทำมันด้วยตัวเอง เธอก็จะไม่มีวันทำข้อสอบได้ เพราะฉะนั้น อย่าหวังซะให้ยากว่าฉันจะช่วยเธอ รอน"เฮอร์ไมโอนี่บอกอย่างใจร้าย แต่ก็เพราะหวังดีล่ะนะ "แล้วนี่เธอกำลังจะไปไหนน่ะ"แฮร์รี่ที่รู้แกว และละความพยายามเรื่องตรวจการบ้านไปนานแล้วถามขึ้น "เดี๋ยวจะไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำพรีเฟ็คหน่อยน่ะ"หญิงสาวตอบ แต่ชายตามองรอน ที่ทำท่าจะคุ้ยกระเป๋าเธอ "เสียใจนะ ถ้าคิดว่าฉันจะเก็บการบ้านไว้ในกระเป๋าน่ะ" "เธอจะไปไหนก็ไปเลย นี่ แฮร์รี่ นายช่วยฉันได้ไหม"รอนทำหน้าบึ้ง โบกมือไล่สาวใจร้าย "โทษทีว่ะ ฉันก็จนปัญญาเหมือนกัน"แฮร์รี่ยิ้มเจื่อน เฮอร์ไมโอนี่เดินอมยิ้มจากมา แต่ก็เพราะความรักเพื่อนล่ะนะ เลยทำให้เธอต้องเข้มงวดกับพวกเขา เอาล่ะ ในเมื่อวันนี้ก็เจออะไรมามากละ คงได้เวลาแช่น้ำอุ่นๆ ฟองสบูหนานุ่มซะทีล่ะนะ ประตูห้องอาบน้ำเปิดออก หญิงสาวก้าวเข้าไป น่าแปลก ที่ไอน้ำหนายังคงจับอยู่ทั่วห้อง สงสัยคงมีคนเพิ่งอาบเสร็จล่ะมั้ง เฮอร์ไมโอนี่คิดเองเออเองในใจ และก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก เพราะความอยากแช่น้ำมันเริ่มทวีคูณขึ้นมา หญิงสาวถอดเสื้อคลุมออก และค่อยๆปลดเนคไท พร้อมกระดุมเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบนักเรียนออกจนถึงเม็ดสุดท้าย หญิงสาวชะงักมือไว้ที่กระดุมเม็ดนั้น และมองตรงไปข้างหน้า ที่สระน้ำอย่างตกตะลึง ร่างขาวโพลนโผล่พรวดขึ้นมาจากสระ เชื่องช้าเนิบนาบ ราวกับจะอวดกับสายตาที่จ้องมองอยู่ "ไง พอใจหรือยังล่ะ"ชายหนุ่มคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยากจะคาดเดา เขาหันหน้ามาเป็นเวลาเดียวกับที่เฮอร์ไมโอนี่ได้สติ เธอหลับตาและรวบเสื้อที่หลุดลุ่ย กำไว้แน่น "นายใส่เสื้อผ้าหรือยัง"หญิงสาวกลั้นใจถาม มองเห็นแต่ความมืดมิด เพราะหลับตาอยู่ "ยัง"เขาตอบง่ายๆ แต่ทำเอาหญิงสาวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เอาไงดี เธอคิด อยากจะมองให้เห็นว่าเขาเป็นใครใจแทบขาด แต่กลัวเห็นภาพอุบาทว์ตา "นายเป็นใครน่ะ"เธอตัดสินใจถามแต่ยังไม่กล้ามอง แม้จะได้ยินเสียงเขากำลังเดินเข้ามาใกล้ สถานการณ์เริ่มฉุกเฉินซะแล้ว "ก็ลืมตาซะสิ ยัยเลือดสีโคลน"เสียงกระซิบร้ายกาจดังขึ้นข้างใบหู ไม่ต้องแม้แต่จะคิดเดา เพราะเดายังไงก็ถูกชัวร์ มัลฟอย ไอ้มัลฟอยแน่ๆ "แก ไอ้วิปริต"เฮอร์ไมโอนี่ชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่ตัวปัญหา และเธอก็ลืมไปแล้วว่ามือข้างนั้นเคยกำเสื้อที่ถอดเกือบเสร็จอยู่ "หึ นี่ลงทุนเข้ามายั่วฉันถึงที่นี่เลยเหรอ น่าประทับใจดีนะ"มัลฟอยยังคงยิ้มกริ่มแบบร้ายๆ ไม่ได้กลัวอะไรเอาซะเลย เขาจ้องอย่างละลาบละล้วงที่บริเวณหน้าอกของเธอ จนหญิงสาวต้องรีบปิดเท่าที่จะปิดได้ "ฉันไม่เคยทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น แล้วทำไมนายไม่ล็อกประตู หา หรือว่านายเป็นพวกชอบโชว์"เฮอร์ไมโอนี่ตอกกลับ คนที่สวมแค่ผ้าขนหนูผืนเดียว โอ๊ย คิดว่าแห้งๆแบบนี้น่ะเหรอ น่ามอง ให้ฉันไปมองฟิลช์ยังจะดีกว่าอีก "หึ หึ ปากกล้าเหมือนเดิม แต่เสียใจ วันนี้ฉันยังไม่มีเวลาพอ ฉันให้เธอเลือกดีกว่า ว่าจะอยู่ดูฉันเปลี่ยนเสื้อผ้า หรือจะออกไปข้างนอก"ไม่พูดเปล่า มัลฟอยเล่นทำท่าจะกระตุกปมผ้าขนหนูออกอีกด้วย "ฉันไปก็ได้ แต่อย่าหวังนะว่าคราวหน้า นายจะรอด"แม้จะไม่พูดว่าฝากไว้ก่อน แต่ความหมายน่ะใช่ เฮอร์ไมโอนี่มองจ้องอีกฝ่ายอย่างแค้นๆ ก่อนจะรีบเดินหนีไป เมื่อผ้าผืนนั้นใกล้จะหลุดออกมาเต็มที โปรดติดตามตอนต่อไป คราวหน้านะคะ ติ ชม ได้นะ ไม่ว่ากัน 555555+ จาก : KwanZ<Magic> - 30/04/2007 20:05

ข้อความ : เอ่อ..เฮอร์ไมโอนี่ แน่ใจนะว่าอยากมองฟิลซ์มากกว่าเดรโกอ่ะ 555+ ในที่สุดเราก็ได้อ่านฟิคเฮอร์ + เดร แล้ว(โว้ยยย)!!! น่าติดตามดีอ่ะค่ะ ไว้จะรออ่านนะ +++++++++++จบ++++++++ จาก : H.grenger - 02/05/2007 21:20

ข้อความ : เย้ๆๆๆ เดรโก กะเฮอร์มี่ สมจายสะที จาก : pandanium - - hermy_malfoy@hotmail.com - 18/06/2007 11:33