หัวข้อ : Former Times For Change SunKaDia : บทที่ 6 (ยังไม่จบ) ข้อความ : "...คนที่แสนเย็นชาคนหนึ่ง...ที่ไม่เคยสนใจในทุกข์ร้อนของผู้ใด...ทุกคนต่างพากันประนามเขาผู้นั้นว่าไร้ซึ่งจิตใจ...โดยที่หารู้ไม่ว่า...ภายในจิตใจดวงนั้น...มีความทุกข์อันแสนทรมานเพียงใด...ความทุกข์ทรมานที่ถูกลิ่มตอกให้ฝังแน่นขึ้นทุกๆวัน...แม้จะร้องให้เสียจนไม่มีน้ำตาซักหยดจะรินไหล...มันก็ยังคงภาวนาให้ซักวันหนึ่งลิ่มเล่มนี้จะหลุดออก...เพื่อที่จะได้กลับมาหัวเราะและร่าเริงเสียที..." บทที่ 6 ลิ่มที่มีชื่อว่า'ความผิดบาป' ...เรน... ...เรน... "เรน!!! " เสียงร้องเรียกครั้งสุดท้ายที่ดังลั่นจนเจ้าของนามสะดุ้งตื่น นัยน์ตาสีเทาเบิกโพลงด้วยความตกใจ ร่างกายสะดุ้งเฮือกขึ้นจากเตียงนอนสี่เสาที่แสนงดงาม ภายในความมืดมิดของห้องมีเพียงนัยน์ตาสีเทาคู่นั้นส่องประกายเจิดจ้าเรืองรอง ...ฝันงั้นหรอ!?!... มือซ้ายกุมหน้าผากเบาๆ ในขณะที่ใบหน้ามีเหงื่อพร่างพราวอยู่เต็มไปหมด มือขวาควานหาสิ่งของในความมืดมิดจนไปเจอกับหน้ากากครึ่งใบหน้า เธอหยิบขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะแหวกม่านเตียงสี่เสาออกมา "...เสียงที่ร้องเรียก..." เด็กสาวพึมพำ ในขณะที่ร่างกายเคลื่อนออกมาจากเตียงสี่เสาที่เป็นมุมมืด แสงสีนวลแห่งดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามายังหน้าต่างปรากฏให้เห็นถึงเส้นผมของเด็กสาวผู้นั้น ...เส้นผมสีเงินที่กำลังส่องประกายระยิบระยับแข่งกับแสงแห่งดวงจันทรา... เรนในชุดนอนสีเทาบางๆ เดินไปหยิบผ้าคลุมสีเทาขึ้นมาสวมพร้อมกับออกเดินไปตามทางระเบียงอันมืดมิด ตามระหว่างทางมีดอกไม้สีขาวที่บานสะพรั่งกันอย่างสวยงาม กลิ่นหอมของดอกไม้อบอวนไปทั่วบริเวณ ผีเสื้อยามราตรีบินวนเหนือนภาอย่างรื่นเริง เด็กสาวเดินจนมาถึงหอคอยแห่งหนึ่ง น่าแปลกที่เธอเดินมาตามทางที่มืดมิดได้โดยไม่ต้องใช้แสงจากโคมไฟหรือตะเกียงเลยแม้แต่น้อย เรนก้าวขึ้นไปจนถึงยอด เปิดเข้าไปภายในห้องซึ่งมีลูกแก้วสีดำวางอยู่บนห่อผ้าที่ตั้งอยู่ใจกลางห้อง เธอเดินไปหยิบลูกแก้วแล้วเดินลงจากหอคอย เด็กสาวเดินไปตามทางอย่างไม่รีบร้อนราวกับว่าราตรีนี้ไม่มีทางสิ้นสุดลงเป็นแน่ เรนเดินไปจนถึงสวนแห่งหนึ่งที่มีต้นซากุระขนาดใหญ่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่นั้น ข้างๆต้นซากุระคือลำธารขนาดย่อม ติดกับลำธารมีเก้าอี้ไม้ยาวตั้งอยู่ด้วยกัน เด็กสาวนั่งลงกับเก้าอี้ พร้อมกับจ้องมองผิวน้ำในลำธารที่สะท้อนใบหน้าของตนเองอย่างไม่วางตา เธอโอบกอดลูกแก้วสีดำไว้ ในขณะที่นัยน์ตาสีเทาฉายย้อนไปถึงเหตุการณ์หนึ่ง ... " เรน! " " เรน! ได้โปรด...หากเจ้าปราถนาชีวิตของข้า..." เสียงเอ่ยอันอ่อนแรง ริมฝีปากบางหอบน้อยๆก่อนที่จะปรากฏรอยยิ้มบางๆบนใบหน้า " ...หากเจ้าปราถนาชีวิตของข้า...สังหารข้าซะ..." " ...เจ้าให้ข้าได้หรอ?...ชีวิตของเจ้า?..." เรนเอ่ยถามเสียงเรียบ ในขณะที่เสียงเดิมเอ่ยขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เจ้าของคำกล่าวที่แหบพร่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ เส้นผมสีเงินกับนัยน์ตาสีเทาที่เจิดจ้าจ้องมองมายังพี่สาวตนด้วยความมุ่งมั่น "...ข้าให้ได้ทุกอย่าง...หากนั้นเป็นความประสงค์ของเจ้า...พี่สาวข้า..." "...ละทิ้งแม้กระทั่งชีวิตเพื่อให้ข้าสมหวังกระนั้นหรือ...เจ้าจะละทิ้งทุกอย่าง?...เพื่อต้องการให้ข้าสมความปราถนาอย่างนั้นหรือ?..." " ...ใช่...เจ้าประสงค์สิ่งใด...ต้องการสิ่งใด...ข้ายินดีมอบให้เจ้าทุกอย่าง...หากสิ่งที่ข้ามอบให้ได้สามารถทดแทนความทุกข์...ความเกลียดชังที่เจ้ามีต่อทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ได้..." " ...ได้โปรด...บอกข้าตามความประสงค์ของเจ้า...ข้ามอบให้ได้ทุกสิ่ง...ขอเพียงเจ้ากลับคืนมา...ขอเพียงเจ้าก้าวเดินกลับมาสู่เส้นทางสีขาวดังเดิม..." เด็กสาวยกเคียวสีดำขึ้นมาเหนือศรีษะ ก่อนจะลงทัณฑ์น้องสาวตนเองด้วยสีหน้าอันเรียบเฉย โลหิตสีแดงสดพุ่งกระเซ็นติดกับเสื้อคลุม นัยน์ตาสีเทาจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่รู้สึกใดๆ ก่อนที่ภาพต่างๆเหล่านี้จะถูกหยุดลง ... "...ข้าคงเป็นคนบาปหนา..." เรนพึมพำเบาๆ ทั้งๆที่ดวงตายังคงจ้องมองผิวน้ำอยู่เช่นนั้น สายลมอ่อนๆพัดผ่านมายังร่างเบาๆ อาภรณ์สีเทาบางโบกสะบัดตามสายลม ...คนบาป...ที่ปราถนาชีวิตของน้องสาวตนเอง... แม้ว่านัยน์ตาสีเทาจะจ้องมองผิวน้ำด้วยสายตาอันราบเรียบ ทว่าลึกๆแล้วกลับรู้สึกอีกแบบหนึ่ง! ความรู้สึกภายในที่ไม่อาจทราบได้ว่าลึกลงไปในจิตใจแล้วคิดยังไงกันแน่ ตุบ! เสียงลงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลังของเด็กสาว นัยน์ตาสีเทาปรายตามองมาเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นยืน ฝุ่บ!!! พลัน! ร่างของเด็กสาวก็หายไปในความมืด มาโผล่อยู่ด้านหลังของชายหนุ่มใส่หน้ากากสีดำซึ่งใส่ชุดคล้ายกับพวกนักฆ่า บริเวณลำคอมีคมเคียวจี้อยู่โดยพร้อมจะเฉือนลำคอนั้นให้ขาดในพริบตา " ขะ...ขออภัยครับท่านหญิง...นายท่านเรียกประชุม...คะ...ครับ" ชายหนุ่มละล่ำละลักด้วยความกลัวสุดขีด " ...แล้วทำไมถึงไม่ให้ซุ่มให้เสียง?..." เด็กสาวถามเสียงเย็น นัยน์ตาสีเทาเจิดจ้าอยู่ท่ามกลางความมืดอย่างน่ากลัว อออร่าสังหารเงียบๆที่อยู่รอบตัวเธอค่อยๆแผ่ขยายไปทั่วบริเวณ "ขะ...ขออภัยเป็นอย่างสูงครับ...ขะ...ข้า...กลัวท่าน...ละ...เลยไม่กล้า..." ชายหนุ่มกล่าวตอบตะกุกตะกัก ใบหน้าซีดเซียว เหงื่อที่โชกอยู่ทั้งใบหน้าและลำตัวแสดงถึงอาการกลัวของเขาได้เป็นอย่างดีว่าเขากลัวขนาดใหน ยิ่งออร่าสังหารที่เย็นเยียบจากตัวเรนยิ่งทำให้เขาหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ! "...หึ..." เสียงหัวเราะดังขึ้นในลำคอของเด็กสาว รอยยิ้มเย็นๆปรากฏอยู่บนใบหน้าพลางลดเคียวลงจากลำคอของชายหนุ่มผู้นั้น ออร่าสังหารเงียบๆของเธอค่อยๆถูกดูดกลืนเข้าสู่ร่างก่อนที่เด็กสาวจะเดินไปอีกทาง "...ไม่ต้องกลัวข้าหรอก..." เด็กสาวเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ยังหันหลังให้ ชายหนุ่มผู้นั้นยิ้มน้อยๆด้วยความดีใจที่ตนอาจรอดพ้นเงื้อมมือของมัจจุราชได้แล้ว ... ทว่า...!!! ... ฉัวะ!!! แขนซ้ายของชายหนุ่มผู้นั้นถูกตัดเป็นสองท่อน เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดท่ามกลางความมืด มันกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มเบิกตาโพลงด้วยความตกใจก่อนจะร้องด้วยความเจ็บปวด " อ๊ากกกกกกกกก!!!!!!!!!!! " ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ภายในเวลาไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างทั้งร่างของชายหนุ่มผู้สวมหน้ากากถูกตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลือดสีแดงสดที่พุ่งกระฉูดนั้นกระเซ็นไปทั่ว สวนที่สวยงามถูกละเลงด้วยสีแดง ลำธารสีฟ้าสดใสแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มของโลหิต ... "...เพราะอีกเดี๋ยวเจ้าก็หายกลัวข้าแล้วยังไงล่ะ...หายกลัวข้า...ไปตลอดกาล..." เรนกล่าวเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเทาเจิดจ้าอย่างน่ากลัว พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าดั่งพญามัจจุราชที่ส่งยิ้มให้พร้อมกับความตาย ก่อนที่จะก้าวเดินโดยไม่หันไปมองยังร่างไร้วิญญาณนั้นอีกเลย แอ็ด~!!! เสียงเปิดประตูบานใหญ่ที่ถูกทำด้วยเหล็กหนา ประตูเหล็กบานนั้นมีลวดลายเป็นรูปของอุ้งมือปีศาจที่กำลังโอบอุ้มโลก ภายในห้องขนาดใหญ่มีโต๊ะสีเหลี่ยมยาวสีขาว โคมไฟที่ติดอยู่กับกำแพงรอบห้องช่วยเพิ่มแสงสว่างในค่ำคืนได้เป็นอย่างดี บุคคลผู้สวมผ้าคลุมสีและเทาทั้งหลายต่างหันมามองผู้มาใหม่ พวกเขาต่างสวมใส่หน้ากากสีขาวปิดบังใบหน้า "...ขออภัยเป็นอย่างสูงที่มาช้าค่ะ...ท่านเดียคา..." เด็กสาวกล่าวกับบุคคลที่นั่งอยู่ภายในห้อง ชายชราผู้ซึ่งสวมใส่ผ้าคลุมยาวสีดำมืดนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ นัยน์ตาสีดำมืดสนิทจ้องมองมายังเด็กสาวผมเงินผู้สวมใส่หน้ากากครึ่งหน้า "...ไม่เป็นไร...ขอโทษด้วยที่ต้องเรียกประชุมด่วนตอนเจ้ากำลังอารมณ์เสีย..." ชายชรากล่าว ในขณะที่เรนก้มศีรษะให้เขาอย่างนอบน้อมก่อนที่จะนั่งลงตรงเก้าอี้ถัดไป เก้าอี้ทุกตัวถูกจับจองเป็นที่เรียบร้อย เหลือไว้เพียงแค่ตัวเดียวซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเด็กสาว "...ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มประชุม ” Aug 30 2007, 07:05 PM จาก : RayChan - 21/10/2007 14:26