ข้อข้องใจเกียวกัยมาตราวัดต่าง ๆ (ผู้รู้ในตำนานยุทธจักร โปรดชี้แนะ)

ข้อความ : ชุ่น(นิ้ว) : cun : หน่วยวัดความยาวของจีนโบราณ : 1 ชุ่น = 2.27 – 2.31 เซนติเมตร

ฉื่อ(เชี๊ยะ) : ci : หน่วยวัดความยาวของจีนโบราณ : 1 ฉื่อ = 10 ชุ่น = 22.7 – 23.1 เซนติเมตร

จ้าง : zhang : หน่วยวัดความยาวของจีนโบราณ 1 จ้าง = 10 ฉื่อ ประมาณ 2.27 – 2.31 เมตร

หลี่ : li : เป็นหน่วยวัดความของจีน ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1929 เป็นต้นมา รัฐบาลจีนได้กำหนดให้ 1 หลี่ = 500 เมตร แต่ตามหน่วยความยาวโบราณแล้ว 1 หลี่ = 150 จ้าง ควรอยู่ในราว 345 เมตร

เค่อ : ke : วิธีนับเวลาของคนจีนโบราณ หนึ่งวันจะมี 100 เค่อ ดังนั้น 1 เค่อ จะประมาณ 14 นาที 24 วินาที

หมู่(โบ่ว) : mu : ไร่จีน เป็นหน่วยวัดพื้นที่ของจีนโบราณ ในแต่ละยุคจะกำหนดไว้ไม่เหมือนกัน แต่โดยปกติ 1 ไร่จีนจะมีพื้นที่มากกว่า 1 ไร่ไทย

เหลี่ยง(ตำลึง) : liang : 16 เหลี่ยง = 1 จิน(ชั่ง) = 500 g. ดังนั้น 1 ตำลึง = 31.25 กรัม

สำหรับ “ฉื่อ”(เชี๊ยะ) นั้น ในภาษาจีนสามารถตีความได้ทั้งเป็นมาตรวัดโบราณและมาตรวัดปัจจุบัน คือ “ฟุต”

ดังนั้น สำหรับคนเขียนและอ่านนิยายกำลังภายในชาวจีนจึงไม่คิดมากตรงนี้ เพราะมันก็เขียนตัวเดียวกัน แล้วแต่เขาจะจินตนาการ แต่สำหรับผู้แปลก็สาหัสมากแล้ว

เพราะ 1 เชี๊ยะ กับ 1 ฟุตนั้น แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
1 ฟุต = 30 cm.
1 เชี๊ยะ = 23 cm.
แล้วนิยายจีนมักบรรยายว่า “ร่างสูงตระหง่านถึง 7 เชี๊ยะ ดูราวเจดีย์เหล็ก หรือ ยักษ์ปักหลั่น”
หากคิดแบบโบราณ เท่ากับสูง 161 cm. ช่างสูงเหลือเกิน(ประชด)
แต่ถ้าคิดแบบปัจจุบัน 7 ฟุต ก็ 210 cm. สูงมากๆ

ดังนั้น ขอให้ทราบไว้ว่า “เชี๊ยะ” ของนักเขียนนิยายกำลังภายในโดยทั่วไป(อาจจะยกเว้นกิมย้ง)จะหมายถึง “ฟุต” ทั้งสิ้น แต่จะให้โผล่คำว่า “ฟุต” ในนิยายจีนก็กระไรอยู่ ในคำจีนนั้นไม่มีปัญหาเพราะเขียนเหมือนกัน แต่ภาษาไทยนั้นไม่ได้เด็ดขาด

การที่จะทราบได้ว่า นักเขียนท่านนั้นๆใช้ “เชี๊ยะ” แบบโบราณหรือปัจจุบัน ดูได้จากการบรรยายส่วนสูงของตัวละครค่ะ ถ้าพระเอกสูง 6 - 7 เชี๊ยะนี่ “ฟุต” ชัวร์ แต่ถ้าพระเอกสูง 7 เชี๊ยะครึ่ง – 8 เชี๊ยะ ก็ “เชี๊ยะ” จริงๆ

ส่วนเงินนั้น
ตามภาษาจีนกลาง จะเรียกหน่วยเงินต่ำสุดว่า “จู”(zhu) หรือ “เหวิน”(wen) แล้วแต่ยุคสมัย
คำว่า “อีแปะ” เข้าใจว่ามาจากคำว่า “เหวิน”(ส่วนที่ทำไมถึงอ่านว่า “อีแปะ” นี่ สุดรู้เช่นกัน)
เกี่ยวกับมูลค่าของเงิน แตกต่างกันตามสถานการณ์บ้านเมืองเช่นกัน
เคยอ่านจากบทความใดก็จำได้ไม่แม่นยำนักว่า ข้าวสาร 1 โต่ว(10 ลิตร)ในยุคบ้านเมืองสงบสุข ราคา 5 – 6 เหวิน(ไม่ชัวร์) แต่เมื่อถึงภาวะสงคราม ราคาจะเพิ่มขึ้น “อย่างน้อย 100 เท่า” ในพริบตา เพิ่ม 1,000 เท่าก็ยังมี

และต้นราชวงศ์ซ่งเหนือ(มังกรหยกภาคก้วยเจ๋งกับเอี้ยก้วยอยู่ซ่งใต้ แปดเทพฯอยู่ซ่งเหนือ) หลังจากสอบติด ฮ่องเต้จะพระราชทานเงิน 3,000 เหวินให้จัดงานเลี้ยงฉลอง แสดงว่า เงินจำนวน 3,000 เหวินสามารถจัดงานเลี้ยงฉลองให้ผู้สอบติดเป็นขุนนางจำนวนอย่างน้อย 200 คนได้

ซึ่งตอนต้นราชวงศ์ซ่งเหนือนั้น บรรดาผู้ที่สอบติดจะต้องถวายเงินแด่ฮ่องเต้เป็นจำนวน 200 ตำลึง(คิดว่าต่อคน) เพื่อแสดงความขอบคุณที่ให้โอกาสเขาได้เป็นขุนนาง(ธรรมเนียมนี้สิ้นสุดลงในในช่วงกลางราชวงศ์ซ่ง) แต่เมื่อฮ่องเต้พระราชทานทรัพยืให้จัดงานเลี้ยงฉลอง กลับพระราชทานเป็น “เหวิน” แสดงว่า กระทั่งขุนนางระดับสอบจิ้นซื่อจอหงวน ยังไม่อาจใช้ “เงิน” ได้อย่างสะดวก แม้ในปริมาณมหาศาลเพื่อจัดงานเลี้ยงก็ตาม ผู้ที่จะรับ “เงิน” ไว้ได้โดยไม่ตะขิดตะขวงว่าจะใช้ลำบากมีเพียง “ฮ่องเต้” เท่านั้น

แต่ ๑ ตำลึงจะเท่ากับกี่เหวินนั้น ก็สุดรู้
ที่แน่ๆ “เงิน” เพิ่งจะเริ่มถูกใช้อย่างแพร่หลายในราชวงศ์หมิง(1366 – 1644)เท่านั้น ในราชวงศ์ซ่งZ960 – 1279) การที่พก “เงิน” ไปไหนมาไหน ท่านจะอดตายได้ง่ายๆ เพราะชาวบ้านไม่มีเงินทอนและไม่ค่อยยอมรับสิ่งที่แลกเป็นเงินได้ยากเช่นนี้

ส่วน 1 ตำลึงเงินเท่ากับกี่ตำลึงทอง ก็แตกต่างกันตามสภาวะการเมืองเช่นกัน

จาก : Linmou - 10/03/2002 17:24

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ข้อความ :