จากไพร่ถึงกระฎุมพี ไฉนเลยจึงอ่านนิยาย "กิมย้ง"

หัวข้อ : จากไพร่ถึงกระฎุมพี ไฉนเลยจึงอ่านนิยาย "กิมย้ง"
ข้อความ : ทำไม...และทำไม?

วรรธก : แปลและเรียบเรียง

ปัจจุบันนี้ ผู้คนคุ้นเคยกับนามปากกา "กิมย้ง" มากกว่า "ฉาเหลียงยง" ซึ่งเป็นนามจริงของเขา คนที่ไม่รู้จัก "กิมย้ง" ลึกซึ้ง มักคิดว่าเขาโด่งดังจากนิยายกำลังภายใน แต่ความจริงแล้ว "กิมย้ง" ทุ่มเทกำลังกายกำลังใจกว่ากึ่งศตวรรษในธุรกิจ "หนังสือพิมพ์หมิงเป้า" และเขียนบทความวิจารณ์การเมือง นิยายกำลังภายในของเขาเขียนขึ้นในทศวรรษที่ 70 แต่บทความวิจารณ์การเมืองยังคงเขียนมาถึงต้นทศวรรษที่ 90 จำนวนบทความดังกล่าว จึงมากกว่านิยายกำลังภายในมาก เท่ากับว่านิยายกำลังภายในเป็นแค่ผลงานชิ้นรองลงมาของเขา แต่ปัจจุบันนี้ ชื่อของกิมย้งได้ผูกติดกับนิยายกำลังภายใน ผลงานรองจึงกลายเป็น "ผลงานหลัก" ของเขา เพราะชื่อเสียงของเขาได้มาจากนิยายกำลังภายใน จนกลบความเป็นนักหนังสือพิมพ์ และนักเขียนบทความวิจารณ์การเมืองของฉาเหลียงยงเสียหมด
ด้วยอาชีพนักหนังสือพิมพ์ และนักเขียนบทความวิจารณ์การเมืองของฉาเหลียงยงไม่เป็นที่ยอมรับทั้งจีน และไต้หวัน แม้แต่นิยายกำลังภายในของเขายังคงถูกป้ายสีว่าเป็น "หนังสือต้องห้าม" นิยายของกิมย้งในช่วงแรกๆ ที่ไต้หวัน เป็นหนังสือต้องห้ามเหมือนแผ่นดินใหญ่ กิมย้งเคยเป็นนักข่าว ผู้แปล และบรรณาธิการให้หนังสือพิมพ์หมิงเป้า ดังนั้น จึงถูกตราหน้าว่าเป็น "คอมมิวนิสต์" จนกระทั่งถึงปี 1979 จึงมีการยกเลิก "คำสั่งห้าม" เผยแพร่นิยายของเขา ผลงานช่วงแรกของกิมย้งจึงได้รับการตีพิมพ์ในไต้หวัน ขณะที่นิยายของกิมย้งได้รับการเผยแพร่ในจีนแผ่นดินใหญ่หลังจากจีนดำเนินนโยบายปฏิรูปเปิดประเทศแล้วในช่วงทศวรรษที่ 90
๐ คำวิจารณ์กิมย้งในแง่ลบ
ความนิยมของผู้อ่านนิยายกำลังภายในของกิมย้งเรียกได้ว่ามากจนถึงกับ "ฟ้าถล่มดินทลาย" ก็ว่าได้ แต่ปัจจุบันนักวิจารณ์นิยายของเขาในแง่ลบที่รุนแรงที่สุดมีอยู่ 2 คนคือ เยียนเลี่ยซาน อดีตคอลัมนิสต์นิตยสาร เขาเคยเขียนคอลัมน์ "ปฏิเสธกิมย้ง" ในนิตยสารรายปักษ์ "หนานฟัง" ที่กวางเจา อีกคนคือ หวางสู้ เคยแสดงทัศนะไว้ในบทความ "กิมย้งในมุมมองของผม" ในหนังสือพิมพ์ "จงกั๋วชิงเหนียน" เยียนเลี่ยซานพุ่งเป้าวิจารณ์ไปที่การที่กิมย้งได้รับเชิญจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งให้เป็นอาจารย์พิเศษ เขาแสดงความคิดเห็นว่า
ผมปฏิเสธกิมย้งอย่างมีสติ ไม่เคยสำนึกเสียใจทีหลัง และขอยืนยันว่า นิยายกำลังภายในของเขาเป็นชนิดที่ว่า "หัวมังกุท้ายมังกร" หาได้มีพรสวรรค์ในการเขียนใดๆ ไม่ ในการทำให้เหล่าจอมยุทธ์หกคะเมนตีลังกา หรือแสดงวิทยายุทธ์แปลกประหลาด ผมยอมรับไม่ได้ ขณะที่บทวิจารณ์ของหวางสู้ มุ่งประเด็นไปที่นิยายของกิมย้งค่อนข้างสับสน ยืดยาว พอเห็นหน้ากันก็เอาแต่ต่อยตี จะพูดให้รู้เรื่องก็ไม่มี พอจะใกล้ตาย ก็มีเหตุบังเอิญให้รอดกลับมาได้ ตัวละครทุกตัวล้วนพกพาความแค้นแน่นอก จึงอาศัยปมขัดแย้งดังกล่าวดำเนินเรื่อง ไม่บรรยายบุคลิกตัวละครให้สูงส่งชัดเจน ทำให้ทั่วโลกเข้าใจบุคลิกคนจีนผิดไป

ไปอ่านเต็มๆที่นี่ครับ
[url]http://www.bangkokbiznews.com/jud/wan/20020303/page1.html[/url]

จาก : จูล่ง - 18/03/2002 16:59

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ข้อความ :