ความอ้างว้าง ในใจเธอ..........ตอนที่ 1

หัวข้อ : ความอ้างว้าง ในใจเธอ..........ตอนที่ 1
ข้อความ : ณ ประเทศคาโนวาล ผู้มีกษัตริย์คิงบาโร วาเนบลีเป็นผู้ปกครอง.......คําคืนอันแสนมืดมิด สว่างได้ด้วยดาวและดวงจันทร์บนท้องฟ้าที่ส่องแสงสีนวลตา สายลมพัดอ่อนๆพริ้วงลู่ไหวกับใบไม้หลากพันธุ์ คืนนี้เป็นคงจะคืนที่แสนจะเงียบสงบหากไม่ติดที่ว่า.......ฉึก!เสียงของมีคมแทงทะลุร่างบอบบางของหญิงสาวดังขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้เป็นลูกของนาง
"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!"
"แม่!!!!!!!!!!!!!!!!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นขึ้นจากในที่แห่งหนึ่งในแคว้นนี้ นําตาที่หลั่งรินรดลงบนร่างอันเย็นเฉียบของผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดา ลมหายใจผ่อนปรือและขาดห้วงจนหายไปในที่สุด เรียกให้สติของผู้กอดร่างนั้นร้องโหยหวนขึ้นอีกครั้ง ราวกับจะเเสดงและประกาศถึงความเสียใจและเคียดแค้นที่มีต่อผู้ฆ่าบุพการีเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"หึๆๆ ฮะๆๆๆ!"ชายหนุ่มรูปงามหากแต่เยือกเย็นราวกับพญามารหัวเราะออกมาด้วยนําเสียงที่เย้ยหยัน เรียกความเเค้นต่อเด็กน้อยได้อีกมากมาย
"แก....!" เด็กน้อยผู้น่าสงสารจ้องกลับและตั้งท่าจะทำร้ายชายคนนี้ หากแต่ก็ไม่สามารถจะทำได้
"อย่างเจ้าน่ะ สู้ข้าไม่ติดหรอก ฮ่าๆๆๆ!" จอมมารพูดเยาะเย้ยและเย้ยหยันก่อนจะพูดประโยคต่อไป
"ตานี่น่ะ ข้าขอไปละกันนะ!" สิ้นเสียงจอมมารก็ควักลูกตาของหญิงสาวที่นอนไร้วิญญาณตรงหน้าออกมาสดๆ ท่ามกลางสายตาอันหวาดกลัวและช็อคกับการกระทำของเขา
เลือดสีแดงฉานไหลออกมาที่ช่องกลวงโบ๋อันเคยเป็นลูกตาสีฟ้า ไหลติดไปกับมือของชายผู้ฆ่าแม่ของเด็กร่างเล็กที่ไม่สามมารถตอบโต้ได้ ทำได้เพียงแค่ดูอย่างหวาดกลัวจนตัวสั้นเท่านั้น ท้องฟ้ายามราตรีพรือลมโหมกระหนําก้บพระจันทร์ที่เคยเป็นสีขาวนวลกลับกลายเป็นสีแดงแห่งเลือด ราวกับจะเป็นสักขีพยานในการตายอย่างทรมานในครั้งนี้ แล้วชายหนุ่มจอมมารก็หายไป...อย่างไร้ร่องรอย....
"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!" เสียงร้องดังขึ้นในห้องพักห้องหนึ่ง ณ โรงเรียนเอดินเบิร์ก อันเป็นจุดศูนย์รวมของคนอาชีพต่างๆ ทั้งยังเป็นที่เรียนของเหล่าเจ้าชายทั้งหลายอีกด้วย ยกตัวอย่างเช่น.....เฟริน เดอร์เบอร์โรว์ เดอะทีฟ ออฟบารามอส , คิล ฟีลมัส เดอะคิลเลอร์ ออฟซาเรส , โคลว์ อาร์มสตรอง เดอะบิชอบ , เดท ไฟเออร์ เดอะวอริเออร์ , ซอร์โร วันวิล เดอะซอร์ดแมน , โร เซวาเรส เดอะ เบ็กการ์ ออฟทริสทอร์ , นิกส์ พรินส์วิล เดอะมิวสิคเชี่ยน ออฟเอเธน , กัส โทนีย่า เดอะพรีสท์ ออฟกิลดิเรก , ลอเรนซ์ ดอร์น เดอะพรีสท์ ออฟ แอเรียส , ลูคัส ซาโดเรีย เดอะซอร์เซอร์เรอร์ ออฟ ทริสทอร์ , ไธนอส ทิลดอล เดอะวอริเออร์ ออฟ บารามอส , เรนอน ธีน็อท เดอะพริ้นเซส ออฟ คาโนวาล , โรเวน ฮาร์เวิร์ด เดอะพริ้นซ์ ออฟเจมิไน , คาโล วาเนบลี เดอะพริ้นซ์ ออฟ คาโนวาล , ฯลฯ
"แฮ่กๆๆๆๆ!" ผู้กรีดร้องหอบหายใจหนักหน่วงกับสิ่งที่เข้ามาอยู่ในหัวเมื่อครู่นี้
"ทำไมกัน.....ทำไมถึงยังฝันถึงเรื่องเก่าๆอยู่อีกนะ" เจ้าของร่างพูดอย่างเจ็บใจและปวดแปลบ
"คงจะเป็นพระจันทร์แบบนี้สินะ ที่คอยเตือนถึงความทรงจำอันเลวร้ายของเรามาทุกครั้งที่เปลี่ยนสี......คืนที่พระจันทร์เป็นสีของ เลือด......" ร่างบนเตียงพูดอย่างเจ็บใจและทรมาน ความทรงจำที่อยากจะลืมมันไปใหมดๆ สิ่งที่โหดร้ายกลับเข้ามาในรูปของมโนภาพ เสียงกรีดร้องของมารดาที่ต้องเสียชีวิตไป เพียงเพราะเป็นคนที่มีสายเลือดพิเศษ ดวงตาสีฟ้าอ่อนโยนต้องถูกควักออกไปจากใบหน้าเพียงเพราะว่าใช้พลังจิตได้
"ท่านแม่..........."
ร่างสูงบอบบางลุกจากเตียงสีขาวสะอาด แล้วเดินไปยังหน้าต่างบานใหญ่ในห้องพักที่โรงเรียน มือเรียวทั้งสองข้างจับขอบหน้าต่าง ใบหน้าเรียวคมแหงนขึ้นมองดวงจันทร์สีแดงฉาน คืนที่จันทร์เป็นสีเดียวกับวันที่แม่ของเธอตายไป......ดวงตาสีฤดูใบไม้ร่วงเข้มจ้องมองท้องฟ้ายามราตรี สายตาสะท้อนกับแสงดาวดูน่าเจ็บปวดทรมาน สะท้อนประกายดูเศร้าโศกเสียใจ ถึงแม้จะไม่ได้หลั่งนําตาออกมา แต่ก็เหมือนว่าหัวใจกำลังรําไห้อยู่เป็นนิจ......จะมีไหม ใครบางคนที่จะทำให้เราหลับได้โดยคลายกังวลและไม่หวาดระแวงอย่างทุกวันนี้...............

***********************************************************
แหะๆๆ ไม่รู้ว่าแต่งได้ดีหรือเปล่านะคะ อยากให้เพื่อนๆช่วยกันออกความคิดเห็นด้วยอ่ะค่ะ เผื่อจะเอาไปปรับปรุงให้ดีขึ้น ยังไงก็ขอความกรุณาจากเพื่อนๆด้วยนะคะ^-^

จาก : Harvey_Kalo_Knight - - Takiaki_alchemist@hotmail.com - 16/02/2005 21:41

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ข้อความ :