(fic) the lost promise

หัวข้อ : (fic) the lost promise
ข้อความ : ลองแต่งดู อาจจะงงมั่งนะคับ
เรื่องนี้เกิดขึ้นราวๆเฟรินอายุ25

1. คิง ออฟ เจเรส

ณ เมืองเจเรส สถานที่พำนักเพียงแห่งเดี่ยวของเผ่าพันธุ์เอลฟ์ผู้สูงส่ง แต่เดิม เมืองเจเรสเป็นส่วนหนึ่งของเดมอส แต่หลังจากสงครามระหว่างเอเดนและเดมอสเมื่อ 3 ปีก่อน เจเรสถูกตัดออกจากเดมอส มาอยู่ในเอเดนแทนด้วยพลังของดาบผ่าปฐพี เมืองเจเรสเป็นเมืองเล็กๆ ราชาเอลฟ์ เลริสเป็นผู้ปกครองคนก่อน ถูกภาวะกดดันหลังสงครามจากเอเดนที่เป็นชาวเดมอสแห่งเดียวในเอเดน จนตรอมใจตายภายใน 1 ปี ต่อมา เจ้าปีศาจเอวิเดสส่งเฟย์ มาปกครองเมืองเจเรสแทน เจเรสภายใต้การปกครองของกษัตริย์เฟเข้มแข็งขึ้นมากถึงขนาดสามารถตีทัพของเหล่าเอเดนแตกพ่ายไปได้ทุกครั้ง จนถึงปัจจุบัน เจเรสสามารถยืนหยัดได้อย่างเข้มแข็ง เศรษฐกิจต่างๆก็เจริญก้าวหน้า คิงเฟย์จึงได้รับการยอมรับจากเอลฟ์ทุกคนโดยง่ายดาย รวมทั้งความเป็นกันเองของพระองค์ทำให้ได้รับความรักใครจากประชาชนทุกคน

“ท่านพ่อครับ เล่นกับผมหน่อยสิ” เสียงของเด็กชายวัยประมาณ10ขวบดังขึ้น ชายร่างสูงสง่าจึงลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ของตนแล้วเดินมาหาเด็กชายทันที ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นงดงามราวภาพวาด หูยาวเรียวเช่นเผ่าพันธุ์เอลฟ์ติดต่างหูสีดำสนิทข้างหนึ่ง ผมเงินทอดยาวถึงเอวรวบไว้อย่างลวกๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลมีแววขบขันเล็กน้อย

“มีอะไรเล่า เลอีส พ่อไม่รู้จะเล่นอะไรกับเจ้านี่” คนเป็นพ่อย้อนแล้วยิ้มแย้ม ก่อนจะเอามือลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ เลอีสสะบัดหัวออกจากมือของคนตรงหน้าแล้วแยกเขี้ยวให้

“ก็....วิ่งไล่จับก็ได้นี่ครับ” เลอีสย้อน

“หึ พ่อไม่น่าสอนวิชานั้นให้เจ้าเลย” ชายหนุ่มย้อนพลางทำสีหน้าเบื่อหน่าย

“น่าค้าบพ่อ ไม่งั้นวิญญาณเสด็จพ่อเลริสรู้เข้าแล้วจะเสียใจนะครับ” คำน้อยๆจากเด็กชายทำเอาร่างสูงชะงัก สีหน้าสลดไปครู่ใหญ่ เลอีสเห็นเข้าก็เริ่มรู้ว่าสิ่งที่ตนกล่าวไปเมื่อครู่ได้ผลชะงัด ก็ใช้ไม้นี้ทีไรท่านพ่อยอมทุกที คอยดูเหอะ

“ตกลง เจ้าชายเลอิส เดอะ ปริ๊นซ์ ออฟ เจเรส มีหรือที่คิงเฟผู้นี้จะกลัวที่จะเล่นกับเจ้า บุตรชายแห่งเลริส คิดว่าท่านเฟย?ผู้นี้ไม่มีน้ำยาเรอะ” พูดจบ คิงเฟย์ ก็แย้มรอยยิ้มอันแสนกวนประสาทให้กับเจ้าชายตัวน้อย...เจ้าชายเลอีส เวลีรอย โอรสคนเดียวของกษัตริย์เลริสที่คิงเฟรับเป็นบุตรบุญธรรม

“ฝ่าบาท พะยะค่ะ” เสียงเรียกมาแต่ไกลดังขึ้น ตามด้วยของทหารที่วิ่งเข้ามาหาสองพ่อลูก

“มีอะไรรึ” คิงแห่งเจเรสหันมาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“ทัพข้าศึกบุกมาอีกแล้วพะยะค่ะ” คนเป็นทหารรายงานด้วยเสียงสั่น

“ทัพไหน”

“ทัพจากคาโนวาลพะยะค่ะ เห็นว่าครั้งนี้คิงคาโลเป็นผู้ยกมาเองด้วยพะยะค่ะ”

เมื่อจบประโยคของทหาร สีหน้าของเฟดูเคร่งขรึมขึ้น ใบหน้าเคร่งเครียดที่ไม่เคยมีคนใดเก็นมาก่อนในเจเรส

“ถ่ายทอดคำสั่งออกไป ข้า เฟแห่งเจเรสจะยกทัพออกไปรับศึก ให้ท่านแม่ทัพเตรียมไพร่พลไว้ให้พร้อม” น้ำคำเด็ดขาดออกจากปากของคิงแห่งเจเรส ทหารคนดังกล่าวได้ยินก็ถวายบังคมลาและวิ่งออกไปทันที ทิ้งให้คนเป็นคิงทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ใกล้ตัวที่สุด มือข้างหนึ่งของเฟย์กำแน่น ใบหน้าเคร่งเครียด มืออีกข้างแตะที่ต่างหูสีดำที่ตนใส่อยู่แล้วสบถออกมาเบาๆในใจ..........อะไรทำให้คิงตระบัดสัตย์นั่นมาบุกเจเรส เรื่องนี้ขืนรู้ไปถึงหูยัยนั่นไม่ดีแน่...........

“ท่านพ่อกังวลหรือครับ” น้ำเสียงน้อยๆของคนเป็นลูกชายดังขึ้น คนเป็นพ่อ...ถึงไม่ใช่พ่อแท้ๆ....สะบัดความคิดทุกอย่างออกไปแล้วหันมายิ้มให้ลูกชาย

“ไม่มีอะไรหรอกลูก”

“ต้องมีแน่...” เจ้าชายเลอีสมองบิดาบุญธรรมอย่างสำรวจ “หรือพ่อกังวลว่าจะแพ้คิงคาโลนั่น ผมได้ข่าวมาว่าคิงนั่นไม่เคยแพ้ใคร แถมเรื่องเวทย์มนตร์อาจเป็นหนึ่งรองจากเลโมธีด้วย พ่อกลัวแพ้ใช่มั้ยครับ”

“ไม่หรอก.....” คิงเฟย์ส่ายหัวแล้วแย้มรอยยิ้มอย่าง***มเกรียม “พ่อไม่ได้กลัวแพ้คาโล วาเนบลี ถ้าคิงนั่นเก่งรองจากเลโมธี พ่อก็รองจากเอวิเดสละกัน คอยดูนะลูก ศึกครั้งนี้คนที่จะชนะต้องเป็นเจเรส ไม่ใช่คาโนวาล”

จาก : บูลิน - 22/02/2005 18:50

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ :
Email :
ข้อความ :