หัวข้อ : fic งานเลี้ยงต้อนรับเอวิเดสและการตัดสินใจของเฟลิโอน่า ข้อความ : เรื่อง: งานเลี้ยงต้อนรับเอวิเดสและการตัดสินใจของเฟลิโอน่า ประเภท: Romantic, Comedy ช่วงเวลา: ภาค2 Note: นี่เป็นFicแรกที่แต่งขึ้นนะฮับ—(อยู่ดีๆก็นั่งพิมพ์มาได้ไงม่ายรุจนจบเรื่อง) แต่พอลองอ่านเองก็สนุกดี(แต่งเอง...อ่านเอง...ขำเอง...บ้าแล้ววุ้ย!)แต่ส่วนมากจะไม่ค่อยขำ จะมาฟังเขานั่งโม้ทำไมก็ม่ายรุ—รีบไปอ่านFicกันดีกว่า (ผิดพลาดหรือมั่วๆ ตรงไหนก็ขอโทษด้วยนะ...แบบว่ามือใหม่หัดแต่งง่ะ)...ฝากด้วยนะ! บทนำ “คาโล”เฟลิโอน่าร้องเรียกคาโลเมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง”ได้ข่าวเรื่องงานเลี้ยงพ่อฉันรึยัง” ------------------------------------------------เงียบ------------------------------------------------- “คาโล” ------------------------------------------------เงียบ------------------------------------------------- เฟลิโอน่าเริ่มร้องไห้ “คาโล”ปัง! คาโลเดินออกไปอย่างรวดเร็ว—เฟลิโอน่ารีบวิ่งตามไปทันที (ร้องไห้นิดๆด้วย)—ปิ๊ง! เจ้ากวางโกโดม โคมุส ปรากฏกายขึ้นหลังจากที่ใช้คาถาอำพลางตัวไปเมื่อกี๊ “หึๆ—โทษฐานที่ทำให้เจ้าหญิงของข้าร้องให้—โอม!” แล้วโกโดมก็เริ่มร่ายคาถาทำให้ที่นอนของ คาโลเละเทะยุ่งเหยิง อยู่ในสภาพที่ไม่น่าดู(เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นทุกครั้งที่คาโลทำให้เฟลิโอน่าเสียใจหรือร้องไห้) แอ็ด!”มีคนมา”แว้บ! คิลก้าวเท้าเข้ามาในห้องพร้อมกับทำหน้าฉงนของภาพที่เห็นตรงหน้า...ที่นอนของคาโล “ที่นอนของคาโล—อีกแล้วหรอ—นี่มันรอบที่98แล้วนะ”คิลบ่น—แล้วเฟลิโอน่าก็ก้าวเท้าเข้ามาในห้องพร้อมกับทำหน้ามุ่ย “เฮ้ย...เฟริน”คิลทัก—เจ้าหล่อนหันมาตามเสียง “มีอะไร”สาวเจ้าหันมาถามเสียงเขียว (กึ๋ย!สงสัยจะไปกินรังแตนมา)”แกก็ดูที่นอนคาโลมันดิ”คิลตอบ “โอ๊ย! ให้ตายดิ...พับผ่า...ใครทำกันวะ”แล้วเฟลิโอน่าก็ช้อนสายตาขึ้นมองเพื่อนร่วมห้องตัวดี”หรือว่าแกทำ” “จะบ้าหรอ! อุ้ยคาโลมาแหล่ว”แล้วทั้งสองก็หันไปมองเพื่อนร่วมห้องที่พึ่งก้าวเท้าเข้ามาในห้อง—ใบหน้าบอกว่าบูดสนิท “นี่มันอะไรกันนี่?” เจ้าชายน้ำแข็งถามขึ้น “สวยใช่มั๊ยหล่ะคาโล—น่าภูมิใจเนาะ”คิลหยอกคาโลเล่นแต่กลับได้สายตาดุๆกลับมาแทน “ฉันน่าจะถามนะว่านี่มันอะไร...เห็นมั๊ยคนจัดยืนอยู่นี่...นี่คนจัด”เฟลิโอน่าบอกพลางยืนท้าวสะเอววางมาดเต็มที่ คิลปล่อยก๊ากออกมาเบาๆก่อนเงียบหายไปซะดื้อๆ “ขำอะไร”สาวจาวหันไปมองค้อนพลางปาหมอนของคาโลที่ถืออยู่ไปด้วย โป๊ก! “โอ๊ย! เจ็บนะเฟ้ย...ก็ใครขอร้องให้แกจัดให้มันเล่า”คิลตอบยิ้มๆในขณะที่เฟลิโอน่าหน้าเริ่มขึ้นสี “เออ!” -----------------------------------------------------ตกหลุมพรางจนได้----------------------------------------------------- “ขอบใจนะ”คำขอบคุณจากเจ้าชายน้ำแข็งที่ทำเอาเฟลิโอน่าแทบลืมหายใจ (เว่อไปป้ะ) “โอ๊ย! ช่างมันเถอะ—รีบไปกินข้าวกันดีกว่า--หิวแล้ว”พอพูดจบเจ้าตัวดีก็รีบวิ่งออกจากห้องไปทันที่—คาโล มองตามงงๆก่อนที่จะหันไปถามคนข้างตัวที่คิดว่าสติสตังมันยังดีอยู่ “มันเป็นอะไรของมัน” “ไม่รู้ดิ”คิลยักไหล่ตอบ”ไปกินข้าวเย็นกันเหอะหิวแล้ว”แล้วคิลก็เดินนำคาโลออกไปทันที—คาโลส่ายหัวน้อยๆ ก่อนที่จะสบถออกมาเบาๆว่า “ในที่สุดก็ไม่พ้นเรื่องกิน”แล้วคาโลก็เดินตามคิลออกไป “โอ้โหย! เฟริน—อร่อยมากเลยหล่ะสิท่า—จานแรกใช่ป้ะ”คิลตะโกนถามเฟลิโอน่าที่นั่งโซ้ยอาหารอยู่อย่างเมามัน “ใครบอกว่าจานแรก” เสียงทักจากด้านหลังที่ทำเอาคิลสะดุ้งจนต้องหันไปยิ้มแหยๆให้” เฟรินมันโซ้ยไป3จานแล้วนี่ก็จานที่4” ---------------------------------นาย โร เซวาเรส...ขอทานแห่งทริสทอร์นั่นเอง--------------------------------------------------------------------- “แหม! เฟรี่—เธอนี่มันเจริญอาหารจริงๆเลยนะ”มาทิลด้าร้องทักเฟลิโอน่าในขณะที่กำลังจาเดินไปSleepกับแองจี้และเรนอน “เฟริน!”เสียงตะโกนดังลั่นห้องอาหารดรากอนที่มาจากด้านหลังของคิลกับโรเล่นเอาทั้ง2สะดุ้ง ---------------------------------------------เจ้าชายคาโล วาเนบลี------------------------------------------------------------------------------------- คาโลเดินสาวเท้ายาวๆไปหาเฟลิโอน่าที่กำลังยกแขนเสื้อมาเช็ดปาก “เฟริน!นี่เธอมีความเป็นกุลสตรีกับเขาบ้างมั๊ยฮะ”เฟลิโอน่ายิ้มแห้งๆให้ “นายหน่ะไม่รู้อะไรคาโล—คำว่าไม่มีสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้นะ”คาโลกุมขมับพยายามสงบสติอารมณ์ “แล้วไอ้คำว่าไม่มีความเป็นกุลสตรีเนี่ยมันสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้มั๊ย”เฟลิโอน่ายิ้มตอบ “สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่ว่าก็นั่งอยู่ข้างหน้านายยังไงหล่ะคาโล”บรรยากาศภายในห้องอาหารดรากอนเงียบกริบ(ต่อไปนี้เป็นความคิดของ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ณ์นี้) ...คิล...”ต่อไปต้องสนุกแน่ๆ”... ...โร...”คาโลจะต้องสงบสติอารมณ์ได้”... ...มาทิลด้า...”คาโลเขาไปกินรังแตนมารึไง”... ...แองจี้...”ถ้าเฟรินมันกวนบาทาอีกหล่ะก็ฉันจะเอาคทาในมือนี่แหละโป๊กหัวมัน”... ...เรนอน...”คุณคาโลเขาเป็นอะไรไปนะ—แล้วทำไมคุณคิลถึงไม่ห้ามหล่ะ”... ...ครี้ด...”ได้ดูของดีแล้ววุ้ย”... ...เดท...”มีอะไรกันหน่ะตรงนั้น”... ...โคลว์...”เกิดอะไรขึ้นหว่า”... ...กัส...”คาโลกับเฟลิโอน่า—อีกแล้วหรอ”... ...อาชูร่า...”หาว!...ง่วงจาง”... ซีบิล...”ใครทะเลาะกันครับเนี่ย...อะ!นั่นคุณแองจี้ยืนอยู่ตรงนั้น”... เจค...”ต้องเข้าไปดูใกล้ๆซะหน่อยแล้ว”... ...ลอเรนซ์...”ไม่น่าดินผ่านมาตรงนี้เล้ย--ให้ตาย!”... ...ลูคัส...”โอ้!นั่นน้องๆเขารักกันดี”... ...โซมาเนีย...”หนวกหูจัง”... ...ชิวาส...”เขายืนมุงดูอะไรกัน”... โรเวน...”เอาอีกแล้วพวกนี้—ทะเลาะกันประจำ”...(จบการนำเหนอ)... ........................................................................... เฟลิโอน่าเดินไปนอนโดยไม่สนใจคาโล(และทุกๆคนที่อยู่ตรงนั้น)เลยแม้แต่น้อย--คาโลก็อารมณ์โมโหฉุนเฉียวหนักขึ้นกว่าเดิม...พรุ่งนี้จะเป็นยังไง ....................................................................................................... ปัง ! ปัง ! ปัง ! พลุหลายดอกถูกจุดขึ้นเพื่อเป็นการต้อนรับท่านเจ้าที่มาเยี่ยมโรงเรียนพระราชา(มาดีนะ) ในคืนนี้จะมีงานเลี้ยงต้อนรับและ งานเลี้ยงเต้นรำภายในปราสาทเอดินเบิร์ก ทุกคนแต่งองค์ทรงเครื่องกันซะเต็มยศโดยเฉพาะโรที่แทบจะเดาไม่ออกเลยว่าเป็น " ขอทาน " ไม่ ใช่ " เจ้าชาย " "โร--ไหงวันนี้แกดูดีจัง"คิลทักขึ้นก่อน--โรหันมายิ้มตอบ "งานสำคัญหน่ะจริงมั๊ยคาโล"โรหันไปถามคาโลที่เอาแต่ยืนทำหน้าบูด"ว่าแต่เฟรินอยู่ไหนหล่ะ"คิลอ้าปากจะตอบ "อยู่บ..." "อยู่บนห้องหน่ะ--ยังแปลงโฉมไม่เสร็จ"คาโลชิงคิลตอบแต่น้ำเสียงแสดงว่าโกรธสุดๆ "นี่แสดงว่าทะเลาะกันอีกแล้วหล่ะสิ"โรหันไปถามคิล "ก็ใ..." "ใช่!ก็คิดดูสิ--ผู้หญิงบ้าอะไรก็ไม่รู้อะไรนิดอะไรหน่อยก็เอะอะโวยวาย--ไม่พอใจนิดนึงก็บ่นๆๆ--น่าเบื่อ"คาโลแย่งคิลตอบอีกครั้ง "อ้อ!คู่เดิม"โรพยักหน้าเข้าใจ "นั่นๆมันมาแล้ว--เฟริน"คิลกระซิบเบาๆให้โรกับคาโลได้ยิน--โรรีบหันขวับไปดูทันทีส่วนคาโลทั้งๆที่ห้ามใจไว้แล้วว่าจะไม่หันแต่ก็ต้อง ชำเลืองตาไปมองอย่างอดใจไม่อยู่ เฟลิโอน่าเดินก้าวลงบันไดมา--เธอมีรัศมีโดดเด่นจับตาเป็นที่สุดในชุดราตรีสีขาวยาวกรอมเท้ากับสร้อยไข่มุกแสงจันทร์ที่ห้อยอยู่ที่คอ--ถึง แม้จะไม่ค่อยมีเครื่องประดับอะไรเฟลิโอน่าก็ยังสวย สะดุดตา และเป็นที่น่าจับตามองมากที่สุด "ชุดบ้าอะไรก็ไม่รู้ใส่ยากชะมัด"เฟลิโอน่าเดินบ่นมาทาง 3 หนุ่ม 3 มุม "แค่หัดใส่ไว้ให้ชินจะตายเลยรึไง"คาโลหันมาตะคอกใส่(ด้วยเหตุใดหนอวันนี้คาโลของเราถึงอารมณ์ร้อนขนาดนี้)เล่นเอาโรกับคิลผงะเลย "แล้วนายหล่ะ"เฟลิโอน่าหันมาว่าคาโล"คิดว่าเท่ตายเลยรึไง--โธ่!คิดรึไงว่าทำท่าทางน้ำแข็งๆและก็เย็นชาบ้าๆบอๆอยู่ยังงี้แล้วจะมีคนมาสนใจ" "เธอ.." "ทำไม!" "เฮ้ย!ไปงานกันเหอะ"คิลห้ามปรามก่อนที่จะเกิดศึกขึ้นอีกครั้ง--แล้วทั้งหมดก็เดินทางไปร่วมงานที่ตัวปราสาทเอดินเบิร์กแบบอารมณ์ บ่จอยกันหมด .............................................................. ภายในงาน นักเรียนทุกๆคนต่างก็ชุลมุนวุ่นวายกับการหาที่นั่งให้กับตัวเอง ยกเว้นเฟลิโอน่า--คิล--คาโล และ โร ที่ต้องนั่งกับท่านเจ้า "รู้สึกตื่นๆแฮะคิล"เฟลิโอน่าเปรยขึ้นมาเบาๆหลังจากที่ทั้ง 4เดินมานั่งที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว "เฉยๆว่ะ"คิลตอบ "แต่ก็รู้สึกแปลกๆนะที่ได้มานั่งกับท่านเจ้า(จริงๆแล้วรู้สึกตื้นตันใจที่ได้มานั่งกับนายของทริสทอร์มากกว่า)"แล้วนายหล่ะคาโล" ......................................นิ่ง--เงียบ--ไม่พูด--ไม่จา--ไม่หือ--ไม่อือ........................................... "อย่าไปถามมันเลยโร--ปล่อยให้มันยืนสร้างโลกน้ำแข็งของมันอยู่ตรงนั้นแหละ--นี่มันงานอดิเรกของมันนี่"เฟลิโอน่าตะโกนบอกโรทำเอา คนที่ถูกกล่าวถึงเส้นสติขากผึงทันที "เฟริน!"คาโลเรียกเสียงเกรี้ยว "What เรียกทำไม--กลัวลืมชื่อรึไง"เฟลิโอน่าตอกกลับไปกวนๆ--คิลหลุดขำออกมาก๊ากนึง "เธอนี่มัน..." "นิสัยดีอย่าบอกใครเลยใช่ม๊า--เพราะฉะนั้นเป็นเด็กดีอยู่ในโอวาทของพี่นะน้องน้ำแข็งจ๋า--" โครม ! คิลลงไปขำกลิ้งหัวเราะงอหายอยู่บน พื้นทันที--โรมองคิลขำๆ--ส่วนคาโลก็รีบลุกเดินหนีไปทันที "เฟริน--ตามไปง้อคาโลเขาหน่อยสิ--ดูท่าจะโกรธหนักเลยนะ"โรบอก "โอ๊ย!ช่างมันเหอะ--ต่อให้เอาผู้หญิงมาเปลื้องผ้าโชว์ฉันก็ไม่ไปตามมันหรอก--อยู่รอพ่อดีกว่า"เฟลิโอน่าตอบ "ทะลึ่งนะแกเนี่ย!"คิลลุกขึ้นมาพูดกับเฟลิโอน่าหลังจากที่ลงไปเกลือกกลิ้งบนพื้นมา "ก็ไม่น้อยไปกว่าแกหรอกน่า"เฟลิโอน่าตอบ--แล้วท่านเจ้ากับปราชญ์เลโมธีก็เดินมาสมทบ "คุยอะไรกันอยู่หรอลูกพ่อท่าทางสนุกดีนะ"ท่านเจ้าหันมาถามเฟลิโอน่า "ง่า...ก็--ไม่มีอะไรมากหรอกท่านพ่อ--แค่เรื่องสัพเพเหระทั่วไปหน่ะ"เฟลิโอน่าตอบหน้าระรื่น--ท่านเจ้ามองลูกสาวของตนเองอย่างเอ็นดู พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสร้อยไข่มุกแสงจันทร์ "แล้วแหวนที่พ่อให้มาหล่ะ"ท่านเจ้าหันมาถามเฟลิโอน่าอีกครั้ง "แหะๆ--ง่า--คือ--อยู่ที่คาโลอ่ะท่านพ่อ" "แล้วทำไมไปอยู่ที่เจ้าชายคาโลหล่ะ" "เอ่อ!ง่า--คือ--เดี๋ยวลูกไปตามมันมาละกันนะท่านพ่อ--แป๊ปเดียวนะ"สิ้นคำเจ้าตัวดีก็รีบวิ่งหายออกไปจากงานทันที .................................................................. "เซ็งชะมัด--ทำไมฉันต้องออกมาตามเจ้าคาโลมันด้วยนะ"เฟลิโอน่าเดินบ่นโวยวายออกมาจากงานแล้วจู่ๆโกโดมก็ปรากฏตัว "องค์หญิงของกระหม่อม"โกโดมทักเฟลิโอน่ายิ้มแย้มแจ่มใส "เออ!มาได้จังหวะเลย--แกเห็นไอ้นำแข็งมันมั่งมั๊ย"เฟลิโอน่าจับตัวโกโดมไว้ในกำมือเสียแน่นทำเอาโกโดมกลัวจนหัวหด "โธ่!องค์หญิงกระหม่อมพึ่งจะมาจะไปเห็นท่านคาโลได้ยังไง"(จริงๆแล้วหน่ะเห็นแต่ไม่อยากบอก)โกโดมตอบ "เออ!จริง"แล้วเฟลิโอน่าก็ปล่อยตัวโกโดม "ขอบพระทัยกระหม่อม"โกโดมโค้งให้เฟลิโอน่าแล้วเฟลิโอน่าก็รีบเดินหนีไปอีกทางทันที ...................................................................................... "เป็นห่วงไอ้เฟรินกับคาโลมันจัง"คิลหันไปพูดกับโร"กลัวว่ามันจะทะเลาะกันอีก" "ก็ทะเลาะกันอยู่แล้วไม่ใช่หรอคิล"โรถาม--คิลมุ่นหัวคิ้วก่อนจะตอบว่า "ก็ทะเลาะหนักกว่าเดิมไง"โรพยักหน้า "งั้นไปตามมันกัน"คิลยิ้ม "เออ!"แล้วทั้ง 2 ก็ขออณุญาติท่านเจ้าบอกว่าออกไปสูดอากาศข้างนอก--ท่านเจ้าอณุญาติแล้วทั้งสองก็รีบวิ่งกระวีกระวาดออกมาจากงานทันที ...................................................................................... "ไอ้คาโลมันไปไหนของมันนะ"เฟลิโอน่าเดินกอดอกเซ็งๆ"หาตัวยากชิปเป้ง"แล้วสายตาของเฟลิโอน่าก็เหลือไปเห็นใครคนหนึ่ง"ไอ้..." แต่ก่อนที่เฟลิโอน่าจะได้พูดอะไรออกไปคนๆนั้นก็หันมาเสียก่อน "เฟริน"คาโลหันมาทักเฟลิโอน่าด้วยสายตาที่แบบประมาณว่า...อึ้ง... "เออ!เจอตัวเสียที--ทีนี้ก็เอาแ..." หมับ! คาโลคว้าเฟลิโอน่าเข้าไปสวมกอดไว้ส่วนเจ้าตัวดีก็พยายามดิ้นสุดชีวิต "เฮ้ย!คาโล ไอ้บ้า ปล่อย--ไอ้ประสาท--ไอ้โรคจิต--ไอ้..."แล้วคาโลก็ปิดปากของเจ้าตัวดีด้วยการ จูบ โดยที่เจ้าตัวดีไม่ทันตั้งตัว ..................................................................................... "คิล--ไหนนายบอกว่าเขาจะทะเลาะกันไง"โรหันมาถามคิลที่นั่งอยู่ข้างๆ--ทั้งสองแอบกันอยู่หลังพุ่มไม้ข้างๆที่เฟลิโอน่ากับคาโลยืนอยู่ "แหม!ก็ใครจะไปรู้เล่าว่ามันสองคนยังมีอารมณ์สวีทกันอยู่--รู้งี้ไม่ตามมาหรอก"คิลตอบพลางเกาท้ายทอยแกรกๆ"จริงมั๊ยหล่ะ" "ก็...นะ"โรยักไหล่"ว่าแต่จะปล่อยไว้อย่างนี้อีกนานมั๊ย"คิลยิ้มกว้าง "รอดูไปก่อนหล่ะดี--เผื่อมีของเด็ด" .................................................................................... "เธอเป็นห่วงฉันหรอ"คาโลถามเฟลิโอน่าเสียงนุ่มนวล "ห่วงกะผีสิ--ฉันแค่ตามออกมาเอาแหวนคืนตะหาก!ในเมื่อรู้แล้วก็เอามาสิ"เจ้าตัวดีแบมือขอ--คาโลตีสีหน้าเย็นชา "ไม่ให้"คาโลตอบเสียงเฉียบ--เฟลิโอน่าทำหน้ามุ่ย "นี่พูดดีๆแล้วนะ"คาโลเดินหนีเฟลิโอน่าไปอีกทาง--เฟลิโอน่ารีบวิ่งตาม ................................................................................... "เคลื่อนพล"คิลร้องบอกโรก่อนที่ทั้งสองจะเคลื่อนย้ายสถานที่เพื่อตามดูเหตูการณ์อย่างใกล้ชิด"บนต้นไม้แหละจุดชมวิวสุดยอด" ................................................................................... "คาโล!อย่างอนดิไม่น่ารักเลยนะ"เฟลิโอน่าตามมาโอบกอดคาโลด้านหลังทำให้น้ำแข็งละลายอีกรอบ "ถ้างั้นเธอก็ต้องทำตัวให้น่ารักด้วยสิฉันถึงจะให้แหวนคืน"คาโลหันมาดึงเฟลิโอน่าเข้าไปสวมกอดอีกครั้ง--เจ้าตัวดีทำหน้างง "อะไรอีกหล่ะ"เฟลิโอน่าถาม-คาโลจับคางของเฟลิโอน่าเงยขึ้นก่อนที่จะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ .................................................................................. "น่านๆ!คาโลเริ่มแล้ว"คิลยิ้มอย่างถูกใจ "แต่ดูท่านะฉันว่า--จะไม่สนุกแล้วหล่ะ"โรบอกคิลทำหน้างง "อะไรของนาย"คิลถามโรก่อนที่จะได้คำตอบแจ่มชัดสุดๆ "ท่านเจ้าเดินมาทางนี้แล้วหน่ะสิ" เป๊าะ! "เฮ้ย!"คิลร้อง "ซวยแล้วไง"โรบอก--ทั้งสองมองหน้ากัน "เหวอ!" โครม ! ................................................................................. ตูม!โอ๊ย! "อะไรวะเนี่ย"เฟลิโอน่าร้องเอะอะโวยวายเมื่อโดนอะไรซักอย่างหนักๆหล่นลงมาทับเกือบตาย "คิล โร--นี่พวกนาย"คาโลผู้ที่ซึ่งหลบทันเพียงคนเดียวกำลังเค้นคำตอบจากนักโทษคิลและโร "ก็อย่างที่เห็นแหละนะ"คิลตอบพลางยิ้มหน้าระรื่น"ก็--แหะๆ" "อะไร--แหะๆ"บุรุษตนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ "พ่อ" "นายท่าน" "ท่านเจ้า" "เจ้าเอวิเดส"ทุกๆคนมองท่านเจ้าอย่างตื่นตระหนกยกเว้นเจ้าตัวดีที่แอบฉกแหวนไปจากคาโลตอนที่คาโลเผลอ "พ่อ!ออกมาทำไม--ก็บอกแล้วไงเดี๋ยวลูกเข้าไปเอง"เฟลิโอน่ายื่นแหวนให้ท่านเจ้าหมายจะคืนแต่ทว่าท่านเจ้ากับสวมมันเข้าไว้ที่นิ้วก้อย ข้างขวาของเฟลิโอน่า--เฟลิโอน่าเลยถอดมันเก็บไว้ "เรามีเรื่องจะคุยกับลูกสาวของเราตามลำพัง--พวกท่านจงเข้าไปภายในงาน--ท่านด้วยเจ้าชายคาโล"ท่านเจ้าเอวิเดสเหลือบสายตาไปมอง คาโลแบบไม่ค่อยถูกใจ--คาโลขยับเท้าเดินเข้าไปในงานแต่โดยดี "ท่านพ่อมีอะไรจะคุยกับลูกหรือ"เฟลิโอน่าหันไปยิ้มให้กับท่านเจ้า--ท่านเจ้ามองตอบมาด้วยสายตาที่เอ็นดู "พ่อคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว"ท่านเจ้าตรัสกับลูกสาว--เฟลิโอน่ามุ่นหัวคิ้วงงๆ "ถึงเวลาอะไรของพ่อ"เฟลิโอน่าถาม "เวลาที่เจ้าต้องเลือกคู่ครองไงหล่ะลูกรัก"ท่านเจ้าตอบ--เฟลิโอน่ากระโดดหยอง "ล้อเล่นน่าพ่อ--ตลกดีนะ"เฟลิโอน่ายิ้มกว้าง "พ่อไม่ได้ล้อเล่นนะลูก--ถ้าลูกยังไม่มีคนรักหล่ะก็พ่อจะหาเจ้าชายที่ดีพร้อมทุกอย่างมาให้อภิเษกกับลูก"ท่านเจ้าตอบ "ท่านพ่อ--คือ--ลูก...ลูกยังไม่พร้อมหรอกไอ้เรื่องพรรณนั้น"เฟลิโอน่าตอบพลางหยิบสร้อยไข่มุกแสงจันทร์ขึ้นมามองอย่างสื่อความหมาย --ท่านเจ้ามองกิริยาของลูกสาวตนเองอย่างรู้ทันแล้วก็อมยิ้ม "ต้องพร้อมสิ--ในเมื่อลูกเองก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว"ท่านเจ้าลูบหัวของเฟลิโอน่าอย่างเอ็นดู "ใคร!ท่านพ่อ"เฟลิโอน่าถามหวั่นๆ "อ้าว!ในเมื่อลูกเองก็รู้ตัวอยู่แล้วจะมาถามพ่อทำไมหล่ะ--หืม!"ท่านเจ้ายิ้มให้เฟลิโอน่า "ท่านพ่อหมายถึง--ไอ้...เอ๊ย!เจ้าชายคาโล"เฟลิโอน่าตอบ--ท่านเจ้าพยักหน้าเฟลิโอน่าหัวเราะ "บ้าน่าพ่อ--ใครจะไปชอบคนขี้เก๊กอย่างมัน--โอ๊ย!เบื่อตาย"เฟลิโอน่าตอบ--ท่านเจ้ามองตามยิ้มๆ "แน่ใจหรือว่าลูกไม่ได้โกsix (ฮั่นแน่!ท่านเจ้ามีเล่นคำด้วย) ความรู้สึกของตัวเองหน่ะ"ท่านเจ้าถาม--เฟลิโอน่าพยักหน้าหงึกๆ "อืม!ๆ--ลูกเข้าใจแล้วหล่ะ" "ลูกหมายความว่ายังไง--ตัดสินใจให้ดีนะ"ท่านเจ้าลูบหัวของเฟลิโอน่าเบาๆพลางมองด้วยสายตาที่อ่อนโยน"ลูกจงจำไว้ว่าจงรักคนที่รักเรา เพราะว่าถ้าเราไปรักคนที่เขาไม่รักเราเนี่ย อยู่ด้วยกันไปก็มีแต่จะช้ำใจเปล่าๆ สู้อยู่กับคนที่เขารักเราก็ไม่ได้ เพราะว่าเขาสามารถทำเพื่อเราได้ ทุกอย่าง ไม่ว่าเรื่องๆนั้นจะหนักหนาสาหัติเพียงไหนหรือว่าเขาจะต้องช้ำใจเพียงใด ขอเพียงแต่ลูกมีใจให้เขาซักนิดก็พอ"ท่านเจ้ายิ้มตอบ "เหมือนกับท่านพ่อและท่านแม่หรอ"เฟลิโอน่าถาม "ใช่!แล้วแต่ลูกนะเพราะว่าพ่อแค่ลองถามลูกดูเล่นๆ"ท่านเจ้าตอบยิ้มๆ "ถ้างั้นลูกก็คิดว่าคงจะชอบไอ้คาโลมันแ...เมื่อกี๊พ่อว่าไงนะ"เฟลิโอน่าหันมามองท่านเจ้าหมายจะกินเลือดกินเนื้อ "พ่อบอกว่าล้อเล่นหน่ะ"ท่านเจ้าตอบพลางหัวเราะนิดๆ "แง!...พ่อใจร้าย--ดูสิขนาดลูกตัวเองยังหลอกได้ลงคอ--แง!...หลอกเอาซะเชื่อเลยนะ...แง!"เฟลิโอน่าแกล้งร้องไห้--ท่านเจ้ารีบเข้ามาโอ๋ "เฟลิโอน่าลูกพ่อ--อย่าร้องนะ...อ้าว!"เฟลิโอน่าหยุดร้องไห้ไปซะดื้อๆ "แบร้!เอาคืนนะพ่อ"แล้วก็รีบวิ่งเข้าไปในงานเลี้ยงทันที--ท่านเจ้ามองตามอย่างเอ็นดู "เฟลิโอน่าลูกรัก--แล้วซักวันนึงลูกก็จะเข้าใจคำที่พ่อสอนไปอย่างลึกซึ้งเลยทีเดียวลูกรัก"แล้วท่านเจ้าก็เดินตามเฟลิโอน่าเข้าไปในงาน ........................................................................... ภายในงานเป็นจังหวะเหมาะที่ถึงช่วงงานเลี้ยงเต้นรำพอดีลูคัสที่นั่งอยู่กับลอเรนซ์เอ่ยปากถามเพื่อนรักด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "นี่ลอรี่...ไปเต้นรำกันมั๊ย!" ฉึก! "ไม่--แล้วอย่ามายุ่งอีกหล่ะ"ลอเรนซ์ตอบเสียงเฉียบขาด "นั่นๆดูคู่นั้นสิ--เจ้าชายโรเวนกับเจ้าหญิงวิเวียน...น่ารักดีเนาะ"ลูคัสร้องบอกพลางชี้ไม้ชี้มือให้ดู--ลอเรนซ์สะอึก "อะไรนะ!" .......................................................................... เจ้าชายโรเวนกับเจ้าหญิงวิเวียนนานีย่ากำลังยืนเต้นรำกันอยู่ท่ามกลางฝูงชน(ที่เต้นรำ) "หญิงดีใจเหลือเกินที่เจ้าพี่ชวนหญิงมางานนี้"เจ้าหญิงวิเวียนเอ่ยปากเบาๆให้แค่เจ้าชายโรเวนได้ยิน "มันเป็นหน้าที่"เจ้าชายโรเวนตอบเสียงเรียบๆแต่ใบหน้านั้นแสดงให้เห็นถึงรอยยิ้ม ความเป็นห่วงเป็นใยคนตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด "คือ...หญิงว่าเราหยุดเต้นรำดีกว่านะคะ"เจ้าหญิงวิเวียนช้อนดวงตาคู่สวยขึ้นมามอง เล่นเอาเจ้าชายโรเวนของเรากระอักกระอ่วนใจ "อืม!งั้นพี่ว่าเราไปข้างนอกงานกันดีกว่านะ"เจ้าชายโรเวนยิ้มให้เจ้าหญิงวิเวียนนานีย่า "ค่ะ"เจ้าหญิงวิเวียนรับคำก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินออกไปด้านนอกงาน .......................................................................................... "ออกไปอีกหนึ่งคู่"ลอเรนซ์พูดขณะที่นั่งเช็ดมีดสั้นคู่ใจไปมา "นั่นๆโซมี่กับชิววี่กำลังสวีทกันอยู่หล่ะ"ลูคัสร้องบอก "นั่นอะนะที่เรียกว่าสวีทของนาย"ลอเรนซ์ตอบพลางดูเพื่อนข้างๆแบบไม่ไว้ใจ .......................................................................................... "โซมาเนียได้โปรดเต้นรำกับชั้นเถอะนะ"ชิวาสวิ่งตามโซมาเนียรอบงานเพื่อขอเธอเต้นรำ "เสียใจชิวาส!แค่คำเชิญของนายก็ไม่ผ่านแล้ว"แล้วโซมาเนียก็เดินออกไปด้านนอกงาน "โซมาเนียรอด้วย"แล้วชิวาสก็รีบวิ่งตามโซมาเนียออกไป .......................................................................................... ผู้คนในงานหลายคู่ทยอยกันออกไปด้านนอกของงานโดยใช้เหตุผลว่า "ออกไปสูดอากาศ" "คอยดูเหอะ!ออกไปสูดอากาศกันข้างนอกมากๆเข้าเดี๋ยวก็ได้แย่งอากาศกันหายใจจนรีบแจ้นเข้ามาในงานแทบไม่ทัน"เฟลิโอน่าบ่นพลาง ชำเลืองสายตาหาใครบางคน "แกก็ไปแช่งเขา--เดี๋ยวได้เจอกับตัวเองแล้วจะรู้สึก"คิลบอกกับเฟลิโอน่า "โอ๊ย!กลัวตายหล่ะ"เฟลิโอน่าตอบ "เออ!อย่าดีแต่พูดละกัน"คิลบอกก่อนที่จะเดินออกไปด้านนอกงานกับเรนอน "สาธุ!เจ้าประคุณเอ๊ย!ขอให้อากาศข้างนอกหมดด้วยเถอะ"เฟลิโอน่าร้องบอก--โรมองขำๆ "เฟริน--เเกก็ไปแช่งเขา"เฟลิโอน่าหันมามองโรขวับก่อนที่จะนึกอะไรเด็ดๆออก "เออ!นี่โร--ไปเต้นรำกับฉันได้รึเล่า"โรอึ้งไปซักพักนึงก่อนจะตอบว่า "ได้สิ"แล้วทั้งคู่ก็เดินออกไปที่กลางฟลอร์ ...................................................................................... "อ้าว!เฮ้ย!นั่นมันไอ้ตัวแสบประจำป้อมเรานี่หว่า--แล้วทำไมมันมาเต้นรำกับ..." "แล้วเจ้าชายคาโลหล่ะ"ลอเรนซ์แทรกถามขึ้น--ลูคัสสอดส่ายสายตาไปทั่วงานก่อนที่จะตอบว่า "นั่นไงหล่ะ--ยืนมองหึง!อยู่ตรงนั้น--อ้าวลอริ...เอ๊ย!ลอเรนซ์จะไปไหนหล่ะ"ลูคัสตะโกนถามเมื่อเห็นเพื่อนรักลุกเดินไปอีกทาง "ออกไปสูดอากาศข้างนอก"ลอเรนซ์ตอบแล้วลูคัสก็รีบวิ่งตามลอเรนซ์ออกไปทันที ...................................................................................... "นี่นายนึกยังไงถึงตอบตกลงมาเต้นรำกับฉันหน่ะโร"เฟลิโอน่าถาม "นึกยังไงไม่รู้สิแต่ฉันว่าเจ้าของเธอมาแล้วหล่ะ--ข้างหลังหน่ะ"โรตอบเฟลิโอน่ารีบหันไปเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คาโลเดินมาหาเฟลิโอน่า (ถึงตัว)พอดีทำให้คาโลกอดเฟลิโอน่าโดยปริยาย"หน้าที่นายแล้วหล่ะคาโล"โรยิ้มให้ก่อนที่จะเดินหนีไป--คาโลหันมามองเฟลิโอน่า(สายตาซึ้งมากๆ) "ไม่รู้สิว่าทำมไวลาที่ฉันอยู่ใกล้เธอฉันต้องรู้สึกราวกับเผลอไปทุกที"คาโลบอกกับเฟลิโอน่า--เจ้าตัวดีหัวเราะ "คาโล--มาถึงก็เน่าเชียวนะแก...ฮ่าๆ"คาโลมองเฟลิโอน่าด้วยสายตาที่เย็นชาแล้วซักพักทั้งคู่ก็เต้นรำกัน อยู่ในคืนที่พิเศษ...อยู่กับคนที่พิเศษ เช่นเธอ...ปล่อยใจไปตามเสียงเพลง... ที่เคลื่อนไหวไปในหัวใจ และคืนนี้เป็นคืนที่สำคัญ อยากให้เวลาของเราผ่านไปช้าๆ เพื่อมีเวลาจะทำให้เธอนั้นเข้าใจ จับมือเธอไว้อบอุ่นแนบกาย จูบลงเบาๆที่มือของเธอ อยากให้คืนที่พิเศษ...กับคนที่พิเศษ เช่นเธอ...และในคืนนี้มีผู้คนมากมาย ร่วมเติมสีสันและเป็นพยาน อยู่ในคืนที่พิเศษกับคนที่พิเศษ เช่นเธอ...และในคืนนี้มีผู้คนมากมาย ร่วมเติมสีสันและเป็นพยาน อยากเก็บคนที่พิเศษ...อยู่ในคืนที่พิเศษ แล้วคาโลก็ดึงเฟลิโอน่าเข้าไปกอดพลางกระซิบเนื้อเพลงท่อนสุดท้ายให้เฟลิโอน่าฟัง ไว้ให้นาน...เช่นเธอ... "นายจะทนฉันไหวหรอ"เฟลิโอน่าหันไปถามคาโล "ไหวไม่ไหวก็ทนมาตั้งสองปีแล้วนี่นา...จะทนไปอีกตลอดชีวิตก็คงไม่เสียหายอะไรนี่"คาโลตอบ "นายอยากเป็นมากกว่าพื่อนของฉันขนาดนั้นเชียวหรอ"เฟลิโอน่าถามยิ้มๆ "ก็...นะ"คาโลตอบ--เฟลิโอน่ายิ้ม "ถ้างั้นก็ขอเป็นคนดีของเธอละกัน"ท่านเจ้ามองภาพตรงหน้ายิ้มๆ...ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วสินะเรา... ...................................................................................... ในที่สุดก็ถึงวันที่ท่านเจ้าต้องเดินทางกลับเดมอส "เฟลิโอน่าลูกรักพ่อต้องกลับไปเดมอสแล้วแต่ว่าพ่อจะมาเยี่ยมลูกบ่อยๆนะ"ท่านเจ้าบอกกับเฟลิโอน่า "ง่า...ท่านพ่อ...มาบ่อยๆคงไม่ไหวง่ะแต่ว่าถ้านานๆมาทีพอรับได้นะ"เฟลิโอน่าตอบ--ท่านเจ้าลูบหัวลูกสาวของตนเองด้วยความเอ็นดู "พ่อรู้สึกว่าลูกจะชอบอยู่ในร่างที่แท้จริงของลูกมากกว่าในร่างเด็กผู้ชายนะเดี๋ยวนี้"ท่านเจ้ากระซิบเบาๆให้เฟลิโอน่าได้ยิน--เฟลิโอน่าหน้าเริ่ม ขึ้นสีพลางหันไปมองคนที่ชอบทำตัวเย็นชาว่าได้ยินรึเปล่า...คาโลไม่ได้ยินเพราะว่ายืนคุยอยู่กับคิลและโรไม่ได้สนใจฟังทางนี้--เฟลิโอน่า ถอนหายใจเบาๆแล้วก็หันมาหาท่านเจ้า...กึ๊ย!... "ทำไมท่านพ่อมองลูกอย่างนั้นหล่ะ"เฟลิโอน่าถาม--ท่านเจ้ายิ้มแบบมีเลศนัย "เอาหล่ะ!ได้เวลาที่พ่อต้องไปแล้ว--พ่อจะฝากโกโดมไว้กับลูกนะ"แล้วท่านเจ้าก็เรียกโกโดมมา กระซิบอะไรซักพักแล้วก็ออกเดินทางกลับ ไปยังเดมอส--โกโดมหันมาทำความเคารพเฟลิโอน่า "โกโดมทำไมพ่อถึงฝากแกไว้กับฉันฮะ"เฟลิโอน่าถาม "คือ...คือว่าท่านเจ้ากลัวว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับองค์หญิงจึงฝากกระหม่อมให้ดูแลองค์หญิง"โกโดมตอบ "แต่ว่าพ่อก็รู้ดีนี่นาว่าฉันมีเจ้าคิลกับไอ้น้ำแข็งแล้วทำไมยังส่งแกมาอีก..." "เฟลิโอน่า--ไปทานอาหารกลางวันกันเถอะ"โรตะโกนเรียกก่อนที่เฟลิโอน่าจะวิ่งตามไป "ที่จริงแล้วท่านเจ้าให้กระหม่อมมาสืบเรื่องขององค์หญิงกับเจ้าชายคาโลต่างหากแต่จะบอกไปได้ยังไงหล่ะ--ขืนบอกไปได้ตายกันพอดี... ไปทัวร์รอบโรงเรียนดีกว่า"แล้วโกโดมก็หายตัวไปจากตรงนั้น ............................................................................... "เฟรินทำไมโกโดมยังอยู่กับเธอหล่ะ"คาโลถามในขณะที่ทุกๆคนกำลังทานอาหารกันอยู่ "ก็พ่อหน่ะสิ...งั่มๆ--ออกอ้าเอื่ออันเอออันอะอายอ้อเอยไอ้..."คิลหยิบผ้าเช็ดปากยัดใส่ปากเจ้าตัวดี "เคี้ยวให้หมดก่อนได้มั๊ยวะ"คิลบอก--เจ้าตัวดีพยักหน้าหงึกๆ--คาโลกับโรมองอย่างเอือมระอา "ก็พ่อหน่ะสิ--บอกว่ากลัวว่าฉันจะเจออันตรายก็เลยทิ้งไอ้โกโดมมันไว้กับฉัน"เฟลิโอน่าตอบ "แล้วทำไมเธอไม่บอกไปหล่ะว่ามีฉันกับคิลและก็โรอยู่ด้วย"คาโลถามอีกครั้ง "ก็บอกไปแล้วแต่...เอาเหอะเดี๋ยวมันก็กลับไปเองแหละ"เฟลิโอน่าตอบแล้วก็จัดการลงมือกินอาหารต่อ "เออ!วันนี้พวกเราปี 2ทั้งหมดจะจัดงานกันตอนเย็นนะจะไปมั๊ยเฟริน"โรถาม--เฟลิโอน่าพยักหน้า "ไ..." "ไม่ให้ไป--ห้ามไปนะ"คาโลชิงตอบแล้วก็ลุกเอาถาดอาหารไปเก็บทันที "มีสิทธิอะไรมาสั่งวะ"เฟลิโอน่าบอก "เชื่อคาโลเถอะนะ"โรตบอบ--คิลพยักหน้าเห็นด้วย "นั่นสิ--ฉันว่าคาโลมันต้องมีเหตุผลหล่ะน่าถึงได้ห้ามไม่ให้นายไปงาน" "เหตุผลส่วนตัวหน่ะสิ--ยังไงฉันก็จะไปให้ได้"เฟลิโอน่าบอกแล้วก็รีบวิ่งไปเก็บถาดอาหารทันที "เฮ้ย!"คิลกะโรร้องขึ้นพร้อมกันแล้วก็มองหน้ากัน "ยุ่งอีกแล้วหล่ะสิ"โรบอก "ใช่!บรรลัยแล้ว"คิลตอบแล้วทั้งสองก็รีบวิ่งไปเก็บถาดอาหารทันที .................................................................................... เฟลิโอน่าแกล้งหลับเพื่อทำให้คาโลตายใจว่าจะไม่แอบหนีไปงาน "มันคงหลับแล้วหล่ะคาโล"คิลบอก "แปลกใจ!ปกติไม่เคยหลับเร็วและก็หลับง่ายขนาดนี้มาก่อน"คาโลตอบ "ไปเหอะ...เดี๋ยวพวกนั้นจะรอ"คิลบอกก่อนที่จะเดินนำคาโลออกไปจากห้อง "อืม!"แล้วคาโลก็ปิดประตูตามหลัง--เฟลิโอน่าสบัดผ้าห่มลุกขึ้นมาทันที "แบร้!ไอ้น้ำแข็งงี่เง่า--คิดหรอว่าฉันจะยอมแกง่ายๆ"เฟลิโอน่ายิ้มกริ่มกับชัยชนะ "นั่นสินะ--ฉันก็ไม่ไว้ใจเธออยู่แล้ว"คาโลเปิดประตูผางเข้ามา--เฟลิโอน่าตกใจ "เฮ้ย!นี่แกยังไม่ไปหรอเนี่ย"เฟลิโอน่าร้อง--คาโลยิ้มที่มุมปาก "กลัวเธอหนีไงก็เลยยังไม่ไป--คราวนี้เธอจะไม่ได้ออกไปร่วมงานแน่ๆ"สิ้นคำคาโลก็ร่ายเวทย์ไว้ที่ประตู"หลับฝันดีนะ"แล้วคาโลก็ปิดประตู แล้วรีบเดินหนีไปทันที "แง!...ไอ้บ้า--ไอ้คนใจจืดใจดำ--ไม่มีเวทย์มนต์บ้างให้มันรู้ไป--แล้วฉันจะออกไปได้ยังไงกันหล่ะทีนี้"เฟลิโอน่ากลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนที่ นอนของตนเองแล้วซักพักเธอก็ยิ้ม"ไอ้โกโดม"เฟลิโอน่าร้องเรียกโกโดมทันใดนั้นโกโดมก็ปรากฏกายขึ้นมาต่อหน้าเฟลิโอน่า "องค์หญิงมีอะไรให้กระหม่อมรับใช้"โกโดมถาม "แกช่วยทำลายข่ายมนต์ของไอ้น้ำแข็งงี่เง่าให้ฉันหน่อยสิโกโดม"เฟลิโอน่าบอก--โกโดมพยักหน้า "รับบัญชากระหม่อม"แล้วโกโดมก็ร่ายเวทย์ฉับพลันข่ายมนต์ที่คาโลร่ายไว้ก็หายไป "มีแกนี่ไม่เสียหลายเลยจริงๆนะ"เจ้าตัวดียิ้มร่าแล้วก็รีบวิ่งไปข้างนอกห้องทันที "งงๆ"โกโดมพูดกับตัวเองแล้วก็หายตัวไป ................................................................................................ พวกรุ่นพี่รุ่นน้องและอาจารย์ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว--เหลือเพียงแต่ชาวป้อมอัศวินที่นั่งเลี้ยงสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน(ขาดก็แต่เจ้า ตัวดี)--คาโลวางแก้วน้ำลงเบาๆแล้วก็ลุกขึ้นยืน "ฉันขอตัวซักครู่นะ"คาโลบอกก่อนที่จะปลีกตัวแยกออกไป--เฟลิโอน่ารีบวิ่งเข้ามาร่วมวง "เฮ้ย!เฟริน--นี่แกออกมาได้ยังไงวะ"คิลถาม "โกโดมมันช่วยอ่ะดิ--แล้วไอ้คาโลมันหล่ะ"เฟลิโอน่าถาม "ไม่อยู่--พึ่งเดินไปเมื่อกี๊นี้เอง"คิลตอบ "ดื่มน้ำมั๊ยครับเฟริน--เดี๋ยวผมไปเอามาให้นะครับ"ซีบิลพูดขึ้น "ไม่ต้องหรอก"เฟลิโอน่าตอบเมื่อสายตาของเธอชำเลืองไปเห็นแก้วน้ำที่ยังมีน้ำวางอยู่บนโต๊ะ--และไม่มีทีท่าว่าจะมีใครในที่นี้เป็นเจ้า ของ"เอาแก้วนี้แหละ"ว่าแล้วก็กระดกรวดเดียวหมดท่ามกลางความตื่นตกตะลึงของเพื่อนทุกคน "เอ้อ!เฟรินนั่นมันแก้วของคาโลนะ"โรบอก "ช่างปะไร"เฟลิโอน่าตอบ--คาโลเดินปรี่ตรงเข้ามาทันทีพร้อมกับสำรวจแก้วของตนเองที่วางอยู่บนโต๊ะว่าน้ำที่ยังยู่เกือบเต็มแก้วเมื่อกี๊มันหายไปไหนหมด "เออะ!"เฟลิโอน่าเรอออกมาเสียงดัง--ทุกคนทำหน้าตาเบื่อหน่ายกันเป็นแถวยกเว้นคาโลที่พอจะรู้แล้วว่าน้ำในแก้วหายไปไหน "รู้สึกปรือๆแฮะ--ฉันไปนอนก่อนนะ"เฟลิโอน่าลุกเดินไปได้แค่เพียงไม่กี่ก้าวก็ล้มฟุบลงไปในอ้อมกอดของใครบางคนที่รับทันพอดี "ท่าทางจะเมาไวน์ชั้นเลิศจากคาโนวาลของนายแน่เลยคาโล"ครี้ดร้องบอก "งั้นฉันพาเจ้านี่ไปนอนก่อนละกัน"คาโลหันมาตอบแล้วก็เดินอุ้มเฟลิโอน่าไปที่ห้องทันที ................................................................................... คาโลค่อยๆบรรจงวางร่างของหญิงสาวลงบนที่นอนของเธอด้วยความขบขันแกมเอ็นดู "อืม!คาโล"สาวเจ้าละเมอออกมาทำเอาเจ้าชายนำแข็งหน้าขึ้นสี--คาโลเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า...คนที่ทำให้เขาตก หลุมรัก...คนที่ดูเหมือนมีอำนาจพิเศษหรือเสน่ห์บางอย่าง...ที่ไม่สามารถทำให้เขาละสายตากับความเป็นห่วงเป็นใยไปจากเธอได้--ทำไมเขา ถึงได้รักเธอคนนี้มากขนาดนี้นะ ?--นี่คือคำถามที่ผุดขึ้นมาในใจของคาโล"คาโล" เฟลิโอน่าลืมตาขึ้นมาแล้วก็ยิ้มให้คาโลพลางฉุดคาโลให้ลงไปนอนด้วย "เฮ้ย!เฟริ..."คาโลตั้งท่าจะเอะอะโวยวายแต่มือของคนตรงหน้าก็เอื้อมมาปิดปากไว้ซะก่อน "นอนด้วยกันนะ"เฟลิโอน่าบอกพลางซุกหน้าลงไปที่อกของคาโล--คาโลหน้าขึ้นสีเข้มแดงแป๊ด...แล้วเขาก็เอื้อมมือไปกอดหญิงสาว"ร้อง เพลงให้ฟังหน่อยสิ"เฟลิโอน่ากระซิบบอก...คาโลจึงร้องเพลงกล่อมเฟลิโอน่าพลางคิดในใจ(เออ!ยอมๆมันไปก่อน...ท่าจะเมาไวน์ของเรา) " ได้ยินเสมอ นี่เธอใช่ไหม หรือเสียงใบไม้ ที่ไหวต้องลมเท่านั้น แม้ว่าเราจะไกลห่างกัน แต่ในใจเรานั้นเราคิดถึงกันเสมอ จะนานแค่ไหน ที่ในมุมนี้ ทุกวินาที ฉันยังคอยเฝ้า เฝ้ารอคอยเธอ ฉันเฝ้ารอดวงดาวเสมอ ยังเห็นเธอ ส่งสายตาหากันเรื่อยไป ฟ้าอาจพราก ให้เราจากกัน แต่ไม่มีวัน พรากเธอนั้นจากใจฉันได้ ฉันจะอยู่ เพื่อรักเธอตลอดไป แม้สิ้นลมหายใจ รักเธอนิรันดร์ ฉันจะอยู่ เพื่อรักเธอตลอดไป แม้สิ้นลมหายใจ รักเธอ" คาโลจบเพลงพร้อมกับก้มลงไปมองสาวน้อยที่ร้องเพลงกล่อมให้ฟังแล้วก็จุมพิตเธอที่หน้าผาก "หลับไปแล้วนี่นา--จะว่าไปแบบนี้ก็น่ารักดีนะ--ท่านพ่อคงจะชอบ"คาโลรำพันกับตัวเองเบาๆ แล้วก็ผล็อยหลับไป ..................................................................................... "โอ้โห!โคตรหวีทเลยหว่ะ"ครี้ดพูดพลางตบมือชอบใจ "แต่ก็ได้เห็นแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ"คิลบอก "จริงสินะ...เฟรินมันเมาไวน์ของคาโลนี่นา"โรตอบ "ถือว่าเป็นบุญตาพวกเรานะครับ"ซีบิลบอก--ทุกๆคนพยักหน้าเห็นด้วย "แล้วแอบดูหยั่งงี้จะดีหรอ"เดทหันมาถาม "ดีสิ"อาชูร่าตอบ(สรุปว่าแอบดูกันทั้งป้อมเลยอ๊ะเปล่าเนี่ย...ไม่ดีนะจ๊ะเดะๆอย่าทำตาม--แค่เอาเป็นแบบอย่างก็พอ) "เฮ้ยๆพี่ลูคัสกับพี่ลอรี่มาทางนี้"โคลว์บอก "เฮ้ย!แล้วไปพูดอย่างนั้นไม่กลัวมีดพี่เขาหรอ"เจคถาม "ช่างเหอะ...ตอนนี่วิ่งกันก่อนเร็ว"กัสบอกแล้วกลุ่มป้อมอัศวินมุง(แปลงมาจากไทยมุง)ก็แตกฮือกันทันที--คิลรีบวิ่งเข้าห้องแทบไม่ทัน "ฟู่.เกือบไป"คิลพูดกับตัวเองหลังจากที่วิ่งเข้ามาในห้องของตนเองแล้ว"เหวอ!"คิลร้องเสียงดังตกใจเมื่อเห็นคาโลยืนถือคทาแห่งเดมอสจังก้าอยู่ข้างหน้า--ใบหน้าบอกว่าบูดสนิท "คิดว่าจะรอดหรือคิล...มีความสุขจังนะแอบดูคนอื่นเขาหน่ะ"คาโลถามเสียงเย็นยะเยือก(จริงๆชินซะแล้ว) "ง่า...คาโล...เฮ้ย!" เปรี้ยง! จ๊าก! ว๊าก! ตูม! ............................................................................................. "เฮ้ย!เฟลิโอน่า...แย่แหล่วๆ"คิลรีบวิ่งมาหาเพื่อนตัวดีหน้าตั้ง(ขณะนี้เวลา 2 ทุ่ม 31 นาที...ของวันต่อมา) "หัดแหกตาดูซะมั่งสิวะคิลว่าฉันอยู่ในร่างอะไร--เรียกซะเสียขโมยหมด--อ้าว!มีอะไรว่ามา"เฟลิโอน่าที่ตอนนี้กลับไปอยู่ในร่างของเฟริน แล้วมองมาที่เพื่อนรักอย่างเซ็งๆ "ก็มีราชโองการจากไฮคิงมาถึงนายหน่ะสิ--เรื่องพ..."ยังไม่ทันที่คิลพูดจบคาโลก็เดินเข้ามาด้วยอารมณ์ที่โกรธสุดๆท่ามกลางเสียงห้ามจาก เพื่อนๆป้อมอัศวินทุกคน--คาโลเดินมากระชากแขนเฟรินในมือของเขามีราชโองการของไฮคิงอยู่ "นี่มันอะไรกันหาเฟริน"คาโลถามเสียงเกรี้ยว "อะ...อะไร...ของ...ของนาย...คะ...คาโล"เฟรินถามเสียงสั่นกับอารมณ์ของคนตรงหน้า "ก็ราชโองการจากไฮคิงที่ส่งมาถึงนายนี่ยังไงหล่ะ"คาโลตอบพลางโยนราชโองการของไฮคิงใส่หน้าของเฟริน "อะไรหน่ะ...ราชโองการจากไฮคิงถึงเจ้าหญิงเฟลิโอน่า เกรเดเวล เดอะปรินซ์เซส ออฟ เดมอส แอนด์ บารามอส เรื่องพิธีแต่งงาน ในวันที่ ... เดือน ... ปี ...(ไม่สามารถกำหนดวันและเวลาที่แน่นอนได้) จะมีคณะเหล่าเสนาบดีจากบารามอสไปรับเจ้าหญิง เฟลิโอน่าที่โรงเรียน พระราชาเอดินเบิร์ก มาที่พระราชวังของบารามอสเพื่อเข้าร่วมพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าชาย ... (ไม่สามารถ ประสงค์ออกนามได้ในขณะนี้) และขอให้ทราบได้รู้ทั่วกันว่าหลังจากพิธีอภิเษกสมรสของเจ้าหญิงเฟลิโอน่าจบลง เจ้าหญิงก็จะไม่สามารถมา เรียนที่โรงเรียนพระราชาเอดินเบิร์กแห่งนี้ได้อีก...จบราชโองการ "เฮ้ย!"เฟรินร้องขึ้นมาด้วยความตกใจหลังจากที่อ่านจบ "ทีนี้ก็ตอบฉันมาซิ"คาโลตะคอกใส่เฟริน "เฮ้ย!คาโล...เฟรินมันยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ"คิลบอก "ไม่รู้หล่ะยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง"คาโลตอบแล้วก็กระชากเฟรินขึ้นมาอีกครั้ง"มานี่"แล้วก็ลากเฟรินขึ้นไปที่หอดูดาว "โอ๊ย!เจ็บนะโว้ย!...ไอ้โรคจิต--ปล่อยสิ...โอ๊ย!"เฟรินร้องอย่างหน้าสงสารแต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม...น่าสงสารเฟริน ......................................................................................... "เอาหล่ะ!ทีนี้ก็บอกฉันมาว่ามันหมายความว่ายังไง"คาโลปล่อยมือที่กระชากเฟริน "แกจะให้ฉันบอกอะไรแกหล่ะ"เฟรินถาม "ก็ไอ้ราชโองการบ้าบอนี่ไง"คาโลตะคอกใส่ "ฉันไม่รู้...ก็ไอ้คิลมันก็บอกแกแล้วนี่ว่าฉันไม่รู้เรื่องแล้วยังจะมาถามอะไรอีกหล่ะ"เฟรินตะโกนกลับ "อย่ามาทำเป็นไขสือเลย" "ฉันไม่ได้ทำเป็นไขสือนะ" "งั้นก็บอกมาสิว่ามันหมายความว่ายังไง" "ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้...ฉันไม่รู้" "แกโกหก" "ฉันไม่ได้โกหก...และก็แกมันไม่มีเหตุผลคาโล" "ฉันมีเหตุผลเสมอมีแต่แกนั่นแหละที่ไม่มีเหตุผล" "โอ๊ย!พอแล้ว"เฟรินตะโกนสุดเสียง"ถ้ามันยุ่งยากมากนักหล่ะก็ฉันจะไปแต่งให้มันจบๆไปเลย" "เออ!ดี...ไปแล้วอย่ากลับมาอีกนะ" "เออ!ไปแน่" "ดี!" "ดี!" "ดี!"แล้วเฟรินก็รีบวิ่งร้องไห้ลงไปข้างล่างทันที--คาโลลดอารมณ์ลงและก็ฉีกราชโองการทิ้งแล้วก็ปล่อยมันทิ้งไปกับสายลม "ทำไมเธอไม่ยอมบอกฉันหล่ะเฟลิโอน่า...หมอนั่นมันดีกว่าฉันหรอ"คาโลเปรยกับตัวเองเบาๆโดยมีโกโดมแอบมองดูอยู่เงียบๆ "สงสารท่านคาโลกับองค์หญิงจัง--เพราะราชโองการบ้านั่นแท้ๆ--ท่านเจ้ากับไฮคิงนี่ก็ชอบเล่นอะไรแผลงๆ"แล้วโกโดมก็หายตัวไป ........................................................................................ เฟรินวิ่งร้องไห้เข้ามาในห้อง "เฮ้ย!เฟริน--คาโลมัน..." "อย่าพูดชื่อนั้นนะ"เฟรินร้องบอก--คิลถาม "แกทะเลาะกับมันหนักเลยหล่ะสิ"เฟรินพยักหน้าน้อยๆ"แล้วสรุปแกจะไม่ไปงานนิ..." "ฉันจะไป...ฉันไปแน่...ไอ้น้ำแข็งบ้างี่เง่า--ไม่ยอมรับฟังคนอื่นและก็ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย...ฉันเกลียดมัน...นายไม่ต้องไปงานนะคิล... ทุกๆคนนายบอกไปเลยว่าไม่ต้องไป...ฉันจะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ที่นี่...จะลืมทุกอย่างและจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก...ขอบใจนะคิลที่เป็น เพื่อนที่ดีกับฉันมาตลอด...และก็--คร่อก!"เฟรินผล็อยหลับไปทันที คิลส่ายหัวน้อยๆพลางเอนตัวลงนอน "จบแล้วสินะ"คิลคิดในใจแล้วก็ผล็อยหลับไป--คาโลก้าวเท้าเข้ามาในห้องพลางสอดสายตามองเพื่อนร่วมห้องอย่างระแวงก่อนที่จะล้มตัว ลงนอนอย่างเหนื่อยอ่อน...ภาพของหัวขโมยตัวน้อยแล่นเข้ามาในมโนภาพของเขาตั้งแต่พบกันครั้งแรกจนครั้งสุดท้ายที่เขาทะเลาะกับเธอ... น้ำตาของคาโลไหลออกมาเบาๆ--ไม่มีใครรู้ว่าเขาร้องไห้--ไม่มีใครรู้ว่าเขาเสียใจแค่ไหน...นอกจากตัวของเขาเอง ..................................................................................... ในที่สุดก็ถึงวันที่เจ้าตัวดีของเราต้องเดินทางไปยังเดมอสเพื่อเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับเจ้าชายที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน....?... "แกจะไปจริงๆหรอเฟริน"คิลถามเพื่อนรักที่บัดนี้เตรียมของและเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว "ใช่สิ!ในเมื่อไม่มีใครต้องการฉันแล้วจะอยู่ไปทำไมหล่ะ...สู้ไปๆเสียดีกว่า"เฟรินตอบ "มีสิ...ฉันยังเป็นเพื่อนของนายเสมอนะ"คิลบอก--เฟรินหันมายิ้มให้ "ขอบใจนะคิล!แกเป็นเพื่อนรักที่ดีสุดของฉันจริงๆ...ยังไงวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่พวกเราจะได้เจอกันแล้ว...ฉันดีใจนะที่ได้เป็นเพื่อนกับนาย ฉันสนุกมากจริงๆ"แล้วเฟรินก็ถอดแหวนที่นิ้วออกทำให้กลายร่างเป็นหญิงสาวรูปงามอีกครั้ง"ลาก่อนนะ..."แล้วเจ้าหล่อนก็รีบวิ่งหนีไปทันที "เฮ้อ!เฟลิโอน่า"คิลถอนหายใจเบาๆ"แกจะรู้มั๊ยว่าทุกๆคนจะเศร้าขนาดไหนถ้าต่อไปนี้จะไม่มีแก...โดยเฉพาะไอ้คาโล--ดีไม่ดีอาจเป็นบ้า เลยก็ได้"คิลพูดกับตัวเองเบาๆ .................................................................................... เฟลิโอน่านั่งอยู่บนเกวียน--มองภาพโรงเรียนพระราชาที่ค่อยๆไกลออกไปๆ...โรงเรียนเป็นฝ่ายไปจากเธอ--หรือว่าเธอเป็นคนที่ทิ้งมันไป กันแน่...เฟลิโอน่าถอนหายใจเบาๆแล้วก็ปิดม่านที่หน้าต่างเกวียน--เมื่อนั่งอยู่เฉยๆไม่มีอะไรทำ(ซึ่งย่อมผิดวิสัยของหัวขโมยอยู่แล้ว)ก็หยิบ กระเป๋าสัมภาระมารื้อค้นแล้วก็เจอสิ่งๆหนึ่งที่ยากจะลืมคนที่ให้ของสิ่งนี้มา ................................. สร้อยไข่มุกแสงจันทร์ ................................. เฟลิโอน่ามองไปที่สร้อยด้วยใบหน้าที่เศร้าอย่างบอกไม่ถูกก่อนที่เธอจะโยนมันออกไปทางด้านหน้าต่างเกวียนแล้วก็ฟุบหน้าลงร้องไห้โดย ไร้สาเหตุ...เหตุผลที่น้อยคนนักจะเข้าใจ...เหตุผลที่น้อยคนนักจะหยั่งถึง...เหตุผลที่แทบจะไม่เป็นเหตุผลเอาเสียเลย ................................................................................... "คิล...เฟรินหล่ะ"คาโลเปิดประตูห้องพักผางเข้ามาเล่นเอานักฆ่าสะดุ้ง "ไปแล้ว"คำตอบสั้นๆที่คนฟังถึงกับอึ้งไปเลย "ไป...แล้ว...งั้นหรอ!"คาโลพูดกับตัวเองเบาๆก่อนที่จะรีบวิ่งพรวดพราดออกไปทันที "เฮ้ย!คาโล...แกจะไปไหน"คิลรีบวิ่งตามคาโลมาติดๆ "จะไปตามไอ้เฟรินมัน"คาโลตอบพลางกระโดดขึ้นขี่หลังม้าอย่างคล่องแคล่วว่องไว "ฉันไปด้วย"คิลตอบแล้วก็กระโดดขึ้นหลังม้าอีกตัว...จากนั้นทั้งสองก็ควบม้าออกไปโดยเร็ว--จุดหมายคือ...พระราชวังบารามอส... .................................................................................. เฟลิโอน่ายืนเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่ไม่ฟ้าเอาเสียเลย...ฉับพลันสายฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างรวดเร็ว...เจ้าหล่อนรีบเดินเข้าไปใน ห้องพักของตนที่พระราชวังบารามอสทันที...ดูสิ!ขนาดสายฝนยังไม่เป็นใจเลย--แล้วจะเอาอะไรกับคนสับปรับหลอกลวงอย่างไอ้คาโลมัน... เฟลิโอน่าคิดในใจ...แล้วโกโดมก็ปรากฏกายขึ้นมาเฉยๆ "ถวายบังคมองค์หญิงเฟลิโอน่า"โกโดมคำนับ "ไม่ต้องมัวมาทำพิธีรีตองอะไรหรอก...มีอะไรก็รีบๆพูดมา"เฟลิโอน่าบอกกับโกโดมพลางเหม่อมองออกไปที่ข้างนอกหน้าต่างอีกครั้ง-- เหมือนกับกำลังรอคอยใครบางคน "คือ--กระหม่อมจะมาบอกว่า...เจ้าชายคาโลกับคิลมัสพระสหายขององค์หญิงกำลังเดินทางมุ่งหน้ามาทางนี้กระหม่อม"โกโดตอบ "จริงหรอโกโดม"เฟลิโอน่าถามอย่างเผลอตัว...ด้วยความดีใจที่แสดงออกมาทางสีหน้าอย่างเห็นได้ชัด ............................. ในที่สุดแกก็มา -- ในที่สุดแกก็มาตามฉันกลับไป -- คาโล ............................. "อ้อ...มีอีกเรื่องกระหม่อมคือนี่ก็จวนจะได้เวลาแล้ว...ขอเชิญองค์หญิงไปยังท้องพระโรงกระหม่อม"โกโดมบอก--เฟลิโอน่าพยักหน้าเชิง เข้าใจแล้วก็จับชายกระโปรงยกขึ้นมานิดหน่อยเผื่อเวลาเดินจะได้ไม่สะดุดล้ม...ทำไมมันลำบากอย่างนี้ฟะชุดแต่งงานนี่...เฟลิโอน่าคิดในใจ ........................................................................................... คาโลกับคิลควบม้ากันออกมาท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำอย่างรุนแรงลงมาไม่ขาดสาย--แล้วสายตาของคาโลก็ไปสะดุดกับอะไรบางอย่างที่พื้น ............................ สร้อยไข่มุกแสงจันทร์ .............................. คาโลลงจากหลังม้าเดินไปหยิบสร้อยขึ้นมาแล้วก็รีบวิ่งไปกระโดดขึ้นหลังม้า "ฉันว่าไอ้เฟรินมันต้องโยนทิ้งแน่เลยหว่ะคาโล"คิลตะโกนบอกคาโลแข่งกับเสียงฟ้าร้อง... ครืน! ซ่า...................!!!!!!!!!!!! "รีบไปกันดีกว่าคิล...อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้ว...ฉันต้องไปให้ทันพิธี"สิ้นคำคาโลก็รีบควบม้าวิ่งไปทันทีโดยมีคิลควบม้าตามหลังกันมาติดๆ .......................................................................................... "เฟลิโอน่าลูกพ่อ...วันนี้เจ้าสวยมากนะ"ท่านเจ้าบอกกับลูกสาวของตนเองยิ้มแย้มแต่ใบหน้าของลูกสาวที่เคยยิ้มมาตลอดกับดูหดหู่หมองๆยังไงชอบกล ...คาโล--คนโกหก--นี่มันใกล้เวลาแล้วนะ--แกต้องมาทันสิ--ฉันเชื่อว่าแกต้องมาทัน--คาโล...เฟลิโอน่าคิดในใจ ไฮคิงลุกขึ้นยืนประกาศกับผู้คนที่มาร่วมงานทุกคน "ตอนนี้ก็ได้เวลาอันเหมาะสมแล้ว--ขอเชิญตัวเจ้าสาว เฟลิโอน่า และเจ้าชาย...".............. ......................................................................................... "ถึงแล้วคิล"คาโลร้องอย่างดีใจพร้อมกับรีบวิ่งลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว "เฮ้ย!คาโลรอด้วย"คิลรีบวิ่งตามหลังคาโลเข้าไปในพระราชวัง ........................................................................................ "เจ้าหญิงเฟลิโอน่า เกรเดเวล...ท่านจะยอมรับผู้ชายคนนี้เป็นคู่ครองของท่านหรือไม่...และสาบานว่าจะรักและซื่อสัตย์ต่อเขาตลอดไป" เฟลิโอน่านิ่งเงียบ...ทุกๆคนในงานรอฟังคำตอบกันใจจดใจจ่อ...นายไม่มาแล้วสินะคาโล...ถ้างั้น!เราก็จากกันชั่วนิรันดร์เลยละกัน "รับค่ะ"เฟลิโอน่าตอบแล้วก็ถึงตอนที่เจ้าบ่าวจะต้องจุมพิตผู้เป็นเจ้าสาว "เฟริน--ฉันมาแล้ว" ................................................................. "เฟริน--ฉันมาแล้ว"เสียงของคาโลดังลั่นท้องพระโรงทำให้เฟลิโอน่าหันมามอง(ด้วยความดีใจ) "คาโล--คิล"เฟลิโอน่าร้องแล้วก็รีบวิ่งไปหาเพื่อนรักทั้งสองทันที "นี่มันอะไรกัน"ท่านเจ้าเอวิเดสลุกขึ้นยืนด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวกับผู้มาเยือนทั้งสอง "ท่านพ่อ...นี่"เฟลิโอน่าจะหันไปแก้ตัวแทนแต่ท่านเจ้าโบกมือห้ามไว้ "เอาหล่ะ!...เจ้าชายคาโล--เรามีเรื่องที่จะต้องคุยกับท่านเพียงลำพัง...ส่วนพิธีนี้"แล้วท่านเจ้าก็ปรบมือสองครั้ง--ทุกๆอย่างหายไปภายใน พริบตาเหลือแต่เพียงท้องพระโรงที่ว่างเปล่า--เหลือแต่เพียงพวกเขายืนอยู่--เฟลิโอน่าทำหน้างอ "อ้าว!...พ่อ...แง่ง"เฟลิโอน่าโมโหเต็มที่--พ่อบ้าเล่นอะไรไม่รู้จักคิด...พระเจ้าตาเองก็ชอบเล่นอะไรแผลงๆ--ฮึ่ม!ใจหายหมด "ตามมา"ท่านเจ้าหันมาบอกคาโลแล้วก็เดินนำออกไปข้างนอก .................................................................................... "ทำไมท่านถึงตามลูกสาวของเรามา"ท่านเจ้าหันมาถามคาโลที่ยืนสงบนิ่งเงียบราบเรียบดั่งน้ำแข็ง "......"ไม่มีเสียงตอบจากคาโล "ถ้าท่านไม่บอกเราแล้วเราจะไปรู้ได้อย่างไร"ท่านเจ้าบอก--คาโลฉุกคิดกับคำพูดของเจ้าเอวิเดส...ลักษณะคำพูดคล้ายๆกับไอ้เฟรินมัน "หม่อมฉันรักเฟริน"คาโลตอบ--ท่านเจ้าอึ้งไปนิดนึงกับการที่ได้ว่าที่ลูกเขยมาโดยไม่ได้นัดหมาย "ท่านพูดจริงรึ"ท่านเจ้าถามคาโลอีกครั้ง "จริงกระหม่อม"คาโลตอบ--ท่านเจ้ายิ้มเล็กยิ้มน้อย "นั่นก็คงจะเป็นสิ่งที่ท่านมอบให้ลูกสาวของเรา"คาโลหันไปมองสร้อยไข่มุกแสงจันทร์ที่ตัวเองถืออยู่ในมือพาลหน้าก็แดงขึ้นมาเสียดื้อๆ "สร้อยไข่มุกแสงจันทร์...ความลับของราชวงศ์คาโนวาล...ของที่จะมอบให้กับว่าที่พระชายา"ท่านเจ้าบอก คาโลสะดุ้งกับคำพูดของเจ้าเอวิเดสพลางเงยหน้าขึ้นมามอง "ท่านรู้"คาโลถาม--ท่านเจ้าพยักหน้าเป็นเชิงว่าใช่ "แล้วเราก็หวังว่าท่านจะดูแลลูกสาวของเราเป็นอย่างดี"ท่านเจ้าเปรยขึ้นมาอีกครั้ง"โชคดีนะ" รอยยิ้มเกิดขึ้นมาที่มุมปากของคาโลแล้วเขาก็รีบวิ่งไปหาเฟลิโอน่าทันที .............................................................................................. "ท่านพ่อเขาไปคุยอะไรกับคาโลนะ"เฟลิโอน่าหันมาถามคิลที่นั่งอยู่ข้างๆ "ฉันก็นั่งอยู่กับแกตรงนี้แล้วแกก็มาถามฉันแล้วฉันจะรู้มั๊ยเนี่ย"คิลตอบ "เออ!จริง"เฟลิโอน่าตอบ...สิ้นคำคาโลก็รีบวิ่งมาหาเฟลิโอน่าทันที "เรากลับเอดินเบิร์กกันเถอะ"คาโลบอก--เฟลิโอน่าและคิลพยักหน้ารับ...ไฮคิงมองยิ้มๆแล้วก็หันหลังเดินออกไป เฟลิโอน่า คิล และคาโลออกไปกล่าวลาท่านเจ้าหลังจากนั้นก็ออกเดินทางไปยังเอดินเบิร์กทันที "เออนี่!คาโล...แกพาฉันไปเที่ยวคาโนวาลบ้างสิ"เจ้าตัวดีที่นั่งมาบนม้าตัวเดียวกับคาโลเริ่มออกลายเดิมๆ "เอาไว้มีโอกาสแล้วจะพาไป"คาโลตอบ "แล้วไอ้มีโอกาสของนายมันตอนไหนหล่ะ"เฟลิโอน่าถามอีกครั้ง "ฉันจะไปตรัสรู้ได้ยังไงหล่ะ...มันยังไม่ถึงเวลานี่"คาโลตอบ "เออ!เฟริน...ถ้าคาโลมันไม่ว่างแกสนใจจะไปซาเรสกับฉันมั๊ยหล่ะ"คิลโพล่งขึ้น "หึ!เกรงใจเลยว่ะคิล--ขืนจะไปก็ต้องผ่านเดมอสอีก"เฟลิโอน่าตอบ "แกไม่ต้องผ่านเดมอสก็ได้...ก็แค่ไปทางบารามอส--คาโนวาล--เวนอล--เจมิไน--วิทช์ ก็ถึงซาเรสแล้ว"คิลบอก "หึ!ไม่เอาหรอกมันไกล"เฟลิโอน่าตอบ "ไกลสิดีเดินทางสนุกออก"คาโลเปรยขึ้น "งั้นก็เชิญนายไปคนเดีวยเถอะ...ฉันไม่เอาด้วยหรอก...หรือว่านายสนใจจะไปเที่ยวที่ ลิบรา...หือ!คาโล"เฟลิโอน่าย้อน คิลปล่อยก๊ากออกมาเบาๆทำให้ได้รับสายตาเย็นชากลับไปเป็นรางวัล "นายก็แค่ผ่านทางบารามอส--คาโนวาล--เอเธนส์--อเมซอน--และก็โรมัน นายก็ไปถึง ลิบราแล้ว"เจ้าตัวดียังพล่ามต่อ"หรือว่านายอยากจะ ไป..."เฟลิโอน่าบรรยายการเดินทางไปที่ต่างๆตลอดการเดินทางกลับเอดินเบิร์กทำให้พอเวลากลับมาถึงเอดินเบิร์กคาโลกับคิลต้องทำการล้าง หูกันเป็นการใหญ่...ส่วนเฟลิโอน่าพอกลับมาก็ทำตัววุ่นวายเหมือนเดิมทำให้ป้อมอัศวินกลับมาครื้นเครงอีกครั้ง...และคนที่ดีใจมากที่สุดก็คือคาโล ............................................................................................ "เฮ้!คาโล...ตื่นๆ...นายว่าถ้าไปเที่ยวสโนว์แลนด์จะดีมั๊ย ? " ...เฮ้อ!ขนาดเช้าวันต่อมามันก็ยังไม่หยุดคุยเรื่องเที่ยวอีก--คาโลจึงพยายามหลบเฟลิโอน่าตลอดเวลาจนทำให้เฟลิโอน่าเข้าใจผิดคิดว่า --คาโลเกลียดตนเองเสียแล้ว-- ............................................................................................ "เฟริน...แกเห็นคาโลมันมั๊ย!"คิลเดินมาถามเพื่อนตัวดีที่นั่งหม่ำ Apple อย่างสบายใจเฉิบอยู่ที่ลานตะวัน "ม่าย...หม่ำๆ งั่มๆ...มันหลบหน้าฉัน...จั๊บๆ"เฟลิโอน่าตอบขณะที่เคี้ยว Apple อยู่ในปาก "คาโลหลบหน้าแก"คิลทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเพื่อนรัก "ก็เออ!สิวะ...งั่มๆ...ฉันไม่อยากจะยุ่งกับมันแล้ว"เฟลิโอน่าตอบ "เมื่อไหร่แกสองคนจะเลิกทะเลาะกันซักทีวะ"คิลถาม "ถ้าแกอยากรู้ก็ไปถามมันเอาเองสิ"เฟลิโอน่าตอบ "เอ๊อ!เอาเข้าไป"คิลส่ายหัวหวืดๆอย่างเซ็งๆ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสามสาวนางฟ้าแห่งป้อมอัศวินเดินผ่านมากันพอดี--เฟลิโอน่ามอง เพื่อนรักอย่างรู้ทันพลางคิดแผนการหนึ่งแวบขึ้นมาในสมอง--เมื่อนึกได้ดังนั้นเจ้าตัวก็เอาศอกกระทุ้งเพื่อนรักเบาๆที่ท้องหนึ่งที "อะไร"คิลหันมาถามเฟลิโอน่า "หวานใจแกเดินมาว่ะ...เฮ่อๆไม่เข้าไปทักทายแม่โฉมงามเขาหน่อยเหรอคิล"เฟลิโอน่าทำหน้าตากวนประสาทล้อเลียนแล้วคนถูกล้อเลียน ก็ศอกหมับเข้าให้ที่ท้องของคนปากดีอย่างจังทำเอาคนปากดีหน้าเจื่อนลงไปทันที"เล่นแรงนะแกเนี่ย"เฟลิโอน่าบ่นอุบอิบเบาๆขณะที่สามสาว นางฟ้าแห่งป้อมอัศวินเดินผ่านไป "ก็แกอยากปากดีทำไมหล่ะ"คิลตอบ "ปากฉันมันดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้วแกก็รู้ดีนี่หว่า"เฟลิโอน่าตอบ "งั้นแกก็ควรจะหัดระงับหมาในปากของแกอย่าให้ออกมาเพ่นพ่านนัก"คิลบอก "เรื่องของหมาคนไม่เกี่ยวหรือว่าแกอยากจะขอเข้าไปเอี่ยวกับหมา"เฟลิโอน่าศอกกลับเล่นเอาคิลหมดความอดทนทำให้ภาพเพื่อนรักทั้ง สองวิ่งไล่เตะกันอย่างสนุกสนานเกิดขึ้นมาอีกครั้งบนลานตะวัน ......................................................................................... "ฉันว่าสูตรข้อนี้มันผิดนะคาโล"โรบอกคาโลที่นั่งคำนวนหาผลของการรบอยู่ในห้องสมุด "จะผิดได้ยังไงในเมื่อนักธนูของฝ่ายนี้ยิงธนูมาทางด้านทิศเหนือในระยะ..................."คาโลกับโรนั่งปรึกษาเรื่องการบ้านกันไปเรื่อยๆ แล้วเฟลิโอน่ากับคิลก็เดินเข้ามาในห้องสมุดมาหาคาโลกับโร--เมื่อคาโลเห็นดังนั้นก็รีบเก็บสมุดแล้วก็รีบก้าวเท้าเดินฉับๆออกจากห้องสมุดไปแทบจะในทันที "คาโลมันเป็นอะไรของมัน"โรหันมาถามคิล คิลยักไหล่ตอบ--เฟลิโอน่าหันไปมองคาโลที่พึ่งจะเดินจากไปพลานจะทำเอาทำนบน้ำตาของเธอแตก โรกับคิลมองหน้ากันอย่างรู้ทันแล้วมั้งสามก็รีบเดินกลับไปทานอาหารเย็นกันที่ห้องอาหารดรากอน ............................................................................... คาโลรีบยัดอาหารเข้าปาก...(แบบที่เฟรินทำ)...ถึงจะต้องหมดมู้ดเจ้าชายน้ำแข็งยังไงก็ต้องยอมเพื่อที่จะหลบหน้าเฟริน--ทุกๆคนมองคาโล กันแทบไม่กระพริบตาว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าชายน้ำแข็ง--เฟลิโอน่า คิล และโรเดินถือถาดอาหารเข้ามานั่งโต๊ะเดียวกับคาโล คาโลตักอาหารเข้าปากคำสุดท้ายแล้วก็รีบเก็บถาดอาหารลุกเดินหนีไปทันที--เฟลิโอน่ามองตามตาละห้อย--โรกับคิลมองเฟลิโอน่าอย่าง เป็นห่วง--แล้วเฟลิโอน่าก็ร้องไห้...โรดึงเฟลิโอน่าเข้ามากอดแต่ก็โดนคิลตีที่มือ...เฟลิโอน่ารีบวิ่งหนีออกไปทันที--ทุกๆคนมองตามกันอย่าง งงๆยกเว้นโรกับคิลที่เข้าใจอะไรๆดีกว่าทุกๆคน ............................................................................... เฟลิโอน่าวิ่งออกมาที่ลานตะวันอีกครั้งแล้วก็ทรุดลงนั่งร้องไห้กับพื้น--มือเบาๆสัมผัสลงบนหัวของหญิงสาว--เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองก็ได้ พบกับรอยยิ้มที่สดใสร่าเริงในทำนองเชิงปลอบโยน--เฟลิโอน่าลุกขึ้นไปกอดคนตรงหน้าโดยหารู้มั๊ยว่าคาโลมองลงมาจากหน้าต่างห้องเห็น ภาพนี้จะๆ--คาโลรูดผ้าม่านที่หน้าต่างปิดทันที "เป็นอะไรไป"เจ้าชายโรเวนถามเฟลิโอน่าด้วยเสียงที่ฟังดูแล้วลื่นหู "ไอ้คาโลมัน..."เฟลิโอน่าร้องไห้ซบอกเจ้าชายโรเวน--เจ้าชายโรเวนดูกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อยแต่จะทำยังไงได้หล่ะ...น้องเขามีปัญหานี่ นาเราเป็นรุ่นพี่ก็ต้องช่วยน้องเขาแก้ปัญหา "มีอะไรเล่าให้พี่ฟังได้นะ"เจ้าชายโรเวนบอก--เฟลิโอน่าพยักหน้าพลางยิ้มอย่างร่าเริงแล้วทั้งสองคนก็เดินไปนั่งใต้ต้น Apple "คืองี้..." ......................................................................................... เฟลิโอน่านั่งปรับทุกข์เรื่องของคาโลกับเจ้าชายโรเวน--คุยกันไปคุยกันมาต่างคนก็เริ่มง่วง...ทั้งสองจึงแยกกันแล้วตกลงกันว่าพรุ่งนี้ตอน เช้าจะมาเจอกันตรงนี้เพื่อปรึกษาเรื่องของเฟลิโอน่ากับคาโลต่อ เฟลิโอน่าเดินเข้ามาในห้องพักของตัวเองเงียบๆ(เนื่องจากเพื่อนรักทั้งสองได้นอนหลับไปแล้ว)...เฟลิโอน่าเดินไปอาบน้ำพออาบน้ำเสร็จก็ รีบกระโดดขึ้นบนที่นอนของตนเองทันทีแล้วก็ซุกหน้าลงบนหมอน...ร้องไห้...แล้วก็หลับไปเสียเฉยๆ คาโล(ที่จริงยังไม่ได้หลับหรอก)พลิกตัวหันมามองเฟลิโอน่าที่นอนร้องไห้แล้วก็หลับไปด้วยความเป็นห่วง "นี่ฉันเล่นแรงไปรึเปล่า"คาโลพูดกับตนเองเบา...พลางถอนหายใจแล้วก็ผล็อยหลับไป ............................................................................................................. "เฮ้ย!คาโล--ไหงวันนี้ไอ้เฟรินมันตื่นเช้าจัง"คิลหันมาถามคาโลเมื่อเห็นว่าคาโลตื่นแล้ว--คาโลส่ายหน้าน้อยๆพลางคิดในใจ...ไปไหนของ มันกันนะแต่เช้า ปกติป่านนี้ยังไม่ตื่นเลย...ว่าแล้วก็ลุกไปอาบน้ำแล้วก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที คิลมองตามงงๆ "เออ!เอาเข้าไปไอ้พวกนี้...นับวันยิ่งทำตัวแปลกๆกันมากขึ้นทุกทีขนาดฉันนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้มันยังลืมกันได้ลงคอ"คิลพูดกับตัวเองเบาๆใน ขณะที่โรเปิดประตูเข้ามาพอดี"ทีหลังหัดเคาะประตูด้วย"คิลบอก...โรทำหน้าเบ้ "เออ!แต่ว่าตอนนี้ฉันว่าแกรีบไปดูไอ้สองคนนั้นกันก่อนดีกว่า...ดีไม่ดีได้มีเรื่องกันอีก"โรบอก--คิลคิดซักพักก็ตอบตกลงแล้วทั้งสองก็รีบวิ่ง ไปที่ลานตะวันทันที(ซึ่งคาโลก็กำลังไปที่นั่นพอดีเช่นกัน) .......................................................................................... "พี่คิดว่าเรื่องแบบนี้มันน่าจะแก้ไขด้วยวิธีนี้นะ"ว่าแล้วเจ้าชายโรเวนก็หันไปกระซิบให้เฟลิโอน่าฟัง--เจ้าตัวดีได้ฟังก็ยิ้มแป้นพยักหน้าหงึกๆ กับแผนการเด็ดๆนี้--แล้วคาโลก็เดินมาพอดี...เจ้าชายโรเวนลุกขึ้นยืนพลางกระซิบอะไรเบาๆให้เฟลิโอน่าฟังก่อนที่จะเดินจากไป "เฟริน"คาโลเดินมาหาเฟลิโอน่าที่นั่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวและมองตอบเขามาด้วยสายตาที่แสดงถึงความไม่มีตัวตนของเขาอย่างเห็นได้ชัด "เธอเป็นอะไรไป"คาโลถามแต่เฟลิโอน่าก็ไม่ได้ตอบกลับมองมาด้วยสายตาที่งงงวย--คาโลถอนหายใจเบาๆ"ฉันขอโทษนะที่ทำให้เธอร้องไห้" คาโลบอก "แกรู้"เฟลิโอน่าโพล่งออกมาอย่างอดไม่อยู่(แผนเสียหมดแล้ว)"ทำไมแกถึงย..." "เอาเป็นว่าฉันขอโทษนะ"แล้วคาโลก็ดึงเฟลิโอน่าเข้าไปกอดซึ่งนั่นก็เป็นจังหวะเหมาะที่คิลกับโรมาเห็นเข้าพอดี "อืม!"เฟลิโอน่าพยักหน้าหงึกๆแล้วก็เอื้อมมือไปโอบคาโลตอบ .............................................................................................................. คิลกับโรที่แอบยืนดูกันอยู่หันมามองหน้ากันเซ็งๆ "สรุปก็ลงเอยแบบนี้กันทุกครั้ง...เน่าชะมัด"คิลบ่น "แต่มันจบก็ดีแล้วนะ"โรบอก "จบง่ายเกินไปแต่เดี๋ยวมันสองคนก็ต้องทะเลาะกันอีก"คิลบุ้ยบ้าย--โรพยักหน้า "เออ!มันก็จริง" "แล้วนี่ก็หมดหน้าที่ของเราแล้วใช่ไหมเนี่ย"คิลหันไปถามโร "คงงั้นมั๊ง!"โรตอบ...ทั้งสองหันมามองคาโลกับเฟลิโอน่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะรีบปลีกตัวออกไปจากตรงนั้น ....................................................................................................... "ทำไมนายถึงหลบหน้าฉัน"เฟลิโอน่าหันไปถามคาโลหลังจากที่คาโลคลายโอบกอดแล้ว "ก็ฉันกลัวว่านายจะคุยกับฉันเรื่องไปเที่ยวไม่หยุดเลยหน่ะสิ...ฉันเบื่อ!ก็เลย..."คาโลพะอืดพะอมที่จะพูดต่อ--เฟลิโอน่าพยักหน้าเข้าใจ "งั้น!เราไปกินอาหารเช้ากันเถอะ"เฟลิโอน่ายิ้มหวานให้คาโล--คาโลหันมามองเพื่อนตัวดีอย่างงงๆที่วันนี้มันทำตัวสมหญิง "ก็ดี!"คาโลตอบแล้วทั้งสองก็รีบเดินไปที่ห้องอาหารดรากอน ...................................................................................................... "เรื่องเป็นยังไงบ้างหล่ะโกโดม"เจ้าเอวิเดสหันมาถามโกโดมที่พึ่งเดินทางกลับมาจากเอดินเบิร์กเพราะว่าเขาได้ส่งโกโดมไปเป็นสายลับสืบสาวเรื่องความรักของลูกตนเอง "ทุกอย่างจบลงด้วยดีฝ่าพระบาท"โกโดมตอบพลางคำนับ--ท่านเจ้าพยักหน้า "อีกไม่นานลูกเราก็จะเข้าใจคำที่เราได้บอกไว้เสียที"ท่านเจ้าพึมพำกับตนเองเบาๆก่อนที่จะหันไปหาโกโดม"เอาหล่ะ!ที่ข้าเรียกเจ้ามาก็มีเท่านี้แหละ...ออกไปได้แล้ว"ท่านเจ้าบอก--โกโดมคำนับ "ขอบพระทัยฝ่าพระบาท"แล้วโกโดมก็หายออกไป--ท่านเจ้ายิ้มให้กับตัวเองเมื่อนึกถึงลูกสาว...คิดไปคิดมาก็ผล็อยหลับไปบนบรรลังค์ (อย่างงี้ก็มีด้วย) .................................................................................................... หลังจากนั้นมาไม่กี่วันเจ้าตัวดีก็หันมาแก่นกะโหลกเหมือนเดิม--ป้อมอัศวินกลับมาวุ่นวายกันอีกครั้ง...โดยเฉพาะคาโลที่ต้องคอยปรามคอยห้ามมันเหมือนเดิม "นี่!..คาโล...ล...ล...ล"เสียงของเจ้าตัวดีดังลั่นป้อมอย่างนั้ทุกๆวัน--คาโลคิดในใจ(รู้งี้น่าจะแกล้งซะให้เข็ด) "เฮ้!เฟริน--คาโล...มีของส่งมาถึงนายด้วยหล่ะ"คิลรีบวิ่งถือห่อของมาหาเฟลิโอน่ากับคาโล "จากใครวะคิล"เจ้าตัวดีหันไปถาม "ไม่รู้ดิ"คิลตอบ "แกะเลยดีกว่า"เจ้าตัวดีร้องอย่างตื่นเต้นแล้วคาโลก็ลงมือจัดการแกะห่อของขวัญโดยหยิบการด์ขึ้นมาอ่านโดยที่คิลกับเฟลิโอน่ารีบคว้ากล่องของขวัญหมับไปดูโดยเร็ว ภายในการด์ได้เขียนไว้ว่า... ถึง...คาโล และ เฟลิโอน่าลูกรัก ของขวัญในห่อนี้ไม่มีอะไรมากมายเพียงแต่พ่อต้องการจะมอบให้ลูกเพราะคิดว่ามันถึงเวลาแล้ว ของในห่อนี้เป็นของแม่เจ้าเฟลิโอน่า หวังว่าลูกคงจะชอบ...และสุดท้ายนี้ถึงเจ้าชายคาโล... --ดูแลลูกสาวของเราให้ดีหล่ะอย่าให้เธอร้องไห้เป็นอันขาด-- Good Luck ! จาก...เจ้าเอวิเดส คาโลหันไปมองเฟลิโอน่ากับคิลที่กำลังตื่นเต้นกับของขวัญในห่อแล้วก็ยิ้มที่มุมปากพลางหันออกไปมองข้างนอกหน้าต่าง "ครับ!ผมจะดูแลเธออย่างดี"คาโลตอบเบาๆกับสายลม "นี่!คาโลดูสิ...สวยเนอะ"เจ้าตัวดียิ้มร่าพลางชูของขวัญในกล่องให้ดู--มันเป็นชุดราตรีสีฟ้าอ่อนๆเป็นเงาวับจับตา--เมื่อคาโลได้เห็นก็อดใจ ไม่ได้ที่จะต้องนึกถึงเวลาที่เฟลิโอน่าใส่ชุดนี้ว่าจะเป็นอย่างไร "อืม!สวย"นี่เป็นคำทิ้งท้ายจากเจ้าชายคาโล วาเนบลี แห่งคาโนวาลที่จะรับ เจ้าหญิงเฟลิโอน่า เกรเดเวล เดอะปรินซเซส ออฟ เดมอส แอนด์ บารามอส มาเป็นว่าที่พระชายาในอนาคต... ...เพราะว่าฉันพร้อมที่จะรักเธอเสมอ--และจะรักเธอตลอดไป--และเธอก็พร้อมที่จะตัดสินใจรับรักฉันด้วยดี... -------------------------------------------------------- The End ------------------------------------------------------------ (จบแล้วค่า!...ฮือๆ...อุตส่าห์ทะนุถนอมมันมาตั้งนานก็จบเสียแล้ว...บาย!)...jeremy จาก : jeremy - - supanit4@sanook.com - 24/02/2005 15:48

ข้อความ : +++ย้ายมาแล้วหรอ+++ยาวมากๆแต่อ่านแล้วได้อรรถรสดีนะ(คำผิดมีบ้างแต่น้อยมากๆ)อยู่ตรงไหนบ้างลืมไปแล้ว(ว่าแต่ficนี้เคยลงที่ www.dek-d.comนี่นา--ไปอ่านมาแว้ว)แต่ในเวบโน้นแบ่งเป็นตอนๆ--อ่านง่ายกว่าเยอะเลย จาก : Nathania - 24/02/2005 16:12

ข้อความ : หนุกอย่างแรงเรยค่ะ มีคาโลหลุดๆเยอะแฮะ สงสารคิลกะโรนะต้องปวดหัวกะคู่นี้อีกนาน น่ารักมากๆเรยแต่งมาอีนะ จาก : Les Dranes - 24/02/2005 18:37

ข้อความ : หนุกจัง... ห นุ ก จ า ง ง ง ง - - - - ^o^ จาก : อันนา สาวซ่า(สุดแสบ ^ .- ) - - natural_bluepen@aomyim.com - 24/02/2005 19:21

ข้อความ : อืมหนุกดีค่ะแต่ยาวไปหน่อยนะ จาก : l<il_l_u@ - - zaoldyeck_mk - 24/02/2005 20:08

ข้อความ : น่ารักมากๆเลยหล่ะ อย่างนี้มีแววนักเขียนนะเนี่ย วันหลังเขียนมาให้อ่านอีกนะ จาก : monomial - - monomial@hunsa.com - 25/02/2005 10:18

ข้อความ : แต่งสนุกดีน้า ^O^ แต่มีปัญหาที่การตัดบรรทัดไปหน่อยอะ แล้วก้อคำผิด อย่าง"บัลลังก์"ไรแบบนี้ จาก : CzerNy - 25/02/2005 10:57

ข้อความ : โอ้ว~ ยาวมากๆ เราจะพยายามเเต่งเรื่องเราให้เก่งๆเช่นกันค่ะ หนุกดีนะคะ น้ำเเข็งละลายเยอะเลย หุหุ ใครว่างก็มาอ่าน Kill_luv fanfiction ของเรามั่งนะคะ จาก : kill_cute - 26/02/2005 11:23

ข้อความ : สนุกมากเลยคะ มีแววนักเขียนนะเนี้ย จาก : Lena - - ps_j-pung256@hotmail.com - 26/02/2005 13:49

ข้อความ : พูดได้คำเดียวว่า เจ๋งสุดๆ ค่ะ แต่งเรื่องอื่นอีกนะค่ะ จะติดตาม จาก : straightline - - straightlinem12_30@yahoo.com - 26/02/2005 21:29

ข้อความ : สนุกจังเลยอ่ะแต่งดีแต่งดี จาก : s+mint - 26/02/2005 21:31

ข้อความ : ยาวสะใจดีค่ะ สนุกดี ขยันแต่งจังเลยนะค่ะ จาก : onpu_jin - 28/02/2005 13:17

ข้อความ : ชอบมากมาย ยาวคุมค่า สนุกจริงๆ อย่าลืมแต่งอีกนะ จาก : Aphrodite - 01/03/2005 20:24

ข้อความ : คุ ณ แ ต่ ง ไ ด้ ดี ม า ก ดี จ ริ ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ จาก : อายูมิ(เฟลิโอน่า) - 05/04/2005 16:52

ข้อความ : หึ หึ ไหนว่ามีผิดมากแทบจะไม่เห็นเลยยาววววววววววววววววววววววววววววววมาก...แต่ก็หนุกดีน่าคาโลสงสัยจะละลายเร็วเร็วนี่ละมั้งเนอะ จาก : ฉายาหน้าจืด - 25/04/2005 18:35

ข้อความ : จะเป็นลมโคตรยาว!แต่มันใช้ได้เลย จาก : นาธิเนียน - 28/05/2005 17:30

ข้อความ : สนุกมาก น่ารักดี ชอบตอนนำแข็งละลายอะ เพิ่งจะรู้นะว่าคาโลร้องเพลงเป็นด้วย (นึกว่าทำนำแข็งไสเป็นอย่างเดียว) จาก : ฟีฟี่ - 14/06/2005 13:35

ข้อความ : เนื้อเรื่องน่ารักจังเลย แต่ทำไมถึงมีฉากนอนเยนอะจัง จาก : ฟีร่า - 23/07/2005 15:25

ข้อความ : หนุกดีมากๆงับ แต่งดีมั่กๆ ยาวสะใจดีอ่านที่ตาแฉะ แต่งอีกนะงับ จาก : Magic Girl - 28/07/2005 09:59

ข้อความ : ยาวดี ไม่มีเวลาอ่านอะ แต่คิดว่าน่าจะหนุก ค่อยมาอ่านวันหลังนะ จาก : yermin - 01/08/2005 16:04

ข้อความ : หนุกดี แต่ยาวเป็นพืดเลย จาก : ฟรังค์ เดอเบอโรว์ - - yok__club@thaimail.com - 05/09/2005 19:28

ข้อความ : หนุกดีน่าจะยาวกว่านี้อีกอ่านแล้วเพลินดี จาก : sasasasasasasasaสุดแสบ - - wannisa@hotmail.com - 24/09/2005 12:37

ข้อความ : ขอบมากๆๆๆๆเลยค้าหนุกสูดยอดเลย มาแต่งอีกน่ะค่ะ ยาวๆๆเลยน้า ชอบอ่านมากๆๆเลย จาก : inkky - - iinnkkyy@hotmail.com - 08/10/2005 02:23

ข้อความ : สนุกมากค่ะ เนื้อเรื่องยาวมากแต่ก็ชอบมากเลยค่ะ อยากให้แต่งยาว ๆ อย่างนี้ แล้วจบตอนเลย ชอบมากค่ะ จาก : Nan_t - - sukanya@gaysornbkk.com - 14/10/2005 12:38

ข้อความ : หนุกมากเลยคะแต่งมาอีกนะคะ จาก : หลิว จอมเวทย์ ,ลาฟีน่า เดรโก้ เดอะprinces of leo - - ไม่มี - 21/10/2005 15:37

ข้อความ : หนุกหนานดีแต่งมาอีกนะ จาก : ไอซ์ฟลาว์เวอร์ วาเนบลี the princes of snowland - - ไม่มี - 21/10/2005 15:39

ข้อความ : เยอะ แต่สนุกม้ากมากกกกกกกกกกกก จาก : วิเวียนนานีย่า - 22/10/2005 08:35

ข้อความ : แต่งได้ดีมากค่ะแล้วจะรออ่านเรื่องอื่นอีกนะค่ะ จาก : มาทิลด้า - 31/10/2005 11:30

ข้อความ : หนุกมากค่ะ คาโลมาดหลุดเยอะมากเลย จาก : FaLin - 13/12/2005 09:53

ข้อความ : ขอตบมือให้ความพยายามของท่าน จาก : ..... - 16/04/2006 22:56

ข้อความ : ฉากสวีทเยอะเชียว...แล้วตกลงชอวาสขอโซมาเนียเต้นรำได้มั้ยเนี่ย - - จาก : ... - 19/04/2006 20:13

ข้อความ : สวีทดีนะ หวานกันดี เเต่คาโลชอบเเกล้งเฟลิโอน่า จาก : mint - - tida_mint@hotmail.com - 22/07/2006 14:50

ข้อความ : ฮา มากๆเลยอะ เพ้ แต่งมาอีกนะ^-^ จาก : โซเฟีย - - - - 09/08/2006 18:06

ข้อความ : อ่านแล้วหนุกดีนะ(แต่รู้สึกว่าท่านจ้าวจะเล่ห์เหลี่ยมเยอะกว่าต้นฉบับนะ) จาก : มินามิ คาเอเดะ - 29/11/2006 18:55

ข้อความ : เราว่านะ เราว่าเรื่องนี้ก็มันส์ดีแต่ว่า เราคิดว่า คาโลอ่ะนะ มาดหลุดจนกลายเป็นน้ำไปแล้วไม่ใช่น้ำแข็งอ๊ะ อืมน่าจะเพิ่มมาดให้กับคาโลมากขึ้นตามเดิมตามลำดับ แต่ว่าอย่างนี้ก็สนุกดีหล่ะๆ พยายามเข้าน้า แล้วจะเข้ามาอ่านใหม่ จาก : ป็อปปูล่า - 28/03/2007 10:45

ข้อความ : หนุกมากๆๆๆค่ะ แต่ว่าควรจะให้คาแร็คเตอร์คาโลนิ่งๆกว่านี้หน่อย ให้เหมือนต้นฉบับน่ะค่ะ มันน่าจะดีกว่านี้นะคะ จาก : คนรักคาโล - 30/03/2007 17:06

ข้อความ : หนุกมากๆเลย อยากให้แต่งอีก น่ารักดีคะ จาก : tong - 26/08/2007 12:18

ข้อความ : สนุกดีครับ ... จาก : ราฟ - - - ^^ - - 24/01/2008 13:49

ข้อความ : เเต่งไปเรื่อยๆๆนะคะ ให้เยอะๆๆนะคะชอบค่ะ อิอิๆๆๆ จาก : net - - panitanet@hotmail.com - 27/04/2008 14:21