ชาไข่มุก... หยุดลมหายใจ

หัวข้อ : ชาไข่มุก... หยุดลมหายใจ
ข้อความ : > > ปุ๊ ! เสียงหลอดกาแฟอันโตกระแทกเจาะฝาครอบแก้วชาไข่มุก
> > > เศษฝาพลาสติกแผ่นกลมขนาดเท่าปลายหลอดตกลงสู่ก้นแก้ว
> > > ฉันดูดเครื่องดื่มสุดโปรดอย่างหิวกระหายและกระดกแก้วกินน้ำแข็งจนเกลี้ยงตาม
> > > ความเคยชิน
> > >
> > > เมื่อจะทิ้งแก้วลงถังขยะ
> > > ฉันแปลกใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นเศษฝาพลาสติกอยู่ในแก้วเหมือนทุกคราว
> > > แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
> > >
> > > สักพักรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งลักษณะเป็นแผ่นบางๆ ติดอยู่ในคอ
> > > แม้จะพยายามล้วงและดื่มน้ำมากๆ เพื่อให้
> > > อาเจียน แต่สิ่งนั้นก็ไม่ยอมหลุดออกมา ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เริ่มติด
> > > ขัด อาจารย์และเพื่อนๆ จึงรีบพาส่งโรงพยาบาล
> > >
> > > เมื่อไปถึงโรงพยาบาล หลังจากรอหมออยู่เกือบสองชั่วโมง
> > > หมอก็ให้ลองกลืนน้ำดูปรากฎว่ามีสิ่งแปลกป
> > > ลอมติดอยู่จริง ตามด้วยการเอกซเรย์ ซึ่งสูณเปล่า
> > > เพราะไม่เห็นสิ่งแปลกปลอมนั้นเลย จึงตัดสินใจ
> > > ให้วางยาสลบเพื่อส่องกล้องตรวจหาต้นเหตุ
> > > ระหว่างนั้นฉันยังรู้สึกตัวดีอยู่ทุกอย่าง จนกระทั่งหลังวางยาสลบ
> > >
> > > ท่อส่องทางเดินอาหารขนาดใหญ่ประมาณท่อประปาขนาดเล็ก
> > > สอดจากปากผ่านลงไปตามทางเดินอาหาร
> > > แต่ไม่รู้ด้วยโชคร้ายของฉันหรือด้วยความประมาทเลินเล่อของใคร
> > > แทนที่เจ้าท่อนี้จะเป็นอุปกรณ์ในการตรวจเพื่อช่วยชีวิตฉัน
> > >หลังการตรวจมันกลับทำให้ฉันรู้สึกปวกแน่นหน้าอกและหลังอย่างสุดจะบรรยาย
> > > เมื่อฟื้นจากยาสลบแม่บอกว่าฉันปากซีด ตัวเขียว
> > > และไข้ขึ้นผิดกับเมื่อตอนก่อนส่องกล้องราวกับคนละคนจน
> > > แม่ใจหาย รีบตามหมอกลางดึก
> > >
> > > การกลืนแป้งเพื่อเอกซเรย์เริ่มขึ้น ผลปรากฎว่า หลอดอาหารทะลพื่อุ
> > > ต้องผ่าตัดด่วนแต่แม่ไม่มีเงิน อย่าว่าแต่ค่าผ่าตัดที่สูงลิบลิ่วของโรง
> > > พยาบาลเอกชนเลย
> > > แม้แต่ค่าตรวจทั้งหลายก่อนหน้านี้ ที่เกินวงเงินการประกันอุบัติเหตุของนัก
> > > ศึกษา เพียงไม่กี่พันบาท แม่ก็ไม่มีทางโรงพยาบาลจึงขอยึดบัตรประชาชนของแม่ไ
> > > ว้เพื่อเป็นหลักประกันให้แม่หาเงินส่วนเกินมาชำระในภายหลัง
> > >
> > >หมอที่ส่องกล้องแนะนำให้ย้ายฉันไปโรงพยาบาลรัฐบาลที่เขาประจำอยู่แต่แม้จะ
> > > เป็นโร
> > > งพยาบาลรัฐบาลก็ต้องคุยกันเรื่องค่าใช้จ่ายเช่นกัน
> > > แม่จึงวิ่งวุ่นติดต่อเรื่องใช้สวัสดิการบัตรประกันสุขภาพ 30 บาท
> > > กว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็เกือบเที่ยง นั่นแหละฉันจึงได้รับการผ่าตัดแ
> > >
> > > การผ่าตัดใช้เวลาเกือบ 4 ชั่วโมง
> เพราะรอยทะลุที่หลอดอาหารอยู่ใกล้ปอด
> > > น้ำย่อยจะไหลเข้าไปในปอดซึ่งอันตรายมาก
> > > หมอต้องผ่าตัดเปิดซี่โครงจากราวนมด้านซ้ายไปจนถึงสันหลังอีกข้าง
> แต่ถึง
> > > อย่าง
> > > นั้นก้ยังไม่สามารถซ่อมแผลได้หมด
> > > เพราะแผลในทางเดินอาหารเป็นทางยาวจากต้นคอถึงกระเพาะ
> > > ยาวถึง 30 เซนติเมตร
> > >
> > > สามวันหลังผ่าตัด ฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมสายระโยงระยางเต็มตัว
> > > ทั้งสายจากจมูกทั้งสองข้างเพื่อเอาน้ำย่อยในกระเพาะออกมา
> สายที่ไว้ดูด
> > > น้ำมูก น้ำลาย
> > > สายที่ต่อจากบริเวณซี่โครงที่ผ่าตัดเพื่อเอาเลือดจาก
> > > แผลออกมา สายให้เลือด สายน้ำเกลือ
> > >
> > > สิบเอ็ดวันที่อยู่โรงพยาบาลเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
> > > กินอาหารไม่ได้อยู่เป็นอาทิตย์ยิ่งเวลานอนจะรู้สึกท
> > > รมานเพราะเจ็บที่บริเวณแผลผ่าตัดเป็นที่สุด
> > > หมอที่ส่องกล้องซึ่งช่วยหาหมอผ่าตัดให้มาสารภาพในภายหลัง
> > > ว่าแผลในทางเดินอาหารที่ยาวเหยียด
> > > เกิดจากการส่องกล้องไปดันเอาเศษแผ่นพลาสติก
> > > ซึ่งติดอยู่ที่ระหว่างหลอดลมและหลอดอาหารให้ครูดบาดไปตลอดทางเดินอาหาร
> > >
> > > แต่อย่างไรเขาก็ติดต่อหาหมอผ่าตัดที่เชี่ยวชาญให้
> > > และเป้นความผิดพลาดที่เขาเองก็ไม่ได้ตั้งใจ
> > >
> > > ชีวจิต
> > >
> > > กรุณาช่วยส่งต่อเพื่อนๆ พี่ๆ เพื่อเตือนภัยคนที่เรารักและเป็นห่วงนะคะ

กินชาไข่มุก แก้วต่อไป ระวังนะคะ

จาก : สมิงพระพาย - 11/03/2003 08:53

มีข้อคิดเห็นเพิ่มเติม ร่วมแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
ชื่อ (NAME):
Email :
โฮมเพจ(HOME PAGE) :
ข้อความ (MASSEGE):