: ถึงคนบางคนในห้อง 7 CommenT : ที่เป็นห่วง เป็นกังวลว่าเรายังโกรธอยู่น่ะ เราเลิกโกรธไปนานแล้ว เราลืมไปนานแล้ว นานจนกระทั่งจำไม่ได้ว่าลืมไปตอนไหน เพราะอ่านแต่หนังสือจนลืม บอกตรงๆก็แค่ซึมๆไป 4-5 วันแล้วก็อ่านหนังสือต่อ ถึงแม้เศร้า แต่ก็ดำเนินชีวิตต่อไปได้ ไม่ต้องห่วงเราหรอก ว่าเราจะเป็นตายร้ายดียังไง เราเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ชีวิตไม่ใช่ละครน้ำเน่า ที่จะเศร้าได้ตลอดศก หากเจอเรื่องแค่นี้จะทำให้เราหยุดเดินต่อไปได้ ก็อย่าเกิดเป็นคนเลยจะดีกว่า ที่อยากจะบอกก็คือ ดูแลตัวเอง ห่วงตัวเองให้มากๆ ดูแลสุขภาพให้ดี อ่านหนังสือด้วย เพราะปีนี้จะเอนท์แล้ว ก็ขอให้สบายใจแล้วกัน เตรียมตัวเอนท์ให้ดีๆล่ะ พ่อแม่จะได้ภูมิใจ แล้วก็เลิกดื้อกับพ่อแม่ได้แล้ว หัดโตเป็นผู้ใหญ่เสียบ้างใช่อยู่แต่ในโลกแห่งความฝันอย่างเดียว โอเคนะ ปล ขอบคุณที่เป็นห่วงเรา กังวลว่าเราจะอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง แต่ถ้าไม่คิดจะคบกับเราตั้งแต่ตอนแรก รู้สึกว่าไม่ได้ชอบจริงๆตั้งแต่ตอนแรก เราก็คงจะขอบคุณมากกว่านี้นะ ^___^ เรื่องเมื่อปีก่อนก็อย่าคิดว่าตัวองผิดเลยนะ เราน่ะผิดเองที่ไม่ยอมอ่านหนังสือเลยทำให้ชีวิตต้องทุกข์อีก 1 ปี มันก็ยังงั้นๆแหละ ก็เหมือนที่ว่า เดินมาพันลี้ หนทางเหลือน้อยนิด จะถอยกลับเพราะเหนื่อยยาก ก็ไม่ควร ............ อ้อ และถ้าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับใครก็อย่าด่าแล้วกัน แล้วก็ใช้ภาษาให้ถูกและหัดมีมารยาทหน่อย เพราะเท่าที่ดูในบอร์ด ภาษาของทุกท่านนี่ช่างไพเราะ ถูกต้องตามหลักซะจริงๆ คราย : รู้อยู่แก่ใจ - 09/03/2007 15:47