|
topic : ช่างสำราญ คว้าซีไรท์ประจำปี 2546 ไปครอง comment : โดย ผู้จัดการออนไลน์ เดือนวาด พิมวนา พา ช่างสำราญ ฝ่าดงน้ำหมึกที่เข้มข้นไม่แพ้กันเข้าคว้า ซีไรท์ประจำปี 2546 ไปครอง ถือว่าเป็นนักเขียนหญิงคนเดียวที่สามารถฝ่าเข้ามาถึงรอบสุดท้าย 7 เล่มได้ในปีนี้ คณะกรรมการรางวัลวรรณกรรมสร้างสรรค์แห่งอาเซียน หรือซีไรต์ ประกาศผลรางวัลวรรณกรรมซีไรต์ ประจำปี 2546 ซึ่งเป็นวาระครบรอบ 25 ปี ของรางวัลซีไรต์ ได้แก่ นวนิยายเรื่อง ช่างสำราญ ของ เดือนวาด พิมวนา โดยคณะกรรมการซีไรต์ ระบุว่า "ช่างสำราญเป็นนวนิยายที่เรียบง่ายและงดงาม เปี่ยมไปด้วยความหวัง ความฝัน และความเชื่อมั่นศรัทธาในด้านดีของจิตใจมนุษย์ ผู้เขียนได้ตั้งคำถามและเชิญให้ผู้อ่านสัมผัสและเปิดใจรับฟังเรื่องราวธรรมดาของชุมชนห้องแถวที่ซ่อนตัวอยู่หลังตึกสูง และกำแพงหนาทึบ ผ่านชีวิตของเด็กชายเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง ด้วยมุมมองที่แตกต่างออกไปจากเดิม โดยผู้เขียนมองโลกมนุษย์อย่างกลาง ๆ และมีความหวังว่า คนดีและสิ่งดี ๆ ยังมีอยู่ และโลกที่สุขสันติหรือสังคมอุดมคตินั้นเป็นจริงได้" สำหรับรายชื่อหนังสือ 7 เล่มที่เข้ารอบสุดท้าย โดยคัดเลือกคัดเลือกจาก นวนิยาย 89 เล่ม คือ 1. ช่างสำราญ เดือนวาด พิมวนา สำนักพิมพ์สามัญชน ,2. ปีกแดง วินทร์ เลียววาริณ สำนักพิมพ์ 113 ,3. โพรงมะเดื่อ ประมวล ดาระดาษ ,4. โลกของจอม ทินกร หุตางกูร เม่นวรรณกรรมสำนักพิมพ์ ,5. เสียงเพรียกจากท้องน้ำ ประทีบ ชุมพล แพรวสำนักพิมพ์ ,6. เสือตีตรวน บัญชา อ่อนดี สำนักพิมพ์สามัญชน และ 7. อ้วน ศักดิ์ชัย ลัคนาวิเชียร สำนักพิมพ์ใต้ดิน เดือนวาด พิมวนา เป็นนามปากกาของ พิมใจ จูกลิ่น นักเขียนสตรีจากภาคตะวันออก เกิดเมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2512 ในครอบครัวชาวไร่ จบการศึกษาจากวิทยาลัยอาชีวศึกษาจังหวัดชลบุรี ทำงานหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นอยู่ระยะหนึ่ง ก่อนลาออกมาเขียนหนังสืออย่างจริงจัง ผลงานเรื่องสั้นเรื่องแรก "สายลมที่พัดผ่านสวนร้าง" ตีพิมพ์ในนิตยสารแพรว เมื่อปี 2532 เรื่องสั้นของเธอสามเรื่องได้แก่ "รอยภาพ" (2535) ได้ประดับช่อการะเกด เรื่องสั้น "ผู้บรรลุ" (2536) ได้ประดับช่อการะเกด โดยควบรางวัลเรื่องสั้นช่อการะเกดยอดเยี่ยมและรางวัลช่อการะเกดยอดนิยม นับเป็นนักเขียนหญิงคนแรกที่ได้รับการประดับช่อสองหน และได้รับรางวัลยอดเยี่ยมและยอดนิยมสองรางวัลในเรื่องสั้นเรื่องเดียวกัน ผลงานรวมเรื่องสั้นเรื่องแรกคือ "หนังสือเล่มสอง" ตีพิมพ์เมื่อปี 2539 และเป็นหนึ่งในเจ็ดเล่มสุดท้ายในการประกวดรางวัลซีไรต์ปัจจุบันเธอปักหลักเขียนหนังสืออยู่ที่บ้านเกิดและมีเรื่องสั้น เรื่องสั้นขนาดยาว "การแบกโลกของข้าพเจ้า" ตีพิมพ์ในมติชน ช่วงก่อนที่จะประกาศผลรางวัล เดือนวาดเคยพูดถึงนวนิยาย ช่างสำราญ ของตัวเธอว่า เป็นโครงรวมๆ เรียงร้อยกันทั้งหมด สร้างพล๊อตเล็กให้อยู่ในพล็อตใหญ่แบบเรื่องชุด คิดแบบตอนต่อตอน เอามารวมเล่มก็มีการขัดเกลาน้อยมาก นำเสนออย่างง่ายที่สุด เรื่องกว่า 50%เป็นเรื่องจริง ตัวละครหยิบมาจากคนจริงๆ มาเป็นข้อมูลผสมผสานกับจินตนาการ งานเขียนเล่มก่อน(รวมเรื่องสั้น หนังสือเล่มสอง) เขียนแล้วเหนื่อยสมอง เครียด หนักกับการนำเสนอสารที่ต้องการสื่อออกมา สำหรับ ช่างสำราญ เป็นงานแรกที่ ทำงานสนุก ค่อนข้างสบาย เล่าเรื่องไปเรื่องๆ ตั้งใจจะไม่ยุ่งกับมันมาก ให้ตัวเรื่องเดินไปด้วยบริบทของมันเอง สำหรับเรื่องนี้จะจบก็ได้ จะเขียนต่อก็ได้ แต่ที่ไม่เขียนต่อหลังจากรวมเล่มแล้ว เพราะคิดถึงความแตกต่าง ไม่อยากทำงานซ้ำ เมื่อก้าวไปข้างหน้า ไม่ได้ก็ต้องออกข้างๆ ถือเป็นการทดลองอย่างหนึ่งของตัวเองที่ไม่อยาก ย่ำอยู่กับที่ เดือนวาดยังร่ายยาวต่อว่า มีความพอใจค่อนข้างเยอะ เพราะไม่ได้นำเสนอข้อมูลในลักษณะพัฒนาทางความคิด แต่เป็นการนำประสบการณ์ ความคิด อารมณ์ มาเล่า ไม่ใช่งานเชิงสังคมหนักๆ แบบที่เคยทำมา เทคนิคการเขียนพยายามให้ตัวคนเขียนอยู่ในมุมมืดมากที่สุด ไม่มีน้ำเสียงที่ชัดเจนของผู้เขียน ไม่ชี้นำ ให้คนอ่านสัมผัสเอง ไม่ลงลึกไปในตัวละคร เป็นความจริงชุดหนึ่งซึ่งแสนธรรมดา เลือกมาจัดวางให้เห็นเท่านั้น เป็นสิ่งที่ผู้อ่านจะหยิบออกมาเอง เกิดความคิดแตกแขนงออกไป ไม่ตรงกับผู้เขียนก็ได้ ชอบที่จะให้งานไม่มีเพศ เป็นความพยายามอยู่ตลอดในงานเขียน งานไม่ใช่ตัวเราอยู่ อยากให้งานเป็นตัวของมันเอง ต้องมีระยะห่างระหว่างผู้เขียนกับตัวละคร เมื่อพูดถึงรางวัลซีไรท์ เดือนวาดมองว่า เป็นกระแสใหญ่ที่คนรู้สึกว่ามันเป็ฯมาตรฐานก็จริง แต่สำหรับตัวเธอแล้วไม่ใช่เลย ซีไรท์ไม่ใช่มาตรฐานของการประสบความสำเร็จของการทำงาน เพราะฉะนั้นสองเล่มที่เข้ารอบ ซีไรท์ไป พูดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ว่ามาตรฐานของคนเขียนหนังสือไม่ใช่ตรงนั้น คืออะไรที่เป็นกระแสมากๆ มันไม่แน่ว่าจะเป็นเรื่องของคุณภาพเสมอไป แต่ในแง่ของปริมาณ ในแง่ของการขาย การยอมรับ โดยกว้างๆก็ใช่ แต่พอมันกว้างมันก็ไม่ลงลึก ไม่ใช่ต่อต้านซีไรท์ แต่ไม่ได้ให้ความสำคัญที่จะต้องเขียนส่งทุกปี ดูว่าสนุกพอหรือไม่ที่จะเข้ามาร่วมกิจกรรมประกวดตรงนี้ จะได้อาศัยกระแสในการอ่านหนังสือช่วงนี้ ถ้าจะมีการนับถือตัวเอง มีความรู้สึกว่า เราทำงานได้ดี ก็มีด้วยเหตุผลอื่นๆ ต่างๆ กันไป แต่ไม่ใช่ด้วยเรื่องการที่หนังสือเข้ารอบซีไรท์ // ส่วนตัวผมยังไม่ได้อ่านนะคับ แต่กลับไทยเมื่อไหร่คงได้อ่าน. from : พระเอก - 25/08/2003 21:22 
|