ยืดยาดเสียจริง ข้อความ : ศาสตราจารย์ขี้ลืมคนหนึ่งลืมร่มของเขาไว้ในห้องพักในโรงแรมเมื่อเขาเช็คเอ๊าท์ เขานึกได้เมื่อถึงสถานีรถไฟ จึงเดินทางกลับมาที่โรงแรม ก็พบว่าห้องเดิมมีคนเข้าพักแล้ว เขาเลยไปที่ห้องและกำลังจะเคาะประตูเรียก ก็ได้ยินเสียงลอดออกมาว่า "คุณเป็นเด็กน้อยของใครเอ่ย?" จากนั้นก็เป็นเสียงจุมพิต และเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาว เป็นเด็กน้อยของคุณไงล่ะ" เสียงสาวน้อยตอบ "แล้วมือน้อยๆ นี่ล่ะเป็นของใคร" เสียงหนุ่มถามขึ้นอีก "มือน้อยๆ ของคุณ" เสียงสาวตอบ แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะที่ร่าเริงขึ้นอีก "แล้วเข่าน้อยๆของใครล่ะ แล้วก็.." "เมื่อพวกเธอถามไปถึงร่มละก็" ศาสตราจารย์โพล่งผ่านประตูเข้าไป "มันเป็นของฉันเองล่ะ" เก็บตกจากอินเทอร์เนท จาก : - [A]n[D]a[M]An - 07/08/2001 17:20

ข้อความ : เขารักเเนนนะเเม้ว่าเขาไม่ดีพอเขาก็ยังรักเเนนนะรู้ว่าเอยากไห้เเนนรู้ว่าเขารักเเนนนะเเม้ว่าสายเกิไปก็จะรัก จาก : อั๋น - - auen@hotmial.com - 25/04/2008 22:44

ข้อความ : เขารักเเนนนะ จาก : เขา - - zxcvbnm70@hotmail.com - 16/11/2008 01:37