นิทานแห่งความคิดถึง นิทานแห่งความคิดถึง นิทานเกี่ยวกับความผูกพันอันเหนียวแน่นของ “แผ่นฟ้า ผืนดิน และแผ่นน้ำ” แผ่นฟ้า ผืนดิน และ ผืนน้ำ เป็นเพื่อนสนิท อยู่ร่วมตัวกันเป็นก้อนเดียว แต่แล้วฟ้าก็เริ่มแยกตัวออกไป เพื่อค้นหาความกว้างใหญ่ของจักรวาล วันเวลาผ่านไป . แผ่นฟ้าก็ยิ่งแยกตัวออกไปไกลยิ่งขึ้น ผืนดิน กับ ผืนน้ำ รู้สึกคิดถึงท้องฟ้ามาก แต่ว่าท้องฟ้าอยู่สูงเกินกว่าที่จะไปหาได้ เมื่อพระอาทิตย์รู้ความเข้าเลยช่วยเหลือ โดยทำให้น้ำระเหยกลายไอลอยขึ้นไปสู่ท้องฟ้า เพื่อบอกท้องฟ้าว่า เราสองคน .”คิดถึงเธอมาก” . ท้องฟ้ารู้สึกตื้นตันมาก เมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ในขณะเดียวกันก็เสียใจ ที่มาไกลเกินเท่าที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว ทำได้อย่างมากก็แค่เพียงใช้กำลังทั้งหมดของตน ส่งน้ำลงไปสู่พื้นดิน เพื่อบอกว่า .”ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน” . น้ำจึงกลั่นลงมาเป็นสายฝน และนี่แหละ คือ สาเหตุที่คนเรามักคิดถึง คนที่เรารักและผูกพันเสมอเวลาฝนตก แล้วอย่าลืม คิดถึงเรามากมาก..เวลาที่ฝนตกล่ะ เพราะว่าเวลานั้นเราเองก็จะคิดถึงเธอมาก แม้เราจะอยู่ห่างกันก็ตาม เราจะแหงนมองท้องฟ้าทุกครั้งที่ฝนตก เพื่อที่จะบอกเธอว่า " คิดถึงนะ " จาก : คนของความคิดถึง - 28/09/2003 20:47