กะปิในใจ จะให้อะไรแก่ลิงก็ให้เถิด ขออย่างเดียวอย่าให้กะปิก็แล้วกัน ลิงนั้นเกลียดกะปิยิ่งนัก ถ้ากะปิติดมือมันเมื่อไหร่ เป็นได้เรื่องเมื่อนั้น โลกจะแตก แผ่นดินจะไหว มันไม่สนใจแล้ว สนใจอย่างเดียวว่า ทำอย่างไรกลิ่นกะปิจะหลุดไปจากมือ มันจะเอามือถูกับพื้น ถู ๆ ๆ แล้วก็ดมดูว่ากลิ่นยังติดมืออยู่หรือไม่ ถ้ายังติดอยู่ มันจะถู ๆ ๆ อีก และถูแรงขึ้น ๆ จนเนื้อถลอก ถ้าดมแล้วยังไม่พอใจ ก็ถูต่อไป แม้เลือดไหลซิบ ๆ ก็ยังไม่หยุดจนกว่ากลิ่นกะปิจะหายไป กว่าลิงจะเลิกถูและเลิกดม มือก็แดงไปด้วยเลือดแล้ว มันไม่เฉลียวใจเลยว่า แท้ที่จริงสิ่งที่ทำร้ายมัน ไม่ใช่กะปิ หากได้แก่การกระทำของมันเอง กะปิทำความรำคาญแก่มันก็จริง แต่ที่มันเลือดตกยางออกก็เพราะทำร้ายตัวเอง แล้วอะไรที่ทำให้มันรุนแรงกับตัวเองอย่างนั้น กะปิหรือ? ไม่ใช่หรอก ความเกลียดกะปิอย่างเข้ากระดูกดำต่างหาก พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ สำหรับลิงแล้ว สิ่งที่น่ากลัวไม่ใช่กะปิ แต่ได้แก่ความเกลียดกะปิต่างหาก จะว่าไป ปัญหาของเจ้าจ๋อนั้นก็เป็นปัญหาของคนเราเหมือนกัน สิ่งที่เราโกรธหรือเกลียดนั้นไม่ร้ายเท่ากับความโกรธเกลียดที่ฝังแน่นในใจเรา ถึงเขาจะดูถูกเรา กลั่นแกล้งเรา แต่การหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่กับคนคนนั้น และการกระทำของเขาวันแล้ววันเล่าต่างหาก ที่มีสิทธิ์ทำให้เราเป็นโรคหัวใจหรือเส้นโลหิตในสมองแตกได้ การมีสิวบนใบหน้าไม่ใช่ปัญหาใหญ่โต การถูกเพื่อนล้อเพราะเหตุนี้ก็ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย แต่การกังวลจมจ่อมอยู่กับเรื่องนี้ก็ทำให้วัยรุ่นฆ่าตัวตายมาหลายคนแล้ว สิ่งที่ทำความทุกข์แก่เรามากที่สุดนั้น มิใช่สิ่งที่เราไม่พอใจ หากได้แก่ความไม่พอใจของเรา หรือปฏิกิริยาของเราต่อสิ่งนั้นต่างหาก มะเร็งหรือเอดส์นั้น ไม่ทำร้ายคนป่วยมากเท่ากับความกังวล ท้อแท้ หดหู่ หรือจงเกลียดจงชังโรคดังกล่าว คนเป็นอันมากตายเร็วขึ้นก็เพราะความรู้สึกแบบนี้ มิใช่เพราะโรค เมื่อใดก็ตามที่ทำใจได้ หรือมีท่าทีที่ดีต่อโรค ผู้ป่วยก็จะมีสภาพดีขึ้น ภัยจากโรคก็จะลดลง มิหนำซ้ำอาจจะกลับเป็นคุณด้วย หลายคนรู้สึกขอบคุณโรคมะเร็ง เพราะช่วยให้ชีวิตเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น คนที่อยู่กับมะเร็งหรือเอดส์อย่างปกติสุขมีอยู่ไม่น้อยในเวลานี้ ในทำนองเดียวกัน ความตายก็น่ากลัวน้อยกว่าความกลัวตาย คนเป็นอันมากทุกข์เพราะความกลัวตายยิ่งกว่าเพราะความตายจริง ๆ เสียอีก ทันทีที่ความกลัวตายจางคลายไป ความตายกลับจะเป็นมิตรที่นำความสงบและปัญญามาสู่จิตใจ เวลาอยู่คนเดียวในที่มืด ลอกนึกดูว่าตัวการที่ทำให้เรากระสับกระส่าย หวาดผวานั้น คือ สัตว์ร้าย คนแปลกหน้า ผี ใช่หรือไม่ ถ้าคิดว่าใช่ ทำไมหัวใจของเรายังเต้นไม่เป็นส่ำ ทั้งๆ ที่ ไม่มีสิ่งเหล่านั้นมาปรากฏให้เห็น หรือว่าตัวการแท้จริงที่ทำให้เราว้าวุ่นก็คือความกลัวและการครุ่นคิดถึงสิ่งเหล่านั้น เราทุกข์เพราะความกลัวและเรากลัวทุกครั้งที่คิดถึงพวกนั้น พูดง่าย ๆ ก็คือ จริง ๆ แล้วเรากลัวความคิดของเราเองต่างหาก เราทุกข์เพราะสิ่งที่อยู่ในใจเรายิ่งกว่าอะไรอื่น จะเรียกว่าทุกข์เพราะตัวเราเองก็ได้ สิ่งอื่นคนอื่นเป็นเพียงองค์ประกอบเท่านั้น เพราะฉะนั้น เวลาเดือดเนื้อร้อนใจ อย่าไปโทษหรือเล่นงานคนอื่นจนลืมจัดการกับใจของตนเอง อย่าลืมว่า กะปิข้างนอกไม่ร้ายเท่ากะปิในใจเรา จาก : t - 02/10/2004 04:28